ระบบ AI พิชิตแดนเซียน

        บทที่47

        ภายในห้องโถงตระกูลหลี่

        ภายในห้องโถงหลักของตระกูลหลี่

        ห้องโถงยิ่งใหญ่โอ่อ่าเสาสูงสิบจั้งทำจากไม้หอมพันปีฉลุลายอสรพิษมังกรเลื้อย

        บนพื้นปูด้วยหินหยกเขียวเรียบเนียนสะท้อนเงา

        แสงจากโคมไฟวิญญาณแขวนประดับตลอดแนวผนังทำให้บรรยากาศเรืองรองเหมือนยามรุ่งอรุณ

        บรรยากาศภายในกลับไม่สอดคล้องกับความงดงามของสถานที่

        ภายในห้องโถงเงียบงันหนักอึ้งดุจถูกบดทับด้วยภูผามหึมา

        โต๊ะยาวกลางห้องวางเรียงรายไปด้วยบุรุษสูงวัยจำนวนมาก

        ทั้งชายชราและชายวัยกลางคนนั่งเรียงกันอย่างเคร่งขรึม

        ทุกคนคือสายเลือดของตระกูลหลี่

        บางคนไว้เครายาวสีขาว บางคนมัดผมสูงแต่งกายด้วยอาภรณ์หรูหราปักลวดลายอสรพิษวิหคเพลิง

        สายตาทุกคู่ต่างเคร่งเครียด เงียบงันใบหน้าเคร่งขรึมดำคล้ำประหนึ่งฝนตั้งเค้า

        และตรงกลางโถง

        มีชายชราหลังค่อมคนหนึ่งคุกเข่าลงแนบพื้นหินหยก

        โลหิตสีคล้ำหยดลงเปรอะพื้นรอบกายเขาจนแดงฉาน

        ใบหน้าเหี่ยวย่นซีดเผือดเหงื่อเย็นไหลซึมทั่วหน้า

        บาดแผลที่หัวไหล่ยังคงเป็นรูโหว่ มองเห็นเศษเนื้อฉีกขาดน่าสยดสยอง

        แขนข้างหนึ่งไร้เรี่ยวแรงลงราวกับสิ้นชีวิตฝ่ามืออีกข้างกุมบาดแผลที่ทะลุไหล่ที่เคยตั้งตรงในฐานะผู้พิทักษ์ตระกูลบัดนี้กลับสั่นระริกอย่างน่าเวทนา

        จังหวะนั้นเอง

        เสียงตวาดก้องสนั่นไปทั่วทั้งห้องโถงดั่งอัสนีผ่าเปรี้ยงลงกลางใจ

        “บัดซบ!! สารเลว!!!เจ้า 'สาม' ตายแล้ว!!!”

        เสียงของชายวัยกลางคนผู้หนึ่งดังก้อง

        เขานั่งอยู่บนเก้าอี้แกะสลักหัวมังกรดำตรงหัวโต๊ะใหญ่

        ร่างกายของเขากำยำสูงใหญ่ราวขุนเขาเหล็ก

        กล้ามเนื้อที่แข็งแกร่งและเต็มไปด้วยพลังฝึกฝนผ่านปีเดือนยาวนาน

        เส้นผมสีดำยาวถึงกลางหลัง ถูกมัดรวบด้วยห่วงเหล็ก

        ใบหน้าเข้มคม หว่างคิ้วกว้างหนาขับเน้นดวงตาแข็งกร้าวราวเหยี่ยวหิมะ

        ผิวกายสีทองแดงเปล่งประกายจากพลังปราณที่แผ่กระจายออกจากกายอย่างไร้การกักเก็บ

        แม้จะนั่งนิ่งอยู่บนบัลลังก์ก็ยังแผ่สภาวะกดดันมหาศาล ทำเอาผู้ฝึกตนหลายคนในที่นั้นขยับกายไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

        เขาคือ"หลี่หยางอี้"

        ผู้นำตระกูลหลี่คนปัจจุบัน

        ผู้ฝึกตนขอบเขตหลอมกายาขั้นแปด!

        ถือเป็นผู้ฝึกตนระดับสูงสุดแห่งเมืองอวี้หยาง

        และเขา...คือบิดาโดยสายเลือดของหลี่เฉินหยาง

        ดวงตาของเขาแดงก่ำแววตาอาฆาตมาดร้ายและคลั่งแค้นถึงขีดสุด

        เสียงคำรามนั้น ไม่ต่างจากเสียงคำสาปส่งนรกโลกันต์เมื่อสิ้นเสียงของเขา พลังปราณมหาศาลพวยพุ่งสั่นสะเทือนไปทั้งห้องโถงแผ่นพื้นหินหยกบางส่วนปรากฏรอยร้าวทันที!

