Evolution the Big Tree เกิดใหม่ทั้งทีกลายเป็นต้นไม้วิวัฒนาการไปซะแล้ว

        อวี๋จื่ออวี๋ส่ายหน้าเบาๆไม่ได้เก็บคำเตือนนั้นมาใส่ใจนัก

        นอกจากอาวุธนิวเคลียร์ที่ทรงอานุภาพทำลายล้างโลกที่เขาต้องระวังอยู่บ้างพลังระดับเหนือธรรมชาติของมนุษย์ในเวลานี้ไม่สามารถทำให้เขารู้สึกกังวลได้เลย

        แทนที่จะห่วงเรื่องมนุษย์ยามนี้เขาให้ความสำคัญกับสิ่งที่น่าสนใจกว่า...

        สายตาของอวี๋จื่ออวี๋เบนไปยังทิศตะวันออกของขุนเขาแห่งหมอก

        ที่นั่นกองทัพสัตว์อสูรของเขายังคงออกศึกเพื่อแผ่ขยายอำนาจให้แก่เขาอย่างต่อเนื่อง...

        “โฮก...”

        เสียงเสือคำรามกึกก้องสะท้านไปถึงแนวป่าไกลโพ้น

        “เจ้าหมอนั่นยังคงคึกคะนองไม่เปลี่ยนเลยนะ”

        อวี๋จื่ออวี๋ยิ้มพลางส่ายหน้าด้วยความเอ็นดู

        เสือขาวตัวนั้นดูเหมือนจะกลัวชาวบ้านชาวเมืองไม่รู้ว่าตัวมันไปถึงสนามรบแล้ว

        “เฮ้อ... คำว่า ‘เสือโง่’นี่มันเหมาะกับเจ้านั่นจริงๆ นั่นแหละ...”

        เขาถอนหายใจยาวก่อนจะวางความกังวลทิ้งไปและจมดิ่งเข้าสู่การบำเพ็ญเพียรในร่างหลักอีกครั้ง

        ยามนี้เขามีพลังวิญญาณสะสมมหาศาลสี่ห้าแสนหน่วยแล้ว...

        ขอเพียงเสริมแกร่งส่วนใบ กิ่งและรากให้ครบสมบูรณ์เขาก็พร้อมจะเตรียมตัวทะลวงเข้าสู่ระดับเหนือธรรมชาติขั้นที่สามได้ทันที

        และเมื่อถึงเวลานั้นต่อให้เขาต้องเปิดเผยตัวตนต่อโลกใบนี้ เขาก็ไร้ซึ่งสิ่งใดต้องเกรงกลัว

        อวี๋จื่ออวี๋จมดิ่งลงสู่ห้วงสมาธิที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น

        ......

        ทว่าในเวลานี้สิ่งที่อวี๋จื่ออวี๋ไม่ทันได้สังเกตเห็นเลยคือ ณพื้นที่ส่วนลึกใต้ดินของหุบเขาเป่ยอวี่

        พืชสีแดงเข้มต้นหนึ่งที่หยั่งรากฝังลึกในหินวิญญาณกลับค่อยๆ แผ่สีสันสดใสเจิดจ้าขึ้นเรื่อยๆ

        เดิมทีมันเป็นเพียงหญ้าโลหิตที่เติบโตเคียงข้างเหมืองหินวิญญาณธาตุดินและเคยเป็นสมบัติที่อสรพิษศิลาเฝ้าพิทักษ์มาอย่างเนิ่นนาน

        ภายหลังมันตกมาอยู่ในเงื้อมมือของอวี๋จื่ออวี๋ด้วยความบังเอิญ

        ยามนั้นประจวบเหมาะกับช่วงที่อวี๋จื่ออวี๋กำลังทะลวงระดับเขาจึงไม่ได้ใส่ใจมันนัก และปลูกทิ้งไว้กลางลานหินวิญญาณใต้ดิน

        จนกระทั่งบัดนี้หญ้าโลหิตต้นนี้คล้ายจะเติบโตจนถึงขีดสุดเสียแล้ว

        “ฟู่...”

