ความสามารถในการสร้างสุดยอดเมด ที่โคตรจะโอพี

ตอนที่ 64 เมดของเขาเริ่มขยับ

ในตอนนี้ทางดีแลนเป็นฝ่ายเข้ามาโจมตีบ้างด้วยสีหน้าแน่นนิ่งลูกถีบที่หนักหน่วงเล็งไปที่กลางอกของกอน

“พัค!”

กอนใช้ไม้หลุ่มดำเข้ามารับโจมตีได้ทันแต่ไม่อาจรับแรงถีบที่รุนแรงนั้นได้ ร่างกายยังคงกระเด็นถอยหลังไปอีก...‘บ้าเอ้ย!’ ภายในใจนั้นคิดอย่างร้อนรุ่ม

...แต่ดีแลนก็ยังเข้ามาโจมตีในระยะกระชั้นชิดไม่เลิกพร้อมกับรัวหมัดไปที่ร่างของกอนอย่างไร้ซึ่งความปราณี

“ตุบ! ตุบ!ตุบ! ตุบ! ตุบ!”

กอนเอียงไม้หลุมดำอย่างว่องไวรับหมัดรัวของดีแลนทั้งหมดจนเกิดอาการข้อแขนสั่นและฝ่ามือแดงกล่ำ

...เมื่อเห็นท่าไม่ดีกอนได้เหวี่ยงไม้หลุมดำขึ้นสูงตัดจังหวะการโจมตีของดีแลนแล้วสวนกลับโดยการฟาดไปที่ใบหน้า

“วิ้ว!!”

แต่ทว่าดีแลนกระโดดกลับหลังหลบการโจมตีได้อย่างไม่ยากเย็น

สีหน้าของดีแลนในตอนนี้ดูเบื่อหน่อยขึ้นมาหลังจากมองไปที่กอน

“ดูเหมือนว่าแค่ระดับกามายของชั้นก็ยังเหนือกว่านายที่เรียนแค่กามายโดยเฉพาะสินะ...ถามหน่อยได้ไหมในคลาสเรียนของนาย ใครใช้กามายได้เก่งที่สุด...”

กอนที่ได้ยินคำพูดที่เรียบนิ่งของดีแลนก็ถึงกับหงุดหงิดขึ้นมา

“ในคลาสบราวน์ทอรัสใครใช้กามายเก่งที่สุดผมไม่รู้หรอกแต่คนที่แข็งแกร่งที่สุด...ก็คือผมนี่แหละ”

กอนพูดออกมาด้วยรอยยิ้มที่มั่นใจ...

แล้วหลังจากที่กอนพูดจบดีแลนก็อยู่ในท่าที่ครุ่นคิดหนัก

“นายแน่ใจเหรอ...แต่ชั้นคิดว่านายมันโคตรอ่อนแอเลยนะ!!!”

คำพูดและท่าทางที่เรียบเฉยของดีแลน ทำให้กอนคิ้วกระตุกและยิ่งเพิ่มความหงุดหงิดขึ้นไปอีก

“งั้นผมจะแสดงให้คุณได้เห็นเดี่ยวนี้แหละผมจะใช้ทุกอย่างเอาชนะคุณให้ดู”

สายตาของดีแลนหันมาจ้องที่กอนแบบไม่กระพลิบ

“งั้นก็ลองทำให้ดูหน่อยสิ!!!”

ดีแลนกล่าวพร้อมกับวิ่งเข้าหากอนอย่างรวดเร็วหมดที่กำแน่นของเขาเต็มไปด้วยกามายด้านพละกำลังที่เหนือยิ่งกว่าคาร์ล

...แต่ทว่าก่อนที่ดีแลนจะได้เข้าถึงตัวของกอนขาขวาของเขาก็เกิดการเสียหลักเหมือนเหยียบเข้าไปในแอ่งน้ำ

แล้วร่างกายของดีแลนก็ล้มลงพุ่งตัวไปด้านหน้า...

และในตอนนั้นเองที่กอนง้างไม้หลุมดำรอไว้แล้วหวดไปที่ใบหน้าของดีแลนอย่างเต็มแรง

“ป๊าค!!!”

ใบหน้าของดีแลนบิดหันกระเด็นลอยออกข้างไป...

เขาเพิ่งจะได้รับการโจมตีเป็นครั้งแรกจากคนของคลาสบราวน์ในหัวของเขาตอนนี้ยังคงมีอาการมึนงงอยู่นิหน่อย สายตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจหันไปมองที่กอนแก้มของเขาเป็นรอยแดงช้ำยาวตามรูปไม้...

มือของเขาค่อยๆลูบไปที่รอยช้ำนั้น ‘เป็นไปไม่ได้...นี่คนอย่างชั้นถูกเจ้านั่นโจมตีอย่างั้นเหรอ’

อีกทั้งใบหน้าของกอนในตอนนี้ยังเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่อวดดีแบบสุดๆ

ผู้ชมเกือบทั้งสนามรวมทั้งคาร์ลมองไปที่กอนอย่างไม่พอใจ...

