หกเดือนต่อมา…
“ฮ่าๆ ในที่สุดข้าก็บรรลุระดับทรราชขั้นที่ห้าแล้ว เม็ดยาทะลวงปราณระดับหกที่ได้จากระบบช่างยอดเยี่ยม”
“ก๊อกๆ ศิษย์พี่ข้าเหยาเอ๋อร์เ้าค่ะ”
“เข้ามาเถอะ”
“ศิษย์พี่ ข้ารู้สึกเบื่อยิ่งนัก ข้าอยากออกไปท่องเที่ยวเ้าค่ะ”
“เหยาเอ๋อร์โลกภายนอกอันตรายยิ่งนัก อย่างน้อยเ้าจะต้องมีทักษะวิชาที่สามารถปกป้องตนเองได้ ตอนนี้เ้าอยู่ในระดับปราณฟ้าขั้นที่เก้าแล้วใช่หรือไม่”
“ใช่เ้าค่ะ”
หลัวเสวียนได้ยินแบบนั้นก็นำม้วนทักษะวิชาและกระบี่ออกมาจากแหวนมิติ
“เหยาเอ่อร์รับม้วนทักษะนี้ไปฝึกฝน มันคือทักษะวิชากระบี่ปราณม่วงเป็ทักษะระดับพิภพขั้นสูง ส่วนนี้คือกระบี่ปราณม่วงอาวุธระดับเจ็ดเรียกอีกอย่างว่าอาวุธระดับเทวะศักดิ์สิทธิ์ กระบี่ปราณม่วงนี้เ้าเพียงหยดเืลงไปเพื่อแสดงความเป็เ้านายของมันอย่ากลัว ศิษย์พี่จะค่อยช่วยเหลือเ้า”
หลัวเสวียน ตวัดมือเบาๆไปที่นิ้วมือของศิษย์น้องของตน ทำให้หยดเืไหลลงไปในตัวกระบี่ปราณม่วง
‘ขั้นตอนกลับสำเร็จง่ายเช่นนี้ นับว่าศิษย์น้องมีวาสนากับกระบี่เล่มนี้’
“เหยาเอ่อร์ รับเม็ดยาทะลวงปราณระดับหกนี้ไปด้วย”
หลัวเสวียนนำเม็ดยาทะลวงปราณระดับหกจำนวนสี่สิบเม็ดให้แก่ศิษย์น้องของตน
“ศิษย์พี่นี้มันมากเกินไปแล้ว”
หลินซูเหยารีบปฎิเสธเพราะกระบี่อย่างเดียวก็มีค่าแล้ว แถมกระบี่ที่ศิษย์พี่ให้มาก็เปรียบดังสัญลักษณ์ของยอดขุนเขาเซียนกระบี่ปราณม่วงแล้ว
“เ้าอย่าได้คิดมากศิษย์น้อง เ้าสมควรที่จะได้รับมันไป อย่าได้ปฏิเสธในสิ่งที่ศิษย์พี่ผู้นี้หวังดีต่อเ้า”
“เ้าค่ะ ศิษย์พี่”
“เหยาเอ๋อร์รับแหวนมิติระดับทองนี้ไปด้วย ข้าได้ตัดพันธะผู้เป็เ้าของแล้ว สิ่งของภายในมิติข้าได้นำมันออกไปแล้ว เ้าเพียงหยดเืลงไปเท่านั้น ก็จะเป็เ้าของแหวนมิติวงนี้ ”
“ศิษย์พี่นี้มันเป็แหวนมิติที่อาจารย์ให้ท่าน ข้ารู้ว่าแหวนมิตินั้นเป็สิ่งหายากมาก”
“เหยาเอ๋อร์เ้าอย่าได้คิดมากไป ศิษย์พี่ของเ้ายังมีแหวนมิติอีกวง ข้าอยากให้เ้ามีแหวนมิติติดตัว หากมีสิ่งของเ้าสามารถใส่ลงในแหวนได้”
“ศิษย์พี่ดีต่อข้ายิ่งนัก”
