เนตรสวรรค์ พันธะวิญญาณ

        อันที่จริงทั้งการเขียนยันต์และบทสวดอาคมต่างๆ เฉินอี้ไม่เคยเรียนรู้เกี่ยวกับสิ่งเหล่านี้มาก่อน แต่มันมักเกิดขึ้นเองในความฝันหรือบางครั้งก็ผุดขึ้นมาเป็นภาพในหัวแม้แต่ตอนตื่น

        เฉินอี้เป็นคนที่สามารถจดจำสิ่งต่างๆได้ดีแม้แต่รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆเขาจึงเริ่มลองวาดสิ่งที่เขาเห็นลงบนกระดาษให้อาหลิ่งดู และนางยืนยันว่าสิ่งที่เฉินอี้วาดคือยันต์ที่สามารถนำไปใช้ได้จริง

        เพียงแต่เฉินอี้ไม่รู้ว่าสิ่งที่เขาเห็นและได้ยินนั้นมันเกิดขึ้นได้อย่างไรกันแน่

        เมื่อเฉินอี้กล่าวสิ่งที่สงสัยอยู่ภายในใจกับท่านนักพรตเขาก็ยิ้มบางๆ และตอบว่า “คนเรามี[1]สามวิญญาณเจ็ดผัสสะเรื่องเช่นนี้ย่อมเกิดขึ้นได้เป็นธรรมดา”

        “เช่นนั้นเอง” เฉินอี้เข้าใจ แต่จินลี่หยางที่มีสีหน้าเรียบเฉยมาตลอดกลับฟังทั้งสองคนคุยกันไม่เข้าใจเลยสักนิด

        เฉินอี้นำชวนชินเลี่ยนและสมุนไพรที่ตากแห้งเก็บไว้ใช้เองบางส่วนมามอบให้นักพรตเหลิงจิ้นเต๋อ ก่อนที่ท่านนักพรตจะเดินทางกลับอารามของตน

        ท่านนักพรตกล่าวขอบใจเฉินอี้และมอบกล่องขนาดไม่ใหญ่นักใบหนึ่งให้เขา

        เฉินอี้เปิดกล่องลองยกขึ้นมาดมและใช้มือสัมผัส “นี่คือสิ่งใดหรือขอรับ”

        “ว่านกู่เซียว” นักพรตเหลิงจิ้นเต๋อตอบ

        เฉินอี้ลองหยิบขึ้นมาชิ้นหนึ่งความรู้สึกคล้ายจับรากไม้และมีกลิ่นดินอ่อนๆ “ใช้ทำสิ่งใดหรือขอรับ”

        “พกติดตัวไว้สามารถป้องกันภูติผีได้ หากพบเจอปิศาจไม่ว่าจะมาในรูปแบบใดเพียงซัดว่านกู่เซียวใส่ มันก็จะสลายไปทันที” ตงฮุ่ยฉือกล่าวอย่างคล่องแคล่ว

        “โห ร้ายกาจเช่นนั้นเชียวหรือ” เฉินอี้รู้สึกตื่นเต้น

        “ชิ้นใหญ่ที่สุด ให้ท่านนำใส่กระถางและปลูกไว้ที่บ้าน โดยเฉพาะริมหน้าต่างจะได้มิมีสิ่งใดมารบกวนท่านอีก” ท่านนักพรตกล่าว

        เฉินอี้นึกถึงความฝันเมื่อคืนนี้ทันที

        ท่านนักพรตกล่าวเช่นนี้แสดงว่าเมื่อคืนคงมิใช่แค่ความฝันสินะ

        “ขอบคุณขอรับ ท่านนักพรต” เฉินอี้กล่าวและเก็บกล่องไม้นั้นอย่างดี

        นักพรตเหลิงจิ้นเต๋อพยักหน้า“หวังว่าสักวัน คงได้มีโอกาสพบท่านที่อารามวั่งชีหลิว เมืองฮั่นจง” กล่าวจบท่านนักพรตก็ยิ้มน้อยๆ

        เฉินอี้ทำหน้างงๆแต่ก็รับปาก “ขอรับ”

        “เรียกผู้พิทักษ์ของท่านมาเถิด” ท่านนักพรตกล่าวเฉินอี้พยักหน้าและเอ่ยเสียงเบาๆ “อาหลิ่ง”

        เมื่อสิ้นเสียงเรียกอาหลิ่งก็ปรากฏกายขึ้นมาทันที ตงเปียนเองก็ตามมาติดๆ

        “เชิญท่านก่อนเถิด ข้าขอคุยกับใต้เท้าสักครู่” นักพรตเหลิงจิ้นเต๋อกล่าวเฉินอี้จึงหยิบไม้เท้าและลุกขึ้นยืน จินลี่หยางจะเข้าไปช่วยนำทางแต่เฉินอี้หันมายิ้มให้เขา

