ระบบตระกูลท้าปฐพีย่ำสวรรค์ 【จบ】

        ไม่ไกลออกไปหญิงงามร่างสูงโปร่งผู้สง่างามยืนนิ่งสงบ ร่างกายเปล่งประกายความโดดเด่นเหนือโลกและไม่แปดเปื้อนด้วยความวุ่นวายทางโลก

        ไม่เพียงแต่สาวใช้ทั้งสองของตระกูลซูที่กำลังจับจ้องนางแม้แต่มหาจักรพรรดิหลายคนในที่ลับก็ยังแอบมองนางบ่อยครั้ง

        ที่นั่นคือที่ตั้งของตำหนักเทพสมุทรผู้ที่นำทัพมาก็คือจักรพรรดินีแห่งเทพสมุทร

        ข้างกายจักรพรรดินีนั้นมีเด็กหญิงน่ารักราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ

        ดวงตาสีเขียวมรกตผมยาวสีม่วงน้ำเงินมัดเป็นหางม้าเล็กๆมืออวบอิ่มจับจูงมืออันเรียวสวยของจักรพรรดินี

        เด็กน้อยดูตัวเล็กและมีเขาบนศีรษะนางดูขี้อายและน่ารักน่าเอ็นดู

        ดูเหมือนจะเป็นบุตรสาวของจักรพรรดินีแห่งเทพสมุทร

        แต่ที่แปลกประหลาดคือ จักรพรรดินีแห่งเทพสมุทรกลับปฏิบัติต่อเด็กหญิงคนนั้นอย่างเท่าเทียมกันหรืออาจจะดูให้เกียรติมากกว่าด้วยซ้ำ

        “พี่หญิงนางดูขี้อายมาก อาจจะขี้อายกว่าหนูอีก ต้องมีผู้ใหญ่จูงด้วยแน่ะ!”

        ซูฉางเกอเหลือกตาใส่ น้องหญิงของตนเองบอกว่าตนเองขี้อายนางไม่เชื่อเป็นอันดับแรก ผู้ใดกันเล่าที่กล้าพูดว่าจะกระทืบเหล่าศิษย์ของวิหารเซียนอมตะต่อหน้าผู้คนมากมาย

        “ใช่น้องหญิงพูดถูก นางขี้อายกว่าน้องหญิงเยอะเลย”

        เมื่อมองไปยังจักรพรรดินีแห่งเทพสมุทร ซูเหยาเหยาคิดถึงข่าวที่บังเอิญได้ยินจากแม่น้อย นางจึงถามขึ้นว่า “เจ้าว่าท่านผู้นั้นจะเป็นน้องหญิงของพวกเราหรือไม่”

        “เอ๋!ไม่กระมังเจ้าคะ!”

        ในดวงตากลมโตของซูชิงอิ่ง ฉายแววแห่งความไม่เชื่ออย่างแรงกล้า แม่น้อยของพวกนางก็มีมากพอแล้วแต่นางก็ไม่เคยได้ยินว่าบิดามีหนี้รักนอกบ้าน [1] เสียเมื่อไหร่

        “ชิงอิ่ง เจ้าอย่าถูกหลอกด้วยรูปลักษณ์ภายนอกของบิดา!”

        “ข้าจำได้ว่าแม่น้อยหลงเอ๋อร์เคยพูดไว้ว่าจักรพรรดินีแห่งเทพสมุทรผู้งดงามผู้นี้จะเป็นหนึ่งในแม่น้อยของเราในอนาคตด้วยนะ!”

        “อย่างนั้นเองรึ!”

        “ท่านพ่อช่างร้ายกาจเสียจริงแต่ข้าก็ชอบพี่หญิงจักรพรรดินีแห่งเทพสมุทรท่านนี้นะ”

        “พี่หญิงข้าก็คิดเช่นนั้นท่านพ่อช่างเป็นคนไม่ดี แม่น้อยของพวกเราต่างก็สวยกันทั้งนั้น!”

