บทที่ 20: ความรักความลับ
แสงอาทิตย์รุ่งอรุณยามเช้าทอแสงสีทองอ่อนโยนสาดส่องผ่านหมู่เมฆสลัวเข้ามายังลานจอดรถใต้ดินของคอนโดหรู ยามเช้าตรู่อันเงียบสงัดพาความเย็นสบายมาปลอบประโลมเรือนร่างที่เพิ่งผ่านศึกราคะในคืนพายุฝนกระหน่ำ ผมกับมีนช่วยกันคนละไม้คนละมือใช้ทิชชู่เปียกและน้ำยาเช็ดเบาะหนังทำความสะอาดคราบน้ำรักอุ่นขุ่นที่เปรอะเปื้อนเบาะหลังรถยนต์ส่วนตัวของผมอย่างละเอียดถี่ถ้วน เพื่อลบร่องรอยตราบาปแสนหวานไม่ให้หลงเหลือกลิ่นคาวและสายตาของนัท ช่างภาพช่างสังเกตผู้เป็เพื่อนสนิทของผม
หลังจากลบหลักฐานทุกซอกมุมเสร็จสิ้น มีนจับจูงมือผมพาขึ้นลิฟต์ขึ้นสู่ห้องพักเพนต์เฮาส์้าของเธอเพื่อชงกาแฟร้อนและให้ผมอาบน้ำชำระล้างคราบเหงื่อไคล ในห้องครัวสไตล์โมเดิร์นหรูหราที่โอบล้อมด้วยวิวกรุงเทพฯ ยามเช้าที่ไร้ผู้คน มองออกไปนอกหน้าต่างเห็นสายหมอกจาง ๆ เหนือแม่น้ำเ้าพระยาและขบวนรถไฟฟ้าบีทีเอสที่เริ่มแล่นช้า ๆ มีนยืนชงกาแฟร้อนสองแก้วส่งกลิ่นหอมกรุ่นปะปนกับกลิ่นกายสาวอันเป็เอกลักษณ์ของเธอที่เพิ่งผ่านฉากร่วมรักกับผมมาอย่างหนักหน่วง มีนสวมเพียงผ้าขนหนูอาบน้ำสีขาวขนหนานุ่มผืนสั้นที่พันพันรอบกายอย่างิ่เหม่ เผยเนินหน้าอกอวบอิ่มขาวผ่องและแผ่นหลังเนียนละเอียด ผิวเนื้อของเธอยังอุ่นชื้นชุ่มชื้นหลังผ่านการอาบน้ำร้อนลื่นมือ มีหยดน้ำเกาะพราวตามลาดไหล่กลมมนและไรผมสีดำสนิท
มีนขยับเดินถือถ้วยกาแฟเข้ามาทรุดตัวลงนั่งบนตักของผมที่นั่งพิงเก้าอี้บาร์ไม้ สองมือกอดโอบรอบลำคอของผมแน่น ส่งน้ำหนักตัวนุ่มนิ่มทับเป้ากางเกง ััผิวกายเนื้อหมาดน้ำลื่นไหลหยดน้ำหยดเล็กๆ จากปลายผมของเธอหยดรดร่วงลงบนซอกคอและหน้าอกของผมจนผมสั่นระทึกเสียวสยิวเบาๆ กลิ่นครีมอาบน้ำละมุนละไมผสมแป้งเด็กหอมฟุ้งลอยแตะจมูก มีนจูบซับแก้มและปลายคางของผมเบาๆ ทิ้งรอยชื้นประทับตราบาปแสนหวาน ก่อนจะส่งแก้วกาแฟร้อนรสเข้มข้นให้ผมถือประคองไว้
