ระหว่างทางกลับเมืองอารอนหลี่จินก็หันหน้าไปทางฟางเชินและถามออกมา
"ทำไมท่านไม่เอาศพทั้งสองเข้าไปในแหวนมิติหรือว่าท่านจะไม่มีมัน" หลี่จินถามถึงจะมีคำพูดที่ว่าปากพาซวย แต่ในเมื่อลุงเชินกับฟางเมิ่งลู่เข้าถึงได้ง่ายมากทำให้ถามไปเลยก็อาจจะดี
"ฮ่าฮ่าฮ่า...เ้าหนู!ถามเฉินเฉินสิเพราะข้าก็ไม่รู้เหตุผลเหมือนกัน แต่รับรองว่าการทำแบบนี้ไม่เกิน 1 วันชื่อและภาพของเ้าจะถูกเผยแพร่ไปทั่วเมืองแม้แต้อาณาจักร…หึหึแล้วพวกคนใหญ่คนโตก็จะเริ่มเลียแข้งเลียขาของเ้า" ฟางเชินพูดด้วยรอยยิ้ม แต่น้ำเสียงมีความเสียดสีอยู่ในนั้นเหมือนตัวเองเคยเจอมา
คำพูดของลุงเชินทำให้หลี่จินต้องขมวดคิ้วและมองไปที่ฟางเมิ่งลู่ด้วยความสงสัย ฟางเมิ่งลู่ที่เห็นสีหน้าของหลี่จินก็หัวเราะเล็กน้อยพร้อมกับอธิบาย "ก็เ้าช่วยพัฒนาทักษะมิราสของข้านี้น่าข้าก็อยากตอบแทน"ฟางเมิ่งลู่พูดด้วยเสียงหวาน
มันทำเอาหลี่จินอยากถามว่าน้ำเสียงนี้มันมาั้แ่เกิด หรือเป็เสียงสองกับอะไรอยู่ในหัวของพวกเ้ากันแน่ มาทำดีกับข้าเพื่ออะไร แต่ก็คงเป็ไปไม่ได้...ในขณะที่ความคิดของหลี่จินกำลังจะล่องลอยเสียงของฟางเชินก็ดังขึ้นขัด
“พัฒนาทักษะมิราส…เฉินเฉินเ้าพูดจริงรึ" ลุงเชินเชินถามแล้วหันไปมองหลี่จิน
"พึ่งระดับ 8 เ้าก็พัฒนาทักษะมิราสได้ซะแล้วต่อไปอนาคตของเ้ารุ่งเรืองแน่ แต่น่าเสียดายมิราสของเ้าคือประเภทแปลงรูปถึงเ้าจะมีอาวุธแปลกประหลาดนั้นแต่เต็มทีก็ฆ่าได้ระดับ 33 เกินนี้คงหลบเ้าได้สบายแม้แต่ระดับ 33 ก็คงหลบปืนของเ้าได้เพราะปืนของเ้ายิงตรงและช้าเกินไป" ฟางเชินพูดด้วยน้ำเสียงเชิงแนะนำ
หลี่จินพยักหน้าตอบรับแต่ก็ไม่พูดอะไร ส่วนฟางเมิ่งลู่ที่เห็นสถานการณ์อึดอัดก็รีบพูดแทรง "หลี่จินข้าขอถามหน่อยสิเ้ามีมิราสประเภทแปลงรูป แต่บ้านของเ้ากลับไม่ได้สร้างจากเหล็ก
"ข้าสร้างมันตอนยังไม่ปลุกมิราสถ้าข้าใช้เหล็กก็คงแปลกเกินไป" หลี่จินตอบ
"สร้างตอนมิราสยังไม่ได้ปลุก?เ้านี้มันแปลกจริงๆแต่ก้อนแข็งสีเทาคืออะไรมันแข็งเหมือนหินเลย"
หลี่จินตอบด้วยรอยยิ้ม"คอนกรีตเสริมเหล็ก"...
.........................................................
หลังจากทั้งสามเดินทางไปถึงเมืองอารอน หน้าเมืองกลับเต็มไปด้วยผู้คนรวมถึงชายที่ตอนแรกมากับฟางเมิ่งลู่ก็ด้วยซึ่ง หลังจากเขาเห็นฟางเมิ่งลู่กับฟางเชินเขาก็รีบวิ่งเข้ามาคุกเข่าต่อหน้าพวกเขาแล้วเอาหัวโขกพื้น!
