ตำนานผู้วิเศษ

พระราชวังของอาณาจักรไม้หมื่นกิ่ง บนกิ่งก้านของต้นไม้ที่สูงใหญ่และทอดยาว จนแทบจะไปแตะท้องฟ้ามวลเมฆ

"ท่านพ่อ..." เหวินชูพูดน้ำเสียงเบา

ชายคนหนึ่งนั่งบนบัลลังก์ใหญ่ ด้านหลังของเขาเป็นภาพตระการของท้องฟ้าทอดยาว ด้านล่างคือเมืองที่มีบ้านเรือนอาคารตั้งเรียงต่อกันมากมายสุดลูกหูลูกตาทีเดียว

"เจ้ากลับมาแล้วสินะเหวินชู เจ้าคงได้ยินสิ่งที่พี่ของเจ้าและพวกตาแก่นั่นคิดจะทำแล้ว" น้ำเสียงของชายคนหนึ่งที่ดูอ่อนแรงและเหนื่อยใจอย่างยิ่ง ดังลอดออกมาเบาๆ แต่ในความอ่อนแรงของน้ำเสียงนั้น แฝงความอบอุ่นของผู้เป็นพ่ออยู่หลายส่วน

"ใช่ขอรับ พวกเขาต้องบ้าแน่ๆ ที่คิดจะใช้ชีวิตของผู้คนมากมายเพื่อใช้สมบัติลับของอาณาจักรในการฆ่า 'เหวินชู' นักรบแปดดาบผู้นั้น ผู้คนที่อยู่เบื้องล่าง ทั้งหมดคือผู้ที่เชื่อมั่นในตระกูลของเรา แต่... แต่... แต่พวกเขากลับ..." ท่านชายเหวินชูกำหมัดแน่น เขาไม่อาจจะพูดอะไรออกไปได้อีก ไม่มีใครรู้ว่านิสัยจริงๆ ของท่านชายผู้นี้เป็นอย่างไร ยกเว้นผู้ที่ใกล้ชิดกับเขาจริงๆ...

และที่ตรงนี้ก็มีชายคนหนึ่งที่รู้จักท่านชายผู้นี้ดี

เจ้าอาณาจักรไม้หมื่นกิ่ง

"เหวินชูเจ้าจงทำใจเถอะ สิ่งนี้เป็นไปตามสภาพจิตใจของผู้คน เหล่าตาแก่ที่อ่อนแอ ที่หลีกหนีซ้ำๆ จากเคยเป็นผู้มีเกียรติในอาณาจักรอันรุ่งเรือง อาณาจักรชั้นสาม พวกเขาก็หนี... หนีมาเรื่อยๆ จุดสุดท้ายก็ทำได้เพียง... เป็นเจ้าผู้ปกครองแผ่นดินเล็กๆ แห่งหนึ่งในดินแดนที่ห่างไกลเช่นนี้ ความกล้าหาญที่เคยมีในอดีตจากบรรพบุรุษของเราไม่หลงเหลืออีกแล้ว คนตระกูลเหวินของเราตอนนี้ มีแต่ผู้จิตใจอ่อนแอและขี้ขลาดตาขาว นอกจากนั้นคนของพวกเรายังมองไม่เห็นใคร นอกจากตัวเอง"

"และเพราะความโลภอันไร้ที่สิ้นสุด สุดท้ายพวกเขาก็ชักนำเภทภัยอันยากที่จะควบคุมมาจนได้ เจ้าก็รู้ ข้าคัดค้านพวกเขาแต่แรกแล้วว่า การสร้างเจ้าสิ่งนั้นขึ้นมาในตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาอันสมควร และพวกเราไม่ควรให้ใครรู้ได้ว่า พวกเราครอบครอง 'จารึกยุทโธปกรณ์เวทมนตร์สงคราม' เอาไว้ แต่ก็นี่แหละ ความโลภอันไร้ที่สิ้นสุดในใจคน ช่างยากแท้หยั่งถึง มูลค่าของมันทำให้ปีศาจกำเนิดขึ้นในใจ"