พวกเราดื่มกาแฟร้อนกลิ่นหอมกรุ่นปนเปกับเสียงเครื่องชงกาแฟเอสเพรสโซส่งเสียงไอน้ำพ่นดังฟู่เบาๆ ผสมปนเปกับกลิ่นหอมของเมล็ดกาแฟสดบดใหม่คละคลุ้งกวักอารมณ์ให้ผ่อนคลาย รสชาติของกาแฟอุ่นร้อนแผ่ซ่านผ่านลำคอชโลมความอบอุ่นในอกประสานกับความเสียวสยิวเนื้อแนบเนื้อในพื้นที่จำกัด
"เื่มีนกับพี่อลัน... มีนตกลงใจที่จะรักษาความลับนี้ไว้ชั่วนิรันดร์นะคะ... จะไม่มีวันให้นัทล่วงรู้เื่นี้เด็ดขาด... มีนกลัวนัทจะเสียใจ แต่มีนก็ขาดพี่อลันไม่ได้แล้วล่ะค่ะ..." มีนกระซิบข้างหูน้ำเสียงพร่าต่ำ แววตาสลัวแฝงความหม่นหมองและความรู้สึกรักปนตราบาป
พวกเราช่วยกันตั้งกฎเหล็กของการแอบแซ่บเพื่อไม่ให้เกิดความผิดพลาด มีนบอกว่าห้ามส่งข้อความแชตหากันหลังสี่ทุ่ม และเวลาติดต่อกันให้ใช้ภาษาธรรมดาเหมือนเพื่อนสนิทคุยกัน เื่สถานที่พบเจอกันต้องเป็่ที่นัทต้องเดินทางไปทำงานต่างจังหวัดหรือถ่ายแบบต่างประเทศเท่านั้นเพื่อลดความเสี่ยง ทั้งสองคนชนแก้วกาแฟเบาๆ คล้ายการลงนามในสัญญาลับต้องห้ามที่ผูกมัดกายและิญญาให้อยู่ในตราบาปแสนหวานในทุกๆ รายละเอียดชีวิตประจำวัน
"รักนัทมากใช่ไหมครับ?" ผมถามแ่เบา สบสายตามองสตรีผู้บริหารมาดนิ่งเรียบร้อยตรงหน้าที่บัดนี้กลายเป็คนสำคัญของตราบาป
"รักค่ะ... มีนคบกับนัทมานานและมีแผนที่จะแต่งงานสร้างครอบครัวด้วยกันตามหน้าที่ มีนอยากมีอนาคตที่มั่นคงกับเขา... แต่นัทเขาก็บ้างานมาก บ้าถ่ายภาพ ถ่ายแต่แบบสวยๆ จนละเลยความเหงาและขอบเขตหัวใจของมีนไปหมด... ความรักที่มีนมีให้นัทมันไม่เคยได้รับการกอดตอบที่อุ่นชื้นและดุดันแบบที่พี่อลันมอบให้มีนในคืนที่ผ่านมาเลยค่ะ..." มีนเอ่ยเผยความรู้สึกขื่นขม "ความสัมพันธ์แอบแซ่บระหว่างเรา... มันคือแดน์ลี้ลับที่จะช่วยประคับประคองชีวิตรักที่จืดจางของมีนกับนัทไม่ให้พังทลาย ยามที่นัทต้องเดินทางไกลหรือละเลยมีน... มีนจะเรียกหาพี่อลันให้มาแวะเวียนดูแลแบบนี้... พี่อลันยินดีที่จะช่วยดูแลมีนไปตลอดใช่ไหมคะ?"
