ตอนที่ 2: ร้านหนังสือเก่า
เสียงกระดิ่งดังกรุ๊งกริ๊งเบาๆ เมื่อประตูไม้เก่าถูกผลักเปิด กลิ่นกระดาษเก่าผสมกับกลิ่นชาเขียวอ่อนๆ ลอยคลุ้งไปทั่วร้าน เสียงฝีเท้าเบาๆ ของใครบางคนดังก้องอยู่ท่ามกลางความเงียบ
โคเฮย์ที่กำลังเช็ดเคาน์เตอร์เงยหน้าขึ้น และสายตาของเขาสบกับเธออีกครั้ง
ซาโอริ—ในเสื้อแขนยาวสีขาวและกระโปรงยาวสีฟ้าอ่อน ดูเรียบง่ายแต่กลมกลืนไปกับบรรยากาศของร้านหนังสือเก่าอย่างน่าประหลาด
เธอเดินเข้ามาช้าๆ กวาดตามองรอบๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“ร้านนายน่ารักกว่าที่คิดนะ”
โคเฮย์หัวเราะในลำคอ ยักไหล่ “ก็น่าจะเรียกว่าเป็ร้านหนังสือเก่าๆ มากกว่านะ”
ซาโอริไม่ได้ตอบกลับทันที เธอเดินเข้าไปใกล้ชั้นหนังสือ สายตาสำรวจสันปกของหนังสือที่มีร่องรอยของกาลเวลา
“มันให้ความรู้สึกอบอุ่น” เธอพูด พร้อมกับเอื้อมมือแตะที่สันหนังสือเล่มหนึ่งเบาๆ“นายอยู่ที่นี่คนเดียวเหรอ?”
“อืม” โคเฮย์พยักหน้า “ส่วนใหญ่ฉันเป็คนเฝ้าร้าน ครอบครัวฉันมีร้านอาหารอยู่ไม่ไกล”
ซาโอริพยักหน้าช้าๆ ราวกับจดจำข้อมูลนี้ไว้
….
ที่นี่อาจดูเก่าแก่ แต่ไม่ได้ให้ความรู้สึกน่าเบื่อกลับให้ความรู้สึกสงบ ชั้นหนังสือเรียงตัวกันอย่างเป็ระเบียบ หนังสือที่เรียงซ้อนกันมีสีสันแตกต่างกันไป บางเล่มขอบกระดาษเป็สีเหลืองเข้มบางต่างกัน บางเล่มยังดูใหม่ราวกับเพิ่งถูกวางไว้เมื่อไม่นานมานี้ แสงแดดอ่อนๆ ส่องผ่านกระจกเข้ามา ทำให้ฝุ่นบางๆ ที่ลอยอยู่ในอากาศดูเหมือนละอองทองที่กำลังเต้นระบำ
โต๊ะไม้เล็กๆ ตั้งอยู่ตรงมุมร้าน พร้อมกับเก้าอี้ไม่กี่ตัว เหมาะสำหรับคนที่อยากนั่งอ่านหนังสืออย่างเงียบๆ ร้านไม่ได้มีลูกค้าแน่นขนัด แต่ก็มีคนแวะเวียนมาเสมอ ส่วนใหญ่เป็คนรักหนังสือที่หลงใหลในกลิ่นและััของหน้ากระดาษ
โคเฮย์เดินไปที่มุมหนึ่งของร้าน ก่อนจะหยิบหนังสือเล่มเก่าขึ้นมา
“นี่นายกำลังทำอะไร?” ซาโอริถาม
“ซ่อมหนังสือ” โคเฮย์ตอบเรียบๆ
เขาวางหนังสือลงบนโต๊ะ หยิบกาวและเทปกระดาษออกมา ก่อนจะเปิดไปที่หน้ากระดาษมีรอยขาดบางส่วน
“นายซ่อมมันเองเหรอ?”
โคเฮย์พยักหน้า “อืม คุณปู่เป็คนสอนฉัน”
ซาโอริมองเขาอย่างสนใจ “คุณปู่นายเหรอ?”
