บริเวณบ้านตระกูลเผิงยังคงหนาแน่นไปด้วยเพื่อนๆในหมู่บ้านเป่าเฉิงกันอยู่เลย บางคนแม้นว่าจะได้ของกินของใช้กลับไปเก็บที่บ้านกันแล้ว ก็พากันเดินกลับมาดูความครึกครื้นกันต่อ และพากันมาขอบใจบ้านเผิงกันอีกรอบที่โชคดีรู้จักเ้านายที่ร่ำรวยมีฐานะในตัวเมืองใหญ่ ส่งผลให้พวกเขาได้รับความโชคดีเหล่านี้ไปด้วย
พวกเด็กๆเองก็ทำตัวน่ารักต่อกันและกันอีกด้วย มารวมตัวกันและหยิบขนมกันคนละห่อติดตัวมาด้วย เพื่อมาแบ่งกันกินขนมตามที่เสี่ยวจื่อน้อยเสนอแนะออกมาว่า…
“ใครอยากกินขนมแบบไหนก็เอามาเพียงคนละห่อก็พอนะ แล้วก็แกะมาแบ่งกันกิน เท่านี้ก็จะได้ลองลิ้มรสชาติขนมห่ออื่นๆด้วยเลย ไม่ต้องแกะเสียทีเดียวหมดทุกอย่างในวันเดียวกันนะ เก็บเอาไว้กินวันอื่นๆต่อด้วย”เสี่ยวจื่อน้อย
“ใช่ๆทำแบบที่น้องเล็กของเราบอกนะ จะได้ไม่ต้องโดนพ่อกับแม่ตีก้นเอานะ ถ้าแกะขนมเสียหมดแบบนั้นน่ะ”พี่สาวอู๋ิจื่อ
“แล้วถ้าบังเอิญหยิบมาซ้ำเหมือนกันล่ะจะทำอย่างไรดี??”เด็กในหมู่บ้าน
“ก็ไม่ต้องแกะยังไงล่ะ แกะที่เป็ขนมไม่เหมือนกันสิ”เสี่ยวจื่อน้อย
“ทำแบบที่น้องเล็กของพวกเราบอก รับรองเลยว่าได้ชิมขนมอร่อยแบบทุกอย่างภายในวันนี้อย่างแน่นอนเลย”พี่รองสือจื่อ
“ใช่ๆเชื่อน้องเล็กของเรานะ เสี่ยวจื่อน้อยฉลาดมากๆ”พี่สามจงจื่อ
“ได้ๆ พี่น้องห้านิ้ว”เด็กๆในหมู่บ้าน
“.............!!”พี่น้องห้านิ้วตระกูลเผิง
ในที่สุดก็โดนตั้งฉายาเองบ้างแล้ว เสี่ยวจื่อน้อยเองก็พึ่งรู้ว่าเด็กในหมู่บ้านเรียกพวกเธอพี่น้องฝาแฝดทั้ง 5 คนว่า..พี่น้องห้านิ้ว!!!นั่นเอง
“อ้า…โดนเสียแล้วสิเรา!!”เสี่ยวจื่อน้อย
แต่ก็นะพวกเด็กๆในหมู่บ้านเรียกแบบนี้ก็ถูกต้องแล้ว ถ้าพวกเรา 5 พี่น้องมาพร้อมหน้าพร้อมตากันหมดก็ครบ ห้านิ้วพอดิบพอดีจริงๆนั่นแหละ นิ้วโป้ง นิ้วชี้ นิ้วกลาง นิ้วนาง นิ้วก้อย !!!
“แคร๊ก……แคร๊ก….”