        ราวกับมีลมพายุพลังวิญญาณพลุ่งพล่านห่อหุ้มหญ้าโลหิตสีแดงฉานต้นนี้ไว้ในพริบตา

        ทว่าก็น่าเสียดายนักที่ลานหินวิญญาณนั้นมีคุณสมบัติในการปิดกั้นการรั่วไหลของพลังวิญญาณจนแม้แต่ผู้แข็งแกร่งอย่างอวี๋จื่ออวี๋ก็ไม่สามารถล่วงรู้ถึงความผิดปกติที่เกิดขึ้นใต้ฝ่าเท้าของตนเอง

        และที่บังเอิญยิ่งกว่าคือยามนี้สัตว์กลายพันธุ์เกือบทั้งหมดต่างออกไปล่าสังหารภายนอก

        แม้แต่ปีศาจกระทิงที่เพิ่งบรรลุระดับเหนือธรรมชาติขั้นที่หนึ่งและไม่ได้ออกล่ายังปลีกวิเวกไปฝึกฝนพลังในมุมอับของขุนเขา

        นั่นหมายความว่าลานใต้ดินแห่งนี้ไร้ซึ่งผู้ใดคอยเฝ้าสังเกตการณ์

        “ฟู่...”

        กระแสพลังวิญญาณหมุนวนจนกลายเป็นวังวนขนาดเล็ก

        พืชสีแดงที่สูงเพียงเมตรเศษกลับเติบโตขึ้นพรวดพราดเมื่อต้องลม และขยายขนาดพุ่งสูงถึงสามเมตรในชั่วอึดใจ

        สิ่งที่น่าหวาดหวั่นยิ่งกว่าคือขณะที่มันเติบโต กลิ่นอายกดดันที่ชวนให้อึดอัดก็ค่อยๆ แผ่ซ่านออกมา

        ยามนี้พืชสีเลือดต้นนี้เริ่มส่ายไหวอย่างช้าๆ ราวกับหญิงงามที่กำลังเย้ายวนและมีท่วงท่าที่น่าหลงใหลอย่างประหลาด

        ทว่าสิ่งที่ชวนให้รู้สึกสยดสยองที่สุดคือม่านหมอกสีแดงเลือดที่ลอยวนรอบตัวมัน...

        มันแฝงกลิ่นอายคาวเลือดทว่ากลับดูสดใสเย้ายวนทว่ากลับแฝงความลึกลับอำมหิต...

        ......

        ในตอนนั้นเอง ณ บ้านต้นไม้ในหุบเขาเป่ยอวี่

        เชียนฉินที่เพิ่งจะชำระล้างร่างกายเสร็จกลับสัมผัสถึงความผิดปกติบางอย่าง เธอทอดสายตามองไปทิศทางหนึ่งด้วยความสงสัย

        พรสวรรค์ของเธอคือสัญชาตญาณหยั่งรู้ซึ่งไวต่อการรับรู้ถึงภัยอันตรายอย่างยิ่ง

        หรืออาจกล่าวได้ว่าสัมผัสที่หกของเธอนั้นทำงานได้อย่างดีเยี่ยม

        และในวินาทีนี้เธอสัมผัสได้ถึงแรงกดดันบางอย่าง

        ใช่แล้ว มันคือแรงกดดันที่น่าหวาดหวั่น

        มันมาจากทิศทางที่ไม่สามารถระบุแน่ชัดและรู้สึกไม่คุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก

        เปรียบเสมือนมีอสุรกายเร้นกายรอขย้ำเหยื่อจนเหงื่อเย็นๆ เริ่มไหลซึมตามแผ่นหลัง

        “ในหุบเขาที่ปลอดภัยเช่นนี้ยังมีอันตรายหลบซ่อนอยู่อีกเหรอ?”

        เชียนฉินขมวดคิ้วพลางพึมพำกับตนเองด้วยความประหลาดใจ

        ภายในหุบเขาแห่งนี้แม้จะไร้ซึ่งมนุษย์อาศัยอยู่ ทว่าการที่มีท่านเทพต้นไม้สถิตอยู่ก็นับเป็นสถานที่ที่ปลอดภัยที่สุดในโลกแล้ว

        ด้วยเหตุนี้พรสวรรค์ของเชียนฉินจึงแทบไม่เคยได้ปะทุออกมาเลย

        เธอแทบจะลืมความรู้สึกถึงภัยอันตรายไปเสียสิ้นจนแอบคิดไปว่าพรสวรรค์ของตนนั้นเสื่อมถอยไปแล้ว

        ทว่ายามนี้ความรู้สึกหวาดผวาที่ห่างหายไปนานกลับเข้ามาปกคลุมจิตใจอีกครั้ง

        “เรื่องนี้มัน...”

        เชียนฉินกัดฟันแน่นเธอสวมเสื้อคลุมหนังอสูรผืนหนาห่อหุ้มร่างกายก่อนจะผลักประตูบ้านออกไปอย่างระมัดระวัง

        ....

        ค่ำคืนลึกสงัดม่านหมอกปกคลุมหนาทึบจนมองเห็นได้ไม่กี่เมตร

        “ตึก ตึก ตึก....”

