สุดยอดนักผจญภัย

หลังจากที่พวกไลท์กินอาหารไปกว่าครึ่งชั่วโมง พวกเดซี่ก็กลับมาพร้อมกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

“ จัดการเรียบร้อยแล้วหรอ? ” ไลท์ถามขึ้นพร้อมกับดื่มน้ำไปด้วย

“ เรียบร้อยแล้วอาจารย์ ” เดซี่พยักหน้าด้วยรอยยิ้ม คำว่าเรียบร้อยของเธอคือสังหารทุกคนในกลุ่มไปหมดแล้ว นอกจากคนที่ยอมแพ้จริงๆที่เธอไม่ได้สังหาร

“ ได้มาเท่าไหร่? ” ไลท์ถาม

“ ประมาณหกล้านกว่าค่ะอาจารย์ ” เดซี่ตอบพร้อมกับวางเงินไว้บนโต๊ะ

“ ก็ไม่เลว ” ไลท์พยักหน้ารับ

“ ทีแมนนายมานี้หน่อย ” ไลท์เรียกทีแมนที่นั่งอยู่ไม่ไกล

“ ครับท่าน? ” ทีแมนเดินมาด้วยความสงสัย

“ เอาไปสิหนึ่งล้านจีเซล ” ไลท์แบ่งเงินหนึ่งล้านให้กับทีแมน

ทีแมนตกใจและรีบส่ายหน้าปฏิเสธทันที เพราะเขาไม่กล้าที่จะรับเงินจากไลท์หรอก นอกจากนี้ความเสียหายที่เขาได้รับนั้นไม่ถึงหนึ่งแสนจีเซลเลยด้วยซ้ำ การที่ได้รับเงินหนึ่งล้านมันมากเกินไป

“ เอาน่าเดี๋ยวเงินที่เหลือฉันก็จะมอบให้กับคนที่ได้รับความเดือดร้อนจากกลุ่มนักเลงเมื่อกี้ เอางี้นายไปเรียกคนที่ได้รับความเดือดร้อนจากกลุ่มของคองบรีสมาที่นี้ให้หมดฉันจะมอบเงินชดเชยค่าความเสียหายให้กับพวกเขา ” ไลท์พูดขึ้น

ในขณะที่ทีแมนกำลังปฏิเสธ จู่ๆก็มีเพื่อนของเขาวิ่งเข้ามาในร้านด้วยท่าทีเร่งรีบ

“ ทีแมนเกิดเรื่องแล้ว!! ” เพื่อนของทีแมนตะโกนออกมาด้วยความเร่งรีบ

“ เกิดอะไรขึ้นแซน? ” ทีแมนถามด้วยความตกใจ

“ ก็กลุ่มวิญญาณถูกฆ่าไปหมดแล้ว มีคนรอดเพียงไม่กี่คนเท่านั้น ” แซนพูดออกมาด้วยท่าทีหวาดกลัว

“ อะไรนะ!! ” ทีแมนตกใจและรีบหันไปมองพวกเดซี่ที่เพิ่งเดินเข้ามาด้วยความหวาดกลัว 

“ แล้วก็อีกเรื่องนะทีแมน ไม่รู้ทำไมจู่ๆท่านเลอซิยอสถึงได้พาทหารไปบุกถล่มกลุ่มอสรพิษ แถมยังสังหารคนของอสรพิษไปเป็นจำนวนมากอีกด้วย ” แซนพูดขึ้นด้วยความหวาดกลัวและตกใจ

ทีแมนเหลือบมองไปที่ไลท์อีกครั้ง เขาอยากจะพูดว่าเป็นเพราะคนๆนี้ที่สั่งให้ท่านเลอซิยอสไปถล่มกลุ่มอันธพาลทั้งหมดในเมือง

“ แซนนายมาก็ดีแล้ว นายกับฉันไปเรียกพวกชาวบ้านที่ถูกกลุ่มวิญญาณสร้างความเสียหายให้มาที่ร้านของฉันหน่อย ” ทีแมนพูดขึ้น

