คัมภีร์เทพอสูรเทวะ

สภาเทพชั้นสูงสุดตั้งตระหง่านเหนือเมฆามงคลสีทองมากล้านปี กลิ่นอายสัจธรรมบริสุทธิ์แผ่ซ่านปกคลุม มหาเทพนับพันองค์ประทับบนบัลลังก์ศิลาเย่อหยิ่ง ทอดสายตามองสรรพชีวิตเบื้องล่างดุจก้อนเนื้อไร้ค่ารอการเก็บเกี่ยว

ทว่า... ความเงียบงันระดับจักรวาลพลันถูกกระชากขาด

ครืนนนน!

มิติเบื้องล่างบิดเบี้ยววิรูป ซากปรักหักพังยอดเขาประเมินจมดิ่งสู่ความตาย ดักแด้สีทองดำขนาดมหึมาลอยค้างกลางหลุมมรณะ ก้อนเนื้อบรรพกาลกระเพื่อมไหวเต้นตุบตามจังหวะชีพจรวิปริต

ตุบ... ตุบ... ตุบ...

ทุกจังหวะบีบรัด กฎเกณฑ์พื้นฐานโลกหล้าแหลกสลาย แสงสว่างถูกสูบกลืน ลมพายุหยุดชะงัก

รยางค์สีหมึกนับหมื่นเส้นงอกเงยทะลักทะลวงพ้นเปลือกดักแด้ พวกมันมิได้จับต้องรูปธรรม หากแต่แทงทะลุมิติเข้าชำแหละ "เส้นสัจธรรม" ข่ายเส้นประสาทสีทองของฟ้าดิน!

ขาดผึง! แคว่ก!

รยางค์ตะกละตะกลามดึงทึ้งเส้นประสาทจักรวาลเข้าสู่เตาหลอมอเวจี เส้นสัจธรรมดิ้นพล่านดุจไส้เดือนถูกสับ ทว่ากลับถูกบดขยี้กลืนกินไร้ปรานี รอยแยกสีดำปริแตกตามรอยแหว่งของกฎเกณฑ์ หลั่งน้ำดีแห่งความพินาศหยดย้อยทำลายล้างมิติ

เหนือรอยแยกมิติ ม่านเมฆสีทองแดนสวรรค์เดือดพล่านปั่นป่วนดุจกระทะน้ำมันโสมม ดวงเนตรมหึมานับร้อยคู่อุบัติขึ้นกลางเวหา ทวยเทพผู้เคยหยิ่งผยองบัดนี้จ้องมองหลุมดำด้วยความคลางแคลง

มหาเทพเนตรนิรันดร์ประทับบนบัลลังก์สูงสุด ดวงตาสามคู่เบิกกว้าง มือขวายกขึ้นสั่งการ "ค้นหาต้นกำเนิดความผิดปกติ"

กระจกสัจธรรมบานมหึมาลอยขึ้นประทับกลางสภา ลำแสงสีทองสัมบูรณ์พุ่งทะลวงรอยแยกทาบทับดักแด้สีทองดำ กระจกศักดิ์สิทธิ์กระพริบไหวรุนแรง ประมวลผลกฎเกณฑ์ โครงสร้างชีวภาพ และเส้นชะตาชีวิต

ทวยเทพนับพันชะโงกหน้าก้อนเนื้อเฝ้ารอผลลัพธ์

ทว่า... สิ่งสะท้อนกลับมามิใช่มนุษย์ มิใช่มาร มิใช่อสูร!

มันคือ "กระเพาะอาหารอันว่างเปล่า" กำลังสูบกินแสงสัจธรรมย้อนกลับเข้าสูกระจก!

เพล้งงงงง!

กระจกสัจธรรมแตกกระจายละเอียด! โลหิตสีทองบริสุทธิ์ทะลักล้นรอยร้าวดุจห่าฝนเน่าเหม็น!

"อ๊ากกกกกก!"

กังวานโหยหวนระเบิดก้องวิหารสวรรค์ ทวยเทพชั้นผู้น้อยนับสิบองค์เผลอสบตาแก่นแท้ดักแด้ทรุดดิ้นทุรนทุราย ข่ายเส้นเอ็นเซียนไหลย้อนกลับ เนื้อหนังปูดพองปริแตก โลหิตสีทองทะลักทวารทั้งเจ็ด!

พวกมันกรีดร้องตะกุยใบหน้าตนเอง แคว่ก! เล็บจิกทึ้งเบ้าตาควักดวงตาทั้งสองข้างโยนทิ้ง ยอมตาบอดตลอดกาลดีกว่าแบกรับความวิปลาสประทับลงวิญญาณ!

"ค่ายกลทัณฑ์สวรรค์! บดขยี้มัน!" เทพแห่งกฎคำรามสติแตก เหงื่อเย็นเฉียบอาบชโลมใบหน้า

"ช้าก่อน! กระจกสัจธรรมยังถูกมันกัดกร่อน!" เทพแห่งการหยั่งรู้ร้องเสียงหลง คทาสั่นระริก "หากผลีผลามใช้พลัง... เท่ากับส่งอาหารป้อนมัน!"

"โลกเบื้องล่างคือฟาร์มเพาะเลี้ยง!" เทพผู้เฝ้าฟาร์มแผดเสียงคลุ้มคลั่ง ชี้ปลายนิ้วสั่นเทาลงมิติเบื้องล่าง "ปล่อยมันกัดกินสัจธรรม ฟาร์มวิญญาณล้านล้านดวงจะกลายเป็นแดนรกร้าง!"