“กรอบ…แกร๊บ……”
เสียงแกะห่อขนมดังอย่างต่อเนื่องในกลุ่มก้อนของพวกเด็กๆที่นั่งล้อมวงกันเพื่อรอแบ่งกินขนมด้วยกันนั่นเอง ส่วนพวกผู้ใหญ่ก็ยังคงร่วมช่วยกันแจกข้าวของกันต่อเรื่อยๆอีกฟากหนึ่งเช่นเดียวกัน แต่ก็ไม่ได้ไกลกันมากนัก
“ขนมนี่ปราบพวกเด็กๆได้อยู่หมัดจริงๆเลย ยอมอยู่กับที่กันไม่ไปไหนจริงๆ”แม่
“จริง แถมสามัคคีกลมเกลียวกันน่าดูเลยนะนั่นน่ะ”ป้าเทียนหลันเซ่อ
“เห็นเด็กๆเอื้อเฟื้อเผื่อแแผ่ มีน้ำใจให้กันและกันแบบนี้ก็รู้สึกอิ่มใจขึ้นมาเหมือนกันนะ เพราะใช่ว่าจะได้ขนมแบบในเมืองมากินกันบ่อยๆเสียที่ไหนกัน แต่ว่าพวกเด็กๆกลับไม่หวงของกินกันเลยมันดีจริงๆนะ”ป้าถัวผัน
“ใช่ค่ะพี่สะใภ้ มันดีมากจริงๆที่เห็นพวกเด็กๆรู้จักให้ และรู้จักแบ่งปันกัน”แม่
พวกแม่ และป้าๆก็ยังคงมองมาที่พวกเด็กๆเป็ระยะๆ ก็อดไม่ได้ที่จะพูดถึงพวกเด็กๆกัน
“ตอนนี้พวกผู้ใหญ่ก็ยังยุ่งๆกันอยู่เลย พวกเราไปเดินเล่นรอบๆหมู่บ้านกันดีไหมพี่สาว พี่สามนิ้ว พี่สองสี พี่ของใช้??”เสี่ยวจื่อน้อย
เธอที่กำลังนั่งกินขนมอย่างเพลิดเพลินได้สักพักใหญ่ เธอก็เริ่มรู้สึกเบื่อหน่ายแล้วจึงเอ่ยปากชวนพวกพี่ๆไปเดินสำรวจหมู่บ้านเป่าเฉิงแห่งนี้เสียหน่อยว่าเป็อย่างไรบ้าง
“ได้สิน้องเล็ก…”พวกพี่ๆที่ไม่เคยจะปฎิเสธน้องเล็กของพวกเขาได้อยู่แล้ว
“เดี๋ยวรอพี่อยู่ตรงนี้ก่อนนะ พี่จะได้ชวนคนอื่นๆด้วยถ้าไม่มีเด็กโตไปด้วยพ่อกับแม่จะไม่ให้พวกเราออกไปเล่นข้างนอกแน่ๆเลย”พี่ใหญ่หมูจื่อ
“ใช่ๆ ต้องให้พี่ชายสองพี่ไปชวนพวกรุ่นพี่ที่โตกว่านี้ไปด้วยน่ะ เพื่อความแน่ใจว่าจะได้ไปเที่ยวรอบๆหมู่บ้านได้อย่างแน่นอนเลยนะน้องเล็ก”พี่รองสือจื่อ
“ได้ๆ งั้นพวกพี่ชายรีบไปสิเร็วเข้า”เสี่ยวจื่อน้อย
พวกพี่ชายสองสีก็พากันวิ่งไปชักชวนเพื่อนๆพี่ๆในหมู่บ้านที่เป็เด็กรุ่นๆเดียวกันและที่โตกว่าที่เคยเล่นด้วยกันเป็ประจำ และเดินไปขอพวกผู้ใหญ่อีกทีหนึ่งเพื่อออกนอกพื้นที่ที่พวกท่านกำหนดเอาไว้ให้พวกเด็กๆได้อยู่เล่นกันนั่นเอง
“แม่ครับ พวกเราจะพาน้องๆและเพื่อนๆไปเดินเล่นรอบๆหมู่บ้านกันครับ”พี่ชายหวงเซ่อ
“สงสัยจะเบื่อกันแล้วใช่ไหมเนี่ย อยู่ที่นี่กันนานแล้วนี่หน่า”ป้าเทียนหลันเซ่อ
“แหะ…แหะ…ก็เบื่อนิดหน่อยครับ”พี่หงเซ่อ
“ถ้างั้นก็ไปกันเถอะ แต่ว่าต้องดูแลพวกน้องๆให้ดีนะเข้าใจหรือไม่กัน??”ป้าเทียนหลันเซ่อ
