เรนเดลตื่นเช้าขึ้นมาในห้องนอนห้องเดิม และเตรียมจะทำกิจวัตรประจำวันเหมือนๆเดิม แต่วันนี้มีอะไรแตกต่างไปเล็กน้อย
ที่ปลายเตียงของเรนเดล มีจิ้งจอกสามตัวนอนขดกันอยู่ จิ้งจอกขาวหม่นสองตัว ที่มีความต่างแค่ปลายหางทั้งสาม ซึ่งแต้มสีดำและสีเขียวเท่านั้น กับจิ้งจอกอีกตัวที่มาใหม่ ซึ่งมีสีดำสนิททั้งตัวและมีหางเพียงหางเดียว ตัวจริงของมันคือหมาป่าดำที่มีนามว่าดาร์คเนส
เรนเดลยิ้มอย่างอ่อนโยน ก่อนจะเอื้อมทั้งสองมือไปผลัดกันลูบหัวจิ้งจอกทั้งสาม เขาไม่แน่ใจว่าเซร่าอธิษฐานอะไรตอนอัญเชิญสัตว์ภูติ แต่ดูเหมือนจิ้งจอกขาวธาตุลมของเธอ จะติดจิ้งจอกของเขามาก และไม่ยอมอยู่ห่างกับจิ้งจอกของเขาเลย จนสุดท้ายเขาต้องเอามันกลับมานอนในห้องด้วย และตกลงกับเซร่าว่าจะให้สองจิ้งจอกผลัดกันไปนอนห้องของเธอและเขาคนละหนึ่งคืน
“ตื่นแล้วหรือ อาร์กัส” เ้าจิ้งจอกดำเอ่ยขึ้นเมื่อถูกเรนเดลัั มันเหยียดตัวอ้าปากหาว ก่อนจะกระดิกหางและพุ่งเข้ามาหาเรนเดลทันที
“เรียกฉันว่าเรนเดล ดาร์คเนส” เรนเดลกล่าวพลางเอามือป้องปากเ้าดาร์คเนส ที่พยายามจะเลียหน้าเลียปากเขา “ตัวฉันในชาตินี้ชื่อนี้นะ อาร์กัสน่ะตายไปตั้งสามร้อยปีแล้ว”
“เข้าใจแล้วอาร์กัส” เ้าจิ้งจอกดำกล่าว “ต่อแต่นี้ข้าจะเรียกเ้าว่าเรนเดล”
เรนเดลพยักหน้ารับก่อนจะลูบหัวมันเพื่อเป็รางวัล มันส่งเสียงเบาๆก่อนจะเอาหน้าซุกที่มือของเรนเดลแล้วถูไถไม่หยุด จนเรนเดลต้องเอามือออก
“เ้าจิ้งจอกน้อยทั้งสอง บอกข้ามาว่าให้อยู่ในร่างนี้” หมาดาร์คเนสกล่าว “เพราะห้องของนายไม่มีพื้นที่พอจะให้หมาป่าอาศัย แต่ข้าดูแล้ว พื้นที่มันก็ยังพอเหลือนี่หน่า”
“อยู่ในร่างนี้น่ะดีแล้ว” เรนเดลกล่าว “ดูแลง่ายดี และไม่ตกเป็เป้าด้วย เพราะร่างจริงของนาย ซึ่งเป็หมาป่าโลหิต ตอนนี้ตกเป็แพะรับบาปคดีเจาะบาเรียที่สถานีรถไฟฟ้าใต้ดินอยู่ ตอนฉันมาพวกทหารเวทลือกันหนาหู ระดมพลออกล่านายกันยกใหญ่”
“ฉันทำจริง” จิ้งจอกดำสารภาพพลางก้มหน้าสำนึกผิด “ตอนนั้นฉันถูกสะกดใจอยู่ ขัดขืนไม่ได้เลย”
“ฝีมือนายตกไปเยอะนะ” เรนเดลกล่าวก่อนจะขยี้หัวจิ้งจอกดำ “ถ้าเป็แต่ก่อนไม่มีใครจับนายได้แน่ๆ”
“นายก็เหมือนกัน” จิ้งจอกดำกล่าว “ถ้าเป็แต่ก่อนผู้ใช้มหาเวทขั้นเจ็ด ต่อกลอนกับนายได้ไม่เกินหนึ่งนาทีแน่ๆ...แล้วนี่อะไร เล่นสู้กันนานแสนนาน”