‘เมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้นกับขาของชั้นกัน’ ดีแลนคิดอย่างแปลกใจ ตัวของเขาไม่มีทางเสียหลักล้มอย่างโง่ๆแบบนั้นแน่

“เอาล่ะท่านดีแลน รีบลุกขึ้นแล้วมาสู้กันต่อเถอะ...”

เสียงของกอนในตอนนี้ทำให้ดีแลนเป็นฝ่ายที่ไม่พอใจบ้าง...ดีแลนลุกขึ้นมาด้วยใบหน้าที่เฉยเมยเช่นเคยแต่สายตาของเขานั้นดูโกรธนิดๆ

แล้วพุ่งตัวด้วยความเร็วเข้าหากอนอีกครั้งในทันทีและครั้งนี้มันเป็นการสับเท้าที่เร็วกว่าเดิม...

ดีแลนที่กำลังจะถึงตัวกอนนั่นเอง เขาก็กระโดดหลบออกข้างอย่างกะทันหัน...แล้วหันหน้ามองต่ำไปที่พื้น

...และในที่สุดเขาได้เห็นบางสิ่งบางอย่างที่คล้ายกับหลุ่มดำแต่มีขนาดเล็กมากๆดักรออยู่ที่พื้นที่เขากำลังจะเหยียบ

“เป็นไปไม่ได้! คนที่มีมานาเท่ากับศูนย์ใช้สกิลได้ด้วยเหรอ”

ดีแลนกล่าวออกมาด้วยความแปลกใจแม้ไม่รู้ว่าคู่แข่งของเขากำลังใช้สกิลอะไรอยู่ก็ตาม

…กอนเผยรอยยิ้มออกมา

“เห็นแล้วสินะครับ...แล้วตอนนี้คุณจะใช้สกิลด้วยหรือเปล่า”

สิ่งที่กอนเรียกใช้งานอยู่คือหม้อหลุ่มดำแม้ทุกสิ่งมีชีวิตจะไม่สามารถถูกพันธนาการไว้ข้างในมันได้แต่มันยังสามารถใช้ในการขัดจังหวะของศัตรูได้อยู่

“ไม่จำเป็น! ชั้นพูดคำไหนคำนั้น...นายจะใช้สกิลอะไรก็ใช้ไปเพราะยังไงมันก็คงเป็นแค่สกิลที่ไร้ค่า”

...ดีแลนพุ่งเข้าหากอนอีกครั้ง และในครั้งนี้เขาเฝ้าระวังที่บริเวณเท้าแบบเต็มสูบ

เมื่อหม้อหลุ่มดำถูกเรียกมาดักเท้าของเขาดีแลนก็แค่หลบออกข้าง...หลังจากนั้นเมือเข้าใกล้กอนได้แล้ว ก็สาวหมดโจมตีไปที่ใบหน้าของกอนเพื่อเอาคืน...

แต่ทว่าหม้อหลุมดำที่บริเวณเท้าสลายไปอย่างรวดเร็วและมันถูกสร้างมาขั้นกลางระหว่างใบหน้าของกอนและหมัดของดีแลน

...สัมผัสที่ได้นั้นว่างเปล่าดีแลนรู้สึกว่าหมัดของเขาสัมผัสไม่โดนเนื้อหนังใบหน้าของมนุษย์เลย และเมื่อสังเกตดีๆแขนของเขาก็จุ่มลงไปในหลุมดำขนาดเล็กนั่นแล้ว

“ป๊าค!!”

กอนไม่ปล่อยให้จังหวะดีๆแบบนี้ต้องศูนย์เปล่าเขาใช้ไม้หลุ่มดำหวดไปที่แก้มอีกข้างของดีแลนจนกระเด็นลอยออกไป

“อัก!”

ดีแลนร้องออกมาด้วยอาการเจ็บปวดที่ปริเวณใบหน้าแล้วพยายามลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว...แต่ร่างกายของเขาก็เป๋ข้างไปในทันทีเพราะกอนได้เรียกหม้อหลุมดำดักไปที่เท้าอย่างต่อเนื่อง

“ป๊ก! ปั๊ค! ป๊าบ!!!”

กอนใช้ไม้หวดไปที่ใบหน้าของดีแลนอย่างต่อเนื่องแบบไม่คิดยั้งมือ...

ดีแลนที่พยายามสวนกลับก็ถูกหม้อหลุมดำมาขั้นการโจมตีไปเสียทุกครั้งแล้วก็ถูกกอนกระแทกสวนจนทั้งใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยช้ำ

“ปัค! ปัค!ปัค!”

เสียงผู้ชมรวมถึงคาร์ลกรีดร้องอย่างไม่พอใจ...

แต่กอนนั้นก็ยังไม่หยุดโจมตี และดีแลนก็ยังไม่ยอมแพ้...ร่างกายของเขาอึดกว่าที่คิด

“ปัค! ปัค!ปัค!”

“ปั๊ก!!!”

ไม้สุดท้ายกอนหวดย้ำเข้าไปที่จุดเดิมจนเกิดควันลอยออกมา

และร่างกายของดีแลนค่อยๆหมดสติลง...

----ทั่วทั้งสนามเต็มไปด้วยเสียงเงียบและความอึ้งยิ่งกว่าครั้งไหนๆ

“ม..ไม่จริงใช่ไหม”