        ซูฉางเซิงที่หายตัวไปในความว่างเปล่าและกลับมาถึงตระกูลซูอีกครั้ง เห็นเด็กหญิงทั้งสองกำลังกระซิบกระซาบกันอยู่ด้วยความอยากรู้อยากเห็นจึงแอบฟัง

        ตอนแรกเนื้อหาก็ปกติดีแต่พอฟังไปเรื่อยๆ เนื้อหากลับเริ่มผิดเพี้ยนไปทำให้ใบหน้าของเขามืดดำเหมือนก้นหม้อ

        ข้างๆกัน ธิดามังกรหัวเราะจนตัวสั่น

        ครั้งนี้ธิดามังกรมากับเขาด้วย

        “ท่านพี่เจ้าตัวน้อยสองคนนั้นกำลังว่าร้ายท่านอยู่นะ” ธิดามังกรกล่าวพลางยิ้มเยาะ

        ซูฉางเซิงถอนหายใจออกมาแล้วกล่าวว่า

        “ผ้านวมผืนน้อยของข้าฉีกขาดเสียแล้ว!”

        ส่วนเด็กหญิงคนนั้นเมื่อเห็นคุณหนูทั้งสองหัวเราะ นางก็ไม่เข้าใจว่าพวกเขากำลังหัวเราะกระไรอยู่นางจึงดึงชายกระโปรงของจักรพรรดินีแห่งเทพสมุทร

        การกระทำนี้ทำให้จักรพรรดินีแห่งเทพสมุทรชะงักไป นางจำได้ว่าคนเหล่านั้นคือคนสำคัญของตระกูลซูนางจึงแอบฟังข้อความที่พวกเขากำลังส่งเสียงถึงกัน

        ในฐานะที่เป็นผู้สูงสุดซูฉางเกอและซูชิงเกอไม่ได้ระมัดระวังในการปกปิดข้อความมากนัก ทำให้นางได้ยินทุกคำ

        เมื่อได้ฟังตั้งแต่ต้นจนจบใบหน้าของนางก็ดูแปลกไป และค่อยๆ แดงเรื่อขึ้น

        “พี่หญิงพูดถูกท่านพ่อเป็นคนไม่ดีจริงๆ!”

        “ข้าได้ยินท่านพ่อรังแกพวกแม่น้อยอยู่บ่อยครั้งพวกนางร้องเสียงดังลั่นอยู่ในห้อง!”

        ซูชิงอิ่งมองไปยังจักรพรรดินีแห่งตำหนักเทพสมุทรด้วยสายตาที่น่าสงสารคิดว่านางก็คงไม่รอดพ้นจากเงื้อมมืออันเหี้ยมโหดของบิดาตนซึ่งต้องกรีดร้องด้วยความทรมานทุกค่ำคืน

        จักรพรรดินีแห่งตำหนักเทพสมุทรได้ยินดังนั้นใบหน้างามก็แดงก่ำชั่วขณะหนึ่ง งามสง่าจนไม่อาจละสายตาทำเอาผู้บำเพ็ญเพียรโดยรอบน้ำลายไหล

        “ท่านพี่อย่าโกรธไปเลย เด็กๆ ก็พูดถูก ท่านก็มักจะรังแกพวกเราเป็นประจำไม่ใช่รึ” ธิดามังกรหัวเราะมองใบหน้าของซูฉางเซิงที่ดำมืดราวกับก้นหม้อ

        ซูฉางเซิงมองบุตรีคนโปรดของตนอย่างจนใจพลางส่ายหน้าและหัวเราะอย่างขมขื่น ไม่รู้จะกล่าวสิ่งใด

        “เพียะ!”

        ทันใดนั้นเขาก็คว้าตัวธิดามังกรเข้ามาในอ้อมกอด และตบลงบนสะโพกงอนงามของธิดามังกรซูฉางเซิงกล่าวอย่างดุดัน

        “คิดว่าสั่งสอนบุตรีทั้งสองคนไม่ได้แล้ว ข้าจะสั่งสอนเจ้าไม่ได้รึ”

        การตบครั้งนี้ทำให้ธิดามังกรหน้าแดงก่ำทั้งใบหน้าตัวอ่อนระทวย ด้วยสายเลือดของเผ่ามังกรที่นางมีความต้องการในด้านนี้จึงมีมากกว่าปกติ

        “ท่านพี่!”