“ไหนๆก็พูดเื่นี้” เรนเดลกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง “คืนนี้พวกเราทั้งสาม มาโคจรพลังเวทกันทั้งคืนเถอะ ฉันจะเลื่อนขั้นมหาเวทเป็ระดับสี่ในคืนนี้”
“ไม่เอาระดับหกหรือเจ็ดไปเลยล่ะ” จิ้งจอกดำเอ่ยทักท้วง “นายในสมัยก่อน สำเร็จถึงระดับสิบสอง โดยใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งปีด้วยซ้ำ”
“ฉันไม่อยากเป็ตัวประหลาดน่ะสิ” เรนเดลกล่าวพลางถอนใจ “จู่ๆเด็กอายุสิบสี่สำเร็จมหาเวท นายคิดว่าคนรอบข้างจะมองยังไง”
“นายต่างหากที่หลงลืมอะไรไป เรนเดล” เ้าจิ้งจอกดำกล่าวพลางทำท่าหมายิ้ม “วิชาซ่อนระดับเวทมนตร์ ฉันว่านายคงลืมวิชานี้ไปแล้วแน่ๆ”
ดวงตาของเรนเดลเบิกโพลง เขายิ้มจนแก้มปริ วิชาซ่อนระดับเวทมนตร์ ทำไมเขาถึงลืมวิชานี้ไปนะ
เมื่อชาติก่อนตัวเขามีอายุแค่เพียงยี่สิบสองปี แต่กลับมีวิชาติดตัวมากกว่าห้าสิบวิชา บางวิชาก็เลิกใช้เพราะตัวเองแข็งแกร่งแล้ว บางวิชาก็หมดประโยชน์เพราะมีวิชาที่ดีกว่า และหนึ่งในวิชาที่หมดประโยชน์สำหรับเขาเมื่อชาติที่แล้ว ก็คือวิชาซ่อนระดับเวทนั่นเอง
ซ่อนระดับเวท เรนเดลในชาติที่แล้วเอาไว้ทำให้คู่ต่อสู้ประมาท ในศิษย์ร่วมสำนักของเขาที่ต้องมีการต่อสู้ไต่อันดับ เพื่อแย่งชิงตำแหน่งจอมเวทเจ็ดดาราในอนาคต เรนเดลมักฝึกวิชาเวทล้ำหน้ากว่าคนอื่น แต่ชอบแกล้งทำเป็อ่อนแอกว่าด้วยวิชาซ่อนระดับ และเขาจะเผยความจริงเมื่อตอนลงสนามประลองแล้วเท่านั้น แต่ในภายหลังศิษย์ร่วมสำนักรู้ไต๋เขาหมดแล้ว เรนเดลจึงไม่เคยใช้วิชานี้อีกเลย
“เรนเดล ฉันมีของขวัญจะมอบให้นายในรอบสามร้อยปี” เ้าจิ้งจอกดำกล่าวก่อนจะเอาจมูกของมันมาชนมือเรนเดล มันปล่อยเวทลงในร่างของเขาเพื่อทำพันธสัญญา เรนเดลไม่ได้ขัดขืนอะไร เพราะเขายินดีจะรับเ้าดาร์คเนสกลับมาอยู่แล้ว
แต่แล้วเรนเดลก็รู้สึกถึงพลังเวทอันเยือกเย็นแผ่เข้ามาในร่างของเขา เ้าดาร์คเนสมีพลังเวทมากกว่าเขา มันบังคับให้เรนเดลรับพลังของมันเข้าร่างโดยไม่อาจขัดขืนได้ มหาเวทเวทธาตุมืดของจิ้งจอกโลหิต ไหลผ่านเข้ามาในร่างของเขาจนหมด
เรนเดลกัดฟันแน่น ก่อนจะโคจรประสานเวทเพื่อรับพลังที่ทัดเทียมกับมหาเวทระดับสี่เอาไว้ เ้าดาร์คเนสค่อยๆถ่ายเทพลังนั้นมาอย่างอ่อนโยน จึงทำให้เรนเดลสามารถรับพลังเอาไว้ได้
