หนึ่งพฤกษาหมื่นกระบี่ (一木化万剑 - Yī Mù Huà Wàn Jiàn)

ตอนที่ 112: สู่ครรลองรากไม้เร้น, ตระเตรียมวิถีแห่งตน

หลังจากที่เจี้ยนหลิน (剑林) ได้โคจรพลังฟื้นฟูเรี่ยวแรงและพลังปราณ (灵气) ที่เหือดแห้งไปจนกลับคืนมาได้ราวสามส่วน, เขาก็มิได้รอช้าอีกต่อไป. แม้ห้องโถงใต้ดินแห่งนั้นจะดูเหมือนถูกตัดขาดจากโลกภายนอก, แต่ "อันตราย" จาก "สำนักอัคคีเมฆาโลหิต" (血云火宗) นั้นเปรียบดั่งเงาที่คืบคลานตามติด, มิอาจประมาทได้แม้เพียงเสี้ยววินาที.

เขากระชับย่ามผ้าที่บรรจุ "ของที่ระลึก" จากศัตรูและ "เมล็ดพันธุ์รากวิญญาณสีดำที่ถูกชำระล้างแล้ว" (净化后的灵根之种) ไว้แน่น. สายตาจับจ้องไปยัง "เส้นทางรากไม้เร้น" (隐秘根道) ที่มืดมิดและทอดยาวเข้าไปในผนังถ้ำ, ซึ่ง "ขาวน้อย" (小白) เคยนำทางเขามาก่อน.

‘สถานที่นั้น...ที่เจ้าขาวน้อยชี้บนแผนที่...และเส้นทางนี้...บางทีมันอาจจะเชื่อมโยงถึงกัน.’ ความคิดนั้นผุดขึ้นในใจ. ‘และหากเป็นเช่นนั้นจริง...มันอาจจะเป็นสถานที่ที่เหมาะสมที่สุดสำหรับข้าในตอนนี้.’

ความรู้สึกหลังการสังหารหมู่เมื่อครู่ยังคงหลงเหลืออยู่. มิใช่ความยินดี, แต่เป็น "ความหนักอึ้ง" ในจิตใจ. เขาจำเป็นต้องทำ, เพื่อความอยู่รอด, เพื่อปกป้องความลับ. แต่ทุกชีวิตที่ดับสิ้นไป, มันทิ้งร่องรอยบางอย่างไว้ในห้วงสำนึก. เขาไม่ใช่ผู้กระหายเลือดโดยสันดาน, แต่โลกใบนี้...มันกำลัง "หล่อหลอม" ให้เขาต้องเป็นในสิ่งที่เขาอาจจะมิได้ต้องการ. ความขัดแย้งนี้, มันเริ่มจะกัดกินความสงบภายใน.

"ขาวน้อย" ซึ่งบัดนี้กลับมาซุกตัวอยู่ในอกเสื้อของเขาอย่างอบอุ่น, พลันส่งเสียง "คิกๆ" แผ่วเบา, พร้อมกับใช้หัวเล็กๆ ดุนไปข้างหน้า, ราวกับจะเร่งเร้าให้เขาออกเดินทาง, และปลอบประโลมความว้าวุ่นในใจของเขาไปพร้อมกัน.

เจี้ยนหลินพยักหน้ารับรู้. เขาค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าไปในอุโมงค์รากไม้นั้นอย่างระมัดระวัง. ความมืดมิดและกลิ่นอับชื้นของดินโอบล้อมรอบกาย. ผนังและเพดานของอุโมงค์ถักทอขึ้นจากรากไม้โบราณขนาดมหึมา, บางเส้นใหญ่เท่าต้นขา, บางเส้นเล็กละเอียดราวเส้นผม, ทุกเส้นล้วนแผ่กลิ่นอายแห่งความเก่าแก่และความสงบนิ่งของธรรมชาติที่ยังมิได้ถูกรบกวน. เขารู้สึกได้ถึงความ "เย็น" ของพื้นศิลาใต้ฝ่าเท้า, และ "ความชื้น" ในอากาศที่สัมผัสผิวแก้ม.

‘เส้นทางนี้...มันให้ความรู้สึกที่แตกต่างออกไป. มิได้มีพลังงานที่เอ่อล้นให้สัมผัสได้ชัดเจนในทันที, แต่กลับมีความ "สงบ" และ "ความปลอดภัย" ที่น่าประหลาด.’ เจี้ยนหลินครุ่นคิด. ความรู้สึกอ่อนล้าจากการต่อสู้ยังคงหลงเหลือ, แต่ความหวังที่จะได้พบสถานที่ที่เหมาะสมสำหรับการฟื้นตัวและ "ทดลอง" บางอย่างที่สำคัญ, ก็ผลักดันให้เขาก้าวเดินต่อไป.