        ธิดามังกรส่งสายตาเย้ายวนดั่งไหมแพรพร่างพราวดวงตาฉ่ำหวาน น้ำเสียงอ่อนหวานที่แผ่วเบาดั่งกระซิบเข้าสู่หูของซูฉางเซิง

        ซูฉางเซิงถึงกับอุทานว่าทนไม่ไหวน่าเสียดายที่วันนี้ไม่ใช่วันธรรมดา จึงไม่อาจทำตามอำเภอใจได้

        เขาจึงเป่าลมเข้าไปในหูของธิดามังกรแล้วกล่าวว่า

        “ราตรีนี้รอข้าด้วยนะมังกรน้อย!”

        ธิดามังกรระงับความคิดฟุ้งซ่านในใจด้วยรู้ว่าในวันนี้รังของพญาปักษากรงเล็บเพลิงจะปรากฏขึ้นเมื่อใดก็ได้จึงไม่อาจทำเรื่องไม่เป็นเรื่องได้

        นางเคลื่อนกายไปอย่างนุ่มนวลและจากไปจากที่แห่งนั้น

        จักรพรรดินีแห่งตำหนักเทพสมุทรที่อยู่ด้านล่างราวกับรับรู้ได้ถึงสิ่งใดบางอย่างนางมองขึ้นไปบนท้องฟ้าด้วยคิ้วที่ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

        เมื่อคิดถึงสิ่งที่ธิดามังกรกล่าวไว้ในตอนนั้นอีกทั้งยังได้ยินบุตรีทั้งสองของซูฉางเซิงพูดคุยกันอย่างลับๆ ในวันนี้ก็รู้สึกทั้งเขินอายและรอคอยเล็กน้อย

        ในขณะนั้นเองซูฉางเกอเห็นสีหน้าของจักรพรรดินีแห่งตำหนักเทพสมุทรสีหน้าของนางก็เปลี่ยนไปเล็กน้อยในทันที นางรู้สึกได้ถึงความผิดปกติการสื่อสารด้วยกระแสจิตระหว่างพวกนางขาดๆ หายๆ ราวกับถูกผู้ใดบางคนแอบดักฟัง

        อีกทั้งเมื่อครู่เหมือนว่าได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ ของท่านน้าธิดามังกรด้วยสินะ

        นางจึงรีบเอามือปิดปากของซูชิงอิ่งทันทีเพื่อยับยั้งคำพูดพล่ามของน้องหญิง

        “พี่หญิงด้วยเหตุใดถึงปิดปากข้าอีกแล้ว!”

        ซูชิงอิ่งมองซูฉางเกอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความน้อยใจยังไม่ทันได้คำอธิบาย ก็เห็นพี่หญิงชี้ขึ้นไปบนฟ้า

        นางก็เข้าใจในทันทีใบหน้าหม่นลง

        เมื่อเห็นว่าซูชิงอิ่งเข้าใจแล้วซูฉางเกอก็ถอนหายใจ นางกลัวน้องหญิงที่ไม่กลัวฟ้าไม่กลัวดินผู้นี้เสียจริง

        “พี่หญิง ท่านกำลังบอกว่าท่านพ่อกำลังมองพวกเราอยู่รึ”

        ซูฉางเกอเผยสีหน้าขมขื่นและพยักหน้า

        ซูชิงอิ่งตกใจรีบอุทานออกมาเสียงดัง

        “แล้วท่านป้าเหล่านั้นก็ถูกท่านพ่อรังแก...อื้อๆ”

        ซูฉางเกอตกใจรีบเอามือปิดปากน้องหญิง มองไปยังรอบด้านอย่างกังวลใจโชคดีที่ไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นพวกนาง ทำให้ซูฉางเกอถอนหายใจออกมา

        ซูฉางเซิงที่อยู่บนท้องฟ้าเส้นเลือดบนหน้าผากปรากฏขึ้นเล็กน้อย สีหน้าดำคล้ำและปวดหัว

        จักรพรรดินีแห่งตำหนักเทพสมุทรหน้าเสีย

        “ซวยแล้วซวยแล้ว ท่านพ่อรู้แล้ว!”

        “ซูชิงอิ่งเป็นเพราะเจ้า เราทั้งสองตายแน่!”