        “พี่ลี่หยางเชิญคุยกับท่านนักพรตเถิดขอรับ ข้ามีอาหลิ่งคอยนำทางให้แล้ว”

        จินลี่หยางจึงพยักหน้างงๆ“ถ้าเช่นนั้น เจ้ารอข้าที่ด้านนอกนะ เดี๋ยวข้าจะไปส่งเจ้ากลับบ้านเอง”

        เฉินอี้รู้ดีว่าปฏิเสธไปก็เท่านั้น“รบกวนพี่ลี่หยางแล้วขอรับ”

        เฉินอี้เดินออกไปด้านนอกโดยมีจินลี่หยางคอยมองตามไปตลอดทาง

        อาหลิ่งที่เดินนำหน้าเฉินอี้อยู่หันกลับไปมองจินลี่หยางพลางคุยกับตงเปียน

        “ท่านใช้พลังชวี่ฝูสินะ ใต้เท้าจินจึงตามมาที่นี่ได้”

        “ลี่หยางเขามาของเขาเอง ข้ายังมิทันได้ใช้พลังกับเขาเลย”

        “งั้นหรือ” อาหลิ่งขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ และหันไปมองจินลี่หยางอีกครั้ง

        จินลี่หยางนั่งลงเมื่อเฉินอี้เดินออกไปด้านนอกแล้วนักพรตเหลิงจิ้นเต๋อมองเขาแล้วยิ้มบางๆ

        “ใต้เท้าอย่าได้กังวลมากเกินไป เรื่องเมื่อวานนี้มิใช่ความผิดท่าน”

        จินลี่หยางมองท่านนักพรตและมีสีหน้าผ่อนคลายลง

        “เหตุการณ์ครั้งนี้เป็นข้าที่ประมาทเลินเล่อเองข้าคงจะจำมันไว้เป็นบทเรียนขอรับ” จินลี่หยางกล่าวตอบ

        เมื่อครั้งเป็นทหารอยู่ในเมืองหลวงเขาเองก็เป็นเพียงผู้ใต้บังคับบัญชา มิได้ต้องมีความรับผิดชอบมากมายขนาดนี้แต่ในเมื่อเลือกที่จะเดินทางออกมาอยู่ที่นี่แล้ว เขาก็อยากจะทำหน้าที่ให้ดีที่สุดเพื่อให้หลุดพ้นคำครหาจากบรรดาผู้คนที่รู้จักกับบิดาและครอบครัวของเขา

        แต่เพียงงานแรกที่เขาย้ายมาที่นี่ก็เกือบจะทำพลาดเสียแล้ว  จินลี่หยางจึงรู้สึกไม่สบายใจนักความมั่นใจของเขาหายไปหลายส่วน

        หากมิได้เฉินอี้เขาก็คงจะเสียทั้งลูกน้องและคนร้ายไปในคดีแรกของเขาที่นี่เป็นแน่

        “แค่ก้าวพลาดไปหนึ่งก้าวจะเป็นไรไป เพราะยังมีก้าวใหม่ที่มั่นคงมิว่าเรื่องที่ทำจะยากเพียงใด ขอเพียงมีความเชื่อมั่นในตนเองมีเจตนาแรงกล้าที่จะทำ นั่นก็เท่ากับว่าสำเร็จไปครึ่งหนึ่งแล้ว” ท่านนักพรตกล่าว

        ราวกับท่านนักพรตได้ยินเสียงในใจของเขาจินลี่หยางมีสีหน้าดีขึ้นทันที

        “ท่านนักพรตขอรับ แล้วเรื่องของเฉินอี้…”

        “หากสงสัยท่านก็เพียงเอ่ยถามเขา หากไม่ถามท่านก็เพียงเฝ้าดูเขาแล้วสักวันท่านจะได้คำตอบเอง”

        จินลี่หยางพยักหน้า

        ระหว่างรอจินลี่หยางเฉินอี้ก็เดินเล่นคุยกับอาหลิ่งและตงเปียนไปท้ายอาราม อาหลิ่งอธิบายให้เฉินอี้ฟังถึงเรื่องการฝึกสะสมพลังวิญญาณที่จุดซานเสวียนเฉินอี้ตื่นเต้นและตกลงให้ความร่วมมือในทันที

        “เช่นนั้น เวลากลางคืนเจ้าก็เข้าไปฝึกในขวดแก้วหลิวหลีเถิดมิต้องออกมาดูแลข้าหรอก” เฉินอี้กล่าวแต่อาหลิ่งยังดูกังวล