“ เกิดอะไรขึ้นงั้นหรอทีแมน? ” แซนถามด้วยความสงสัย

“ เอาน่านายมากับฉันเถอะน่า ” ทีแมนไม่ตอบแต่ลากแซนออกจากร้านไป

หลังจากที่ทีแมนกับแซนจากไปแล้ว ไลท์ก็บอกให้พวกเดซี่นั่งกินอาหารด้วยกัน 

ผ่านไปเกือบๆหนึ่งชั่วโมง ทีแมนก็พาคนที่ได้รับความเสียหายจากกลุ่มวิญญาณมาทั้งหมดแล้ว

“ ท่านครับผมพามาแล้วครับ ” ทีแมนพูดด้วยน้ำเสียงเคารพ แม้แต่แซนก็รู้สึกเคารพกลุ่มของไลท์ เพราะตอนที่เขาออกมาจากร้านของทีแมน ทีแมนได้เล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นในร้านของเขาให้ฟัง แซนจึงเข้าใจได้ทันทีว่าทำไมถึงเกิดเรื่องราวมากมายขึ้นในช่วงเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง เพียงเพราะคำสั่งของคนๆหนึ่งเท่านั้นที่ทำให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมา 

ไลท์กวาดสายตามองรอบๆทีแมนด้วยความประหลาดใจเพราะเขารู้สึกว่าคนที่ทีแมนพามานั้นมีน้อยกว่าที่เขาคิดเอาไว้มาก ซึ่งชาวบ้านที่ทีแมนพามานั้นมีไม่ถึงยี่สิบคนเลยด้วยซ้ำ ความจริงแล้วเขาคิดว่ามีไม่ต่ำกว่าสามสิบคนเลยทีเดียว

ทุกๆคนที่ถูกทีแมนตามมาก็พากันสงสัยว่าทีแมนจะตามพวกเขามาทำไม แต่เพราะว่ารู้จักทีแมนมานานทำให้ทุกๆคนก็ตามทีแมนมาทั้งหมด

“ พวกคุณคือคนที่ถูกพวกกลุ่มวิญญาณทำลายข้าวของตอนที่ติดหนี้พวกมันใช่ไหม? ” ไลท์ถามขึ้น

ทุกๆคนก็พากันพยักหน้าและก็พากันบอกเล่าเรื่องราวของตัวเองที่ถูกกลุ่มวิญญาณทำลายข้าวของ 

“ งั้นพี่ชายคนนี้ถูกกลุ่มวิญญาณทำลายข้าวของไปเป็นจำนวนเงินเท่าไหร่? ” ไลท์ถามขึ้นพร้อมกับชี้ไปยังชายหนุ่มอายุประมาณสามสิบปีคนหนึ่ง 

“ ฉันหรอ? ” ชายหนุ่มตกใจพร้อมกับชี้นิ้วมาที่ตัวเอง

ไลท์พยักหน้าเป็นคำตอบ

“ ขอคิดแปปนึงนะ ” ชายหนุ่มครุ่นคิดก่อนที่จะตอบว่า “ ฉันโดยพวกมันทำลายข้าวของไปไม่ต่ำกว่าแปดหมื่นจีเซล ” 

“ แปดหมื่นจีเซลงั้นหรอ ”ไลท์พยักหน้าก่อนที่จะหยิบเงินหนึ่งแสนจีเซลให้กับชายหนุ่มคนนั้น 

“ นี้มัน? ” ชายหนุ่มและคนอื่นๆพากันตกใจ

“ ไม่ต้องตกใจไปเงินพวกนี้ก็คือเงินของพวกกลุ่มวิญญาณ ฉันไปเอาคืนมาให้พวกคุณทุกคน แต่ว่าอย่าได้โกหกฉันในเรื่องของจำนวนเงินเพราะฉันสามารถตรวจสอบได้ว่าคนไหนพูดจริงหรือพูดโกหก เพราะถ้าหากว่าฉันจับได้ว่าคนๆนั้นพูดโกหกฉันก็จะไม่ให้เงินแล้วก็ยังจับตัวมันเข้าคุกอีกด้วย ” ไลท์พูดขึ้น