“แล้วก็น้องเล็กเสี่ยวจื่อ ต้องระวังให้มากด้วยเข้าใจนะหลานชายอย่าให้น้องเล็กของพวกเ้าทำอะไรที่เปิดเผยออกมาให้พวกเพื่อนๆได้เห็นกันนะ”แม่ ที่หันมาย้ำพวกหลานชายกันอีกครั้งถึงความสามารถพิเศษของเสี่ยวจื่อน้อย เพราะกลัวว่าเ้าตัวเล็กจะเผลอไปเปิดสถานที่ในอดีต และอนาคตอีกเวลาออกไปด้านนอกแล้ว และหยิบอะไรแปลกๆออกมาจากพื้นที่สถานที่ทับซ้อนแห่งนั้น เพราะคนอื่นๆอาจจะเห็นเป็ทุ่งนา ป่า ูเา บ้านที่อยู่อาศัยหรือพื้นที่ที่ว่างเปล่าที่ทุกๆคนเห็นไม่เหมือนกับเสี่ยวจื่อน้อยนั่นเอง
“ได้ครับ พวกเราจะดูน้องเล็กไม่ให้น้องเล็กต้องเผลอไปทำอะไรแบบนั้นแน่นอนครับ วางใจพวกเราได้เลยครับผม”พี่หงเซ่อ
“ดีมาก งั้นก็พาเพื่อนๆและน้องๆไปเล่นกันเถอะ”แม่
“ครับ พวกเราไปก่อนนะครับ”พี่ชายหวงเซ่อ
เมื่อคุยสั่งความกันเรียบร้อยแล้ว พวกพี่ชายก็พากันหันกลับไปรวมกลุ่มเดิมกับพวกเด็กๆที่รอคำตอบว่าพวกผู้ใหญ่จะอนุญาตให้ออกไปเล่นรอบๆหมู่บ้านหรือไม่
“พวกเราไปกัน พวกผู้ใหญ่อนุญาตให้ออกนอกพื้นที่ตรงนี้ได้แล้วล่ะ”พี่หวงเซ่อ
“เย้…เย้….”พวกเด็กเล็กตัวจ้อยพากันส่งเสียงดังอย่างดีอกดีใจที่จะได้ออกไปเล่นที่อื่นบ้างเสียที
“น้องเล็กจะต้องระวังตัวนะ อย่าทำอะไรแบบนั้นด้านนอกนะเมื่อตะกี้นี้อาสะใภ้ย้ำให้ระวังตัวกับพวกพี่อีกด้วยนะ”พี่หงเซ่อ
“ได้ๆเสี่ยวจื่อจะเชื่อฟังนะ พี่ชายสองสีไม่ต้องกังวลไปนะๆ พี่ของใช้ 2 ชิ้นไปกันเร็วเข้า”เสี่ยวจื่อน้อย
“...............!!!”พี่ชายสุ่ยหู(กาต้มน้ำ)กับพี่ชายไคว่จื่อ(ตะเกียบ) ที่ชายทั้งสองที่เป็ลูกของลุงพี่ชายแม่ได้แต่พากันมองหน้าไปมาอย่างเจื่อนๆที่จะต้องยอมรับฉายาใหม่ที่น้องเล็กแต่งตั้งให้กัน
“ได้ครับ น้องเล็ก..!!ไปกัน”พี่ชายของใช้ทั้ง 2 ชิ้น
พวกเด็กๆที่ตอนแรกดูเหมือนจะไปกันแค่เพียงกลุ่มย่อมๆ แต่พอจะออกนอกพื้นที่ไปกันกลับกลายเป็ว่าพากันยกโขยงไปกันหมดเลย พื้นที่ที่ลานข้างบ้านตระกูลเผิงเลยเงียบเหงาไปทันตาเลยทีเดียว เพราะเ้าตัวแสบตัวเล็กๆได้พากันออกไปหมดแล้ว เลยดูเงียบสงบกันไปเลย
“พอพวกเด็กๆไปกันหมด เลยเงียบเหงาจริงๆนะเนี่ยนะ”ป้าถัวผัน
“ใช่ค่ะพี่สะใภ้ ดูเงียบๆแปลกๆไปเลยปรกติต้องได้ยินเสียงพวกเด็กๆกันทั้งวัน”แม่
“เอาน่าถือเสียว่าได้พักผ่อนหูกันล่ะนะพวกเราน่ะ”ป้าเทียนหลันเซ่อ
“ก็จริงนะคะพี่สะใภ้”แม่
“ฮ่า…ฮ่า….”แม่กับป้าทั้งสองคน
ทางด้านนี้พวกผู้ใหญ่เองก็ยังคงดำเนินการแจกจ่ายแบ่งปันสิ่งของกันอยู่เรื่อยๆกันอยู่
