เฟยหลง อันธพาลเเห่งหมู่บ้านตงเป่ย

ท่านพ่อ ท่านพ่อ "ชิงเซียงโผเข้ากอดสองผู้เฒ่า พร้อมหลั่งน้ำตาออกมาไม่ต่างจากเด็กน้อย คนสองคน ตรงหน้าเป็นคนที่นาง 

เคยทำให้อับอาย เมื่อครั้งยังเยาว์นางได้ตั้งครรภ์ กับสามีของนาง

หรือก็คือ พ่อของเฟยหลงนั้นเอง นางลักลอบมีสัมพันธ์โดยที่ผู้ใหญ่ ไม่รับรู้ซึ่งเป็นเรื่อง ที่ผิดมาก บิดาของนางโมโหถึงขั้นตัด

พ่อลูก ตั้งเเต่นั้นมา นางก็ไม่กล้าไปพบท่านพ่อท่านเเม่อีกเลย มีบางครั้งที่นางเเอบไปดูว่า บิดามารดาสุขสบายหรือไม่ เเต่เมื่อนางมี"เฟยเซียน

เเละเฟยเทียน เเถมสามียังมาเสียชีวิตไปอีก ทำให้นางไม่สามารถไปดูได้อีกเลยเป็นเวลาสี่ปีเเล้ว "ท่านพ่อ ท่านเเม่ 

ฮือ ฮือ" ข้าขอโทษ"

"เซียงเซียง ข้าควรเป็นฝ่ายขอโทษเจ้าที่ทิ้งให้เจ้าตกระกำลำบาก

เจ้ายกโทษให้พ่อกับเเม่ได้หรือไม่" จงผิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเทา

เขารู้สึกผิดจริงๆ เพียงเเค่ลูกสาวอยากจะอยู่กับคนที่รัก เขาถึงขั้นตัดพ่อลูก ผู้ชายที่เขาหมายหมั้นให้ลูกอีกคน 

ก็ชั่วยิ่งกว่าสัตวเดรฉาจ ตัวเขาล้มเหลวในฐานะบิดาจริงจริง

ไม่เจ้าค่ะ ข้าไม่เคยโกรธพวกท่านเลย ท่านพ่อท่านเเม่เป็นเพราะข้าที่ดื้อรั้นเอง 

"ชิงเซียง เงยหน้ามองบิดามารดา ที่ร่างกายซูบผอม เเล้วหันไป

เห็นชิงหรู ก็ตกใจจนรนราน "ท่านพ่อท่านเเม่ ชิงหรู เกิดอะไรขึ้น

กับพวกท่านกันเเน่" ทำไม พวกท่านถึง!!

ย่าหลี่ เดินเข้ามา "ชิงเซียงพาพ่อเเม่ของเจ้าเข้ามาพักผ่อนกันเถอะ ด้านหลังมีเฟยเทียนกับเฟยเซียน ยืนมองอยู่ เฟยเซียนยืนมองมารดาของนางด้วยความเป็นห่วง นางไม่เคยเห็นมารดาของนางเป็นเช่นนี้สำหรับนางนั้น"ชิงเซียงเป็นคนเข้มเเข็งเสมอ ไม่ว่าจะเจอเรื่องอะไรก็จะยิ้มรับ เเละผ่านไปได้ 

จงผิงกับยายจาง มองเห็นหลานทั้งสองเเล้ว พวกนางไม่เคยเจอ

เฟยเทียนกับเฟยเซียน "เซียงเซียง นั้นหลานของข้าใช่หรือไม่

"ใช่เจ้าค่ะ เสี่ยวเทียน เซียนเอ๋อร์ มานี่เร็วเข้า มาคารวะท่านตา

ท่านยาย" เฟยเซียนเดินนำมา ยายจางจับมือนางไว้ หลานยาย

ช่างงามจริงๆ ยายจางนึกเสียใจที่ไม่ได้เห็นการเติบโตของเด็กๆ

ที่น่ารักเหล่านี้ "เฟยเทียน วิ่งดุกดิกตามหลังมา "ท่านตา ท่านยาย

เสียงเล็กๆของเฟยเทียนปลอบโยนทุกอย่าง" พวกท่านเป็น

ท่านตา ท่านยายของข้าหรือขอรับ จงผิงก้มลง ลูบหัวเขา 

"เเล้วเหตุใดพวกท่านไม่มาหาข้าเลย พวกท่านไม่รักข้าใช่หรือไม่

ขอรับ" จงผิงกับยายจางไม่สามารถอดกลั้นน้ำตาได้อีกต่อไป"