และเมื่อเรนเดลโคจรพลังเวทจนมันกลายเป็หนึ่งกับร่างของเขา เรนเดลก็พบว่าพลังของเขาเพิ่มมาอย่างมหาศาล เรนเดลอาศัยจังหวะนี้ ร่างมหาวงเวทสะบั้นมิติขึ้นมาทันที และด้วยพลังมหาเวทขั้นสี่ของดาร์คเนส เรนเดลสามารถร่างวงเวทขึ้นมาได้ถึงสองวงซ้อน ประกอบมันเข้ากับมหาเวทสะบั้นมิติระดับสาม ส่งผลให้พลังของเขาเลื่อนระดับเป็ขั้นห้าภายในชั่วอึดใจ…
เป็อีกครั้งที่อาคารหอพักชายไฟดับทั้งหมด และลามไปถึงหอพักหญิงใกล้เคียงด้วย เนื่องจากพลังเวทที่หล่อเลี้ยงอาคาร ถูกดูดเข้ามาเสริมในร่างของเรนเดล
“นั่นคือพลังทั้งหมดของฉัน” จิ้งจอกดำกล่าว “ฉันขอมอบมันทั้งหมดให้กับนาย เพื่อใช้ฝึกวิชาได้เร็วขึ้นกว่าเดิม ส่วนตัวฉันคงต้องขอเริ่มนับหนึ่งใหม่ ไปพร้อมกับเ้าจิ้งจอกขาวล่ะนะ”
สิ้นเสียงของเ้าดาร์คเนส ร่างจิ้งจอกดำของมันค่อยๆคืนสภาพเป็ลูกหมาป่าโลหิต มีขนาดไม่ต่างไปจากแมวเลยแม้แต่น้อย มันส่งเสียงเห่าเล็กๆระงม พลางแลบลิ้นและกระดิกหางให้ เมื่อมันมอบพลังทั้งหมดให้เรนเดล มันก็ไม่อาจพูดภาษามนุษย์ได้อีกต่อไป
“ฉันสัญญา” เรนเดลกล่าวพลางอุ้มลูกหมาป่าโลหิตขึ้นมาสวมกอด “ฉันจะรีบทำให้พวกนายทั้งสองตัว มีพลังพอจะพูดภาษามนุษย์ได้”
ระหว่างนี้เ้าจิ้งจอกขาวสองตัวตื่นขึ้นมาพอดี เมื่อมันเห็นเรนเดลอุ้มลูกหมาป่าดำ มันจึงเกิดการอิจฉา ส่งเสียงเห่าใส่เขาระงม เรนเดลต้องเสียเวลาเล่นกับพวกมันจนหนำใจ กว่าจะแต่งตัวไปโรงเรียนได้
ในเช้าวันจันทร์นี้ คาบเรียนคาบแรกเริ่มด้วยวิชาวิทยาการเวทมนตร์พื้นฐาน ซึ่งจะเรียนเสร็จในเวลาสิบเอ็ดโมงครึ่ง และหลังจากนั้นจะเป็คาบว่าง แน่นอนว่าคาบว่างนั้นเรียวจินัดเพื่อนๆในกลุ่มของเขาทั้งเก้าคนไปรวมพลที่บ้านของเขา เพื่ออวดโฉมสัตว์ภูติอัญเชิญที่ได้มาใหม่
เรนเดลมาเกือบเป็คนสุดท้ายในห้อง ทุกคนมารอเขากันหมดแล้ว ยกเว้นที่นั่งของเ้าชายนิโคลัส ดูเหมือนว่าจะมีคนมาสายกว่าเขา
“ขอโทษครับ” เรนเดลก้มหัวให้กับอาจารย์ที่มารอสอนอยู่แล้ว ถึงแม้ว่าอาจารย์ฟิลิปปาจะพึ่งนั่งลงบนโต๊ะ บ่งบอกว่าเธอเองก็พึ่งจะมาถึงเหมือนกันก็ตาม
“ไม่เป็ไรจ้า นักเรียน” อาจารย์ฟิลิปปากล่าว “เมื่อคืนคงจะเหนื่อยล่ะสิท่า”