"เจ้าอาจจะคิดว่าในตอนนั้น หากข้าใช้อำนาจของตัวเองอย่างเด็ดขาด เรื่องเหล่านี้จะไม่เกิดขึ้น แต่ข้ารู้ นั่นมันไม่จริงหรอก หากวันนั้นข้าไม่ตัดสินใจไปบนทิศทางเดียวกับพวกเขา วันนี้ ณ บัลลังก์แห่งเจ้าอาณาจักร ผู้ที่นั่งอยู่ตรงนี้จะเป็นพี่ชายของเจ้า ตระกูลเบื้องหลังของหญิงผู้นั้นและเหล่าผู้คุมกฎของตระกูลเรา เลือกเส้นทางนี้แล้ว เพียงแต่ฉากหน้า พวกเขาแค่ต้องการแพะรับบาปตัวหนึ่งก็เท่านั้น ดังนั้น ข้าจึงยังมีชีวิตอยู่"

"ท่านพ่อ..." ท่านชายเหวินชูน้ำเสียงสั่น เขาก้าวเท้าเข้าไปใกล้ผู้เป็นพ่ออีกนิด

เจ้าอาณาจักรไม้หมื่นกิ่งลุกขึ้นจากบัลลังก์ และเขาก็หันไปที่ด้านหลัง เพื่อมองแผ่นดินอันทอดยาวของตัวเอง

"เหวินชู... ลูกต่างกับคนพวกนั้น ในบรรดาลูกทั้งหมดของข้า มีเพียงเจ้าที่ยังคงมีหัวใจของมนุษย์ที่บริสุทธิ์ และไม่ถูกปีศาจอันชั่วร้ายครอบงำ เจ้าไม่หวั่นไหวต่อความโลภ เจ้าไม่เดินไปบนเส้นทางของชีวิตนิรันดร์ เจ้าไม่หลงแสงสีและมารยาของสตรี เจ้าทำเพื่อข้าและแม่ของเจ้ามาตลอด เกาะเกี่ยวและพยายามสร้างเส้นสายเพื่อเป็นกำลังให้กับข้า เจ้าช่างเป็นลูกที่โง่นัก เจ้าพยายามมากเกินไปแล้ว เจ้าตัวน้อยของข้า"

เหวินชูอยู่ๆ เขาก็ร่ำไห้

"ต่อจากนี้เจ้าไม่ต้องเหนื่อยอีกแล้ว เจ้าจะได้มีเส้นทางของตัวเอง และก็เรื่องของสหายวัยเยาว์ของเจ้า... เขาชื่อเซี่ยซีหานใช่หรือไม่"

"ใช่ขอรับ..."

"เมื่อ 'เทพสงครามบรรพกาลหลอมสร้าง' ถูกสร้างสำเร็จ พวกนั้นต้องตัดสินใจที่จะฆ่าทุกคนที่มีส่วนเกี่ยวข้องทั้งหมดแน่นอน แม้เบื้องหลังของสหายวัยเยาว์ของเจ้า จะมีผู้ที่แข็งแกร่งระดับนักรบเจ็ดดาบขั้นสูง หรือแม้เขาจะเป็นนักรบแปดดาบ สุดท้ายมันก็เท่านั้น... ศักยภาพของ 'เทพสงครามบรรพกาลหลอมสร้าง' แม้จะถูกสร้างขึ้นด้วยศักยภาพขั้นต่ำสุด แต่ศักยภาพของ 'เทพสงครามบรรพกาลหลอมสร้าง' ก็ยังเทียบเท่านักรบสิบดาบอยู่ดี แน่นอนว่าหากจักรกลนี้หากต้องสู้กับนักรบสิบดาบจริงๆ มันจะต้องพ่ายแพ้แน่นอน แต่ในอาณาจักรเล็กๆ แห่งนี้ มันกลับไร้เทียมทาน แม้แต่ในอาณาจักรชั้นสอง 'เทพสงครามบรรพกาลหลอมสร้าง' ที่พวกเราสร้างขึ้น ก็นับว่าเป็นขุมกำลังอันยิ่งใหญ่"

"แต่เจ้าก็สามารถช่วยเหลือเขาได้นะ เตือนเขาและรีบพาเขาหนีไป ก่อนที่ 'เทพสงครามบรรพกาลหลอมสร้าง' จะถูกสร้างอย่างสมบูรณ์  นั่นคือช่วงเวลาของโอกาสที่ดีที่สุด"

"และเมื่อเทพสงครามบรรพกาลสมบูรณ์ ความวุ่นวายที่แท้จริงก็จะเริ่มขึ้น..."