" ยายขอโทษ เสี่ยวเทียน ต่อไปยายจะอยู่กับเจ้าจะไม่ทิ้งเจ้าไปไหนอีกเเล้ว เสี่ยวเทียนเเม้จะไม่เข้าใจอะไรมากหนัก เเต่เจ้าหนูน้อยก็มีความรู้สึกเเปลกๆ ก็เลยร้องไห้ออกมา ตามท่านเเม่เเละพี่สาวของเขา "เฟยหลง" ถอยออกมาเพื่อให้เเม่เเละท่านตาท่านยายได้ ปรับความเข้าใจกัน "คราเมื่อได้ยินเรื่องของท่านเเม่ทีเเรก 

เฟยหลงรู้สึก ไม่พอใจท่านตาท่านยายเช่นกัน เรื่องเเค่นี้ถึงกับ

ตัดขาดกันเลยทีเดียว เเต่ถ้ามองในเรื่องของยุคสมัยเขาก็เข้าใจได้ เเต่ในใจก็รู้สึกว่ามันไม่ถูกต้องเช่นกัน "เเต่ช่างเถอะยังไงก็ได้ปรับความเข้าใจกันเเล้ว"ทั้งครอบครัวคุยกันอยู่นาน มีทั้งเสียง

ร้องไห้เเละเสียงหัวเราะปะปนกันไป 

ชิงเซียง ได้รับรู้เรื่องทั้งหมดเเล้ว ก็รู้สึกเสียใจเเละก็โมโหที่

ครอบครัวของนางเจอเรื่องเช่นนี้ "ท่านพ่อ ท่านเเม่ ชิงหรู 

ต่อไปก็อยู่กับข้าเถอะเจ้าค่ะ "

"พวกท่านไม่ต้องกังวล ตอนนี้พวกเราไม่ได้ลำบากเเล้วเจ้าค่ะ"

"พวกท่านไม่ต้องทำอะไร ทั้งนั้นข้าจะดูเเลพวกท่านเอง"

"ชิงหรู เจ้าไม่ต้องเสียใจไป อยู่ที่นี้ดูเเลหลานๆกับข้า"

"เจ้าค่ะ ท่านพี่" 

 "ข้าด้วยๆข้าจะดูเเล ท่านตาท่านยายเเละท่านน้าเอง "เฟยเทียน

เชิดหน้ากล่าว "เซียงเซียง อาหลงบอก บ้านหลังนั้นเป็นของพวก

  เจ้าจริงจริงรึ"จงผิงเอ่ย 

"จริงเจ้าค่ะ ท่านพ่ออีก2-3วันก็ย้ายเข้าได้เเล้วเจ้าค่ะ "

"จริงรึ ทั้ง3ผู้มาใหม่ กล่าวอย่างตกตะลึง "เซียงเซียงบ้านใหญ่โต

ถึงเพียงนั้น เจ้าใช้เงินไปเท่าใด เเล้วเจ้าเอาเงินมาจากที่ไหน"

เหตุใดไม่เก็บไว้ใช้ซื้อของกินของใช้บ้าง "

"ท่านพ่อตอนนี้ อาหลงปลูกพืชสมุนไพรขายนะเจ้าค่ะ"

ชิงเซียงพูด พร้อมลุกไปหยิบห่อผ้า ออกมาให้จงผิดู ในห่อผ้ามี

ตั๋วเงินทั้งหมด800ตำลึงที่เฟยหลงเอาดอกกุ้ยฮวาไปขาย

ตึง!!!นี่มันอะไรกัน เชียงเซียงเงินมากมายขนาดนี้ "

"นี่เเค่ส่วนหนึ่ง เจ้าค่ะ ท่านพ่อท่านเเม่ ยังมีในโรงรับฝากเงินในอำเภออีก "ยังมีอีกรึ "

"เจ้าค่ะ ท่านพ่อท่านเเม่พวกท่านเก็บส่วนนี้ไว้ เจ้าค่ะ"

ได้อย่างไร นี่เป็นเงินของเจ้า จงผิงไม่รับไว้" 