ทันทีที่ทุกคนได้ยินว่าเงินจำนวนนี้คือเงินที่มาจากกลุ่มวิญญาณก็พากันตกใจยิ่งกว่าเก่า แน่นอนว่าพวกเขารู้ว่าตอนนี้กลุ่มวิญญาณได้ถูกทำลายไปแล้วแต่ไม่มีใครรู้ว่าใครเป็นคนทำลาย การที่ชายหนุ่มด้านหน้าบอกว่าเงินที่พวกเขาได้คือเงินของกลุ่มวิญญาณก็เป็นการบอกนัยๆแล้วว่าพวกเขานี้แหละคือตัวการที่ทำลายกลุ่มวิญญาณ 

ด้วยเหตุนี้ทุกๆคนจึงไม่กล้าที่จะโกหกต่อไลท์

หลังจากที่แจกจ่ายเงินไปมากกว่าสองล้านจีเซล เงินก็ยังเหลืออยู่อีกสามล้านกว่า ไลท์จึงนำเงินเหล่านี้เก็บเข้าเป็นกองกลาง

ส่วนทางด้านของไลก้าและคอลรุย ทั้งสองได้ติดตามดูเลอซิยอสทำลายกลุ่มอันธพาล

หลังจากที่ทำลายกลุ่มอสรพิษไปแล้วก็มุ่งหน้าสู่พื้นที่ของกลุ่มดอกเบญจมาศ 

ผ่านไปสองชั่วโมงกลุ่มเบญจมาศก็ได้ถูกทำลายลงไปเป็นที่เรียบร้อย แม้ว่าจะทำลายกลุ่มทั้งสองกลุ่มแล้วแต่เจ้าหน้าที่และทหารก็ได้รับบาดเจ็บเป็นจำนวนมาก แต่ถึงอย่างนั้นเลอซิยอสก็ยังไม่ถอยเขาได้บุกไปยังพื้นที่ของกลุ่มโลกมรณะต่อและตามด้วยกลุ่มแสงจันทร์

แม้ว่ากลุ่มอันธพาลแต่ละกลุ่มจะมีตัวตนระดับAสองถึงสามคนแต่พวกมันก็ไม่อาจที่จะสู้กับกองกำลังทหารและเจ้าหน้าที่นับพันคนได้ ทำให้สี่กลุ่มใหญ่ที่ปกครองเมืองสเตนทาวน์มานานหลายสิบปีก็กลายเป็นเพียงแค่เรื่องราวในอดีตเท่านั้น 

หลังจากที่ทำลายกลุ่มใหญ่ทั้งสี่ไปแล้ว เลอซิยอสก็ได้แบ่งกำลังคนออกไปหลายกลุ่มและไปทำลายกลุ่มอัธพาลที่เหลืออยู่ทั้งหมดจนทำให้กลุ่มอัธพาลบางคนรีบพาลูกน้องของตัวเองหนีออกจากเมืองไปด้วยความหวาดกลัว 

หลังจากที่เลอซิยอสกำจัดกลุ่มอัธพาลทั้งหมดในเมืองไปแล้ว ชาวบ้านก็พากันตะโกนด้วยความตื่นเต้น แน่นอนว่าชาวบ้านทั้งหมดต่างก็ได้รับความเสียหายจากกลุ่มอัธพาล พวกเขาต้องทนอยู่ภายใต้การกดขี่ของพวกอัธพาล

ในตอนที่เลอซิยอสกำลังจะกลับไปพักผ่อน จู่ๆที่ด้านหน้าของเขาก็มีชายวัยกลางคนยืนอยู่ 

“ เกร็น? ” เลอซิยอสมองไปที่เกร็นด้วยความสงสัย

เกร็นคือผู้นำกิลจอมเวทย์ดาร์กวูฟ หรือก็คือคนที่แข็งแกร่งที่สุดในเมืองสเตนทาวน์นั้นเอง