ส่วนทางด้านพวกเด็กๆที่พากันเดินออกมาจากบ้านตระกูลเผิงกันแล้วตอนนี้กำลังมุ่งหน้าไปทางทิศเหนือของหมู่บ้านเป่าเฉิงนั่นเอง
“ว้าว……..”เสี่ยวจื่อน้อย ที่พอได้เดินออกมาพ้นจากเขตพื้นที่ที่เป็บ้านของตัวเอง ได้มองสภาพแวดล้อมในหมู่บ้านเป่าเฉิงเป็ครั้งแรกของเธอก็ค่อนข้างพอใจจริงๆ
“ธรรมชาติมากๆ ของแท้เลยอากาศไม่มีมลพิษใดๆทั้งสิ้น”เสี่ยวจื่อน้อย
“ฟืด….ฟืด……”
เธอได้สูดหายใจอย่างเต็มปอดเพื่อรับอากาศบริสุทธิ์ ที่ไม่มีควันไอเสียจากรถยนต์แต่อย่างใด
“น้องเล็กอารมรณ์ดีมากเลยนะเนี่ย ชอบออกมาเดินเล่นด้านนอกใช่ไหม?? พี่สาวจะพาออกมาบ่อยๆนะ”พี่สาวอู๋ิจื่อ
“ใช่จ้ะพี่สาว เสี่ยวจื่อชอบมากๆอยากจะไปที่อื่นๆด้วยนะที่ไม่ใช่หมู่บ้านเป่าเฉิงของพวกเราน่ะ จะได้รู้ว่ามีอะไรน่าสนใจอีกบ้าง”เสี่ยวจื่อน้อย
“น้องเล็กหมายถึง สถานที่พวกนั้นใช่หรือไม่กัน??”พี่สาวอู๋ิจื่อ ที่กระซิบกระซาบในหูของน้องเล็ก
“ใช่แล้วพี่สาว ถ้าเสี่ยวจื่อได้ไปในที่อื่นๆบ้างเวลาเกิดแบบนั้นขึ้นจะได้รู้ว่าจะมีสถานที่แปลกๆแบบไหนจากที่อื่นบ้างน่ะพี่สาว”เสี่ยวจื่อน้อย
“อ้า…ใช่ๆแต่ละพื้นที่มันจะต้องไม่เหมือนกันแน่ๆเลยเนอะน้องเล็กเนอะ..”พี่สาวอู๋ิจื่อ ที่ดวงตาตอนนี้ส่องแสงประกายวิบวับออกมาอย่างตื่นเต้นเสียมากกว่าเ้าตัวที่เห็นสถานที่ทับซ้อนในอดีตและอนาคตอย่างเสี่ยวจื่อน้อยน้องเล็กของเธอเสียอีก
“ถ้าไปไกลๆจริงๆคงจะต้องรอปู่ ตา พ่อและลุงๆน่ะพี่สาว พวกเราเองไปกันตามลำพังไม่ได้หรอก”เสี่ยวจื่อน้อย
“อือ….ต้องไปพร้อมพวกผู้ใหญ่จริงๆนั่นแหละ อย่างมากสุดก็แค่ในหมู่บ้านเป่าเฉิงของพวกเราที่สามารถเดินเล่นไปรอบๆได้โดยที่พวกผู้ใหญ่ไม่จำเป็ต้องไปด้วยน่ะ คงจะต้องไปวันอื่นเสียแล้วล่ะน้องเล็กนะ เฮ้อ…..”พี่สาวอู๋ิจื่อที่กำลังทำสีหน้าตื่นเต้นดีใจแต่พอนึกได้ว่าต้องให้พวกผู้ใหญ่พาไปด้วยนี่สิเลยทำสีหน้าเซ็งออกมาเลย
“ก็นั่นน่ะสิ เฮ้อ…..”เสี่ยวจื่อน้อย
ในขณะที่กำลังรู้สึกเซ็งๆนิดหน่อยที่ไม่สามารถอยากจะไปไหนมาไหนได้ไกลๆตามใจนึก ด้วยสภาพร่างกายของเด็กน้อยในวัยเพียงแค่ 4-5 ปี ตัวนิดเดียวแบบนี้ กลุ่มละอองหมอกควันขาวๆก็ลอยขึ้นมาให้เห็นตรงด้านหน้าอีกครั้งหนึ่งแล้ว
“โอ้…..มาอีกแล้วล่ะ”เสี่ยวจื่อน้อย หยุดเดินและหันไปยังกลุ่มละอองหมอกควันพิเศษกลุ่มนั้นอย่างใจจดใจจ่อ ว่ามันจะคือสถานที่ทับซ้อนแบบไหนอีกนะ อดีต???หรืออนาคต???หรือจะเห็นทั้งสองสถานที่ในแบบครั้งแรกที่เห็นตรงท้ายที่ดินทำกินของบ้านตระกูลเผิงกัน??