สภาเทพโกลาหล ทวยเทพถกเถียงผวาดุจปศุสัตว์ในคอกรอเชือด

มหาเทพเนตรนิรันดร์ลุกขึ้นยืนช้าๆ ดวงตาทั้งหกข้างจ้องมองเศษกระจกหลั่งโลหิต

"สัจธรรม... มิอาจให้คำตอบ"

สิ้นคำประกาศ ความเงียบงันน่าขนลุกบีบรัดหัวใจทวยเทพ ติ๋ง... ติ๋ง... เสียงโลหิตทองคำหยดกระทบพื้น

วินาทีนั้น เจตจำนงฟ้าดินส่งคลื่นความถี่บีบอัดจิตสำนึกทวยเทพ ประทับนามเรียกขานเหนือสัจธรรมลงวิญญาณโดยไม่อาจขัดขืน!

"ผู้ย่อยสลาย"

ค่ายกลทัณฑ์สวรรค์ชั้นสูงสุดกระตุ้นการทำงานอัตโนมัติ ภูมิคุ้มกันจักรวาลตื่นขึ้น!

ม่านเมฆสีทองม้วนตัวควบแน่น โครงสร้างเรขาคณิตสัมบูรณ์ก่อตัว เสาแสงสีขาวบริสุทธิ์พุ่งทะยาน ปราศจากความโกรธเกรี้ยว มีเพียงเจตจำนงลบเลือนสิ่งแปลกปลอมดุจสารเคมีเข้มข้น!

วูบ!

แรงกดดันไร้ขอบเขตดิ่งพสุธา แผ่นดินทั่วทวีปสั่นสะเทือน มหาสมุทรราบเรียบดุจกระจก สัตว์อสูรหมื่นล้านตัวหมอบราบปัสสาวะราด เซียนนับไม่ถ้วนคุกเข่าศีรษะติดดิน สัญชาตญาณเอาชีวิตรอดถูกบดขยี้

เสาแสงสีขาวดิ่งทะลวงรอยแยก มิติโดนบีบอัดกลายเป็นสุญญากาศ อากาศ เวลา กฎเกณฑ์สลายกลายเป็นความว่างเปล่า! เป้าหมายคือดักแด้สีทองดำ!

ภายในห้วงลึกดักแด้...

เย่เฉินเปิดเปลือกตา!

นัยน์ตามารบรรพกาลวงแหวนอักขระสามชั้นหมุนวน เงาสะท้อนจับจ้องมัจจุราชสีขาวพุ่งทะยานลงมา

ไร้ความหวาดหวั่น... มีเพียงความ "หิวโหย" สั่นสะเทือนแก่นวิญญาณ!

พลังงานสัจธรรมบริสุทธิ์... อาหารมื้อโอชะ!

มุมปากมัจจุราชฉีกกว้าง เผยรอยยิ้มวิปลาสบิดเบี้ยว รยางค์สีหมึกนับพันเส้นสั่นระริกปิติยินดี

เสียงแหบพร่าดุจใบเลื่อยบดกระดูกดังทะลวงความเงียบ

"อาหาร... มาแล้ว"

ตูมมมมม!

เปลือกดักแด้สีทองดำระเบิดกระจุย! รยางค์สีหมึกนับหมื่นพุ่งสวนแรงโน้มถ่วงทะยานปะทะเสาแสงชำระล้าง!

ฉ่าาาา!

มิดังคาด รยางค์มิได้แหลกสลาย กลับแทงทะลุฝังรากลึกโครงสร้างเรขาคณิต! น้ำย่อยทางวิญญาณเดือดพล่านกัดกร่อนแสงสวรรค์ดุจกรดสาดก้อนเนื้อสด!

เสาแสงบริสุทธิ์ถูกกระชากเสียรูปทรง บิดเบี้ยววิรูป รยางค์สีหมึกสูบกลืนกฎเกณฑ์หล่อเลี้ยงเตาหลอมอเวจี แสงศักดิ์สิทธิ์เน่าเสียเปลี่ยนสภาพเป็นตะกรันโลหิตสีดำข้นหนืด ถูกดึงทึ้งเข้ากรามกว้างของเดรัจฉาน!

กร้วม! แกรก! กร้วม!

ฟันสีหมึกบดเคี้ยวโครงสร้างมิติ กังวานกระดูกบดขยี้สัจธรรมดังก้องสภาวะสุญญากาศ การย่อยสลายดิบเถื่อน ตะกละตะกลาม ทารกวิรูปดิ้นพล่านหัวเราะร่า!

ณ สภาเทพชั้นสูงสุด...

ความเงียบงันบดขยี้วิญญาณครอบงำสมบูรณ์แบบ

ภาพภูมิคุ้มกันจักรวาลถูกเคี้ยวกลืนลงกระเพาะอาหารดุจขนมหวานประจักษ์ชัด

ดวงตาทั้งหกข้างมหาเทพเนตรนิรันดร์... สั่นระริกควบคุมไม่ได้!

รัศมีศักดิ์สิทธิ์ทวยเทพนับพันหม่นแสงวูบไหว ความหวาดกลัวฝังรากลึกสันดาน

อีโก้ล้านปีแหลกละเอียด บัดนี้ก้อนเนื้อสวรรค์ตระหนักสัจธรรมใหม่...

พวกมัน... หาใช่จุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารอีกต่อไป!

[จบตอนที่ 106]