ตอนที่ 14 รูสุนัข
ขนาดของรูสุนัขเป็อย่างที่นางคาดไว้ มันพอดีกับตัวนาง
การแอบสืบหาข้อมูลหลายวันที่ผ่านมาไม่เสียเปล่า!
โล่วชิเจี่ยเห็นอนาคตที่สดใสรอนางอยู่! หลุดพ้นจากจวนอ๋อง หลุดพ้นจากเ่ิู มุ่งสู่ชีวิตที่ดี!
โล่วชิเจี่ยยิ่งพยายามมุดเข้าไป
อย่างไรก็ตาม ไม่มีอะไรง่าย จวนอ๋องการป้องกันแข็งแกร่ง ไม่มีทางทิ้งช่องโหว่อย่างรูสุนัขไว้
ที่จริงแล้ว รูสุนัขไม่ได้มีไว้ประดับ แต่มีสุนัขอยู่จริงๆ แล้วอีกอย่าง ยังเป็สุนัขดุร้ายด้วย!
แม้จะรอบคอบแค่ไหน ก็ต้องมีพลาดกันบ้าง โล่วชิเจี่ยรู้สึกได้ถึงความผิดปกติในรูสุนัข กลิ่นอายของสัตว์ป่าที่ดุร้ายแผ่ออกมา! สุนัขที่กำลังหลับ ลืมตาสีแดงก่ำในความมืด พุ่งเข้าใส่นาง!
“แม่เ้า!”
เสียงกรีดร้องดังก้องไปทั่วจวนอ๋อง โล่วชิเจี่ยคลานออกมาจากรูสุนัขแทบไม่ทัน! แล้ววิ่งหนีเอาชีวิตรอด
เสียงของโล่วชิเจี่ยดึงดูดความสนใจของคนจำนวนมาก องครักษ์หลายคนเห็นนาง ถือคบเพลิงไล่ตาม ปากร้องะโ “มือสังหาร! มีมือสังหาร! ใครก็ได้รีบออกมาช่วยกันจับมัน!”
เสียงะโปลุกทุกคน องครักษ์นับไม่ถ้วนกรูกันเข้ามา พยายามจับตัวโล่วชิเจี่ย!
โล่วชิเจี่ยวิ่งพลางร่ำร้อง ์ไม่ยุติธรรม ์ไม่ยุติธรรม!
นางไม่รู้ว่าตัวเองวิ่งมานานแค่ไหน แต่นางเหนื่อยจนหมดแรง หลังจากถูกองครักษ์ไล่ล่า เืในกายก็สูบฉีด หัวใจก็เต้นแรง รู้สึกเหมือนมีกระต่ายวิ่งอยู่ในอก หน้าอกเจ็บเหมือนถูกฉีก วันนี้นางถ้านางต้องตาย คงมีแค่สองสาเหตุนั่นคือไม่ถูกจับก็เหนื่อยตาย!
แต่ทั้งสองอย่าง ไม่ใช่สิ่งที่นาง้า!
ด้วยความร้อนรน นางผลักประตูห้องหนึ่งอย่างไม่คิดชีวิต วิ่งเข้าไปในห้องโดยไม่คิดหน้าคิดหลัง
นี่คือห้องนอนที่หรูหรา มีทั้งภาพวาด และของตกแต่งโบราณ ถึงแม้จะดูคุ้นตาอยู่บ้าง แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่นางต้องสนใจ
เสียงฝีเท้าขององครักษ์ดังใกล้เข้ามาทุกที โล่วชิเจี่ยมุดเข้าไปใต้ผ้าห่ม ใช้ผ้าห่มนุ่มๆ คลุมหัว
บรรยากาศเงียบสงัดไปสองสามวินาที มีกลิ่นหอมของมิ้นต์จากผ้าห่ม เสียงฝีเท้าขององครักษ์หยุดอยู่ที่หน้าประตูเพียงไม่กี่วินาที แล้วก็เดินจากไป!
โล่วชิเจี่ยถอนหายใจด้วยความโล่งอก คิดว่าตัวเองรอดตายแล้ว
แต่……ไม่ใช่แฮะ … นางรู้สึกแปลกๆ!