ท่านชายเหวินชูตอนนี้ขมวดคิ้วสับสนเล็กๆ จากที่เขารู้มาทั้งบิดาของตัวเขา และเหล่าผู้ยิ่งใหญ่ที่เป็นผู้คุมกฎ ของอาณาจักรผู้วิเศษที่แข็งแกร่งที่สุดทั้งห้า ของอาณาจักรไม้หมื่นกิ่ง ได้ตัดสินใจที่จะรีบผนึกและปิดซ่อนเรื่องการแอบสร้าง 'เทพสงครามบรรพกาลหลอมสร้าง' หรือที่คนภายนอกเรียกมันในภาพรวมว่า 'ยุทโธปกรณ์เวทมนตร์สงคราม' ทันทีที่มันถูกสร้างเสร็จ

แต่ทำไมพ่อของเขาจึงบอกว่า ความวุ่นวายที่แท้จริงกำลังเริ่มขึ้น

"เจ้าคงคิดอะไรบางอย่างอยู่สินะลูกข้า เจ้าคงอยากรู้ว่า ทำไมถึงจะมีความวุ่นวายเกิดขึ้นสินะ..." พ่อของท่านชายเหวินชูตอนนี้ เขาหัวเราะด้วยใบหน้าเปี่ยมสุข "พวกนั้นมักคิดว่าตัวเองคือผู้ที่ฉลาดที่สุด เขาคงคิดไม่ถึงกระมังว่า ข้าเองก็รู้ว่าพวกเขาร่วมมือกับ 'ฮุ่ยเฟินราชาหมื่นบุปผา' ในการที่คิดจะขโมยจารึกยุทโธปกรณ์เวทมนตร์สงคราม ข้ารู้ว่าพวกเขาแอบอำนวยความสะดวกให้กับฮุ่ยเฟิน จนเขาชักนำคนของอาณาจักรศิลาดำเข้ามาขโมยไปได้สำเร็จ"

"คิกคิกคิก แต่ใครเล่าจะรู้ว่า จริงๆ หนึ่งในผู้ที่ช่วยอำนวยความสะดวกในครั้งนั้น จะมีเราด้วย..."

ท่านชายเหวินชูได้ยินแบบนั้นก็ประหลาดใจถึงขีดสุด เขาไม่คิดว่าท่านพ่อของตัวเองจะมีส่วนร่วมในเรื่องนี้ด้วย และท่านพ่อของตัวเขาจะทำแบบนั้นไปทำไม เขาควรปกป้องมัน ในเมื่อของสิ่งนี้ควรเป็นของเขามากที่สุดไม่ใช่เหรอ

"ฮุ่ยเฟินราชาหมื่นบุปผาเขาและคนเหล่านั้น นำ 'จารึกยุทโธปกรณ์เวทมนตร์สงคราม' ไปได้เพียงหนึ่งชิ้นเท่านั้น ซึ่งตอนนี้เรื่องตลกก็คือ จารึกยุทโธปกรณ์เวทมนตร์สงครามชิ้นนั้น ก็สาบสูญไปแล้วด้วย ส่วนอีกสองชิ้นที่เหลือ ข้าได้ใช้โอกาสในความวุ่นวาย และแสร้งทำเป็นว่าคนเหล่านั้นขโมยจารึกยุทโธปกรณ์เวทมนตร์สงครามได้สำเร็จทั้งสามชิ้น โดยสองชิ้นที่เหลือนั้น... ข้าเก็บมันชิ้นหนึ่งไว้เพื่อเจ้าลูกของข้า"

เหวินชูร่างสั่นสะท้าน เขารู้ว่าพ่อรักเขามากที่สุด แต่ถ้าท่านพ่อเขาทำเช่นนี้ นั่นก็แปลกว่า...

