ธรณีคลั่ง(ใหม่)

    "นุช"

    เสี่ยงกรีดร้องที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดของนุชได้ดังออกมาจากปากของเธอและตามด้วยเสียงร้องประสานเรียกชื่อนุชของคนทั้ง 5 ที่กำลังหันขวับมามองสิ่งที่เกิดขึ้น

   น้ำได้ทำการเรียกใช้สกิลฝนเข็มเป็นครั้งแรก เหล่าหยดน้ำได้เกิดขึ้นรอบๆ ตัวเธอจากอากาศที่อับชื้นจากนั้นมันก็ได้กลายเป็นเข็มสายน้ำพุ่งเข้าใส่คนที่ทำร้ายนุชจนร่างกายของมันเปียกชุ่มพร้อมกับค่อยๆอาบย้อมเสื้อผ้าที่มันใส่จนกลายเป็นสีแดงฉาน มันได้ล้มลงไปกองกับพื้นในทันทีเพราะมีหลายเล่มแทงเข้าที่หัวของมัน

    จากนั้นเธอก็รีบวิ่งมาดูอาการของนุชอย่างรวดเร็วโดยไม่สนศัตรูที่พุ่งเขามาหาเธอแต่เธอกลับสนใจอีกคนที่กำลังจะโจมตีนุชแทนเธอได้สร้างสายน้ำขึ้นมาอีกครั้งแต่ครั้งนี้มันเป็นเข็มที่ใหญ่เท่าแขนหรือจะเรียกว่าขอก็ได้ซึ่งมีอันเดียวมันได้พุ่งออกไปอีกครั้ง

    ส่วนคนที่กำลังจะโจมตีเธอนั้นได้ถูกแพรที่มีควันสีเทาล้อมรอบตัว ฟันเข้าที่คอ จนหัวหลุดออกจากตัว จากนั้นพวกบิว และปอนก็ได้เริ่มฆ่าคนพวกนี้ด้วยเช่นกัน แม้แต่นิกก็ยังฝืนร่างกายของตัวเองเพื่อช่วยเพื่อนด้วยก็ได้ฆ่าไปหนึ่งคน

   จากนั้นการต่อสู้ของพวกเขาก็เดือดมากขึ้นเพราะเป็นการต่อสู้ที่ต้องการฆ่าอีกฝ่ายแต่พวกมันที่เหลือเพียง10คน ก็ไม่มีใครยอมถอย กลับยิ่งโจมตีพวกหนักกว่าเดิมเพื่อที่จะฆ่าให้อย่างไม่กลัวตาย พวกมันได้เล็งไปยังจุดอ่อนของกลุ่มในตอนนี้ ซึ่งก็คือนุชที่กำลังนั่งคุกเข่ากุมแขนที่ขาดจากข้อศอก แต่มันก็ได้ถูกพวกของบิวขัดขวางเอาไว้จนไม่สามารถเข้าใกล้นุชได้

   และในเวลาเดียวกันนั้นเองได้มีเงาดำๆ สายหนึ่งได้เคลื่อนไหววูบวาบผ่านร่างของพวกมันราวกับสายลม แล้วเมื่อเงานั้นได้หยุดนิ่งๆ ก็ได้ปรากฏตัวชัดๆ ให้พวกเขาได้เห็น และเวลาเดียวกันกับที่ หัวของพวกทหารที่เหลือได้ลอยขึ้นไปบ่นฟ้าแล้วตกลงพื้นดังตุบแล้วเลือดของพวกมันก็ได้ย้อมหิมะให้กลายเป็นสีแดงฉาน

    เมื่อเห็นร่างนั้นชัดๆ แพรก็ได้ร้องตะโกนออกมาด้วยเสียงอันดังก้องก่อนที่เสียงอื่นๆ จะตามมา

    "พี่ภูมิ"

  ภูมิไม่ได้สนใจเสียงเรียกของพวกนั้นแต่เขากลับรีบมุ่งตรงเข้าไปดูอาการของนุชอย่างรวดเร็ว

  " นุช"

   ภูมิได้กล่าวเบาๆ ราวกับเสียงยุงที่กำลังบิน เขามองไปที่ท่อนแขนที่ตกอยู่บนพื้นแล้วเก็บขึ้นมาต่อจากจุดที่ขาดแล้วรีบเอาโพชั่นรักษาให้นุชกิน ซึ่งเขาคาดหวังว่าจะให้มันต่อกัน แต่ทว่ามันกลับไม่สามารถทำได้ผลมันได้แค่หยุดเลือดเท่านั้น 

    " นุชค่าประสบการณ์ตอนนี้มีเท่าไหร่ "

    นุชที่ได้ยินคำถามของภูมิก็เข้าใจในทันทีแล้วรีบเปิดหน้าต่างโปร่งใสที่เห็นเพียงเธอคนเดียว ขึ้นมาดู

    " 20% อะพี่"

