บทที่ 13 เ้าหนี้คนใหม่
ฝั่งด้านหลวนเหยาได้เดินสำรวจตามที่เ้าเมืองสั่งการที่นี่การป้องกันความปลอดภัยช่างละหลวมนักคงเป็เพราะวางใจไม่คิดจะมีผู้มาทำอะไรได้ จึงไม่ได้เกรงกลัวอันตรายทำให้หลวนเหยาสามารถเดินไปมาอย่างไม่ถูกสายตาจับจ้องหรือสงสัย เมื่อเขาเดินผ่านห้องของนอนขชองใต้เท้ามู่ได้ยินเสียงสะอึกสะอื้นร้องไห้ เขาจึงแอบแงะหน้าต่างเพื่อมองดูเห็นว่ายามนี้มีสตรีสองนางที่ถูกท่านใต้เท้ามู่พากลับมาจากด้านนอกถูกมัดมือมัดเท้าเอาไว้ไม่ให้หนี สตรีพวกนี้คงไม่พ้นเป็เครื่องมือปรนเปรอใต้เท้าใจโฉดผู้นี้
หลังจากที่เดินสำรวจจนหมดจึงรีบกลับไปรอเ้าเมืองอยู่ที่หน้าห้องโถงตามเดิม
ในห้องโถง
“นี่ขอรับสัญญาที่จิ้นหยางเป็หนี้ข้า ในเมื่อท่านใช้หนี้แทนต่อจากนี้เขาคือลูกหนี้ของท่านขอรับ “
“ใช่ต่อจากนี้จิ้นหยางคือคนของข้า ยามนี้ท้องฟ้าเริ่มจะคล้อยต่ำแล้วข้าต้องขอตัวกลับเรือนก่อนข้าพึ่งมาไม่กี่วันยังไม่คุ้นชินเส้นทางเดี๋ยวจะหลง ไว้วันหน้าค่อยพบกันใหม่”
“เดินทางปลอดภัยนะขอรับ หากชามาถึงข้าจะใหฟ้ลี่อินนำไปส่งที่เรือนนะขอรับ เมื่อถึงยามนั้นข้าฝากให้ท่านเ้าเมืองช่วยเอ็นดูนางด้วย ” อวิ้นหลี่ว์ไม่ตอบอันใดลุกขึ้นหยิบกระดาษที่ท่านใต้เท้ามู่นำมาให้เก็บใส่แขนเสื้อก่อนจะเดินออกไปอย่างไม่หันหลัง
เมื่อเห็นว่าเ้าเมืองเดินจากไปไกล ใต้เท้ามู่นั่งลงกับเก้าอี้หัวเราะออกมาอย่างดีใจก่อนจะสั่งให้บ่าวรับใช้นำสุรามาให้ตน
“ผู้ใมดอยู่ด้านนอกนำสุรามาให้ข้าที วันนี้ข้าช่างมีความสุขจริง ๆ จู่ๆ ก็มีเงินมีหล่นอยู่ที่เรือนแถมยังได้มากกว่าที่คิดไว้เสียอีกข้าจะดื่มด่ำให้มีความสุขก่อนจะกลับไปสำราญกับเด้กสาวที่พามาใฝนวันนี้ช่างเป็์ของข้าเสียจริง ฮ่า ฮ่า”
“เ้าค่ะ ท่านใต้เท้า” สาวใช้ที่อยู่ด้านนอกได้ยินมารับคำสั่งและทำตามที่เขาแจ้งมา
ฝั่งด้านจิ้นหยางเขาเจ็บระบมไปหมดท่านแม่กับเจียวซิ่ง
ช่วยกันทำแผลและทายาให้ไม่ห่าง
“จิ้นหยางเป็ความผิดข้าเองเพราะข้าทำให้เ้าต้องาเ็ อึกแม่ผู้นี้ช่างไร้ปัญญานัก” หญิงชรานำสมุนไพรมาบดเพื่อทาให้กับจิ้นหยางพลางสะอึกไห้เฝ้าโทษตนเองที่ไปยืมข้าวของใต้เท้ามู่มา