อืม ความรู้สึกเย็นะเืแล่นไปตามกระดูกสันหลัง นางหันหน้ากลับไปอย่างเชื่องช้า และโล่วชิเจี่ยก็พบว่าตัวเองกำลังนอนแนบชิดอยู่กับเ่ิู ในสภาพที่ทั้งร่างกายตัวเองเต็มไปด้วยฝุ่น
เ่ิูเวลานี้สวมชุดคลุมขาว สีหน้าของเขามืดมนมาก ใบหน้าคมคาย ตึงเครียด ดูน่ากลัวภายใต้แสงเทียนสลัว
โล่วชิเจี่ยกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก แล้วก็ร้องะโออกมา “ผีหลอก!”
สีหน้าของเ่ิูแดงก่ำด้วยความโกรธ เส้นเืบนหน้าผากของเขาลอยเด่น สายตาของเขาดูเหมือนจะฆ่าคน
เขายื่นมือออกมา ปิดปากโล่วชิเจี่ยอย่างมีโทสะ เพื่อหยุดเสียงร้องของนาง
โล่วชิเจี่ยจึงเพิ่งรู้ว่าคนที่อยู่ข้างหลังนางคือเ่ิู พยายามดิ้นหลุดจากอ้อมกอดของเขา
แต่ด้วยความใ โล่วชิเจี่ยคว้าถ้วยชาบนโต๊ะ สาดน้ำชาในถ้วยออกไป! สาดโดนหน้าของเ่ิูเต็มๆ
บรึ้ม!
โทสะของเ่ิูะเิออกมา ฟันของเขากระทบกันเกิดเสียงดังกรอด กรอด
ไอ้เด็กสารเลวคนนี้ บุกเข้ามาในผ้าห่มของเขาโดยไม่ได้รับอนุญาตยังไม่พอ ยังกล้าทำเื่อุกอาจกับเขา ประเสริฐ ประเสริฐยิ่ง!
โล่วชิเจี่ยได้ยินเสียงเหมือนคนกัดฟัน จึงเพ่งตามอง
แล้วก็เห็นน้ำชาไหลลงมาตามใบหน้าคมคายของเ่ิู กระจายเป็วงสีเขียวอ่อน บนผมสีดำของเขา ยังมีใบชาสีเขียวติดอยู่ บวกกับสีหน้าที่เ็าเหมือนูเาน้ำแข็งของเ่ิู ทำให้โล่วชิเจี่ยรู้สึกเสียใจ คิดในใจว่าแย่แล้ว ก่อเื่แล้ว!
โล่วชิเจี่ยโยนถ้วยชาลงพื้น หันหลังวิ่งหนี ถ้าตอนนี้ไม่หนี จะรอให้หนีเมื่อไหร่?
เ่ิูทำหน้าบึ้ง เช็ดใบชาที่เลอะหน้าออก พูดด้วยน้ำเสียงกัดฟัน
“โล่วชิเจี่ย! นี่เ้าอยากตายรึ!”
คำพูดของเขาเหมือนถูกบีบออกมาจากซอกฟัน ร่างกายของเขาหยุดนิ่ง จากนั้นทั้งร่างก็หายวับไปจากบนเตียง
ตอนนี้เขาจะต้องจับตัวไอ้เด็กไม่รู้จักตายคนนั้นมาลงโทษให้จงได้! จากนั้นก็โยนเข้าห้องขัง!
ไอ้เด็กสารเลวช่างไม่รู้จักที่ตาย!
ตอนนี้โล่วชิเจี่ยวิ่งหนีเอาชีวิตรอด เ่ิูเวลาโกรธน่ากลัวกว่าองครักษ์เป็ร้อยเท่า เพื่อความปลอดภัย หนีก่อนดีกว่า
นางก้าวเท้าอย่างรวดเร็ว คอยเหลียวหลังมองเป็พักๆ หวังว่าเ่ิูจะไม่ตามมา!
แต่เมื่อคิดดูดีๆ ก็รู้สึกโล่งใจ เพราะขนาดในยุคปัจจุบัน หากนางคิดหลบหน้า จะใครก็ไม่มีทางหาตัวนางพบ
ยิ่งนี่เป็ยุคโบราณที่การคมนาคมไม่สะดวก การตามหาคนก็ไม่ใช่เื่ง่าย นั่นคือเหตุผลที่ว่าทำไม ต่อให้เ่ิูเก่งกาจแค่ไหน หากนางหลุดจากที่นี่ไปได้ ยังไงเขาก็ไม่มีทางตามหาตัวนางเจอ!
