แรงอัดกระแทกและความตื่นตะลึงที่เกิดจากพลังอัตลักษณ์สีน้ำเงินที่พวยพุ่งออกมาจากร่างของหลี่ลั่วนั้นมันรุนแรงยิ่งกว่าความพ่ายแพ้ของลู่ไท่เสียอีกทุกคนต่างจ้องมองมาที่ภาพตรงหน้าด้วยความตื่นตะลึงเกิดความรู้สึกปั่นป่วนอย่างรุนแรงขึ้นในใจ ทำให้พวกเขาถึงกับรู้สึกขนลุกขึ้นมาชั่วขณะ
“ยะอยู่ๆ มันมีอัตลักษณ์น้ำขึ้นมาได้อย่างไร?” ตี้ฝ่าฉิงพึมพำออกมา
สายตาของนางจ้องมองไปยังเด็กหนุ่มที่ถือกระบองเหล็กเอาไว้ในสนามรู้สึกมึนงงไปชั่วขณะเพราะนางนึกถึงตอนที่หลี่ลั่วเพิ่งเข้าเรียนในวิทยาลัยหนานเฟิงใหม่ๆหลี่ลั่วในตอนนั้นได้กลายเป็บุคคลที่โดดเด่นไม่มีใครเทียบเทียมได้ในวิทยาลัยหนานเฟิงทันทีชื่อเสียงของเขาถึงกับทัดเทียมกับเจียงชิงเอ๋อร์ที่ทิ้งตำนานเอาไว้ได้เลยทีเดียว
แต่หลังจากที่อัตลักษณ์ถูกเปิดเผยออกมาแล้วชื่อเสียงของหลี่ลั่วก็พลันร่วงหล่นลงอย่างฉับพลันและสุดท้ายก็ถึงกับถูกย้ายไปอยู่ที่ตึกสอง
ทว่าเด็กหนุ่มที่มีพลังอัตลักษณ์สีน้ำเงินพลุ่งพล่านออกมาทั่วร่างตรงหน้าผู้นี้เขากลับเปล่งประกายเรืองรองราวกับในสมัยนั้นเลย
สีหน้าของซ่งอวิ๋นเฟิงนั้นเปลี่ยนไปได้น่าสนใจมากที่สุดแล้วสายตาของเขาจ้องเขม็งไปที่หลี่ลั่วราวกับตะปูที่ตอกลงไปก็ไม่ปานประหนึ่งว่า้าจะมองทะลุเข้าไปในร่างกายของหลี่ลั่วให้ได้อย่างไรอย่างนั้น
หากถามว่าใครไม่อยากเห็นภาพนี้มากที่สุดเกรงว่าคงต้องยกให้ซ่งอวิ๋นเฟิงเป็อันดับแรกแล้ว
เขาย่อมรู้ดีว่าในอดีตนั้นหลี่ลั่วเคยเปล่งประกายเจิดจรัสมากเพียงใดและเป็เพราะเหตุนี้เอง เขาถึงไม่อยากเห็นหลี่ลั่วยืนหยัดขึ้นมาได้อีก
ซ่งอวิ๋นเฟิงหันไปมองใบหน้าด้านข้างของหลี่ว์ชิงเอ๋อร์ตอนนี้ดวงตาที่ราวกับเป็ประกายของนางกำลังจับจ้องไปที่เด็กหนุ่มในสนามซึ่งก็ทำให้ฝ่ามือในแขนเสื้อของเขาค่อยๆ กำแน่นขึ้นมาส่วนลึกในดวงตาเต็มไปด้วยความมืดมน
ในขณะที่ตี้ฝ่าฉิงและซ่งอวิ๋นเฟิงกำลังว้าวุ่นใจด้วยความรู้สึกที่แตกต่างกันอยู่นั้นหลี่ว์ชิงเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ข้างๆ กลับดูสงบนิ่งที่สุดสายตาอันงดงามของนางจ้องมองไปที่ตัวหลี่ลั่ว
“อย่างที่คิดจริงๆ…”
“ดูท่าทางหลังจากนี้วิทยาลัยหนานเฟิงคงจะสนุกขึ้นมาแล้วสิ”
“หลี่ลั่วเ้าจะสามารถกลับมายืนหยัดได้อีกครั้งไหม?”
...
“เกิดอะไรขึ้น? ทำไมจู่ๆหลี่ลั่วถึงมีอัตลักษณ์น้ำได้?” บนแท่นสูงหลินเฟิงตื่นตะลึงสุดขีดหลังจากนั้นครู่หนึ่ง เขาก็เอ่ยถามออกมาอย่างอดไม่ได้
“หรือว่ามันใช้วิชาต้องห้ามอะไรบางอย่าง?”