“ท่านแม่ไม่ใมช่ความผิดของท่านเสียหน่อยขอรับ อย่าโทษตนเองที่ข้ารับาเ็เดพราะข้าต่อปากต่อคำกับมท่านใต้เท้ามู่ต่างหาก แต่ก็เป็เพราะความโลภของใต้เท้าหน้าเืนั้นด้วยช่างเ้าเล่ห์นัก ข้าเจ็บใจที่สุดคอยดูเถิดวันใดที่ข้าใช้หนี้หมดข้าจะไม่แม้แต่ไปเยียบหน้าเรือนเลย แตงกวาที่ข้าปลูกใช้เวลาเพียงแค่สามสิบถึงสี่สิบห้าวันก็ออกผลแล้วไม่ถึงสามเดือน รอบแรกเราจะแบ่งขายพร้อมเก็บไว้เป็พันธุ์ต่อ จากนั้นเราก็ปลูกอีกไม่แน่เราอาจจะปลุกได้สามรอบได้ขายพอใช้หนี้แน่ ๆ ขอรับ “ จิ้นหยางคิดคำนวณจำนวนวันเพาะปลูกแตงกวาโชคดีที่เขาเคยเรียนรู้ตอนอยู่ในยุคปันจุบันทำให้รู้ว่าแตงกวาไม่ได้ใช้เวลานานมากถึงออกผล อย่างนี้เขาก็เห็นหนทางรอดแล้ว
“แต่ว่าพี่จิ้นหยาง ท่านรู้หรือไม่ว่าราคาของแตงกวานั้นไม่ได้แพงอย่างทีท่านคิดและคนที่รับซื้อของพวกนี้ก็คือท่านใต้เท้ามู่ขอรับ ข้าเกรงว่าท่านใต้เท้ามู่ต้องกดราคาเราแน่ ๆ เพราะไม่อยากให้ท่านใช้หนี้หมด” ใบหน้าของเจียวซิ่งสลดลงและบอกเื่ค้าขายให้จิ้นหยางได้รู้
“อะไรกัน ! อย่างนี้เท่ากับว่าเราไม่มีทางชนะใต้เท้ามู่อะไรนั้นเลยหรือไง โอ๊ย ! อยากจะบ้าตายทำไงถึงเป็อย่างนี้กันนะ” จิ้นหยางโมโหเืขึ้นหน้า นึกถึงคำพุดของใต้เท้ามู่ที่ดูถภูกเขาเอาไว้ อย่างไรเขาก็จะไม่ยอมไปเป็ทาสของท่านใต้เท้าผู้โเี้อย่างแน่นอน
“พี่จิ้นหยางเราค่อยมาช่วยกันคิดหาวิธีการหาเงินเพื่อแต่ทว่ายามนี้ข้าว่าท่านพักผ่อนสักหน่อยเถอะขอรับ ร่างกายของท่านได้รับลาเ็ไม่น้อย ข้าจะกลับเรือนไปนำอาหารมาให้ท่านป้าต้มซุปให้ท่านได้กินนะขอรับ ข้าเห็นในเรือนของข้ามีวัถุดิบอยู่”
“อย่าเลยเจียวซิ่งเพียงแค่เ้ามาช่วยเหลือข้าทุกวันข้าติดหนี้บุญคุณเข้ามากพอแล้ว ข้าไม่อยากรบกวนครอบครัวงของเ้า ท่านแม่ข้าอยากกินข้าวต้ม ท่านช่วยทำให้ข้าได้หรือไม่? ไมต้องใส่อะไรนะขอรับใส่เพียงข้าวน้ำแล้วก็เกลือเพียงเล็กน้อยพอ “
“ได้สิ “ เจียวซิ่งถอนหายใจเฮือกหนึ่งก่อนจะเดินออกไปจากที่เรือนของจิ้นหฟยางให้เขาได้พักผ่อนส่วนท่านแม่ดก็ได้ไปทำข้าวต้มตามที่จิ้นหยาง้า เมื่ออยู่ผู้เดียวจิ้นหยางกลับร้องไห้ออกมาอย่างเ็ปแต่เมื่อครู่เขาทำได้เพียงเข็มแข็งต่อหนย้าทุกคนเท่านั้น