        เชียนฉินเดินเท้าเปล่าก้าวออกจากบ้านด้วยฝีเท้าที่แผ่วเบาที่สุด

        เธอมองกลับไปยังทิศทางที่ท่านเทพต้นไม้สถิตอยู่พลางเม้มริมฝีปากและสลัดความคิดที่จะเข้าไปรายงานทิ้งไป

        ไม่ใช่เพราะเธอเกรงว่าท่านเทพต้นไม้จะไม่เชื่อถือแต่เพราะตัวเธอเองก็ยังไม่สามารถยืนยันความรู้สึกนี้ได้ร้อยเปอร์เซ็นต์

        หากสัญชาตญาณที่ห่างหายไปนานเกิดผิดพลาดขึ้นมาเธอไม่กล้ารับประกันว่าท่านเทพต้นไม้จะกริ้วหรือไม่

        เพราะเธอเองก็ยังไม่เข้าใจนิสัยใจคอของท่านเทพต้นไม้ลึกซึ้งเพียงพอ

        จนถึงยามนี้เธอแทบไม่ได้มีโอกาสสนทนากับท่านเทพต้นไม้โดยตรงเลย

        จะมีก็เพียงชิงกังที่ดูจะสนิทสนมกับท่านเทพต้นไม้มากที่สุดทว่าช่วงนี้เจ้าหมอนั่นก็หายตัวไปอย่างลึกลับ

        “เฮ้อ...”

        เชียนฉินถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้แล้วตัดสินใจว่าจะไปตรวจสอบต้นตอด้วยตนเอง

        อย่างไรเสียที่นี่ก็คือเขตอิทธิพลของท่านเทพต้นไม้...

        หากเผชิญหน้ากับอันตรายจริงๆเธอเพียงแค่ร้องขอความช่วยเหลือ ด้วยอานุภาพอันไร้ขอบเขตของท่านเทพต้นไม้ย่อมต้องมาช่วยเหลือเธอได้ทันท่วงทีแน่นอน

        เมื่อคิดได้ดังนั้นเชียนฉินจึงวางความกังวลลง และลอบเดินไปตามเสียงเพรียกของสัญชาตญาณ

        ทว่าเชียนฉินไม่ทันสังเกตเลยว่าเธอได้ก้าวล่วงเข้าสู่เขตหวงห้ามโดยไม่รู้ตัว

        นั่นคือทางเข้าของลานใต้ดินมันคือหลุมยักษ์ที่ลึกหลายร้อยเมตรและกว้างขวางมหาศาล

        พื้นที่โดยรอบหลุมในรัศมีร้อยเมตรถือเป็นเขตหวงห้ามที่มนุษย์ไม่ได้รับอนุญาตให้ย่างกรายเข้าไปโดยเด็ดขาด

        ทว่ายามนี้หมอกหนาจัดจนบดบังทัศนวิสัยประกอบกับเป็นเวลายามวิกาล ทำให้เชียนฉินไม่ทันระวัง

        ที่สำคัญที่สุดคือปีศาจกระทิงที่ควรจะเฝ้ายามอยู่ปากทางเข้า กลับไม่ได้อยู่ที่นั่นในยามนี้

        ....

        “ใกล้เข้ามาแล้ว...”

        เชียนฉินพึมพำใบหน้าเริ่มซีดเผือดลงเล็กน้อย

        เธอเดินมาเพียงไม่กี่ก้าวเองนะ?

        ยังไม่ถึงร้อยก้าวด้วยซ้ำนั่นหมายความว่าต้นตอของอันตรายอยู่ในหุบเขานี่เอง!

        และสถานที่นี้กลับทำให้เธอรู้สึกหวาดผวาอย่างยิ่งเช่นนี้เลยหรือ?

        เป็นไปได้อย่างไรกัน?

        เห็นท่านเทพต้นไม้เป็นเพียงตอไม้ธรรมดารึยังไง?

        เชียนฉินผู้มีสัญชาตญาณอันยอดเยี่ยมและเคยประจักษ์ในฤทธิ์เดชของท่านเทพต้นไม้มาแล้วย่อมตระหนักดีว่าเขาน่ากลัวเพียงใด

        เขาคืออสูรร้ายอันดับหนึ่งของสหพันธรัฐอย่างไม่ต้องสงสัย

        ไม่สิ... ต่อให้เทียบกับโลกทั้งใบท่านเทพต้นไม้ก็ยังคงยืนอยู่บนจุดสูงสุด

        ตัวตนที่ทรงพลังและน่าหวาดหวั่นเช่นนี้ช่างเป็นโชคดีของมนุษยชาติที่เขาไม่มีความคิดร้ายต่อผู้คน

        มิฉะนั้น ปฐพีนี้คงเจิ่งนองไปด้วยแอ่งเลือด

        และสิ่งที่สำคัญยิ่งกว่าคือท่านเทพต้นไม้นั้นเปี่ยมด้วยปัญญา เชียนฉินมองเห็นภาพลักษณ์ของ‘มหาปราชญ์’ ในตัวเขา

        ทั้งการปกครองเหล่าสัตว์อสูรการถ่ายทอดความรู้ และการบ่มเพาะพลังอย่างล้ำลึก...