เขาเดินลึกเข้าไปในอุโมงค์รากไม้อย่างต่อเนื่อง, "ขาวน้อย" คอยนำทางอยู่เบื้องหน้าเป็นระยะ. อุโมงค์นั้นคดเคี้ยวและสลับซับซ้อน, บางช่วงตีบแคบจนแทบจะต้องคลานผ่าน, บางช่วงก็เปิดกว้างออกเป็นโพรงเล็กๆ ที่มี "ผลึกเรืองแสง" (发光晶石) สีเขียวอ่อนหรือสีฟ้าจางๆ งอกเงยขึ้นตามผนัง, ส่องสว่างให้เห็นเส้นทางรำไร. ลวดลายของรากไม้ที่พันเกี่ยวกันนั้นดูราวกับงานศิลปะของธรรมชาติ, บางแห่งมี "พรมพฤกษาใบละเอียดสีเขียวหม่น" ปกคลุมพื้นผิวศิลา, มอบความรู้สึกเย็นชื้นและนิ่งสงบ, บางแห่งมี "หยดน้ำ" (水滴) ใสๆ เกาะพราว.

ยิ่งเดินลึกลงไป, เขาก็ยิ่งสัมผัสได้ถึงความ "สงบ" และ "ความห่างไกล" จากโลกภายนอก. เสียงหยดน้ำที่ตกกระทบพื้นหินเป็นจังหวะ, เสียงลมหายใจของตนเอง, และเสียง "คิกๆ" ของ "ขาวน้อย", คือสิ่งเดียวที่ทำลายความเงียบสงัดนั้น.

ผ่านไปราวหนึ่งชั่วยาม, ในที่สุด "ขาวน้อย" ก็หยุดลงเบื้องหน้า "โพรงถ้ำ" ขนาดกลางแห่งหนึ่ง. โพรงถ้ำนี้ดูแตกต่างจากที่อื่นๆ ที่ผ่านมา. แสงสว่างนวลตาสาดส่องออกมาจากภายใน. เมื่อเจี้ยนหลินก้าวเข้าไป, เขาก็พบว่าใจกลางโพรง, มี "แอ่งน้ำใส" (清澈水潭) ขนาดเล็กๆ ปรากฏอยู่, น้ำในแอ่งนั้นนิ่งสนิทราวกับแผ่นกระจก, สะท้อนแสงสีเขียวอ่อนจากผลึกที่เกาะอยู่ตามเพดานถ้ำ. รอบๆ แอ่งน้ำ, มี "หญ้าวิญญาณ" (灵草) สีเขียวมรกตขึ้นอยู่ประปราย, แต่ละต้นล้วนแผ่ "ไอพลัง" (灵气) ที่บริสุทธิ์ออกมาจางๆ. และที่สำคัญที่สุดคือ, ผนังถ้ำด้านหนึ่ง, มี "รากไม้ขนาดใหญ่" (巨型树根) เส้นหนึ่งที่ดู "เก่าแก่" และ "ทรงพลัง" เป็นพิเศษ, หยั่งรากลึกลงไปในพื้นดิน, บนผิวของรากไม้นั้น, มี "อักขระธรรมชาติ" (天然符文) ที่ดูคล้ายกับ "สัญลักษณ์รากไม้" บนแผนที่ปรากฏอยู่จางๆ!

ณ สถานที่แห่งนี้เอง, ที่เจี้ยนหลินสัมผัสได้ถึงพลังงานธาตุพฤกษา (草木灵气) ที่ "หนาแน่น" และ "บริสุทธิ์" กว่าจุดใดๆ ที่เขาเคยสัมผัสมาในหุบเขาเร้นเมฆาแห่งนี้.

‘นี่มัน...หรือว่าจะเป็นสถานที่นั้น!’ เจี้ยนหลินเบิกตากว้าง. เขาจำได้ว่า "อาจารย์ซ่ง" (宋长老) เคยชี้แนะให้เขาศึกษาตำรา "หัตถกรรมแห่งพฤกษากระบี่ - บันทึกของผู้หลงลืม" ซึ่งกล่าวถึง "ผืนดินแห่งการสั่งสม" ที่เหมาะสมกับการ "ปลูกกระบี่" (种剑). และสถานที่แห่งนี้...มันมีคุณสมบัติทุกอย่างที่ตำรากล่าวถึง! ทั้งพลังงานธาตุพฤกษาที่เข้มข้น, ความสงบ, และดูเหมือนจะมีความเชื่อมโยงบางอย่างกับ "ต้นไม้ผลึกศิลา" (翡翠石晶古树) ที่เขาเพิ่งจะจากมา, ราวกับว่ารากไม้โบราณเหล่านี้คือเครือข่ายเดียวกันที่แผ่ขยายไปทั่ว.

