ตอนที่ 8 – แมวที่ไม่เคยตาย
ไฟฟ้าทั้งบ้านดับสนิท เหลือเพียงแสงไฟฉายจากมือเมฆาที่ส่องไปยังผนัง
“วรุฒ เอาเครื่องสำรองไฟมา”
“ได้ครับพี่...แต่—”
เสียงเขาขาดหาย เมื่อในเงามืดข้างหน้า ปรากฏเงา “แมวดำ” เดินสวนแสงไฟออกมาอย่างช้าๆ
ดวงตาของมันสะท้อนแสงสีเหลือง ไม่ใช่แดงเหมือนแมวทั่วไป
จิตรากระซิบ “พี่...แมวตัวนั้น...”
“ใช่” เมฆาตอบเรียบ “ตัวเดียวกับในช่องเมื่อกี้”
แมวนิ่งมองพวกเขา — แล้วเดินไปหยุดที่หน้าห้องดนตรี
มันยกอุ้งเท้าข่วนประตูเบาๆ สามครั้ง ก่อนเดินหายเข้าไปในเงามืดใต้โต๊ะ
“พี่...มันชี้ทางให้เราหรือเปล่าครับ”
“อาจจะ” เมฆาพูด “หรือไม่ก็อยากให้เรารู้ว่า มันยังไม่ไปไหน”
เขาผลักประตูห้องดนตรีเข้าไป กลิ่นไม้เก่าและฝุ่นคละคลุ้ง เครื่องดนตรีทุกชิ้นยังอยู่ครบ แต่มีบางอย่างเพิ่มขึ้น —
บนโต๊ะกลางห้องมี “สมุดโน้ตเก่า” วางอยู่ เปิดหน้าค้างไว้ตรงกลาง
ตัวหนังสือบรรจงเรียงสวย เป็ลายมือของ “รัชนี”
“เสียงแมวไม่ได้มาจากลำคอ มันมาจากการสั่นะเืของเส้นเสียงที่ไม่ใช่ของมัน…”
“เขาบอกว่า ถ้าเรารวมเสียงนั้นเข้ากับจังหวะของหัวใจ มันจะ ‘ปลุก’ สิ่งที่สูญไปกลับมาได้”
“แต่ตอนนี้ เขาไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไป”
วรุฒอ่านแล้วกลืนน้ำลาย “พี่...นี่มันพูดถึงใครครับ...”
“‘เขา’ ในเงา” เมฆาตอบ “คนที่อยู่เื้ัทั้งหมด”
จิตราพยายามไม่มองไปรอบห้อง “แปลว่ามีคนทดลองอะไรบางอย่างกับเสียง...กับหัวใจของแมว?”
“ไม่ใช่แค่เสียง” เมฆาเปิดโน้ตต่อ “เธอบันทึกไว้ว่าใช้คลื่นเสียงไวโอลินเป็ตัวควบคุมชีพจร จำได้ไหม...ตอนที่ผีรัชนีโผล่ เสียงไวโอลินดังขึ้นเอง”
วรุฒสั่นหัว “พี่จะบอกว่าแมวมันฟื้นได้เพราะเสียงเพลงเหรอครับ!?”
“ไม่ใช่ฟื้น...” เมฆาพูดเรียบ “แต่มันไม่เคยตาย”
ทันใดนั้น เสียงแมวร้องยาวโหยหวนดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ใกล้จนแทบจะอยู่ในหู
เครื่องดนตรีทุกชิ้นเริ่มสั่น — ทั้งไวโอลิน ขลุ่ย กีตาร์ และตะเกียงเก่า ทุกอย่างส่งเสียงพร้อมกันเหมือนวงออเคสตราผี
“พี่! เครื่องดนตรีมันเล่นเองอีกแล้วครับ!”
“อย่าขยับ!” เมฆายกมือห้าม
เขาเอื้อมไปหยิบเครื่องบันทึกเสียงขึ้นมากดบันทึกไว้
ในเสียงโกลาหลนั้น มีเสียงหนึ่งแทรกขึ้นเบาๆ — เสียงผู้ชาย
“รัชนี...อย่าปลุกมัน...”
จิตราหน้าซีด “เสียงใครคะพี่!?”
“ไม่รู้ แต่ไม่ใช่เสียงิญญาหญิงแน่” เมฆาขมวดคิ้ว “อาจเป็ของคนที่อยู่ในบ้านนี้ก่อนเธอตาย”
ไฟในบ้านกลับมาติดอีกครั้งอย่างฉับพลัน ทุกอย่างหยุดนิ่งทันที
แมวหายไป เหลือเพียงรอยข่วนเป็ทางยาวบนพื้นไม้
เมฆาเดินไปดูรอยนั้น ใช้นิ้วแตะแล้วพูดเบาๆ
“นี่ไม่ใช่รอยเล็บแมว... มันคือรอยของคน”
วรุฒอ้าปากค้าง “พี่...หมายความว่า...”
“ว่าแมวตัวนั้นอาจไม่ใช่แมวเลย”
Next ตอนที่ 9 – เขาในเงา
เมฆาเริ่มขุดประวัติของบ้านและเ้าของเก่าก่อนรัชนี พบว่ามีชายคนหนึ่งเคยอาศัยอยู่ที่นี่ — และเขาหายตัวไปพร้อมแมวของเขาเมื่อสิบปีก่อน...
*โปรดติดตามตอนต่อไป*
1K