        ภายในห้องโถงขณะนี้

        เหล่าสมาชิกตระกูลหลี่ที่นั่งล้อมรอบเต็มไปด้วยความเคร่งเครียดใบหน้าทุกคนหม่นหมอง ดำคล้ำ ราวกับมีเมฆหมอกสีดำบดบังทุกความคิดบางคนกำมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด บางคนหรี่ตาแคบ ริมฝีปากเม้มสนิทบ้างแผ่จิตสังหารเลือนราง แต่ไม่มีผู้ใดเอ่ยถ้อยคำใดบรรยากาศเต็มไปด้วยความเดือดดาลและอาฆาตแค้นที่กำลังรอระเบิดออกมาทุกดวงตาต่างจับจ้องไปยังชายชราหลังค่อมที่คุกเข่าอยู่กลางห้อง

        แววตาทุกคู่เต็มไปด้วยคำถามและความไม่พอใจที่รอการระบาย

        “แล้วพวกเราจะเอาอย่างไรดี?ส่งคนออกไปจับตัวมันมาเลยดีหรือไม่?”

        ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงขุ่นเคืองแววตาเต็มไปด้วยโทสะ

        ชายผู้นั้นมีรูปร่างสูงใหญ่ ใบหน้าหยาบกร้านมีหนวดเครารุงรังดวงตาเล็กเรียวคล้ายเหยี่ยวปราดเปรียว

        เขาสวมชุดอาภรณ์สีเทาเข้มลวดลายปักอสรพิษสีดำพันรอบปลายแขนเสื้อแสดงฐานะเป็นผู้อาวุโสระดับสูงของตระกูลหลี่

        รัศมีพลังวิญญาณที่ปะทุเบาบางจากร่างบ่งบอกว่าอีกฝ่ายมีขอบเขตพลังอยู่ที่ปรับแต่งพลังขั้นสูงสุด

        แม้จะมิใช่หลอมกายาแต่ก็ถือเป็นขุมกำลังสำคัญของตระกูล

        หลี่หยางอี้ที่นั่งอยู่บนบัลลังก์สูงตรงหัวโต๊ะใหญ่ค่อย ๆ หันหน้ามาทางเขา

        แววตาคมดั่งมีดที่จ้องกลับมาทำเอาชายวัยกลางคนผู้นั้นต้องหลุบตาลงต่ำ

        “คนผู้นั้น...”หลี่หยางอี้กล่าวเสียงเย็น เยียบเย็นจนห้องโถงเงียบงัน

        “สังหารตัวตนหลอมกายาขั้นกลางได้อย่างง่ายดายกวนเทียนผู้นั้นก็เพียงประมาณเล็กน้อย ก็กลายเป็นศพไปแล้ว...”

        เขาหยุดคำพูดไว้เพียงครู่ก่อนจะกล่าวต่อเสียงทุ้มต่ำแฝงรังสีอำมหิตยิ่งขึ้น

        “หรือว่าเจ้า...อยากจะตามไปเป็นศพกับมันอีกคน?”

        คำพูดนั้นคล้ายค้อนเหล็กกระแทกลงกลางอกชายวัยกลางคนผู้นั้น

        ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยความอับอายและก้มศีรษะลงต่ำไม่กล้าเอ่ยถ้อยคำใดต่อ

        หลี่หยางอี้ปรายตามองกวาดไปทั่วห้องโถงน้ำเสียงเข้มข้นเปี่ยมไปด้วยโทสะที่ปกคลุมบรรยากาศ

        “เจ้า ‘สาม’ ตายแล้ว! กวนเทียนก็ตายอีกคน!”

        “ผู้ฝึกตนขอบเขตหลอมกายาที่มีเพียงไม่กี่คนในเมืองอวี้หยาง...เราสูญเสียไปถึงสองคน!”

        เสียงของหลี่หยางอี้แผดดัง

        “กำลังรบของพวกเราร่วงลงต่ำจนกลุ่มถังนั่นต้องมองจ้องด้วยแววตาโลภละโมบแน่นอน!”

        “หากส่งคนออกไปตอนนี้โดยไม่มีแผนการ ไม่มีข้อมูล อีกไม่นานศพพวกเจ้าคงจะเพิ่มเข้าไปอีกแน่!”

        เขาตบฝ่ามือลงบนที่เท้าแขนของบัลลังก์เสียงไม้แกะสลักแตกร้าวดัง เปรี๊ยะ!