เขาค่อยๆ เดินเข้าไปสำรวจรอบๆ โพรงถ้ำนั้นอย่างละเอียด.

เขาลองโคจรพลังปราณในร่าง, รู้สึกได้ถึงความ "ราบรื่น" และ "การดูดซับ" พลังงานจากภายนอกที่เป็นไปอย่างรวดเร็วยิ่งขึ้น.

‘สถานที่นี้...มันเหมาะสมอย่างยิ่งสำหรับการบำเพ็ญเพียร...และ...การ "ปลูกกระบี่"!’

ความคิดนั้นสว่างวาบขึ้นในใจ. เขานึกถึง "หน่ออ่อนแห่งกระบี่" (剑之嫩芽) ที่กำลังผลิบานอยู่ภายในห้วงสำนึก, นึกถึงความรู้จากตำรา "หัตถกรรมแห่งพฤกษากระบี่ - บันทึกของผู้หลงลืม" และประสบการณ์จากการเพาะ "เมล็ดพันธุ์จิตแรก" ที่ลานดินรกร้างใกล้เขตจัดการพันธุ์โอสถในอดีต.

‘ครั้งนั้น...ข้าเพียงแค่ทดลองเพาะเมล็ดพันธุ์พฤกษาธรรมดา. แต่คราวนี้...ข้าจะลอง "ปลูก" สิ่งที่แตกต่างออกไป...สิ่งที่มาจาก "หน่ออ่อน" ภายในกายข้า...และจะใช้ "เมล็ดสีทอง" (金色的种子) ที่เจ้าขาวน้อยมอบให้เป็น "เมล็ดพันธุ์" แรก!’

เขามิได้คิดจะใช้ "เมล็ดพันธุ์รากวิญญาณสีดำที่ถูกชำระล้างแล้ว" ในทันที. แม้มันจะทรงพลัง, แต่เขาก็ยังรู้สึกว่าตนเองยัง "ไม่พร้อม" หรือยัง "ไม่เข้าใจ" ในแก่นแท้ของมันมากพอ. การเริ่มต้นด้วยสิ่งที่ "บริสุทธิ์" และ "สอดคล้อง" กับพลังธาตุพฤกษาของเขามากกว่าอย่าง "เมล็ดสีทอง", น่าจะเป็นการเริ่มต้นที่ "มั่นคง" และ "ปลอดภัย" กว่า. อีกทั้ง, การที่ "ต้นไม้ผลึกศิลา" ยังคงมีชีวิตอยู่, แม้จะอ่อนแอ, ก็ทำให้เขารู้สึกว่าการ "ปลูก" สิ่งที่มีพลังชีวิตเช่น "เมล็ดสีทอง" ในบริเวณที่เชื่อมโยงกันนี้, อาจจะส่งผลดีต่อทั้งสองฝ่าย.

เขาเลือกบริเวณที่พื้นดินดูอุดมสมบูรณ์และมีไอพลังชีวิตหนาแน่นที่สุดใกล้กับแอ่งน้ำใส. จากนั้น, เขาค่อยๆ ก่อรูป "กระบี่ไม้" (木剑) เล่มหนึ่งขึ้นอย่างประณีต. มิใช่เพื่อใช้ในการต่อสู้, แต่เพื่อใช้เป็น "กระถาง" (花盆) หรือ "สื่อกลาง" ในการเพาะเลี้ยง. เขาบรรจงสลัก "อักขระพฤกษา" (草木符文) ง่ายๆ ที่เรียนรู้มาจากตำรา "สรรพคุณเร้นลับแห่งพฤกษาบรรพกาล" (太古草木秘谱) ลงบนด้ามและตัวกระบี่, เพื่อเสริมการไหลเวียนของพลังงาน.

แม้จะยังมิได้ลงมือ "ปลูก" ในทันที, แต่ "เมล็ดพันธุ์แห่งความตั้งใจ" ได้ถูกหว่านลงในจิตใจของเขาแล้ว. การเตรียมการ, การทำความเข้าใจ, และการเชื่อมโยงกับ "หน่ออ่อนแห่งกระบี่" ภายใน, คือ "ก้าวแรก" ที่สำคัญบนวิถีแห่ง "ผู้ปลูกกระบี่" (种剑者) ที่เขากำลังจะเริ่มต้น.

(จบตอนที่ 112)