สวีซานเยว่เองก็ตกตะลึงอยู่เช่นกันแต่เมื่อเขาได้ยินคำพูดของหลินเฟิงแล้วก็ตอบกลับอย่างไม่พอใจทันที“เ้าพูดอะไรเหลวไหล ถึงหลี่ลั่วจะเคยไร้อัตลักษณ์แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาต้องไร้อัตลักษณ์ไปตลอดมิใช่หรือ?”
หลินเฟิงชะงักขมวดคิ้วกล่าว “ข้าไม่ได้หมายความอย่างนั้น แต่พวกเราต่างก็รู้อยู่แก่ใจว่าการไร้อัตลักษณ์นั้นเป็สิ่งที่เกิดขึ้นแต่กำเนิดแล้วจะมีอัตลักษณ์เพิ่มขึ้นมาหลังกำเนิดได้อย่างไร?”
สวีซานเยว่แค่นเสียงเ็า“ที่พวกเรารู้สึกเหลือเชื่อ ก็เป็เพราะพวกเรามีประสบการณ์น้อยเกินไปต่างหาก”
หลินเฟิงยังคิดจะโต้แย้งแต่ผู้อำนวยการเฒ่าที่อยู่ด้านหน้าก็เอ่ยพูดขึ้นมาก่อนว่า“ถึงแม้ว่าอัตลักษณ์หลังกำเนิดจะพบเห็นได้ยากแต่ก็ใช่ว่าจะเป็ไปไม่ได้เสียทีเดียวร่ำลือกันว่าสมบัติฟ้าดินในตำนานที่หายากบางอย่างก็มีสรรพคุณราวกับปาฏิหาริย์เช่นนี้อยู่เหมือนกัน”
“บิดามารดาของหลี่ลั่วอาจจะทิ้งสมบัติฟ้าดินเช่นนี้เอาไว้ให้เขาก็ได้ถึงทำให้เขามีอัตลักษณ์น้ำขึ้นมา”
“ยังไม่ต้องรีบพูดถึงเื่พวกนี้ก็ได้รอให้จบการประลองก่อนค่อยไปถามหลี่ลั่วก็พอแล้วพวกเรามีหน้าที่แค่สั่งสอนชี้แนะนักศึกษาเท่านั้น ส่วนเื่อื่นๆทางวิทยาลัยไม่มีสิทธิ์ไปซักไซ้เกินเหตุ”
เมื่อได้ยินผู้อำนวยการพูดถึงขนาดนี้แล้วหลินเฟิงก็พูดอะไรไม่ออกอีก เขาจ้องมองไปที่หลี่ลั่วในสนามด้วยแววตาเป็ประกายไม่รู้เหมือนกันว่ากำลังคิดเื่อะไรอยู่
ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของผู้คนเป้ยคุนที่ตอนนี้มีสีหน้าค่อนข้างย่ำแย่ก็ได้ถือหอกยาวเดินเข้าสู่สนาม
“หลี่ลั่วไม่คิดเลยว่าเ้าจะปิดบังไว้มิดชิดขนาดนี้เ้าคง้าใช้การประลองทั้งสามรอบในวันนี้มาพิสูจน์ตัวเองสินะ? แต่ข้าไม่มีวันปล่อยให้เ้าสมหวังหรอก”เป้ยคุนกล่าวเสียงเย็น
หลี่ลั่วยิ้มกล่าว“บทพูดแบบนี้มันไร้สมองเกินไปหน่อย เ้าแสดงละครอยู่หรือ?”
ใบหน้าของเป้ยคุนแดงก่ำขึ้นมาทันทีจากนั้นก็โกรธเคืองเล็กน้อย “ข้าอยากเห็นจริงๆว่าเ้าจะยังหัวเราะออกได้อีกนานแค่ไหนเชียว!”