เรนเดลยิ้มรับ ก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะของเขา เขาสังเกตุได้ว่าโจเซฟ อามาเดอุซ บุตรขุนนางจากอาณาจักรเสือขาว เหลือบตามองเขาด้วยท่าทีไม่พอใจ ก่อนจะหลบสายตาไปเมื่อถูกจับได้
“เราจะรอเ้าชายนิโคลัสอีกห้านาทีนะจ๊ะ นักเรียนจ๋า” อาจารย์ฟิลิปปากล่าวอย่างอารมณ์ดี “ระหว่างนี้มีอะไรจะคุยกันนอกรอบไหมจ๊ะ”
โจเซฟมองมาทางเรนเดลด้วยท่าทียิ้มเยาะ ก่อนจะยกมือขึ้นทันที
“อาจารย์ครับ ผมมีเื่สำคัญจะถาม ทำไมอาจารย์ถึงไม่ยอมบอกพวกเราทุกคน ว่าแท้จริงแล้วเรนเดลมีอะไรปิดบังพวกเราอยู่”
อาจารย์ฟิลิปปามีสีหน้าเครียดเล็กน้อย ส่วนนักเรียนในห้องหันไปมองทางโจเซฟเป็สายตาเดียว
“มีปัญหาอะไรกับฉันงั้นหรือ โจเซฟ” เรนเดลเอ่ยถามเสียงเครียด ที่มือของเขาร่ายมหาวงเวทสีดำขนาดเล็กซ้อนกันห้าชั้น ก่อนจะบีบมันจนแตกละเอียด
“ไพร่เรนเดล...ไม่สิ เ้าชายเรนเดล ฟอกการ์ด องค์อธิปัตย์ผู้มีอำนาจสูงสุดแห่งราชรัฐจิ้งจอกแดง” โจเซฟกล่าวะโด้วยน้ำเสียงสะใจ “เอ้า เพื่อนๆทุกคน หรือแม้แต่เ้าชายเรียวจิ จงก้มหัวเคารพเรนเดลซะ เพราะมันเป็ถึงกษัตริย์ยังไงล่ะ”
“เสียใจด้วยนะ ที่การกระทำนายสูญเปล่า...”
เรนเดลยิ้มเยาะให้กับโจเซฟที่กำลังมีสีหน้าระรื่นสุดๆ ในห้องเรียนตอนนี้กลายเป็สีเทา ห้วงเวลาทุกอย่างถูกหยุดเอาไว้ และทั้งห้องเหลือเพียงเรนเดลและโจเซพเท่านั้น ไม่มีใครอยู่ในห้องแม้แต่คนเดียว
“มะ...มิติทับซ้อน” โจเซฟเอ่ยเสียงสั่น “เวทชั้นสูงของธาตุมืด แกทำมันได้ยังไงกัน”
“แกเข้าใจผิดแล้วล่ะ โจเซพ” เรนเดลกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง “นี่คือพลังของมหาเวทสะบั้นมิติระดับห้า โลกแห่งความมืด มันเป็โลกที่ถูกตัดขาดจากโลกแห่งความจริงโดยสมบูรณ์ และไม่มีใครเข้ามาได้ นอกจากผู้ใช้มหาเวทธาตุมืดที่มีระดับทัดเทียมกัน ไม่ใช่มิติทับซ้อนกระจอกๆหรอกนะ”
“กะ...แกจะทำอะไรฉัน จะฆ่าฉันสินะ” โจเซพเอ่ยเสียงสั่น ขาเขาเริ่มอ่อนจนแทบจะยืนไม่อยู่ เมื่อเห็นว่าเรนเดลมีพลังเหนือกว่าเขาจนเทียบไม่ติด
“ฆ่านายหรือ...” เรนเดลกล่าวพลางหัวเราะเบาๆ “นานมากแล้วนะ ที่ฉันไม่ได้ลงมือฆ่าคน เป็ความคิดที่เข้าท่าดี ขอบใจที่แนะนำนะ ขอประเดิมนายเลยแล้วกัน โจเซฟ”