“อะไรกัน ฟ้ากลั่นแกล้งฉันถึงเพียงไหน ชาติที่แล้วก็ทำให้ฉันถูกหักหลังจนถูกรถชนตายทะลุมิติมาที่นี่กลับต้องมาเจอเส้นทางไร้ทางสู้แบบนี้ เฮ็งซวยที่สุด อึก อึก “ เสียงสะอื้นไห้ใต้ผ้าห่มพลอยทำให้ท่านแม่ของเขาแอบได้ยินเ็ปหัวใจราวกับแตกสลายไปกับบุตรชายอีกคน
ฝั่งด้านจิ้นหยางเมื่อมาถึงเรือนเขาตรงเข้าห้องทันทีโดยเรียกให้หลวนเหยาตามเข้ามาด้วย
“เ้าดูนี่สิ ! นี่คือสัญญาที่ใต้เท้ามู่ทำขึ้นมาเมื่อครูแน่ ๆ กลิ่นหมึกยังคงอยู่กระดาษยังมีความชื้นอยู่เลย ข้าว่าจำนวนเงินที่จิ้นหยางติดคงไม่มากเท่าที่ใต้เท้ามู่เรียกข้ามาแน่ ๆ “ หลวนเหยามาหยิบกระดาษชุขึ้นเพื่อดูก้เป็อย่างที่อวิ้นหลี่ว์เอ่ย ก่อนจะวางมันลงไว้บนโต๊ะที่เดิม
“ท่านเ้าเมืองจะทำเช่นไรต่อไปหรือขอรับ นี่เพียงแค่ผู้เดียวใต้เท้ามู่ยังเอาเปรียบมากถึงขนาดนี้ แล้วชาวบ้านอีกมากมายเล่านั้นอีก จริงสิข้าไปสำรวจในห้องของใต้เท้ามู่มีสวตรีสองนางดูท่าทางยังเด็กนักถูกจับมัดไว้ ท่านเ้าเมืองจะให้ข้าไปช่วยหรือไม่”
“ไม่ต้อง ! นั่นไม่ใช่เื่ของข้า หากบุ่มบ่ามจพทำให้เรานำตัวใต้เท้ามู่ไปลงโทษได้ยาก และจะเป็เราเองที่จะถูกดาบชี้มาด้านหน้า ข้ายังต้องสืบดูว่ามีใต้เท้าในเมืองแห่งนี้เป็คนของใต้เท้ามูมากน้อยเพียงใด เื่ของชาวบ้านที่ได้รับผลกระทบากเื่นี้ถึงได้ไม่ถูกพูดถึง แต่ข้ามีเื่ให้เ้าไปทำนำยาแก้ปวดพกช้ำและอาหารดีๆ ไปให้ที่เรือนของจิ้นหยางให้ข้าที ไม่ต้องบอกว่าเ้าคือผู้ใดรุ่งสางเ้าค่อยไปรับตัวจิ้นหยางมาหาข้าที่เรือนเพราะตอนนี้ข้าคือเ้าหนี้ของเขา “
“ท่านเ้าเมืองจะทำอย่างไรกับจิ้นหยางหรือขอรับ ”
“ข้าก็จะให้เขามาปรนนิบัติข้าอยู่ที่นี่นะสิ ”
“แล้วเขาจะมาหรือขอรับ เห็นท่าทีแล้วคงยากน่าดู:”
“ข้าสั่งให้เ้าไปทำอะไรก็รีบไป ข้าเหนียวตัวจะไปแช่น้ำ” อวิ้นหลี่ว์โบกมือไล่หลวนเหยาให้นำยาไปให้จิ้นหยางด้วยความเป็ห่วง ไม่รู้ปานนี้ร่าวงกายของจิ้นหยางจะเป็อย่างไรบ้าง ก่อนจะพาร่างกายตนเองไปแช่น้ำอย่างที่ พลางครุ่นคิดแต่เื่ของจิ้นหยางที่ยังวนเวียนอยู่ในห้วงคึวามคิด
“หึ ! หากจิ้นหยางของข้าได้รับาเ็มากกว่าที่คิด ข้าจะจัดการใต้เท้ามู่โดยไม่สนเลยคอยดู ข้าหวังว่าเ้าจะไม่เจ็บมากนะ เฮ้อ ! ข้าคิดถึงเ้าอีกแล้ว…เมื่อไหร่จะถึงรุ่งสางเสียที
12K