        ไหนจะการขุดสระวิญญาณและการเพาะปลูกดอกไม้วิญญาณเลอค่า...

        ยามนี้ยังส่งกองทัพสัตว์อสูรออกไปแผ่ขยายอำนาจอีก...

        ทั้งหมดนี้คือเครื่องยืนยันถึง‘ภูมิปัญญา’ อันลึกล้ำของเขา

        ทว่าปัญญาเช่นนี้ ในสายตาของเชียนฉินเธอเองก็บอกไม่ได้ว่าเป็นเรื่องดีหรือร้าย

        ในมุมมองของเธอที่ติดตามเขาอยู่มันย่อมเป็นเรื่องดี เพราะความปลอดภัยของเขาหมายถึงความปลอดภัยของเธอ

        แต่หากมองในมุมมองของเผ่าพันธุ์มนุษย์สิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติที่เปี่ยมด้วย ‘ปัญญา’เช่นนี้ คือภัยคุกคามที่น่ากลัวที่สุด

        ลำพังการมีอยู่ของเขาก็สั่นคลอนสถานะผู้ปกครองโลกของมนุษย์จนแทบพังทลายลงแล้ว

        เชียนฉินส่ายหน้าเพื่อสลัดความคิดฟุ้งซ่าน

        ความรู้สึกถึงวิกฤติตามสัญชาตญาณทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆทว่าจนถึงตอนนี้เธอก็ยังไม่สามารถมองเห็นผ่านม่านหมอกขาวโพลนนี้ได้เลย

        รอบกายมีเพียงความว่างเปล่าที่ขาวโพลนเห็นเพียงเงาตะคุ่มๆ ของสิ่งของที่คุ้นตาเพียงเลือนราง

        “สัญชาตญาณของฉันมันเสื่อมไปแล้วจริงๆใช่ไหม?”

        เชียนฉินเผยยิ้มขมขื่นด้วยความผิดหวังในตนเอง

        มิน่าเล่า หลังจากพบเธอครั้งแรกท่านเทพต้นไม้ก็ดูจะไม่ให้ความสนใจอีกเลย

        ที่แท้ เธอก็ไร้ค่าไปแล้วจริงๆ งั้นหรือ

        เมื่อนึกได้เช่นนี้ เชียนฉินก็หยุดเดิน

        เธอกระชับเสื้อหนังอสูรแน่นขึ้นลมหนาวในยามวิกาลเริ่มเสียดแทงเข้าถึงกระดูกจนสั่นสะท้าน

        ......

        ทว่าในวินาทีนั้นสิ่งที่เชียนฉินมิอาจรู้ได้เลยคือ ม่านหมอกสีเลือดกลุ่มหนึ่งได้ค่อยๆพวยพุ่งขึ้นมาจากก้นหลุมเบื้องหน้า

        หมอกโลหิตแผ่กระจายออกไปราวกับกำลังออกล่าบางสิ่ง

        เพียงอึดใจเดียวราวกับสัมผัสได้ถึงตัวตนของเชียนฉินม่านหมอกสีเลือดข้นคลั่กก็พุ่งตรงเข้าหาเธอในทันที

        ชั่วพริบตา เชียนฉินรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัวพยายามขยับกายขัดขืน ทว่าม่านหมอกสีเลือดหนาทึบก็ห่อหุ้มร่างกายเธอไว้จนมิดชิด

        “อื้อ... อื้อ...”

        เธอพยายามจะร้องเรียกแต่กลับมีเพียงเสียงอู้อี้ดังอยู่ในลำคอ

        ในขณะเดียวกันร่างทั้งร่างของเธอถูกกลุ่มหมอกเลือดฉุดลากกลับไปยังทิศทางของปากหลุมยักษ์

        เพียงพริบตาทั้งร่างคนและมวลหมอกก็หายวับไปอย่างไร้ร่องรอย

        ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันประดุจป่าช้าราวกับเรื่องราวระทึกขวัญเมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้นจริง...