        “เวลากลางคืนเป็นเวลาของภูติผี ที่บ้านเรามีท่านเหรินสือเป็นเจ้าที่ก็จริงแต่ก็ใช่ว่าจะป้องกันได้ทุกสิ่งทุกอย่าง”

        “อาหลิ่ง เจ้ามิต้องห่วง”เฉินอี้กล่าวพลางหยิบกล่องไม้ที่นักพรตเหลิงจิ้นเต๋อให้ไว้ออกมา“ท่านนักพรตได้มอบว่านกู่เซียวให้ข้าแล้ว มิต้องกังวลกับสิ่งใดหรอกน่า”

        อาหลิ่งกับตงเปียนมองไปที่ว่านกู่เซียวแล้วก็พากันถอยหลังไปสองก้าวเฉินอี้นึกขึ้นได้จึงรีบเก็บกลับเข้าที่เดิมและหัวเราะแหะๆ “ขอโทษๆ ข้าลืมไป ว่าพวกเจ้าก็เป็นวิญญาณ”

        อาหลิ่งกับตงเปียนก็ยิ้มแห้งๆเหมือนกัน

        “เฉินอี้ ด้านหลังอารามนี่มีสมุนไพรขึ้นค่อนข้างเยอะทีเดียว”อาหลิ่งกล่าวน้ำเสียงตื่นเต้น

        “จริงหรือ ด้านหลังอารามนี่คงเป็นป่าสินะ”

        “ใช่ เฉินอี้ ท่านเดินตามข้ามาสิท่านมาดูทีว่าต้นนี้ใช่เช่อไป่เยี่ยหรือไม่”

        อาหลิ่งเคลื่อนกายไปช้าๆเฉินอี้จึงค่อยๆ เดินตามไป

        ตงเปียนมิได้ตามเข้าไปด้วยเพราะหากตามไปเขาจะอยู่พ้นอาณาเขตพลังชีวิตของจินลี่หยางตงเปียนจึงได้แต่มองตามทั้งสองคนพลางนึกว่ามนุษย์และวิญญาณคู่นี้ช่างอยากรู้อยากเห็นและซุกซนเหมือนกันจริงๆ

        เฉินอี้เดินเข้าไปในป่าอาหลิ่งก็ชี้ต้นที่คิดว่าน่าจะเป็นเช่อไป่เยี่ยให้เฉินอี้ เขายื่นมือออกไปจับๆคลำๆ ดู แล้วก็ยิ้ม

        “น่าจะใช่นะอาหลิ่ง กิ่งของเช่อไป่เยี่ยจะแตกแขนง รูปร่างแบนใบเล็กคล้ายเกล็ด เรียงตัวตรงข้ามสลับตั้งฉาก” แล้วเฉินอี้ก็ก้มลงไปดม“กลิ่นหอมละมุนแบบนี้ เป็นเช่อไป่เยี่ยจริงๆ”

        เช่อไป่เยี่ยมีฤทธิ์เข้าสู่เส้นลมปราณปอด ตับ และม้าม ทำให้เลือดเย็น ช่วยห้ามเลือดขจัดเสมหะระงับไอ และทำให้ผมหงอกมีสีดำ

        “ถ้าเก็บเอาไปขายให้เถ้าแก่ถัง ต้องได้ราคาดีแน่เลย” เฉินอี้ยิ้มตาหยีนึกถึงเงินที่จะได้รับครั้งนี้ ก็หุบยิ้มไม่ลงแล้ว

        ขณะที่จินลี่หยางกำลังพูดคุยกับนักพรตเหลิงจิ้นเต๋อก็มีชายคนหนึ่งโผล่หน้าเข้ามาในอาราม

        “ขออภัยขอรับ มิทราบว่าเฉินอี้อยู่ที่นี่หรือไม่”

        ตงฮุ่ยฉือหันไปมองและทำหน้าเบื่อๆ“มาหาพี่ชายเฉินอีกคนหนึ่งแล้วขอรับอาจารย์”

        เมื่อจินลี่หยางหันกลับไปมองจึงเอ่ยขึ้น“จางฝูลู่”

        จางฝูลู่ก็มองจินลี่หยางงงๆ“ทำไมท่านถึง….”

        ทั้งสองคนเงียบอึ้งกันไป

[1] สามวิญญาณเจ็ดผัสสะ- สามวิญญาณคือพื้นฐานของวิญญาณสามประการ                และประสาทสัมผัสอีกเจ็ดประการหมายถึง จิตวิญญาณ