“เหยาเอ๋อร์หากวันใดเ้าฝึกฝนทักษะวิชาสำเร็จ ศิษย์พี่จะพาเ้าไปท่องเที่ยวยังโลกภายนอก”
“จริงหรือเ้าค่ะ”
“แน่นอน ข้ามิโกหก”
“เช่นนั้นข้าขอตัวไปฝึกฝนก่อนนะเ้าค่ะ”
“ไปเถอะ”
[ติ๊ง! ระบบกำลังคำนวณให้กับท่าน ท่านได้มอบทักษะวิชากระบี่ปราณม่วงระดับพิภพขั้นสูงให้แก่ศิษย์น้องของท่าน ติ๊ง! ระบบขอมอบทักษะวิชาหมื่นกระบี่ผ่า์ระดับเซียนขั้นกลางแก่ท่านเป็การตอบแทน]
[ติ๊ง! ท่านได้มอบกระบี่ปราณม่วงอาวุธระดับเทวะศักดิ์สิทธิ์ให้แก่ศิษย์น้องของท่าน ติ๊ง! ระบบขอมอบกระบี่เซียนสังหารอาวุธระดับเซียนแก่ท่านเป็การตอบแทน]
[ติ๊ง! ท่านได้มอบเม็ดยาทะลวงปราณระดับหกจำนวนสี่สิบเม็ดแก่ศิษย์น้องของท่าน ติ๊ง! ระบบขอมอบเม็ดยาทะลวงปราณระดับเทวะให้แก่ท่านจำนวนยี่สิบเม็ดเป็การตอบแทน]
[ติ๊ง! ท่านได้มอบแหวนมิติระดับทองให้แก่ศิษย์น้องของท่าน ติ๊ง! ระบบขอมอบแหวนมิติระดับนิลให้แก่ท่านเป็การตอบแทน]
หลัวเสวียน ได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบดังติดต่อกันจากจิตการรับรู้ ทำให้เขายิ้มอย่างมีความสุข
ณ ขุนเขาเซียนเมฆา์
“ท่านพ่อ เหตุใดเ้าสวะขั้นหลอมรวมอย่างหลัวเสวียนมันถึงไม่ออกมาจากขุนเขาเซียนกระบี่ปราณม่วงซะที หรือข้าต้องไปหามันเอง”
“ลูกพ่อ เ้าต้องใจเย็นๆอย่าลืมว่าขุนเขาเซียนกระบี่ปราณม่วงนั้นมีค่ายกลป้องกันระดับเซียนอยู่ คนภายนอกไม่สามารถเข้าไปได้ พ่อรู้ว่าเ้าอยากชำระแค้น แต่เ้าต้องรอไปก่อน”
“ขอรับ ข้าจะรอที่จะได้แก่แค้นมันท่านพ่อ”
จูเทียนอี้เอ่ยกับบิดาที่เป็หนึ่งในเ้าขุนเขา สาเหตุที่จูเทียนอี้เกิดความแค้นเพราะเคยพ่ายแพ้ต่อการประลองกับหลัวเสวียน อีกทั้งหลัวเสวียนพลังยังน้อยกว่ากับสามารถเอาชนะ จนเกิดเป็ความแค้นฝังใจั้แ่นั้น
หนึ่งปีต่อมา…
‘ในที่สุดก็ฝึกฝนทักษะวิชาหมื่นกระบี่สะบั้นจนสำเร็จ แถมระดับพลังฝึกฝนก็อยู่ในระดับเซียนขั้นที่สามแล้ว คงต้องไปหาประสบการณ์การต่อสู้กับเหล่าสัตว์อสูรดูบ้าง’
หลัวเสวียนวางแผนในการฝึกฝนของตนเอง
“ศิษย์พี่ มีคนจากขุนเขาหลักมาขอพบเ้าค่ะ”
“เหยาเอ่อร์ ให้เขาไปรอที่ห้องโถงแล้วข้าจะตามไป”
“เ้าค่ะ”
3K