    นุกกล่าวตอบด้วยเสียงสั่นๆ เหมือนคนอ่อนแรง

    ภูมิได้แต่จ้องมองบาดแผลของนุชด้วยความรู้สึกเสียใจเพราะเขารู้พวกมันมาเพื่อจะฆ่าเขา และพอจะรู้ด้วยว่าพวกมันเป็นคนของใคร เขาได้แต่กำหมัดแน่นจนมันสั่นไหวเบาๆ แต่ตอนนี้เขาไม่รู้ว่าจะทำให้แขนของนุชกลับมาเหมือนเดิมไหม

    "ไม่เป็นไรพี่ตอนนี้โลกเราเปลี่ยนไปแล้วมันอาจจะมีวิธีรักษาอยู่ก็ได้พี่ แม้แต่พี่ที่แขนขาดเหมือนกันก็ยังต่อสู้ได้เก่งกาจเลย"

   นุชกล่าวขึ้นพร้อมกับจ้องไปที่แขนเสื้อของภูมิที่ไม่มีแขนซึ่งที่กำลังนั่งอยู่ข้างๆ เธอ

   "นั้นสินะ แต่พวกมันก็ต้องชดใช้"

   จากนั้นเขาก็ได้หันไปมองหน้าของคนทั้ง5ที่กำลังยืนมองพวกเขาอยู่

    "พี่จะแยกกันไปโดยพี่จะให้พวกเราออกไปก่อน พานุชไปที่โรงพยาบาลอาจจะมีหมอหลงเหลืออยู่ เผื่อเขาจะทำอะไรได้บ้าง "

  ภูมิพูดกับพวกเขาทั้ง 6 คนที่ตอนนี้กำลังยืนจ้องมองมาที่เขาอยู่

   ทุกคนพยักหน้ารับทราบ แม้จะไม่ค่อยเข้าใจ เขาก็ได้ลุกขึ้นแล้วหันหลังเดินจากไปแต่ก่อนที่เขาจะได้เดินออกไปน้ำก็ได้ถามขึ้น

   "แล้วพี่จะไปไหนหรอ พี่ภูมิ"

    "ก็แค่เก็บกวาดนิดหน่อย"

   ภูมิเดินจากไปโดยไม่ได้หันกลับมามองพวกเขาอีก ภูมิเดินเข้าไปในป่าที่รกทึบได้สักพักนั้นเข้าได้พบเจอเข้ากับมอเตอร์ฝูงหนึ่งซึ่งมีประมาณเกือบๆ 20ตัว รูปร่างเป็นไก่ขนาดเท่านกกระจอกเทศ จะงอยปากมีสีเหลืองแหลมคมน่าหวาดเสียว ขนทั่วร่างเป็นสีน้ำตาล ขาทั้งสองข้างเป็นสีเหลืองมีเดือยขนาดเท่ามีดทำครัว เมื่อนึกถึงตอนที่โดนมันจิกคงไม่ต่างจากเอาเหล็กแหลมแทง ปีกที่มีสีดำแซมส้มดูเรียบลื่นของมันแนบลำตัวยาวๆ หางมีขนสีดำในแบบของไก่ยาวลากพื้นดิน พวกมันกำลังหาอาหารกันอยู่

   ไก่น้ำตาล lv.33

   รูปแบบพลัง มิเนอร่า

   มีพลังโจมตีที่สูง แต่เชื่องช้า

   นี้คือชื่อของมอนเตอร์ตรงหน้าของเขา ภูมิได้เกินดุ่มๆ เข้าใส่พวกมันอย่างไม่เกรงกลัวด้วยใบหน้าขึงขัง แม้พวกมันจะมีเลเวลใกล้เคียงกับเขา และมีจำนวนมากกว่าแต่เขาก็ไม่สนใจ ในใจของภูมิในตอนนี้มีเพียงความอยากระบายอารมณ์โกรธที่อัดอั้นอยู่ในใจเพียงเท่านั้น เขาได้ตรงดิ่งเข้าหาพวกมัน

    พวกมันเมื่อเห็นแขกไม่ได้รับเชิญเข้ามาใกล้ก็ส่งเสียงร้องขู่คำรามออกมา เมื่อเห็นว่าภูมิเดินเข้าใกล้พวกมันไม่มีทีท่าว่าจะหยุด หนึ่งในพวกมันก็ได้วิ่งเข้าใส่แล้วจะใช้หัวชนเข้าที่สิ่งมีชีวิตที่กำลังเดินเข้ามา ภูมิเปิดใช้งานซิงโครไนซ์ จากนั้นก็ได้ใช้กำปั้นต่อยสวนเข้าที่หัวของมันตรงๆ จนมันหยุดแล้วถอยออกไปหนึ่งก้าวใหญ่ เขาจึงเดินตามเข้าไปแล้วรัวหมัดข้างเดียวซ้ำๆ จนมันลมลงไปนอนบนพื้นเขาก็ยังคงต่อยซ้ำจนหัวของมันแหลกเละ เมื่อตัวแรกตายเขาก็เปลี่ยนไปยังตัวที่สองต่อไป เขาไม่ได้ป้องกันหรือหลบหลีกเลย มีเพียงโจมตีสวนกลับทื่อๆ เมื่อโดนโจมตีเขาก็โจมตีสวนกลับ