"ข้าฟางชินไม่สามารถปกป้องคุณหนูได้โปรดลงโทษข้าด้วยเถิด"ฟางชินพูดพร้อมกับคุกเข่าอยู่อย่างงั้น
หลี่จินที่มองก็ส่ายหน้า'แปลกเกินไปสำหรับเราจริงๆตัวเองสวมชุดสูทอยู่แท้ๆ แต่ทำไมทำเหมือนตัวเองอยู่หน้าทหารจีนโบราณกัน'
ฟางเชินที่เห็นว่าฟางเมิ่มลู่สีหน้าไม่ดีก็เดินไปพยุงฟางชินลุกขึ้น"เ้าไม่ต้องทำแบบนั้นอย่างน้อยตอนนี้คุณหนูก็ปลอดภัย"
หลี่จินที่ได้ยินคำพูดของฟางเชินถึงกลับต้องหันไปมอง 'อยู่กันสามคนเรียกเฉินเฉินถึงจะไม่รู้ทำไมก็เถอะ แต่ตอนนี้กลับเรียกคุณหนูทำเอารู้สึกสำคัญกับหวาดระแวงเลยแหะ'
การทำแบบนี้ถ้าไม่มีอะไรแฝงก็คือการให้ความสำคัญเราจากการที่เรากับฟางเมิ่งลู่สู้ร่วมกันหรือไม่ก็เพราะ้าผูกมิตรเพื่อหาผลประโยชน์อะไรบางอย่างแต่ในโลกนี้สถานการณ์นี้ไม่น่าจะมีการทำตามหลักจิตวิทยาอะไรแบบนั้น
หลี่จินที่เห็นสถานการณ์จะวุ่นวายก็จะเดินเข้าเมืองไป แต่ทันใดนั้นก็มีเสียงพุ่งเข้ามา! หลีจินมองไปกลับเป็ไอ้ฟางชินที่วิ่งตะเบ็งเข้ามาพร้อมกับะโว่า "เพราะแกคุณหนูถึงเสี่ยงอันตราย!"
หลี่จินรีบหันไปทางฟางเชินแล้วก็โล่งใจเพราะลุงเชินกำลังมองมาทางนี้ด้วยความ'สนุก'และ'สนใจ'
'ถ้าเกิดอันตรายเขาคงมาช่วยแต่ถ้าาเ็นิดหน่อย...ฟางเชินไม่สิเรียกลุงเชินดีกว่าคงปล่อยเอาไว้'
หลี่จินคิด เพราะเราไม่ได้มีจุดมุ่งหมายที่จะฆ่าฟางชิน ซึ่งถึง้าก็อาจจะไม่กล้าทำให้เราได้แต่หนี หลี่จินที่คิดได้ก็วิ่งออกไปทันทีท่ามกลางสายตาของผู้คนที่กำลังมองดูด้วยความดูถูก
หลี่จินถ่ายทอดพลังแฝงไปกล้ามเนื้อส่วนต่างๆที่เกี่ยวกับการวิ่งทำให้หลี่จินเหมือนเปิดสปีดแบบปุปปับ แล้วพุ่งเข้าเมืองอย่างรวดเร็ว
จากนั้นมองไปที่ฟางฉีที่วิ่งไล่ตามก็ะโถาม"นี่!เ้าเคยดูนารูโตะไหม!!"
ฟางชินที่โกรธก็ะโกลับ"หุบปาก!!"
หลี่จินส่ายหน้าพร้อมหันไปพูดกับฟางชิน "ระวังจะเสียใจ" จากนั้นเขาก็ะโขึ้นหลังคาไป!วิ่งผ่านหลังคาไปทีล่ะหลัง
เมื่ื่อสุดทางก็ะโไปที่หลังคาอีกหลังทำไปเรื่อยๆจนฟางฉีตามไม่ทันหลี่จินมองไปข้าลหลังเช็กว่ามีคนตามมาไหมเมื่อไม่เห็นใครตามมาเขาก็รีบลงจากหลังคาและเดินกลับไปที่บ้านของเขา...
.........................................................
หลังจากหลี่จินกลับมาถึงบ้านหลี่จินก็เริ่มคิดคำนวณในหัว 'เมื่อมีข่าวลืมแบบนี้ลูกปกติของคนอื่นต้องโม้ไหมนะ?รึต้องพูดว่าไปเจอคนที่สวยมากมา?ไปเจอคนที่แข็งแกร่งระหว่า?หรือไปสัตว์แล้วได้คนช่วยเอาไว้...อ่าาลืมเอาศพของสัตวเวทมา'
ดูเหมือนหลี่จินจะคิดเพลินไปหน่อยจนแม่ของเขาหลี่ซูหรงสังเกตเห็น"เสียวจิน!ทำไมไม่เข้าบ้าเล่า"
หลี่จินสะดุ้งแล้วรีบเดินเข้าไปในบ้าน"ท่านแม่ข้ากลับมาแล้ว!"
"เสียวจินเมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นทำไมไปยืนอยู่นอกบ้านไม่เข้ามา?"หลี่ซูหรงถามด้วยความเป็ห่วง
"ข้าไม่เป็อะไรหรอกท่านแม่แต่ว่า...ท่านแม่รู้ไหมวันนี้ข้าเจอสัตว์เวทมา..."หลี่จินพูดเพราะเขากำลังจะเล่าเหตุการณ์'ปรุงแต่ง'
แต่เมื่อแม่ของเขาได้ยินว่าสัตว์เวทเธอก็ล่ะจากโต๊ะที่กำลังจัดอาหารเป็ง!เสียงจานกระแตกพื้นดังขึ้นและมือทั้งสองของหลี่ซูหรงก็คว้าไหล้ของหลี่จินแล้วมือทั้งสองก็เริ่มตรวจร่างกายของหลี่จิน
"จ..เ้า...เจาเป็อะไรไหมาเ็ตรงไหนไหม! ม…ไม่ได้การแล้วข้าต้องไปเรียกหมอ!" พูดจบเธอก็พุ่งออกไปเพื่อไปเรียกหมอ!
หลี่จินถึงกับต้องรีบคว้าแขนเอาไว้และรีบอธิบาย"ท่านแม่!ข้าไม่เป็อะไรมีคนมาช่วยข้าไว้!ถ้าข้าจำไม่ผิดเขาเป็คนจากตระกูล...ตระกูลอะไรน่ะ...อ่อ!ตระกูลฟางเขาใช้ดาบแสงอันใหญ่ฆ่าพวกสัตว์จนตาย!"
หลี่ซูหรงที่ได้ยินก็หยุดที่จะวิ่งไปตามหหมอในที่สุด "เมื้อกี้เ้าบอกว่าตระกูลฟางใช้ไหมเ้ารู้จักชื่อรึเปล่า" หลี่ซูหรงที่สงบสติถามหลี่จิน
"ถ้าข้าจำไม่ผิดมีผู้หญิงเ้าชื่อฟางเมิ่งลู้และผู้ชายฟางเชิน"หลี่จินตอบ
หลี่ซูหรงที่ได้ยินก็ขมวดคิ้วพร้อมทั้งหรี่ตาแต่ก็ยังบอกให้หลี่จินข้าวเหมือนไม่มีอะไรผิดปกติทำเอาหลี่จินอยากะโถามว่า...ทำไมถึงชอบหรี่ตาขมวดคิ้วกันนัก!กลัวคนอื่นไม่รู้หรอว่ามีบางอย่างผิดปกติ!...
.........................................................
ตื่น
เช้าขึ้นมาหลี่จินอาบน้ำกินข้าวกับแม่ของเขาและเดินออกมาจากบ้านไปหาหลินฟาน เพื่อถามเกี่ยวกับใบอนุญาติเดินไปคนก็มองเป็ปกติเพราะกระเป่าและของที่เขาพกมาแต่ครั้งนี้มีใบประกาศข่าวบางอย่างที่พวกเขาก้มมองใบนั้นและเงยหน้ามอง
ข่าวลือคงแพร่ไปไกลแล้วเราจะอธิบายแม่ของเรายังไงดีน่ะ...หลี่จินคิดพร้อมกับเดินเข้าไปในโรงแรมและมันก็แปลกไปอีกหนึ่งพนักงานที่ทุกครั้งเมินเฉยต่อเขาครั้งนี้เดินเข้ามาหาซะงั้น
"สวัสดีข้าคือพนักงานของโรงแรมนี้ไม่ทราบว่าท่านมาเช่าห้องหรือมาหาคนรู้จัก"พนักงานกล่าว
"มาหาคนชั้นสองไม่ต้องให้เ้าส่งหรอก" หลี่จินพูดด้วยรอยยิ้มและเดินออกไป
เดินขึ้นไปชั้นสองห้อง245และเคาะประตู "เข้ามาประตูไม่ได้ล็อค" หลี่จินที่ได้ยินก็เปิดประตูเข้าไปแต่เขากลับไม่ได้เห็นแค่หลินฟานแต่กลับเห็นฟางเมิ่งลู่ในชุดเดรส!
3K