“ใช่ ร้านนี้เป็ของคุณปู่ ท่านเปิดมาั้แ่สมัยยังหนุ่มๆ” โคเฮย์พูดเสียงเรียบ พลางใช้พู่กันจุ่มกาวแล้วแตะเบาๆ บนขอบหน้ากระดาษที่ฉีกขาด
“แล้วตอนนี้ท่านอยู่ไหน?”
โคเฮย์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ
“ท่านเสียไปแล้ว”
ซาโอริชะงักไปเล็กน้อย “ขอโทษนะ ฉันไม่รู้”
“ไม่เป็ไร” โคเฮย์ยิ้มบางๆ “แต่ก่อนคุณปู่เป็คนดูแลร้านนี้ ฉันมาที่นี่ั้แ่เด็ก และชอบนั่งดูท่านซ่อมหนังสือ บางครั้งท่านก็ให้ฉันช่วย หัดให้ฉันรู้จักกาว กระดาษซับ และวิธีซ่อมหน้ากระดาษขาดๆ”
เขาพูดไปพลาง ใช้พู่กันแตะกาวบางๆ แล้วแปะกระดาษซับลงบนรอยฉีกเบาๆ
“สำหรับฉัน ร้านนี้ไม่ได้เป็แค่ร้านหนังสือ แต่มันคือความทรงจำของคุณปู่”
ซาโอริมองเขา เธอเห็นความอ่อนโยนในแววตาของเขา และรู้ว่าเขาให้ความสำคัญกับสถานที่นี้มากแค่ไหน
….
หลังจากซ่อมหนังสือเสร็จ ซาโอริเดินไปเลือกหนังสือจากชั้น หยิบเล่มหนึ่งขึ้นมา เปิดดูผ่านๆ ก่อนจะเงยหน้าพูดขึ้น
“ฉันไม่ค่อยได้เข้าร้านหนังสือเก่าแบบนี้เท่าไหร่” ซาโอริพูดขณะที่ปลายนิ้วเรียวเล็กของเธอกดดันสันหนังสือกลับเข้าที่
“เธออ่านหนังสือเยอะไหม?” โคเฮย์ถาม
ซาโอริพยักหน้าเบาๆ “ก็นิดหน่อย แต่ฉันอ่านหลายแนว บางทีอ่านนิยายรัก บางทีก็อ่านเื่สืบสวน “แต่ที่ฉันชอบที่สุดคือนิยายที่ทำให้รู้สึกเหมือนได้หนีจากโลกความจริง”
โคเฮย์มองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถาม “เพราะอะไร?”
ซาโอริหัวเราะเบาๆ “บางครั้งโลกความจริงก็น่าเบื่อเกินไป”
เธอพูดจบแล้วก็เหมือนคิดได้ว่าพูดอะไรออกไป เธอรีบเม้มปากแล้วหลุบตาต่ำ ทำท่าเหมือนอยากกลบเกลื่อนคำพูดตัวเอง
โคเฮย์ไม่ได้ตอบ แต่เขาเข้าใจดี
โคเฮย์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้น “ฉันชอบอ่านเื่เกี่ยวกับชีวิตของคนธรรมดา”
ซาโอริเลิกคิ้ว “เช่น?”
โคเฮย์เดินไปที่ชั้นหนังสือ หยิบเล่มหนึ่งขึ้นมาแล้วยื่นให้เธอ
“เล่มนี้เกี่ยวกับเด็กหนุ่มที่เติบโตมาในเมืองเล็กๆ และค้นหาความหมายของชีวิต” เขาพูดเสียงเรียบ “มันไม่ได้มีเื่ราวที่ตื่นเต้นมาก แต่เต็มไปด้วยรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่ทำให้รู้สึกเหมือนกำลังใช้ชีวิตร่วมกับตัวละคร”
ซาโอริรับหนังสือมา มองที่ปกก่อนจะพลิกกระดาษดูเนื้อหาข้างใน
“นายชอบอะไรแบบนี้สินะ?”