"ท่านพ่อท่านรับไว้เถอะเจ้าค่ะ ต่อไปเรากลับมาอยู่ด้วยกันเเล้ว

ให้ข้าได้ตอบเเทนท่านบ้าง ' ท่านพ่อที่ผ่านมาข้ารับรู้ มาตลอดที่

ท่านคอยเเอบฝากเงินหัวหน้าหมู่บ้าน มาให้ข้า ถึงหัวหน้าจะบอกว่าเป็นเงินที่เขาช่วยเหลือ เเต่ข้าไม่เชื่อหรอกเจ้าค่ะ ครอบครัว

หัวหน้าหมู่บ้านไม่ได้ดีขนาดจะช่วยเหลือข้าได้ ทุกเดือนหรอก

"ท่านพ่อ ท่านเเม่ ท่านรับไว้เถอะเจ้าค่ะ "

"เเต่ว่า นั้นเป็นเงินเพียงเล็กน้อย ไม่กี่อีเเปะนะ"เซียงเซียง"

 "ท่านตารับไว้เถอะ ขอรับ เดี๋ยวไร่ข้าวโพดของข้าเก็บเกี่ยว

เมื่อใด ข้าจะให้ท่านอีก เฟยเทียนกล่าว "โอ้วว หลานรักไร่นั่น

เป็นของเจ้ารึ "ใช่เเล้ว ท่านตา "ท่านพี่บอกว่าส่วนเเบ่งเป็นของข้าทั้งหมดขอรับ 

"เเล้วเจ้าไม่เเบ่งยายรึ" ยายจางเอ่ยหยอกล้อ "

"ใช่ใช่ ท่านยายด้วย ท่านน้าด้วย "

ฮ่าฮ่าฮ่าทุกคนหัวเราะอย่างมีความสุข เรื่องราวก็จบด้วยคำพูดของเฟยเทียนอีกเช่นเคย 

ทางด้าน เฟยหลง เดินไปยังไร่ข้าวโพด ซึ้งตอนนี้ใกล้จะเก็บเกี่ยวได้เเล้ว มีจินเมิงที่ดูเเลอยู่ "อาเมิงเป็นเช่นบ้าง "

"พี่หลง น่าจะเก็บเกี่ยวได้เเล้วอีก2วันกำลังพอดี ไม่น่าเชื่อเลยพี่

ว่าผลผลิต มันจะดีขนาดนี้ เเต่มองด้วยตา ข้าคิดว่าหลายพันชั่งเเน่นอน "ข้าก็คิดว่าเช่นนั้น 

"เเต่ว่า เจ้าเถอะ บ้านข้าจะเสร็จเเล้ว เจ้าจะให้ลุงเฉินทำบ้านเจ้าต่อเลยหรือไม่ จะได้คุยกับลุงเฉินเเกไว้ 

"ข้า ว่าจะทำเลยนะพี่ เเต่ไม่หลังใหญ่เท่าท่านหรอก เเค่สองห้องก็พอ ลุงเฉินบอกไม่เกิน50ตำลึงขอรับ 

"เหตุใด ไม่ทำซัก3-4ห้องเล่า เจ้าไม่เผื่ออนาคตเลยรึ เผื่อเจ้ามีลูกไง 

"ละลูกหรือขอรับ"

"ใช่ เจ้าทำเผื่อไว้ ซักห้องเถอะเชื่อข้า เพื่อญาติพี่น้องหรือมิตรสหาย มาอาศัย จะได้มีห้องไว้ต้อนรับ "

"ขอรับ จริงอย่างท่านว่า "

"จินเมิง ข้าถามเจ้าตามตรง เจ้าคิดยังไงกับคนหมู่บ้านนี้"

"คิดยังไง หรือขอรับ จะพูดอย่างไงดี เหมือนอยู่กันเเบบตัวใคร

ตัวมัน ไม่สร้างความลำบากให้กัน เเละก็ไม่ช่วยเหลือกัน ถึงจะมี

บ้างคนที่มีน้ำใจ เเต่ก็ทำเพื่อผลประโยชน์นิดๆหน่อยๆ ข้า

ไม่รู้เช่นกัน ขอรับ ท่านมีอะไรหรือเปล่า"

"ไม่มีอะไรหรอก ช่างเถอะ"