เมื่อคิดแบบนี้ โล่วชิเจี่ยก็รู้สึกโล่งใจ ตอนนี้สิ่งสำคัญคือหาที่ซ่อน แล้วรอโอกาสหนีออกจากจวนอ๋อง
โล่วชิเจี่ยจึงวิ่งช้าลง มองหาที่ซ่อน แต่โล่วชิเจี่ยลืมเื่สำคัญเื่หนึ่งไปอย่างสิ้นเชิง นั่นคือในยุคโบราณมีวิชาตัวเบา ที่สามารถทำให้คนลอยได้ สามารถเดินบนกำแพงและหลังคา!
ซึ่งการลอยบนอากาศ มันช่วยให้ระบุตำแหน่งตัวคนได้อย่างแม่นยำ!
และเ่ิูก็เป็ยอดฝีมือด้านวิชาตัวเบาพอดิบพอดี!
เขาะโขึ้นไปบนหลังคา ลอยอยู่กลางอากาศ ดวงตาที่เฉียบคมเหมือนเหยี่ยว มองเห็นร่างเล็กๆ ที่กำลังวิ่งหนี เหมือนกระต่าย มือของเขาเป็กรงเล็บ แววตาของเขาเต็มไปด้วยกลิ่นอายอันตราย จากนั้นประหนึ่งเหยี่ยวที่พุ่งลงมาจากท้องฟ้า โฉบหาเป้าหมายอย่างโล่วชิเจี่ยที่กำลังวิ่งโซซัดโซเซ
โล่วชิเจี่ยที่กำลังวิ่งหนี ใกับการโจมตีอย่างกะทันหัน นางยังไม่ทันตั้งตัว คอเสื้อของนางก็ถูกคว้าไว้!
ต่อมา คนทั้งคนก็ถูกยกลอยขึ้นกลางอากาศ ประจัญหน้ากับเ่ิู
มองดูใบหน้าที่มืดมนของเ่ิู โล่วชิเจี่ยขมวดคิ้ว เกิดความคิดในใจ
บัดซบ เ้าใช้พลังวิเศษ เ้ามันขี้โกง!
โล่วชิเจี่ยอยากจะะโด่า แต่นางกลับไม่กล้าพูดอะไรออกมา ตอนนี้นางกำลังลอยอยู่กลางอากาศ ถ้าทำให้เ่ิูไม่พอใจ เ้าหมอนี่ที่ไม่สนใจชีวิตของนาง แค่ปล่อยมือเบาๆ ผลลัพธ์ก็คือนางร่วงลงมาจากที่สูง แล้วก็ "โครม" ลงพื้น ตายแน่นอน ไม่มีโชคดีเหมือนครั้งที่แล้วตอนข้ามมิติมา
เ่ิูใช้วิชาตัวเบา พาโล่วชิเจี่ยกลับมาที่หน้าห้องหนังสือ ทันทีที่เท้าแตะพื้น เขาก็โยนโล่วชิเจี่ยออกไป
โล่วชิเจี่ยล้มหน้าคว่ำลงกับพื้นอีกครั้ง กินดินเข้าไปเต็มปาก นางคายดินเสียงดัง ถุด ถุด แต่บังเอิญพ่นใส่เ่ิู ทำให้ดูเหมือนว่านางไม่พอใจเ่ิู จึงทำกิริยาที่ไม่เคารพท่านอ๋อง
ระหว่างนั้น องครักษ์หลายคนรีบเข้ามาล้อมในคราเดียว มือถือกระบี่ ทำหน้าตาดุร้าย
เ่ิูขมวดคิ้วแน่น มองโล่วชิเจี่ย พูดน้ำเสียงกัดฟัน “จับเ้าเด็กนี่ไปโบยห้าสิบทีแล้วขังคุก ห้ามให้อาหารและน้ำ! ใครฝ่าฝืน ปะา!”
