เกมส์อาณาจักรเทพ: เริ่มต้นด้วยระบบผู้สืบทอดแห่งพระเจ้า

        ออร์คลอร์ดเห็นดังนั้นก็ไม่รอช้า มันยกขวานขนาดมหึมาในมือขึ้นเหนือศีรษะ ก่อนจะเหวี่ยงออกไปอย่างรุนแรง

        เส้นแสงสีดำพุ่งตรงมาด้วยพลังอันมหาศาล แรงปะทะจากขวานที่เหวี่ยงลงมายังคงเป็นคลื่นพลังทำลายล้างที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิม พื้นดินแตกกระจายและระเบิดขึ้นเป็นเศษหินดินทรายที่ปลิวกระจัดกระจาย

        “เร็วมาก!”

        อนาเธอร์ถึงกับตกใจและหลบการโจมตีของมันไปทางด้านข้างอย่างรวดเร็ว พลางสวนกลับด้วยพลองที่ปกคลุมไปด้วยเพลิงแห่งเนตรทองอัคคี

        เขาฟาดพลองลงไปตรงแขนของมัน แรงกระแทกที่ทรงพลังส่งผลให้เปลวเพลิงสีทองไหลรินเข้าผิวของออร์คหลอด

        ร่างของมันสะดุ้งขึ้นเพราะความเจ็บปวด เสียงร้องคำรามของมันดังขึ้นจนหูอื้อ

        “ทำได้แค่นี้เหรอมนุษย์ซิ๊ก!”

        ออร์คลอร์ดตะโกนท้าทายและเหวี่ยงขวานออกไปปะทะกับพลองทองสัมฤทธิ์ของชายหนุ่ม ทั้งสองแทบปลิวกระเด็นออกไปพร้อมกัน

        “มีพลังแค่นี้แต่ริอาจสังหารลูกหลานของข้าซิ๊ก!”

        ออร์คลอร์ดยังคงต่อสู้ด้วยพลังอันดุดัน และการโจมตีที่ไม่ปรานีใดๆ หลังจากการโจมตีด้วยขวานครั้งนั้น เส้นแสงสีดำสนิทวาดผ่านอากาศ ราวกับคมมีดที่ฟาดฟันผ่านทุกสิ่งทุกอย่าง อนาเธอร์เองก็พยายามเบี่ยงตัวหลบอย่างสุดกำลัง

        “หือ? มันกำลังทำอะไร!”

        แต่กลับพบว่ามีเงาร่างขนาดใหญ่พุ่งมาจากด้านบน เขาเงยหน้าขึ้นก็เห็นออร์คลอร์ดในท่ากระโดดกลางอากาศ พร้อมเท้าที่กำลังจะกระทืบลงมายังตำแหน่งที่เขายืนอยู่ ทักษะ "กระทืบพื้นทลายปฐพี" ของมันนั้นทรงพลังมหาศาลจนยากจะคาดเดาผลลัพธ์ที่จะเกิดขึ้นได้

        “หลบไม่พ้นแล้ว!”

        อนาเธอร์ตะโกนก้องและรีบยกพลองในมือขึ้นมารับแรงกระแทกเต็มกำลัง

        เขากัดฟันแน่นพร้อมที่จะเผชิญหน้า

        “ปัง!”

        แต่คลื่นพละกำลังนั้นมันรุนแรงเกินกว่าที่ตนจะรับไหว พลองในมือถึงกับบิดงด ราวกับภูเขาถล่มทับลงมาที่ร่างกายของชายหนุ่มเลยก็ว่าได้

        “อึก! รุนแรงมาก!”