"ครับ... พี่อลันยินดีที่จะช่วยดูแลมีนเสมอยามที่มีน้านะครับ" ผมขยับรอยยิ้มอุ่นตอบรับข้อตกลงตราบาป ยอมรับความ้าลึกลับของสตรีทำงานระดับสูงผู้ที่อยากถูกสยบอารมณ์ใคร่อย่างเต็มใจ
---
สองวันต่อมา พายุฝนสงบลง ท้องฟ้ายามเย็นสว่างไสว แสงสีส้มทอแสงสดใสนอกคอนโดหรูของมีน บัดนี้ **"นัท"** เพื่อนรักช่างภาพเดินทางกลับจากการถ่ายแฟชั่นยาวที่ปารีสและญี่ปุ่นแล้ว นัทจัดงานดินเนอร์มื้ออาหารค่ำมื้อเล็กๆ ขึ้นในห้องนั่งเล่นคอนโดเพื่อต้อนรับการกลับบ้านและเฉลิมฉลองมิตรภาพของพวกเรา โดยเชิญผมมาร่วมโต๊ะอาหารค่ำเพื่อพร่ำคำขอบคุณที่ผมคอยช่วยเหลือขับรถดูแลมีนตลอดหนึ่งเดือนเต็ม
มื้ออาหารในค่ำคืนนั้นประกอบด้วยพาสต้าคาโบนาร่ารสเข้มข้น สลัดแซลมอนรมควัน และไวน์แดงต่างประเทศเลิศรสขวดโปรด แสงเทียนบนโต๊ะส่งแสงวูบวาบสร้างบรรยากาศหรูหราอบอุ่น นัทหยิบกล้องถ่ายรูปราคาสูงขึ้นมาเปิดสไลด์รูปภาพในหน้าจอขนาดเล็กโชว์ผลงานของมันที่ฝรั่งเศสให้ผมดู มันเล่าอย่างภูมิใจถึงนางแบบสาวลูกครึ่งตาเขียวผมทองชื่อโคลอี้ที่มันถ่าย และความสวยงามของภาพถ่ายริมฝั่งแม่น้ำแซนในปารีส
นัทยกแก้วไวน์แดงบอร์โดซ์ขึ้นชนกับแก้วของผมเสียงดัง แก๊ง... พร้อมรอยยิ้มไร้เดียงสาที่เชื่อมั่นในความดีงามของเพื่อนรักที่สุด
"อลันเพื่อนรัก... กูขอบคุณมึงมากจริงๆ ว่ะ มิตรภาพของมึงมันหาไม่ได้จากที่ไหนอีกแล้ว ตลอดเวลาที่กูไม่อยู่ มีนเขาชมมึงให้กูฟังไม่หยุดเลยนะว่ามึงดูแลดีมาก รับส่งตรงเวลาตลอด ขอบใจมึงมากเพื่อนรักที่ช่วยเป็หูเป็ตาดูแลมีนให้กู!" นัทเอ่ยด้วยความซาบซึ้งใจและชนแก้วไวน์กับผม
"เออ... ไม่เป็ไรเว้ยเพื่อน มึงกับกูคบกันมานาน มีอะไรช่วยได้กูก็ช่วยอยู่แล้ว เื่มีนกูก็ดูแลเหมือนเป็คนพิเศษคนหนึ่งนั่นแหละ มึงไม่ต้องคิดมากเพื่อน" ผมเอ่ยตอบพลางขยับรอยยิ้มลึกลับชนแก้วไวน์กับมัน ยามเบนสายตามองมีนที่นั่งข้างนัท
มีนในค่ำคืนนี้กลับมาสวมชุดเดรสแขนยาวทำงานมาดเรียบร้อย สวมแว่นตากรอบเงินบางดั่งภาพพจน์ผู้จัดการฝ่ายสินเชื่อผู้เก่งกาจและนิ่งขรึม เธอตักอาหารพะเน้าพะนอเอาใจนัทอย่างอ่อนโยนน่ารักดั่งภรรยาที่ดี แต่ทว่าส่วนล่างภายใต้โต๊ะอาหารไม้หนาตัวใหญ่ มีนกลับแอบขยับถอดรองเท้าส้นสูงข้างขวาออกช้าๆ ยื่นปลายเท้านุ่มเรียวละเอียดและปลายนิ้วเท้าที่ทาเล็บสีแดงสด ลากไล้ผ่านหน้าแข้งแกร่งและบดเบียดนวดคลึงต้นขาและขยับไต่สูงขึ้นบีบขยำเป้ากางเกงหนาของผมใต้โต๊ะอาหารไม้หนาอย่างจงใจยั่วยวน! ปลายเท้าของเธอหมุนบดเน้นปุ่มหัวเข็มขัดเหล็กของผมเบาๆ
ััอุ่นชื้นของปลายเท้านุ่มที่บดเบียดเป้ากางเกงยีนส์ของผมใต้โต๊ะอาหารหน้าแฟนของเธอ ทำเอาผมใจสั่นระทึกเสียวสยิวสะท้านอก แทบลืมหายใจและเกือบทำแก้วไวน์แดงบอร์โดซ์ในมือหลุดร่วงจนผมต้องรีบกระชับมือแน่น สูดหายใจลึก ยามตอบรับพยักหน้าและหัวเราะตามคำเล่าเื่ราวปารีสของนัทอย่างสุภาพ ในขณะที่แก่นกายส่วนล่างกลับแข็งขึงสปริงตัวขยายตึงขังปวดหนึบเป้ากางเกงจนปวดร้าว มีนส่งยิ้มหวานหลังเลนส์แว่นตาช้อนสายตาปรือเยิ้มสบสายตากับผมอย่างมีความลับต้องห้าม ล้อเลียนความซื่อสัตย์ไร้เดียงสาของนัทที่ยังคงครางชมมิตรภาพของผมไม่ขาดปาก ช่างเป็การแอบแซ่บลับหลังที่เสียวระทึกระคนกระตุ้นความดิบเถื่อนเป็ที่สุด!