มือขวาของเรนเดลปรากฏคฑาหอกขึ้นมา ก่อนที่เขาจะเอาคมหอกจี้ที่คอหอยโจเซพทันที
“ได้โปรดปล่อยฉันไปเถอะ ฝ่าา” โจเซพคุกเข่าลงกับพื้น พลางกล่าวเสียงสั่น เมื่อรู้ตัวว่าเรนเดลเอาจริงๆแน่ๆ “ข้าน้อยก็แค่คึกคะนองเท่านั้น ถ้าปล่อยข้าไป ข้าสาบานว่าจะไม่พูดเื่นี้อีก ข้าจะลาออกจากโรงเรียนนี้ และไม่มาให้ท่านเห็นหน้าอีกเป็ครั้งที่สอง”
“แกพูดจริงนะ” เรนเดลกล่าวเสียงดุ “ทันทีที่ฉันปล่อยแกไป แกต้องทำเื่ลาออกภายในสามวัน ถ้าช้ากว่านั้น ฉันจะส่งแกออกจากโรงเรียนเอง...ในสภาพแยกเป็ส่วนๆ”
“ขะ...ข้ารับปาก...ฝ่าา” โจเซพกล่าวพลางยกมือที่สั่นเทาสาบาน “ข้าจะไปทำเื่ลาออกเดี๋ยวนี้ หลังจากท่านปล่อยข้าไป”
เรนเดลเก็บคฑาของเขา ก่อนจะสะบัดมือออกข้างลำตัว ทันใดนั้นมิติสีเทาของเรนเดลก็ร้าวและแตกออก ก่อนจะพบว่าเรนเดลและโจเซพอยู่จุดเดิม ก่อนที่จะเข้าไปยังโลกแห่งความมืด
ทุกๆสายตาของนักเรียนในห้องยังคงจ้องมองโจเซพอยู่ ว่าเขาจะพูดอะไร ดูเหมือนว่ามิติของเรนเดล จะไม่ส่งผลต่อการเคลื่อนที่ของเวลาในโลกนี้
“ไม่มีอะไรหรอกทุกคน” โจเซพกล่าวเสียงค่อย เขามองหน้าเรนเดลที่ส่งสายตาเ็ามาทางเขา “ผมแค่จะบอกวันนี้เป็วันสุดท้าย ที่ผมจะเรียนร่วมกับเพื่อนๆ พรุ่งนี้ผมจะลาออกแล้ว”
“โชคดีนะ” เรนเดลกล่าวพลางส่งยิ้ม “ว่าแต่นายยื่นเื่ลาออกหรือยัง ถึงจะไม่มาเรียนในวันพรุ่งนี้แล้วน่ะ ถ้ายังไม่ยื่นก็ไม่สามารถออกในวันพรุ่งนี้ได้หรอกนะ”
“นั่นสิ” เรียวจิกล่าวสมทบ “ถ้าจะเก็บของแล้วออกไปตอนนี้เลย ก็ไม่มีใครว่าหรอกนะ ไม่ต้องรอถึงพรุ่งนี้หรอกเพื่อน”
สิ้นเสียงของเรียวจิ เพื่อนๆทุกคนในห้องถึงกับหัวเราะร่า โจเซพพยักหน้า ก่อนจะเก็บอุปกรณ์การเรียนของเขาและออกจากห้องทันที
อาจารย์ฟิลิปปา และเรียวจิ มองเรนเดลด้วยสายตาสงสัย พวกเขารู้ว่าเรนเดลร่ายเวทมิติชนิดหนึ่ง แต่พวกเขาก็ทำได้แค่รับรู้เท่านั้น ไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้น เรนเดลยิ้มรับให้กับทั้งสองคน ก่อนจะนั่งลงบนโต๊ะเรียนอย่างเงียบๆ
“ที่หลังอย่าทำอย่างนี้อีกนะ นักเรียน” อาจารย์ฟิลิปปากล่าวเสียงเครียด “ครั้งนี้ครูจะไม่ถือโทษอะไร เวทเขตแดนมันอันตรายมาก ดีแค่ไหนแล้วที่กลับมาได้”
“...เรนเดล” เรียวจิหันหลังมาหาเขา ก่อนจะกล่าวกระซิบ “จบคาบเรียนแล้วช่วยเล่าให้ฟังที นายทำอีท่าไหนไอ้หมอนั่นถึงยอมลาออก”