"อาณาจักรแห่งนี้ใกล้ล่มสลายแล้ว และมันก็แทบจะไม่เหลืออะไรที่ข้าอาลัย แม้แต่ประชาชนของข้า ข้าก็ยังไม่อาจจะปกป้อง แต่ก็ช่างเถอะ ในสายตาของพวกเขา ข้าคงเป็นเจ้าผู้ปกครองอาณาจักรที่เลวร้ายผู้หนึ่ง" พูดจบประโยคนี้ หนังสือมิติเก็บของเล่มหนึ่งลอยอยู่บนมือของเจ้าอาณาจักรไม้หมื่นกิ่งผู้นี้ "ลูกข้าจงรับไป"

ท่านชายเหวินชูรับมันไว้อย่างมือสั่น

"พายัยตัวแสบของพ่อหนีไปกับเจ้า ต่อจากนี้ไป เจ้าจงเลือกเส้นทางที่เจ้าต้องการจะเดินด้วยตัวเอง เจ้าเป็นอิสระแล้ว เจ้าจะไปที่ใดต่อจากนี้ก็ได้ พ่อคนนี้จะไม่เป็นภาระของเจ้าอีกต่อไป นอกจากนั้นเจ้าก็ไม่จำเป็นต้องตามหาจารึกยุทโธปกรณ์เวทมนตร์สงครามอีกชิ้น ข้าขอบอกเจ้าตรงนี้เลยว่า ข้าได้มอบมันให้กับชายคนหนึ่งที่แข็งแกร่งไปแล้ว สิ่งนี้เป็นไปเพื่อมอบโอกาสบางอย่างให้กับเจ้า เพื่อให้เจ้าได้รับการคุ้มครองและ..."

ติ้ง... โทเคนสีทองแดงชิ้นหนึ่งลอยหมุนวนกลางอากาศ ก่อนจะไปอยู่ในมือของท่านชายเหวินชู

"นี่มัน... 'โทเคนผู้ตรวจการชั้นทองแดงของอาณาจักรดาบที่สิบสาม' ท่านพ่อ... นี่ท่านได้ติดต่อกับคนของอาณาจักรชั้นสามเหรอขอรับ"

"ใช่ นี่คือเรื่องบังเอิญที่ดีที่สุดอย่างหนึ่งในชีวิตของข้า เขาเป็นคนที่ไว้ใจได้ กล้าหาญและยิ่งใหญ่ ด้วยการช่วยเหลือของเขา ทำให้ข้าสามารถนำ 'จารึกยุทโธปกรณ์เวทมนตร์สงคราม' มาให้เจ้าได้สำเร็จ และหากเจ้าไปสู่อาณาจักรดาบที่สิบสาม เจ้าจะมีทุนรอน ลูกข้า ข้ารู้ว่าเจ้าพยายามเสมอ เพื่อจะแบกรับฐานะของเจ้า แต่พรสวรรค์ในด้านผู้วิเศษของเจ้าไม่ดีนัก แต่กลับกัน เส้นทางนักรบกับเหมาะสมกับตัวเจ้าและนิสัยของเจ้าเหลือเกิน ต่อจากนี้ไม่มีอะไรฉุดรั้งเจ้าแล้ว จงทำตามใจปรารถนาเถอะ... ส่วนข้าจะอยู่รอเฝ้ามองจุดจบของอาณาจักรแห่งนี้ด้วยตัวข้าเอง และจากไปอย่างไร้อาลัย และพบแม่ของเจ้าบนโลกสีขาวที่บริสุทธิ์และไร้กังวล"

...

ท่านชายเหวินชูยืนนิ่งอยู่นาน เฝ้ามองแผ่นหลังของผู้เป็นพ่อ ที่แอบทำบางอย่างเพื่อตัวเขาอย่างลับๆ

เวลาผ่านไปนาน มีชายกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามา พวกเขาสวมเกราะหนักที่เต็มไปด้วยคราบเลือด

ชายที่อยู่ด้านหน้าสุดที่โดดเด่น ใบหน้าหล่อเหลา เส้นผมสีทองของเขาดูโดดเด่นมาก

"เหวินชูเจ้ามารบกวนท่านพ่ออีกแล้วเหรอ" ชายคนนี้พูดพร้อมสายตาที่เย็นชา มองไปที่ท่านชายเหวินชู