เสี่ยวจื่อน้อยมองอย่างลุ้นๆ จนตัวเกร็งไปหมดจริงๆ ถึงแม้ว่าครั้งนี้จะเป็รอบที่ 3 แล้วก็ตามทีที่เกิดขึ้นแต่ก็ยังคงตื่นเต้นมากเช่นกัน เพราะแต่ละครั้งเธอไม่สามารถคาดเดาหรือรับรู้ได้เลยว่าพื้นที่ทับซ้อนที่จะเปิดขึ้นมาจะเป็แบบไหนกันแน่
“อดีต ???หรือ อนาคต??กันนะ”เสี่ยวจื่อน้อย
พวกพี่ๆเริ่มรู้สึกทันทีว่าเสี่ยวจื่อน้อยคงจะต้องเจอสถานที่ที่วานั้นอีกครั้งก็รีบพากันระมัดระวังรอบด้าน เพื่อไม่ให้เพื่อนๆได้รับรู้ถึงความผิดปรกติจากเสี่ยวจื่อน้อย
“พวกเราไปเก็บดอกไม้ตรงนั้นให้พวกน้องสาวกันดีกว่าไหม สวยๆทั้งนั้นเลย”พี่ชายสุ่ยหู
“อือ….ได้ๆไปกันพวกเรา”เด็กๆในหมู่บ้าน ที่พากันเดินเล่นเต็มพื้นที่บริเวณแถบนี้ไปหมด ต่างก็โดนกลุ่มพวกพี่ชายของเสี่ยวจื่อน้อยหลอกล่อไปให้ความสนใจในสิ่งอื่นๆกันด้วย เพื่อความสะดวกและความปลอดภัยของเสี่ยวจื่อน้อยที่กำลังอยู่ใน่รอเวลาเปิดสถานที่อดีต ปัจจุบัน และอนาคตนั่นเอง
“น้องเล็ก เห็นหรือยัง????”พี่สาวอู๋ิจื่อที่ยืนขนาบข้างน้องเล็กไม่ห่าง ถามแบบกระซิบกระซาบให้เบาที่สุด
“กำลังออกมาแล้วพี่สาว….”เสี่ยวจื่อน้อย
“อือ…..”พี่สาวอู๋ิจื่อ ก็ลุ้นไปด้วยถึงแม้ว่าตรงที่น้องเล็กของเธอจะมองเห็นเป็อะไรก็ตามที เธอก็เต็มใจมีส่วนร่วมถึงแม้จะมองไม่เห็นอะไรก็ตามแบบที่น้องเล็กของเธอได้เห็น
“เอ๋…สถานที่มันดูแปลกๆแหะ…เป็ป่า???ป่ารกร้าง??แต่เอ๊ะ…ทำไมมีเหมือนป้ายวางไว้เป็หย่อมๆด้วยเล่า???”เสี่ยวจื่อน้อย
******************
เสี่ยวจื่อน้อยของเราเจอสถานที่ทับซ้อนอีกแล้ว แต่จะเป็อดีต หรือ อนาคตนั้นไม่รู้จริงๆ จะเจอของดีอะไรอีกหรือเปล่านะ?? มาช่วยกันลุ้นต่อในตอนต่อไปในวันพรุ่งนี้กับเสี่ยวจื่อน้อยกันนะคะ
4K