---
มื้ออาหารค่ำจบล่าสุดลงด้วยความราบรื่น ผมกล่าวคำอำลาเพื่อนรักนัทและมีนเพื่อเดินทางกลับบ้าน ผมเดินก้าวพ้นตึกคอนโดหรูออกสู่ทางเดินยาวที่มีลมพัดเย็นะเื แสงไฟสว่างไสวทั่วตึกระฟ้าสาดเงาของผมทอดยาวลงบนพื้นปูน
ผมก้าวขึ้นรถยนต์ส่วนตัว ขับขี่มุ่งหน้าสู่ถนนทางด่วนสายยาวอันว่างเปล่าท่ามกลางความมืดมิดของราตรี ผมเอื้อมมือเปิดวิทยุในรถยนต์ส่วนตัว เสียงเพลงแจ๊สท่วงทำนองเนิบช้าและเศร้าสร้อยลอยคลอเบาๆ ชวนให้นึกถึงความอบอุ่นชั่วคราวในบาร์ลับยามคืนก่อน แสงไฟนีออนบนถนนสาดสีสันวูบวาบผ่านหน้ากระจกสแกนใบหน้าของผมในกระจกมองหลัง สะท้อนภาพใบหน้าของชายคนหนึ่งที่เคยรักษาคำว่ามิตรภาพความซื่อสัตย์ แต่บัดนี้ได้แปรเปลี่ยนเป็ปีศาจราคะแสนหวานที่แอบเด็ดผลไม้ต้องห้ามของเพื่อนสนิทไปทีละราย ั้แ่ริน ข้าวหอม เจล กิ๊ฟ และมีน ผมไม่ได้เป็คนดีและไม่มีทางย้อนคืนสู่วิถีชีวิตแบบเก่าได้อีกต่อไปแล้ว รอยยิ้มมุมปากของผมค่อยๆ ขยายกว้างขึ้นยอมจำนนต่อสัญชาตญาณความใคร่ดิบที่คอยป้อนตัณหา
ผมไม่ใช่แค่อลันที่เป็เพื่อนรักธรรมดาที่มีชีวิตเรียบง่ายอีกต่อไปแล้ว แต่ผมคือผู้แอบแซ่บแฟนเพื่อนอย่างลับๆ ชั่วนิรันดร์ที่ไม่มีวันหลุดพ้น วงจรศีลธรรมคำว่ามิตรภาพแตกสลายพังยับเยินอย่างสมบูรณ์แบบโดยน้ำมือของผมเอง และในอนาคตอันใกล้หากผมมองเห็นรอยแตกร้าวของความเหงาในดวงตาแฟนสาวของเพื่อนคนอื่นในกลุ่มที่ว่างเปล่า เงียบเหงา ว้าเหว่ และอ้างว้าง้าการปลอบประโลม... ผมก็พร้อมที่จะก้าวล้ำขอบข่ายข้ามเส้นจริยธรรมข้ามเส้นศีลธรรมเพื่อเข้าไปทำหน้าที่คนดูแลจำเป็และลักลอบแอบแซ่บร่วมรักกับพวกเธอในฐานะชู้รักผู้ตอบสนองตัณหาอย่างเสียวระทึกไม่รู้จักคำว่าพอตลอดไปชั่วกาลนานอย่างแท้จริง! ยินดีต้อนรับสู่วังวนคนบาปแสนสุขใจที่ยากจะถอนตัวออกมาได้อีกตลอดกาล
---
(จบตอนที่ 20: ความรักความลับ )