“ความลับครับเ้าชาย” เรนเดลกระซิบพลางฉีกยิ้ม ก่อนจะร่ายเวทเก็บของ เพื่อดึงสมุดและหนังสือเรียนออกมาจากในนั้น
เสียงประตูห้องถูกเปิดอีกครั้ง ก่อนจะพบว่าเ้าชายนิโคลัสเดินเข้ามา เขาไม่ได้มาตัวคนเดียว แต่ทว่าข้างกายของเขามีลูกหมาป่าตัวสีเทา ดวงตาและเขี้ยวของมันสีทอง เดินส่ายหางตามนิโคลัสมาติดๆ จุดเด่นของมันคือมีวงเวทสีน้ำตาลลอยประดับด้านหลัง บ่งบอกว่าเป็สัตว์ภูติชั้นสูง
“โอ้ นี่สินะที่นายเล่าให้ฉันฟัง” เรียวจิกล่าวก่อนจะลุกขึ้นยืนมองให้ชัดๆ “หมาป่าปฐี สัตว์ภูติระดับตำนาน สัตว์ประจำราชวงศ์วูล์ฟซอนสินะ”
“ต้องอัญเชิญที่อาณาจักรหมาป่าเทา ในสถาณที่เฉพาะเท่านั้น” นิโคลัสกล่าวเสริมต่อ “แน่นอนว่าวิธีอัญเชิญเป็ความลับ เพราะมันเป็สัตว์ภูติราชวงศ์”
“เพราะแบบนี้สินะครับ ถึงไม่เห็นคุณเลย” เรนเดลเอ่ยทักนิโคลัสด้วยท่าทีเป็กันเอง “ที่แท้ก็ไปอัญเชิญสัตว์ภูติที่บ้านของตัวเองมา”
“นายสินะ...ที่ร่ายเขตแดนโลกแห่งความมืดเมื่อกี้” นิโคลัสกล่าวด้วยน้ำเสียงเ็า พลางมองเรนเดลด้วยท่าทีแปลกๆ
“ขอโทษด้วย” เรนเดลกล่าว “มีเื่นิดหน่อยเลยต้องใช้น่ะ แต่ไม่กระทบกับใครหรอก”
“งั้นหรือ คิดว่าไม่กระทบสินะ” นิโคลัสกล่าวตอบสั้นๆ พลางจ้องหน้าเรนเดลด้วยท่าทีจริงจัง“ไม่จำเป็อย่าร่ายก็แล้วกัน เพราะสิ่งที่นายทำ กำลังเรียกร้องให้อดีตจอมเวทเจ็ดดาราแห่งธาตุมืดกลับมา ทั้งที่ตระกูลฉันทุ่มเทขับไล่ไปอย่างยากลำบาก”
“เรียกร้องอดีตจอมเวทเจ็ดดาราธาตุมืดกลับมา” เรนเดลกล่าวทวนคำ “เพราะอะไรถึงเป็การเรียกร้อง ฉันไม่รู้เื่นี้เลย อย่าบอกนะว่าจอมเวทเจ็ดดาราธาตุมืด ก็กลายเป็ตัวตนแห่งภัยพิบัติไปแล้ว”
“ทำไมนายถึงไม่รู้เื่พวกนี้ ที่ราชรัฐจิ้งจอกแดงก็น่าจะมีข่าวจากเมืองอาร์คาเดียบ้างนะ” นิโคลัสกล่าวด้วยน้ำเสียงสงสัย
“ขอโทษค่ะ” เซร่ารีบยกมือทันที “อย่าว่าเรนเดลเขาเลยนะคะ เื่ที่เ้าชายว่ามา ฉันก็ไม่รู้”
“มีคนไม่รู้มากกว่าหนึ่งคนสินะจ๊ะ นักเรียนจ๋า” อาจารย์ฟิลิปปากล่าวด้วยเสียงร่าเริง “งั้นทุกคนนั่งที่กันนะจ๊ะ หลังเรียนจบ อาจารย์จะแถมวิชาประวัติศาสตร์เวทมนตร์ให้แล้วกัน”
สิ้นเสียงของอาจารย์ ทุกคนก็พร้อมใจกันนั่งที่ และเริ่มฟังอาจารย์สอน
479