“ เลอซิยอสทำไมจู่ๆแกถึงได้ทำลายพวกอันธพาลแบบนั้น? ” เกร็นถามออกมาด้วยความโกรธ

“ แกคิดหรอว่าฉันอยากจะทำแบบนั้น? ” เลอซิยอสส่ายหน้าพร้อมกับถอนหายใจออกมา

ความจริงแล้วเขาก็ไม่อยากที่จะทำลายกลุ่มอัธพาลแบบนั้นหรอก อีกอย่างเขาก็ได้เงินจากกลุ่มอัธพาลเป็นจำนวนมากในทุกๆเดือน แล้วเขาอยากจะทำลายถังเงินของตัวเองทำไม

เกร็นเองก็เหมือนกัน เขาเองก็ได้เงินจากพวกกลุ่มอันธพาลเป็นจำนวนมากเหมือนกันเพราะฉะนั้นเขาจึงไม่พอใจที่เลอซิยอสกวาดกล้างพวกอัธพาลแบบนั้น

เกร็นขมวดคิ้วและถามออกมาว่าเพราะอะไร

เลอซิยอสจึงเล่าเรื่องพวกไลท์ให้กับเกร็นฟัง

เกร็นที่ได้ฟังคำพูดของเลอซิยอสก็ยิ่งแสดงสีหน้าจริงจัง

“ แล้วนายรู้ไหมว่าพวกมันเป็นใครกันแน่? ” เกร็นถามด้วยความสงสัยและอยากรู้ว่ากลุ่มคนเหล่านั้นคือใครกันแน่

“ ฉันยังไม่รู้แต่ฉันกำลังตรวจสอบอยู่ อีกอย่างฉันก็ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องจริงไหมที่คนพวกนั้นบอกว่านั่งกินข้าวกับท่านผู้พิทักษ์มาแล้วเพราะฉะนั้นฉันจึงติดต่อไปที่สภาจอมเวทย์แล้วและอีกประมาณสองวันพวกเขาก็จะมาที่นี้ ตอนนั้นพวกเราจะได้รู้กันว่ากลุ่มคนเหล่านี้คือใครกันแน่ ” เลอซิยอสพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ เดี๋ยวนะเลอซิยอส นายบอกว่าในกลุ่มคนเหล่านั้นมีมังกรสาวและเอลฟ์สาวด้วยงั้นหรอ นอกจากนี้หัวหน้ากลุ่มก็ยังเป็นชายหนุ่มที่อายุประมาณยี่สิบปีด้วย? ” เกร็นหรี่ตาลงพร้อมกับถามออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นๆ จากนั้นเขาก็หยิบแผ่นกระดาษบางอย่างออกมาจากแหวนมิติ

“ ใช่พวกนี้ไหม? ” เกร็นหยิบกระดาษใบหนึ่งที่พับสองฝั่งบนล่างเอาไว้ 

เลอซิยอสเดินไปดูก็พบว่าเป็นกลุ่มคนเหล่านี้จริงๆ

“ ใช่ๆพวกนี้แหละเกร็น! ” เลอซิยอสพยักหน้าพร้อมกับแสดงสีหน้าไม่พอใจขึ้นมา จากนั้นเขาก็ฉุกคิดอะไรบางอย่าง

“ เดี๋ยวนะทำไมนายถึงมีรูปพวกนี้ได้? ” เลอซิยอสถามอย่างสงสัย

เกร็นมองไปที่เลอซิยอสและถอนหายใจออกมา

“ งั้นก็ไม่แปลกที่พวกนั้นบอกว่าเคยนั่งกินอาหารกับผู้พิทักษ์ เพราะพวกเขามีความสามารถแบบนั้นจริงๆ ” เกร็นพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังและถอนหายใจออกมา ดูเหมือนว่าพวกเขาจะไม่สามารถทำอะไรกับเรื่องที่กลุ่มอันธพาลที่ถูกกวาดล้างได้แล้ว