เขาก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าวพลังอัตลักษณ์พลันพลุ่งพล่านขึ้นมาจากในร่างกาย มีเสียงพยัคฆ์คำรามดังขึ้นมารางๆและมีบรรยากาศกดดันสายหนึ่งแผ่ออกมาอย่างเลือนรางด้วยเช่นกัน
นั่นคืออัตลักษณ์พยัคฆ์คลั่งทลายภูผาระดับหกของเป้ยคุน อัตลักษณ์นี้ขึ้นชื่อเื่ความดุดันแข็งกร้าวหากพลังอัตลักษณ์แข็งแกร่งมากพอก็จะมีอานุภาพบดขยีู้เาได้จริงๆ
หลี่ลั่วััได้ถึงกลิ่นอายฆ่าฟันอ่อนๆที่แผดพุ่งเข้ามา แววตาตึงเครียดลงเล็กน้อยพลังอัตลักษณ์ของเป้ยคุนนั้นแข็งแกร่งกว่าของทั้งหลิวหยางและลู่ไท่ก่อนหน้านี้หนึ่งส่วนและที่สำคัญที่สุดคือการหนุนเสริมจากอัตลักษณ์พยัคฆ์คลั่งทลายภูผาระดับหกได้ทำให้ความแข็งแกร่งโดยรวมของเขาอยู่บนจุดสูงสุดของระดับหกตราแล้ว
ในทางกลับกันหลี่ลั่วในตอนนี้มีระดับพลังอัตลักษณ์อยู่ที่ระดับห้าตรา “อัตลักษณ์น้ำแสง”ของเขาเองก็แค่ระดับห้า หากมองจากภายนอกแล้วดูเหมือนว่าเขาจะด้อยกว่าอีกฝ่ายโดยสิ้นเชิง
แต่บางครั้งผลแพ้ชนะกลับไม่ได้ขึ้นอยู่กับสิ่งเหล่านี้เสมอไป
ตูม!
เป้ยคุนกระตุ้นอัตลักษณ์ของตัวเองขึ้นมาเขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย เงาร่างพุ่งออกไปดุจพยัคฆ์ร้ายลงเขาหอกเหล็กในมือฟาดลงมาพร้อมกับพลังอันแข็งกร้าว หวดฟาดลงใส่หลี่ลั่วโดยตรง
บนกระบองเหล็กในมือของหลี่ลั่วมีพลังอัตลักษณ์สีน้ำเงินไหลเวียนราวกับคลื่นน้ำเงินครามหลั่งไหลตรงเข้าปะทะกับหอกเหล็กของเป้ยคุน
เคร้ง!
เสียงโลหะกระทบดังกึกก้องคลื่นอากาศสาดกระจาย เงาร่างของหลี่ลั่วสั่นสะท้านก่อนจะกระเด็นออกไปทว่าย่างก้าวของเขากลับเคลื่อนไหวอย่างพลิ้วไหวดุจมัจฉาสลายพลังอันบ้าคลั่งที่ถาโถมเข้ามาทิ้งไปจนหมดสิ้นอย่างรวดเร็ว
“ฮึก็แค่พลังอัตลักษณ์ระดับห้าตรา?”
หลังจากปะทะกันตรงๆรอบหนึ่ง เป้ยคุนก็รับรู้ถึงระดับพลังอัตลักษณ์ของหลี่ลั่วแล้วเขาก็พลันรู้สึกโล่งใจขึ้นมาทันที ยิ้มเย็นกล่าว“ข้าคิดว่าเ้าจะผงาดกลับขึ้นมาใหม่ได้จริงๆ เสียอีก ที่แท้ก็มีน้ำยาแค่นี้เอง”
ระหว่างที่เขากำลังยิ้มเยาะอยู่นั้นเขาก็พุ่งเข้าใส่หลี่ลั่วราวกับเสือโคร่งกระโจนตะครุบเหยื่อหอกเหล็กในมือแทงออกด้วยพละกำลังอันมหาศาล ปลายหอกแหวกอากาศกลายเป็เงาหอกนับไม่ถ้วน เสือกแทงไปยังจุดตายทั่วร่างของหลี่ลั่ว
เห็นได้ชัดว่าเขา้าใช้โอกาสนี้โค่นหลี่ลั่วลงด้วยการโจมตีที่อำมหิตที่สุด
เมื่อเผชิญกับการไล่ต้อนของเป้ยคุนหลี่ลั่วกลับไม่ถอยหนี เขามีสีหน้าสงบนิ่ง พร้อมพุ่งเข้าปะทะอีกครั้งในชั่วพริบตานั้น กระบองและหอกของทั้งสองก็ได้ปะทะกันอย่างต่อเนื่องเกิดเสียงโลหะกระทบกันดังก้องกังวาน
ทั้งสองต่อสู้กันอย่างดุเดือดพลังอัตลักษณ์ปะทุพลุ่งพล่าน ดุเดือดรุนแรง
แต่เมื่อเวลาผ่านไปสีหน้าของเป้ยคุนกลับเริ่มดูย่ำแย่ลงเรื่อยๆ เพราะเขาพบว่าพลังที่พวยพุ่งออกมาจากกระบองเหล็กในมือของหลี่ลั่วตรงหน้านั้นมันกำลังแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ
ซึ่งบนที่นั่งฝั่งของตึกหนึ่งเหล่านักศึกษามากความสามารถบางส่วนก็สังเกตได้ถึงความไม่ชอบมาพากลแล้วเช่นกัน
“หลี่ลั่วสามารถต้านทานการะเิพลังของเป้ยคุนได้หรือเนี่ยแปลกจริงๆ ระดับพลังอัตลักษณ์ของมันยังแค่ระดับห้าตราเองนี่...”