โคเฮย์พยักหน้า “อืม ฉันชอบเื่ที่ดูเหมือนธรรมดา แต่มีความหมายซ่อนอยู่”
ซาโอริเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดเบาๆ “ต่างจากฉันเลย” แล้วหันกลับไปมองชั้นหนังสือ
ซาโอริเลือกหนังสือมาหลายเล่ม เปิดอ่านผ่านๆ แต่ดูเหมือนยังไม่ถูกใจ ก่อนจะเงยหน้ามองโคเฮย์อีกครั้ง
“ฉันเลือกไม่ถูก” ซาโอริพูดขึ้น “นายช่วยเลือกให้ฉันหน่อยสิ”
โคเฮย์เลิกคิ้ว “ทำไมล่ะ?”
ซาโอริยิ้มบางๆ “เพราะฉันอยากรู้จักนายให้มากขึ้น”
คำพูดของเธอทำให้โคเฮย์นิ่งเงียบไป ก่อนที่เขาจะถอนหายใจเบาๆ และเดินไปหยิบหนังสือจากชั้น
เขาหยิบมาสองเล่ม “เล่มแรกเป็เื่ที่ฉันชอบ อ่านแล้วรู้สึกสงบ”
ซาโอริรับมา มองปกของมัน
“แล้วเล่มที่สองล่ะ?”
“เล่มที่สอง...” โคเฮย์หยุดคิด ก่อนจะพูด “ฉันคิดว่าเธอน่าจะชอบ”
ซาโอริมองเขา ก่อนจะหัวเราะเบาๆ
“งั้นฉันจะอ่านทั้งสองเล่ม”
โคเฮย์พยักหน้า “ก็ดี”
หลังจากซาโอริเลือกหนังสือเสร็จ เธอเดินไปที่โต๊ะไม้เล็กๆ ตรงมุมร้าน หย่อนตัวลงนั่งและเปิดหนังสืออ่าน
โคเฮย์กลับไปนั่งหลังเคาน์เตอร์ แต่อดไม่ได้ที่จะแอบมองเธอเป็ระยะ
ซาโอริอ่านหนังสือไปได้สักพัก ก่อนจะเงยหน้ามองโคเฮย์ “นายอ่านหนังสือที่ไหนบ่อยที่สุด?”
โคเฮย์คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ “ที่นี่ กับริมทะเล”
“ริมทะเล?”
“อืม” โคเฮย์พยักหน้า “ฉันชอบเสียงคลื่น มันทำให้รู้สึกผ่อนคลาย”
ซาโอริยิ้ม “น่าสนใจดีนะ”
เธอเงียบไปก่อนจะพูดต่อ “งั้นพรุ่งนี้พาฉันไปอ่านหนังสือที่ริมทะเลได้ไหม?”
โคเฮย์เลิกคิ้ว “ทำไมล่ะ?”
“เพราะฉันอยากลองดูบ้าง” เธอตอบเรียบๆ “บางทีฉันอาจจะชอบมันเหมือนนายก็ได้”
โคเฮย์มองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า “ก็ได้”
….
เมื่อถึงเวลาบ่าย ซาโอริปิดหนังสือ วางมันลงบนโต๊ะแล้วลุกขึ้นยืน
“ฉันต้องกลับแล้ว”
โคเฮย์เงยหน้ามองเธอ ก่อนจะพูดขึ้น “ให้ฉันไปส่งไหม?”
ซาโอริส่ายหน้าเล็กน้อย พลางยิ้มบางๆ “ไม่เป็ไร ฉันกลับเองได้ ไว้วันหลังละกัน”
โคเฮย์พยักหน้า “โอเค งั้นไว้เจอกันพรุ่งนี้”
ซาโอริยิ้ม ก่อนจะเดินออกจากร้านไป
เสียงกระดิ่งดังกรุ๊งกริ๊งอีกครั้งเมื่อประตูปิดลง
โคเฮย์นั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ มองไปที่หนังสือที่เธอวางไว้ แล้วเผลอยิ้มออกมาเล็กน้อย
นี่เป็ครั้งที่สองที่เขาได้เจอเธอ
และเขารู้สึกว่า... มันจะไม่ใช่ครั้งสุดท้าย
จบบทที่ 2 -ประทับตรา-
1K