        ขาทั้งสองข้างที่รับน้ำหนักมหาศาลทำให้กระดูกและกล้ามเนื้อฉีกขาด พื้นดินเบื้องล่างแตกกระจายออกเป็นวงกว้าง เศษหินดินทรายกระเด็นปลิวไปทั่วบริเวณ แรงสั่นสะเทือนจากการกระทืบของออร์คหลอด ทำให้ทุกสิ่งโดยรอบคล้ายกับแหลกสลายไปชั่วขณะ

        “แม่งเอ้ย ขนาดฉันมีร่างกายเพชรอมตะที่ลดความเสียหายได้ถึงครึ่งนึงแล้วนะ”

        อนาเธอร์รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แผ่ซ่านจากขาลามขึ้นมาทั่วร่าง แต่ในจิตใจเขายังคงแข็งแกร่งและไม่ยอมแพ้ ขณะที่หัวหน้าออร์คถอยหลังไปเล็กน้อยเพราะแรงสะท้อนของพลองในมืออนาเธอร์

        ชายหนุ่มอาศัยช่วงเวลานั้นในการรวบรวมพลังที่เหลืออยู่ เปลวเพลิงสีทองจากเนตรทองอัคคีสุวรรณอยู่ในดวงตา เขากัดฟันแน่น พร้อมจะปลดปล่อยพลังออกมา

        “แกมันจะแน่แค่ไหนกันวะ”

        อนาเธอร์กล่าวพลางพยายามประคองตัวลุกขึ้น แม้ขาจะสั่นไหวและเต็มไปด้วยบาดแผลรุนแรง เขาก็ไม่คิดที่จะหยุดอยู่เพียงเท่านี้ เขาเปิดใช้ทักษะ พลองแห่งราชันย์ พลองในมือเปล่งแสงเจิดจ้าอย่างไม่มีสิ่งใดเทียบเคียง

        “ครืนนนนนนนนนนนน!”

        คลื่นกระแทกอันมหาศาลที่เปล่งพลังแห่งราชันย์ออกไปนั้น แผ่ซ่านครอบคลุมไปทั่วบริเวณ

        “เปรี๊ยง!”

        แรงระเบิดจากการโจมตี ทำให้ร่างของออร์คหลอดต้องปลิวกระเด็นไปไกล มันเริ่มคำรามออกมาด้วยความโกรธทันที

        【ทักษะสกิล ความบ้าคลั่งแห่งราชันย์】

        ในขณะนั้น ร่างของออร์คลอร์ดเริ่มเปลี่ยนแปลงไปอย่างน่าสะพรึงกลัว ดวงตาของมันแดงฉานดั่งเปลวเพลิงในนรก โลหิตพวยพุ่งด้วยความดุร้ายที่มิอาจหยุดยั้งได้ ผิวหนังสีเขียวเข้มของมันแปรเปลี่ยนกลายเป็นสีดำทะมึน

        พร้อมกับลวดลายสัญลักษณ์ประหลาดที่ปรากฏขึ้นบนผิวหนังตามแขน ขา และแผ่นอก แสงสีแดงเข้มจากลวดลายนั้นส่องประกายอันร้ายกาจ มันทำให้ร่างของออร์คหลอดดูคล้ายปีศาจในสภาพที่เกรี้ยวกราดและอำมหิตที่สุดที่เขาเคยพบเจอ

        “ทักษะความบ้าคลั่งแห่งราชันย์!”

        อนาเธอร์บ่นพึมพำออกมาอย่างเคร่งเครียด นี้เป็นทักษะขั้นสูงสุดของเผ่าพันธุ์ออร์ค

        ปลดปล่อยสัญชาตญาณการทำลายล้างออกมาอย่างไร้ขีดจำกัด ทุกครั้งที่ออร์คเข้าสู่สภาวะนี้ มันจะสูญเสียความเจ็บปวดและไม่สนใจต่อการบาดเจ็บใดๆ จนกว่าจะสังหารศัตรูตรงหน้าได้สำเร็จ มันจะยิ่งทวีพลังมากขึ้นเรื่อยๆจนกว่าร่างกายจะสลายไป

        ดวงตาเนตรทองอัคคีสุวรรณของเขาเรืองแสงพลางจับจ้องไปที่ออร์คหลอดซึ่งบ้าคลั่งขึ้นทุกวินาที การโจมตีแบบเดิมคงไม่พออีกต่อไป

        “ตายซะมนุษย์ซิ๊ก!”