“ นายหมายความว่ายังไง? ” เลอซิยอสขมวดคิ้ว

“ ก็เพราะพวกเขาคือกลุ่มนักผจญภัยเดธปาร์ตี้ ส่วนหัวหน้าที่นายเจอก็คือไลท์ ตัวตนที่แข็งแกร่งอันดับต้นๆของมนุษย์ ” เกร็นพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ กลุ่มนักผจญภัยเดธปาร์ตี้ที่โด่งดังนั่นนะหรอ!! ” เลอซิยอสตกใจ เขาเองก็รู้จักกลุ่มนักผจญภัยเดธปาร์ตี้ แต่ว่าเขาไม่เคยเห็นตัวจริงๆหรือแม้แต่รูปของกลุ่มนักผจญภัยเดธปาร์ตี้มาก่อนจึงทำให้เขาไม่รู้จักพวกไลท์ 

“ ใช่เป็นพวกเขานั้นแหละ ” เกร็นพยักหน้ารับจากนั้นเขาก็รู้สึกว่าโชคร้ายจริงๆที่พวกไลท์มาที่นี้และทำลายถังเงินของพวกเขา

“ งั้นก็ไม่แปลกที่ฉันรู้สึกว่าพวกเขาไม่ธรรมดาเลย ” เลอซิยอสถอนหายใจออกมา 

“ งั้นก็ช่างมันเถอะ ฉันจะกลับไปนอนแล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันค่อยไปทักทายพวกท่านไลท์ ” เกร็นส่ายหน้าและกลับไปนอนทันที

“ บ้าเอ้ย ฉันก็ลืมถามเลยว่าพวกเขาพักที่ไหนแล้วจะอยู่ที่นี้อีกนานไหม ” เลอซิยอสพึมพำออกมาจากนั้นก็คิดว่าไว้ค่อยคิดพรุ่งนี้แล้วกัน การที่จะได้พูดคุยกับตัวตนระดับนั้นก็นับว่าเป็นโชคของเขาและสามารถนำเรื่องนี้ไปโอ้อวดใครต่อใครได้

เช้าวันต่อมาพวกไลท์ก็มานั่งกินอาหารของทีแมนเช่นเดิม

“ ดูเหมือนว่าบรรยากาศของเมืองจะเปลื่ยนไปมากตั้งแต่ที่พวกอัธพาลได้หายไปหมดแล้ว ” เดซี่พูดขึ้นพร้อมกับมองดูด้านนอกร้านอาหาร

“ ก็พวกทำลายบรรยากาศไม่อยู่แล้วเมืองก็สงบสุขไง ” ไลก้าหัวเราะ

พนักงานเสิร์ฟวางอาหารไว้บนโต๊ะก่อนที่จะมองดูพวกไลท์ด้วยแววตาเคารพ 

ไม่นานทีแมนก็เดินมาพร้อมกับกล่าวขอบคุณที่พวกไลท์ทำให้เมืองของพวกเขาปราศจากพวกอัธพาล ทำให้เมืองของพวกเขาดีขึ้น

“ เรื่องเล็กน้อยน่า ” ไลท์ส่ายหน้า สำหรับเขาเรื่องเหล่านี้มันเป็นเรื่องเล็กน้อยสำหรับแต่มันเป็นเรื่องใหญ่สำหรับชาวเมืองแห่งนี้ 

ไม่นานเลอซิยอสก็เดินเข้ามาในร้านอาหารพร้อมกับเกร็น

“ ท่านไลท์และสมาชิกเดธปาร์ตี้ทุกท่าน ” เลอซิยอสและเกร็นรีบทำความเคารพพวกไลท์ทันที

ไลท์และคนอื่นๆไม่ได้ประหลาดใจนักที่เลอซิยอสจะรู้แล้วว่าพวกไลท์คือกลุ่มนักผจญภัยเดธปาร์ตี้