“ยิ่งไปกว่านั้นพลังของหลี่ลั่วดูเหมือนว่าจะแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ ด้วย... เป็แบบนี้ได้อย่างไร?”
“นั่นคือวิชาอัตลักษณ์ระดับสูงคลื่นทะเลครามเก้าชั้น วิชานี้เหมาะกับอัตลักษณ์น้ำเป็อย่างมากเป็วิชาที่เน้นหนักไปที่การตอบโต้สวนกลับ พลังของมันเหมือนกับเกลียวคลื่นที่ค่อยๆทับถมกันมากขึ้นเรื่อยๆเมื่อใช้คู่กับพลังอัตลักษณ์น้ำที่มีทั้งความต่อเนื่องและหนักแน่นแล้วยิ่งต่อสู้นานพลังของมันก็จะยิ่งแข็งแกร่งมากขึ้นยกเว้นแต่ว่าจะใช้พลังที่เหนือกว่าอย่างเด็ดขาดฝืนทำลายลงตรงๆ”
“หากเป้ยคุนยังแก้สถานการณ์ไม่ได้ละก็เกรงว่าคงต้องแพ้แล้ว”
ตอนนี้สีหน้าของเหล่านักศึกษาตึกหนึ่งต่างก็ดูตึงเครียดขึ้นมาไม่น้อยวิชาคลื่นทะเลครามเก้าชั้นเป็วิชาอัตลักษณ์ระดับสูง แม้แต่ในตึกหนึ่งเองนักศึกษาที่สามารถฝึกฝนวิชาอัตลักษณ์ระดับสูงจนสำเร็จได้ก็ยังมีเพียงหยิบมือเดียวทว่าตอนนี้หลี่ลั่วกลับสามารถใช้ออกมาได้อย่างคล่องแคล่วเลยทีเดียว
“สมกับเป็ผู้มีความสามารถในการเรียนรู้วิชาอัตลักษณ์เป็อันดับหนึ่งของวิทยาลัยหนานเฟิงเราจริงๆ”พวกเขารู้สึกทอดถอนใจอย่างอดไม่ได้ก่อนหน้านี้ตอนที่หลี่ลั่วยังไม่มีพลังอัตลักษณ์ พวกเขายังไม่รู้สึกอะไรมากนักแต่เมื่อหลี่ลั่วมีอัตลักษณ์และมีพลังอัตลักษณ์ขึ้นมาแล้วพวกเขาถึงได้เข้าใจว่าเมื่อทั้งสองอย่างนี้จับคู่กันแล้วมันจะร้ายกาจมากเพียงใด
อ๊ากกก!
ในระหว่างที่พวกเขากำลังพูดคุยกันอยู่นั้นเป้ยคุนพลันแผดเสียงคำรามออกมาอย่างเดือดดาลเห็นได้ชัดว่าเขาเองก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติแล้วเช่นกัน หลี่ลั่วตรงหน้านี้ทั้งๆ ที่มีพลังอัตลักษณ์ที่ไม่ได้แข็งแกร่งอะไรมาก แต่กลับสามารถค่อยๆถ่วงเวลาเขาเอาไว้ได้ราวกับวังน้ำวน
และไม่รู้ว่าเป็เพราะอะไรพลังอัตลักษณ์ของหลี่ลั่วมันให้ความรู้สึกที่บริสุทธิ์จนผิดปกติด้วย
แต่ไม่ว่าอย่างไรเป้ยคุนก็รู้ดีว่าเขาไม่สามารถปล่อยให้เป็แบบนี้ต่อไปได้อีกแล้ว
ั์ตาเขาพลันฉายแววอำมหิตออกมาฝ่ามือทั้งสองข้างกำหอกเหล็กไว้แน่นจากนั้นฝ่ามือทั้งสองข้างของเขากลายเป็เงากรงเล็บเสืออย่างเลือนรางพลังอัตลักษณ์อันบ้าคลั่งปะทุออกมา
“วิชาอัตลักษณ์ระดับสูงเขี้ยวทะลวง!”