        ร่างของออร์คลอร์ดสูงใหญ่เข้ามาใกล้ด้วยความเร็วที่น่าตกใจ แรงก้าวแต่ละก้าวของมันทำให้พื้นดินแตกกระจาย ราวกับโลกทั้งใบกำลังสั่นสะเทือนไปกับแรงที่มันปลดปล่อยออกมา

        【ทักษะสกิล พลองเทพสวรรค์】

        อนาเธอร์หายใจลึกและเรียกใช้ทักษะสูงสุดของเขา เปลวไฟสีทองเข้มปกคลุมพลองทองสัมฤทธิ์ เปล่งประกายแห่งเทพเจ้า

        “ปัง!ปัง!ปัง!”

        เขาเหวี่ยงพลองขึ้น และเริ่มกระหน่ำฟาดใส่ออร์คลอร์ดที่กำลังพุ่งตรงเข้ามา ทันทีที่พลองของเขาปะทะกับร่างกายของมัน แรงปะทะทำให้เปลวไฟสีทองเข้มระเบิดกระจายออกมา

        พลังอันดุดันของออร์คหลอดถูกสกัดด้วยพลองที่ปลดปล่อยพลังแสงอัคคีเต็มกำลัง

        “โฮกกกกกกกกกกกกก!”

        อย่างไรก็ตาม ออร์คลอร์ดไม่ได้ถอย มันกรีดร้องด้วยเสียงแหลมต่ำที่แฝงด้วยความบ้าคลั่งและพลังทำลายล้างรุนแรง มันยกขวานที่เต็มไปด้วยพลังทมิฬฟาดใส่อนาเธอร์ การโจมตีหนักหน่วงของมันทำให้เขาต้องถอยกรูด ขณะที่ร่างกายก็เริ่มอ่อนแรงลงในทุกๆการปะทะ

        “ยิ่งต่อสู้ก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้นงั้นเหรอ?”

        อนาเธอร์พูดออกมาอย่างจริงจัง ตอนนี้เขาต้องหาทางจัดการออร์คลอร์ดในสภาวะนี้ให้ได้โดยเร็ว หากปล่อยให้ความบ้าคลั่งทวีความรุนแรงมากขึ้นไปเรื่อยๆ ไม่ช้าร่างกายของตนก็จะไม่สามารถต้านทานพลังมหาศาลนั้นได้อีกต่อไป

        และแล้ว เวลาก็ได้ล่วงเลยผ่านไป

        การปะทะกันของทั้งสองดำเนินไปด้วยความดุเดือดเลือดพล่าน

        “มะ..ไม่ไหว! ค่าสถานะของมันแข็งแกร่งกว่าเดิมไปหลายเท่าแล้ว!”

        อนาเธอร์ยืนโซเซอยู่ท่ามกลางสนามรบอันปั่นป่วน พลองทองสัมฤทธิ์ที่เคยเป็นอาวุธคู่ใจของเขาได้แตกหักลงแล้ว

        ร่างกายของเขาถูกปกคลุมไปด้วยบาดแผล รอยเลือดสีแดงเข้มไหลซึมออกจากเนื้อผ้าที่ขาดวิ่นและปนเปื้อนหยดเลือด ใบหน้าของเขาซีดเซียว แฝงไปด้วยความเจ็บปวดและเหนื่อยล้า นี่เป็นการต่อสู้ที่หนักหนาเกินกว่าครั้งใดๆที่เขาเคยเจอ

        อนาเธอร์ทำได้เพียงกัดฟันแน่น สายตาจับจ้องไปยังร่างของออร์คหลอดที่ยืนโงนเงนอยู่เบื้องหน้า แม้จะบาดเจ็บไปบ้าง แต่พลังอันบ้าคลั่งของมัน ยังคงทำให้ออร์คหลอดตนนี้มีพละกำลังมากมายที่เกินกว่าจะต้านทานไหว

        “หมดแรงแล้วเรอะมนุษย์ซิ๊ก!”