หลังจากที่เลอซิยอสและเกร็นคุยกับพวกไลท์อยู่นานกว่าชั่วโมงพวกเขาก็ขอตัวกลับไป 

นอกจากนี้ทั้งสองยังให้คำสัญญาว่าจะไม่มีกลุ่มอันธพาลปรากฏขึ้นมาในเมืองอีก ถ้าหากมีอีกครั้งล่ะก็ท่านไลท์สามารถปลดพวกเขาออกจากตำแหน่งได้เลย

พวกไลท์พักอยู่ที่นี้กว่าสิบวัน ในที่สุดยูเทียก็เดินทางมาถึงเมืองสเตนทาวน์

ไลท์และคนอื่นๆมายืนรอเรือยนต์ของยูเทียในระยะไกล

ผ่านไปสิบกว่านาทีพวกไลท์ก็เห็นเรือยนต์ของยูเทียที่ใกล้จะเข้ามาจอดที่ท่าเรือยนต์

หลังจากที่จอดเสร็จเรียบร้อยแล้ว ยูเทียก็วิ่งออกมาพร้อมกับมองไปดูรอบๆก่อนที่จะเจอพวกไลท์ที่ยืนอยู่ 

“ พี่เบเรียล ” ยูเทียตะโกนออกมาด้วยความตื่นเต้นก่อนที่จะรีบวิ่งไปกอดเบเรียลทันที

ทั้งสองกอดกันนานก่อนที่จะปล่อยออกมา

“ เป็นอย่างไรบ้างยูเทีย? ” เบเรียลถามด้วยความเป็นห่วง

“ สบายมากเลยพี่เบเรียล ฉันสามารถควบคุมเมืองทะเลสาบได้แล้วและตอนนี้ทุกอย่างกำลังดำเนินไปได้ด้วยดี พี่เบเรียลเชื่อใจฉันได้เลย ฉันจะไม่ทำให้เมืองทะเลสาบของพี่ต้องมีปัญหาแม้แต่นิดเดียว ” ยูเทียยิ้มออกมาอย่างมีความสุข

“ ฉันเชื่อใจเธออยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นจะให้เธอเป็นเจ้าเมืองคนต่อจากฉันทำไมกันล่ะ ” เบเรียลยิ้มออกมา

“ เบเรียล ” น้ำเสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากด้านหลังของทั้งสอง 

เบเรียลหันไปมองตามต้นเสียงก็พบว่าเป็นคาริน เพื่อนสนิทของเบเรียล 

“ เป็นไงบ้างคาริน ฉันคิดถึงเธอจริงๆ ” เบเรียลเดินไปหาคารินพร้อมกับสวมกอดคาริน

ไลท์มองไปที่ยูเทีย เขาสัมผัสได้ว่าออร่าของยูเทียนั้นทรงพลังกว่าที่เจอในตอนแรกมาก ถ้าเขาจำไม่ผิดตอนที่เจอยูเทียครั้งแรกยูเทียมีความแข็งแกร่งในระดับB แต่ตอนนี้ความแข็งแกร่งของยูเทียอยู่ในระดับAแล้วและยังแข็งแกร่งกว่าเบเรียลในตอนนั้นเสียอีก

“ ไปกินข้าวกันเถอะ พวกเราจองร้านอาหารไว้แล้ว ” เบเรียลพูดขึ้นพร้อมกับลากสองคนนี้มาด้วยกัน 

ไลท์พักที่นี้อีกหนึ่งวันก่อนที่พรุ่งนี้จะเดินทางไปที่เมืองมิลเลอร์ฟรอส

เนื่องจากตอนนี้ยังพอมีเวลาอีกหนึ่งเดือนนิดๆ ซึ่งการที่เดินทางจากเมืองสเตนทาวน์ไปยังเมืองมิลเลอร์ฟรอสใช้เวลาประมาณยี่สิบวัน ทำให้พวกไลท์น่าจะไปยังเมืองมิลเลอร์ฟรอสก่อนถึงเวลางานประมูลประมาณสิบกว่าวันเลยทีเดียว