        ในห้องโถงเงียบงันจนได้ยินเสียงลมหายใจอันหนักหน่วงของแต่ละคน

        “หรือพวกเจ้า...ไม่กลัวว่าตระกูลถังจะฉวยโอกาสจับปลาตอนน้ำขุ่น?”หลี่หยางอี้หรี่ตาเย็นชากวาดมองเหล่าสมาชิกตระกูลทั้งหมด

        ทุกคนพากันก้มศีรษะแนบตนลงกับเก้าอี้ ไม่กล้าสบตากับสายตาของผู้นำแม้แต่น้อย

        ในเมืองอวี้หยางตัวตนระดับหลอมกายาเปรียบได้กับขุนเขา

        เมื่อพวกมันตายไปถึงสองคนตำแหน่งของตระกูลหลี่ในเมืองย่อมสั่นคลอน

        ยิ่งตระกูลถังที่เฝ้ารอโอกาสมาเนิ่นนานนับวันมันจะยิ่งเฉียบแหลมในการเคลื่อนไหว

        โอกาสในการโค่นล้มอำนาจของตระกูลหลี่ยิ่งเพิ่มสูงขึ้น

        หลี่หยางอี้ย่อมไม่อาจประมาทแม้แต่น้อย!

        ชายวัยกลางคนที่เพิ่งถูกต่อว่า ใบหน้าเต็มไปด้วยความอับอายและขุ่นเคืองเขากัดฟันแน่นข่มอารมณ์ มิกล้าโต้เถียงแม้แต่น้อย

        สุดท้าย...เขาทำได้เพียงก้มหน้าขานรับเบาๆ

        “ขอรับ...ผู้นำตระกูล”

        หลี่หยางอี้เพียงปรายตามองไม่กล่าวสิ่งใดต่อ

        ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดชายชราหลังค่อมที่คุกเข่ากลางห้องโถงเงยหน้าขึ้นช้า ๆ

        เสียงแหบพร่าของเขาดังแทรกความเงียบ

        “ท่านผู้นำตระกูล...ข้าน้อยขอเสนอแนะ...”

        “ในตอนนี้คนที่รู้เรื่องเกี่ยวกับตัวตนของบุรุษผู้นั้น...เห็นทีจะมีเพียงหัวหน้าหมิงของกลุ่มกลีบบุปผาเท่านั้น”

        หลี่หยางอี้ขมวดคิ้วสีหน้าเย็นเยียบยิ่งกว่าเก่า

        เขาหลุบตาลงต่ำดวงตาเป็นประกายอำมหิตและเยือกเย็น

        “หมิงเยว่หลาน...”เขากระซิบชื่อเบา ๆแต่ทุกคนที่ได้ยินกลับรู้สึกคล้ายกับมีคมดาบเฉือนผ่านต้นคอ

        “หึ...ไป ‘สอบถาม’ นางเสียหน่อย”

        “ถ้านางไม่คิดจะเปิดปากก็แค่ทำให้นางรู้ว่า เมืองอวี้หยางแห่งนี้ ใครกันแน่ที่ควบคุม!”

        หลี่หยางอี้กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยทว่าบรรยากาศรอบตัวเขากลับหนักอึ้งดั่งขุนเขา

        ไม่มีผู้ใดในที่นั้นกล้าขัดหรือท้วงติงแม้แต่น้อย

        ในสายตาของหลี่หยางอี้เขาคือผู้นำตระกูลหลี่ หนึ่งในสองตระกูลใหญ่ที่สุดของเมืองอวี้หยาง

        เขาควบคุมการค้าภายในเมืองและรวบอำนาจด้านพลังต่อสู้ไว้ในมือ

        ส่วนกลุ่มกลีบบุปผาแม้จะเข้มแข็งแต่ผู้นำของพวกมันก็เป็นเพียงแค่ผู้ฝึกตนหลอมกายาขั้นปลายคนหนึ่ง

        ไม่มีน้ำหนักพอจะทำให้เขาหวาดเกรงได้เลย

        ในเมืองนี้มีเพียงหอการค้าเงามายาเท่านั้นที่เขาต้องวางตัวระวังและขุนนางทางการซึ่งรับผิดชอบเก็บภาษีเมือง

        ทว่าคนของหอการค้าเงามายาไม่เคยเข้ายุ่งเกี่ยวกับเรื่องวุ่นวายภายในเมืองและขุนนางทางการ...พวกนั้นก็ร่วมมือกับเขาอยู่เบื้องหลังมาโดยตลอดเช่นนั้น...จะมีสิ่งใดที่ทำให้หลี่หยางอี้ต้องหวั่นกลัวอีกเล่า?

        กลุ่มกลีบบุปผา? เพียงแค่มดปลวกเท่านั้น!