        ซูฉางเกอมีสีหน้าเศร้าสร้อยมีน้ำตาคลออยู่ในดวงตา พลางเงยหน้าขึ้นไปบนฟ้าและพึมพำ

        “ท่านพ่อข้าผิดไปแล้ว!”

        ซูชิงอิ่งรู้ตัวในภายหลังนางเป็นคนซื่อ ไม่ได้โง่ นางก็รู้แล้วว่าท่านป้าผู้นี้เหมือนจะแอบได้ยินข่าวลือของพวกนางแล้ว

        จึงทำตามพี่หญิง และกล่าวขอโทษต่อท่านพ่อพร้อมกับภาวนาขอให้ท่านพ่อผู้ยิ่งใหญ่รูปงามปล่อยพวกนางไปสักครั้ง

        ฝ่ามือที่อ่อนโยนก็วางลงบนศีรษะเล็กๆของเด็กสาวทั้งสอง

        และลูบเบาๆ

        ซูฉางเกอและซูชิงอิ่งหันกลับไปด้วยความเขินอายเล็กน้อยมองไปยังธิดามังกรที่ปรากฏตัวขึ้นมาอย่างกะทันหัน

        “พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันแต่ต่อไปอย่าพูดไม่ดีเกี่ยวกับท่านพ่อของเจ้าอีกนะ!”

        ซูฉางเกอและซูชิงอิ่งซาบซึ้งจนอยากจะร้องไห้ท่านน้าผู้นี้สวยทั้งกายและใจ ช่างอ่อนโยนเอาใจใส่ ซาบซึ้งจนอยากจะร้องไห้ออกมา

        พลันรู้สึกว่าท่านพ่อของพวกนางร้ายกาจยิ่งกว่าเดิมเสียอีก!

        “ท่านน้าธิดามังกรข้าขอโทษเจ้าค่ะ!”

        เมื่อเห็นภาพเหตุการณ์นี้ซูฉางเซิงก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเขากลัวว่าเด็กหญิงทั้งสองคนนี้จะพูดกระไรต่อไป และพูดในสิ่งที่ไม่ควรพูดออกมา

        …

        ณ ตระกูลซู

        แม้ว่าซูเหยาเหยาจะถูกซูฉางเซิงพาตัวกลับมาทว่าเมื่อเห็นว่าดินแดนลับของพญาปักษากรงเล็บเพลิงกำลังจะปรากฏนางก็เริ่มนั่งไม่ติดแล้ว

        “ท่านพ่อบอกให้ข้าอยู่ที่บ้านคงจะคิดว่าข้างนอกมันอันตราย!”

        “แต่ท่านแม่เคยบอกไว้ว่าที่ที่ปลอดภัยที่สุดก็คือข้างกายท่านพ่อนี่แหละ”

        “ข้าควรจะแอบหนีออกไปดีหรือไม่”

        แต่เมื่อคิดถึงความน่าเกรงขามของบิดานางก็หงอยลงอีกครั้ง

        อย่างไรก็ตามนางก็ยังเป็นเพียงเด็กน้อยคนหนึ่งและเป็นเด็กที่ได้รับความโปรดปรานอย่างมากเสียด้วย ด้วยนิสัยที่ซุกซนของนางจึงไม่อาจนั่งอยู่เฉยๆ ได้ ความคิดที่จะออกไปข้างนอกจึงเกิดขึ้นมาอีกครั้ง

        “แค่ครั้งเดียว ครั้งเดียวเท่านั้น!”

        “ข้าแอบไปอย่างเงียบๆจะปลอมตัวไม่ให้ผู้ใดสังเกตเห็น คงไม่มีปัญหาอย่างแน่นอน!”

        ----------

        เชิงอรรถ

        [1] หนี้รักนอกบ้าน จึงเป็นวลีที่สื่อถึงหนี้สินที่เกิดจากความสัมพันธ์ที่ไม่ถูกต้องซึ่งมักนำมาซึ่งผลกระทบเชิงลบต่างๆ วลีนี้มักปรากฏในวรรณกรรมหรือละครจีนโบราณเพื่ออธิบายถึงผลกระทบที่เกิดจากความสัมพันธ์ที่ไม่ถูกต้อง