        เสียงคำรามกึกก้องของออร์คลอร์ดดังก้องไปทั่ว มันเดินเข้าใกล้อนาเธอร์อีกครั้ง

        ดวงตาสีแดงดั่งเลือดของมันยังคงวาววับ เต็มไปด้วยโทสะที่ไม่สามารถระงับได้ ความเจ็บปวดและแรงกดดันทำให้อนาเธอร์หายใจหนักหน่วง จิตใจของเขาเริ่มล้าจนไม่อาจตั้งสมาธิได้ดีพอ

        แต่ท่ามกลางความสิ้นหวังนี้ ระบบผู้สืบทอดก็ส่งเสียงเตือนเบาๆในจิตใจของเขา

        【โฮสต์จะฝืนร่างกายไปทำไม?】

        【เปิดใช้ร่างจำแลงซุนหงอคงซะ!】

        อนาเธอร์เองก็เห็นด้วย

        เขารวบรวมพลังเฮือกสุดท้าย หลับตาและเปิดใช้พลังระดับสูงสุดที่ตนเองมี

        ร่างกายของเขาเริ่มเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว แสงสีทองเข้มที่ส่องสว่างราวกับอาทิตย์ยามเที่ยงวัน แผ่กระจายออกมาจากร่างกายของเขา ชายหนุ่มได้กลายร่างเป็นร่างแห่งเทพวานร ร่างกายแข็งแกร่งสูงใหญ่ขึ้น กล้ามเนื้อที่เพิ่มพลังแกร่งราวกับเหล็กกล้ากระจายไปทั่วร่าง

        เหนือศีรษะของเขามีมงกุฎทองคำที่แผ่พลังอำนาจอันศักดิ์สิทธิ์ออกมา เส้นขนสีทองที่ยาวด้านบนทั้งสองเส้นปลิวสะบัดในอากาศราวกับเส้นไหมที่สะท้อนแสง สัญลักษณ์แห่งซุนหงอคงอยู่ที่นั่น

        สายลมรอบตัวหมุนวนเป็นพายุเบาๆ เปลวเพลิงสีทองลุกโชนห้อมล้อมร่างกาย คล้ายเทพเจ้าที่ฟื้นคืนชีพ พร้อมกับในมือที่มีพลองสีทองอร่ามกำลังเปล่งแสงศักดิ์สิทธิ์อันยิ่งใหญ่ และมันก็คืออาวุธระดับเทพเจ้า พลองทองสมปรารถนา

        “..................”

        เมื่อดวงตาสีทองของเขาลืมขึ้น แววตาของอนาเธอร์กลับกลายเป็นสายตาที่ทรงอำนาจ และไม่มีสิ่งใดในโลกนี้จะขวางเขาได้อีกต่อไป

        “ฉันมันโง่และหยิ่งผยองไปเอง.. ”

        “คิดว่าตนเองจะสามารถจัดการกับมันได้โดยที่ไม่ต้องใช้ทักษะร่างจำแลง แต่ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว... ต่อให้จะเป็นกระต่ายที่อ่อนแอ สิงโตก็ต้องใช้แรงทั้งหมดในการออกล่าสังหาร!”

        ...

        หยุด 2 วัน ลงอีกทีวันที่ 1 แล้วก็หมดโปรโมชั่นแล้วนะ ขอพักผ่อนจากงานหนัก ???? หลังจากนี้จะลงแบบปกติ 2-4 ตอน แต่จะพยายามทำให้ได้ 4 ตอนทุกวัน

        ขอบคุณที่ติดตามกันครับ ❤️