“ขอรับ!” องครักษ์หลายคนน้อมรับคำสั่ง ลากโล่วชิเจี่ยออกไปเหมือนครั้งที่แล้ว การโบยห้าสิบที ก็มากพอที่จะฆ่าเด็กตัวเล็กๆ คนนี้ได้แล้ว ไม่จำเป็ต้องพูดถึงการห้ามให้อาหารหรือขังคุก เพราะยังไงก็ไม่รอดอยู่ดี
โล่วชิเจี่ยได้ยินว่าเ่ิูจะโบยนางห้าสิบที ก็โกรธจนกัดฟัน มองดูใบหน้าที่เรียบเฉยของเ่ิู นางะโด้วยความเดือดดาล “เ่ิู! คืนความบริสุทธิ์ของข้ามา!”
เสียงของนางโหยหวน ดังก้องไปทั่วความเงียบสงัดของจวนอ๋อง ทำให้นกที่เกาะอยู่บนต้นไม้ใ
เ้ากล้าสร้างความอับอายแก่ข้า ทำท่าทีเหมือนข้าเป็ผู้ร้าย ฉะนั้นบอกความจริงแก่ทุกคนเสีย!
นี่คือสิ่งที่โล่วชิเจี่ย้าจะสื่อ
แต่เมื่อองครักษ์หลายคนได้ยิน กลับฟังดูเหมือน..... มีความหมายอีกอย่าง
เื่ราวในห้องอาบน้ำเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา แพร่สะพัดไปทั่ว เป็ที่พูดถึงกันอย่างกว้างขวาง ท่านอ๋องก็ถูกตราหน้าว่าเป็หลงหยาง(ชายรักชาย) แต่เนื่องจากไม่มีมูล จึงถูกมองว่าเป็แค่ข่าวลือ
แล้วอีกอย่าง พวกเขายังคงเชื่อมั่นศรัทธา ว่าเทพาผู้ยิ่งใหญ่ของอาณาจักรต้าหยา ต้องเป็ชายชาตรีที่แท้จริง!
แต่ด้วยประโยคเมื่อครู่ที่เอ่ยออกมาอย่างเ็ปรวดร้าวของชายหนุ่ม กลับทำให้ความเชื่อมั่นของพวกเขาก็เริ่มสั่นคลอน
หรือว่าท่านอ๋อง... จะชอบผู้ชายจริงๆ!
เหล่าองครักษ์ทำหน้าแตกตื่น ท่านอ๋อง... นี่ท่านอ๋อง....
สายตาแปลกๆ จ้องมองไปที่เ่ิู บางคนใ บางคนสงสัย บางคนไม่พอใจ!
เ่ิูรู้สึกปวดตุบๆ ที่ขมับ ไม่ต้องพูด เขาก็รู้ว่าลูกน้องพวกนี้กำลังคิดอะไร!
ไอ้เด็กสารเลวคนนี้พูดอะไร? ความบริสุทธิ์ของเขา? ข้าไปพรากความบริสุทธิ์ของเ้าั้แ่เมื่อไหร่!
เ่ิูกัดฟันแน่น แทบจะะเิด้วยความโกรธ เขาผู้มีอำนาจล้นฟ้าในเมืองหลวง ตอนนี้รู้สึกอับจนปัญญาอย่างยิ่งเพราะเื่อื้อฉาวไร้สาระนี้!
และต้นเหตุของทั้งหมด เห็นได้ชัดว่ามาจากปากของไอ้เด็กเหลือขอโล่วชิเจี่ย ดูเหมือนว่าเด็กคนนี้จะกล้าใส่ร้ายป้ายสีเขาด้วยเื่เลวร้ายทุกอย่าง ตั้งใจทำลายชื่อเสียงของเขา!
“ประเสริฐ! ประเสริฐยิ่ง! โบยโล่วชิเจี่ยห้าสิบที ห้ามละเว้นแม้แต่ครั้งเดียว ลั่วจิ่ว! เ้าไปคอยคุมให้เห็นกับตา!”
เ่ิูพูดด้วยน้ำเสียงเ็า สีหน้าของเขามืดมน สะบัดแขนเสื้อ เดินจากไป กระนั้นก้าวเดินของเขากลับดูไม่มั่นคง คล้ายโกรธจนเก็บโทสะไว้ไม่ไหว
“ขอรับ!” ลั่วจิ่วและลูกน้องหลายคนตอบรับ
โล่วชิเจี่ยถูกคนลากเข้าคุกไปด้วยสีหน้าไม่ยินยอม ทิ้งรอยดินโคลนไว้เป็ทางยาว
น่าอับอาย!
ช่างน่าอับอายนัก!
4K