เป้ยคุนก้าวเท้าออกหนึ่งก้าวหอกเหล็กในมือพุ่งทะลวงออกไปดุจพยัคฆ์คลั่งฉีกกระชากพลังอัตลักษณ์น้ำที่ต่อเนื่องกันเป็ชั้นๆ ออกจากกันโดยตรงก่อนจะพุ่งตรงไปยังหลี่ลั่วที่อยู่ด้านหลัง
หลี่ลั่วมองดูปลายหอกที่พุ่งเข้ามาใส่ราวกับคมเขี้ยวอันแหลมคมพลังอัตลักษณ์น้ำที่ทับซ้อนกันบนกระบองเหล็กในมือก็พลันะเิออกมาราวกับเกลียวคลื่นั์ที่ซัดกระแทก
หอกกับกระบองกลับไม่ได้ปะทะกันแต่กลับเฉียดผ่านกันไป พุ่งเข้าใส่ฝ่ายตรงข้าม
“เ้ารนหาที่ตาย!”
เป้ยคุนเผยสีหน้าเหี้ยมเกรียมั์ตาฉายแววอำมหิต หอกเหล็กนั่นแทงออกไปโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อยแต่ในชั่วพริบตานั้นเอง เขากลับเห็นพลังอัตลักษณ์สีน้ำเงินบนกระบองเหล็กสว่างวาบราวกับมีแสงแยงตาขึ้นมารางๆ ทำให้เขาตาลายไปแวบหนึ่ง
วินาทีต่อมาเป้ยคุนก็ม่านตาหดทันทีเพราะเขาพบว่าปลายหอกของตัวเองที่แทงเข้าใส่หลี่ลั่วนั้นได้พลาดเป้าไปเฉียดผ่านไหล่ของหลี่ลั่วไปราวๆ ชุ่น (นิ้ว) เศษ
“ซวยแล้ว”
หัวใจของเป้ยคุนเย็นเฉียบเขาไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงพลาดเป้าเช่นนี้ได้ทั้งที่การโจมตีของเขามันน่าจะสามารถแทงโดนไหล่ของหลี่ลั่วได้อย่างแน่นอนแท้ๆ
แต่ตอนนี้มันสายเกินกว่าที่จะเคลื่อนไหวตอบโต้อะไรได้แล้วเพราะกระบองเหล็กที่อัดแน่นไปด้วยพละกำลังของหลี่ลั่วได้ฟาดเข้ามาที่ใบหน้าของเขาตรงๆแล้ว
พรูด!
เืสดๆผสมกับฟันหลายซี่พลันพุ่งกระฉูดออกมาพร้อมกับเสียงร้องโหยหวนเงาร่างของเป้ยคุนกระเด็นออกไปทันที กระแทกพื้นนอกสนามประลองอย่างหนักหน่วง
เสียงกรีดร้องของเป้ยคุนดังก้องไปทั่วทั้งสนาม
ส่วนหลี่ลั่วก็ค่อยๆเก็บกระบองเหล็กกลับมาอย่างช้าๆ ผ่อนลมหายใจออกมายาวๆพลังอัตลักษณ์สีน้ำเงินที่พวยพุ่งออกมาจากร่างกายก็ค่อยๆ จางหายไป
รอบข้างเงียบสงัดมีเพียงเสียงกรีดร้องของเป้ยคุนที่ยังคงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง
แต่ความเงียบเช่นนี้คงอยู่เพียงครู่เดียวเท่านั้นก่อนจะถูกเสียงฮือฮาที่ดังจนแสบแก้วหูดังขึ้นมาทำลายความเงียบไปนอกจากตึกหนึ่งแล้ว นักศึกษาจากตึกอื่นๆ ต่างก็พากันโห่ร้องออกมาอย่างตื่นเต้น
พวกเขาไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้เห็นในวันนี้เลย...
พวกเขาได้เห็นผู้ที่เคยโด่งดังของวิทยาลัยหนานเฟิงกลับมาเปล่งประกายเจิดจรัสขึ้นมาอีกครั้ง
พวกเขาได้เห็นเด็กหนุ่มที่ถูกเรียกว่าไร้อัตลักษณ์ผู้นั้นเอาชนะนักศึกษาตึกหนึ่งถึงสามคนรวดได้ด้วยฐานะนักศึกษาตึกสอง!
ใบหน้าของจ้าวคั่วแดงก่ำด้วยความตื่นเต้นดีใจจากนั้นเขาทำสัญลักษณ์มือเหยียดหยามไปทางฝั่งตึกหนึ่งพร้อมกับส่งเสียงะโออกมาอย่างโอหัง
“เห็นหรือยัง!”
“ผู้ชายคนนั้นเขากลับมาแล้ว!!”
3K
