อสูรสยบสวรรค์ 2

เมื่อเหล่าภรรยาสลบไสล นนท์และสหายต่างออกจากสำนักในกลางดึก 

" ไอ้หนู จะไปที่ใด " หมาป่าเอ่ยถาม 

" ในป่าลึก " เหล่าสหายต่างพยักหน้า

เมื่อมาถึงตีนเขา " ไอ้หนู ระยะทางช่างไกลยิ่งนัก ที่เหาะมานี่ราวสิบล้านลี้ได้ " นนท์พยักหน้า

" พี่เขย แดนเทพห้ามข้ามแนวเขานี้ " นนท์หันมองยังน้องสิบ 

" น้องสิบ หากข้ามไปแล้วมีโทษอันใดรึไม่ " นนท์จับจ้องยังยอดเขา

" พี่เขย มิมีโทษใด เพียงแต่จะมิทำการรักษาหรือชดเชยสิ่งใดให้ " นนท์พยักหน้า

" เรื่องรักษาหรือชดเชยนั้นมิจำเป็น " นนท์พยักหน้าให้เหล่าสหาย

" ไปกันเถอะ " นนท์ทะยานร่างขึ้นไปยังยอดเขาอย่างรวดเร็ว

" ยอดเขาก็อยู่เพียงแค่นี้ ใยขึ้นมิถึงสักที " จงซานเอ่ยขึ้น

นนท์กวาดตามองผ่านเนตรมังกร " ใกล้แล้ว " นนท์ร้องบอกทุกคน

" กว่าจะถึงยอดได้ นี่ตั้งสามวันเชียวนะ " หมาป่าบ่นอุบ 

" เอาน่า " นนท์ลูบหัวหมาป่า 

นนท์กวาดตามองทั่วยอดเขา ถึงกับแข็งค้าง เหล่าสหายก็มิเว้นต่างแข็งค้างตามกัน

" มหาสมุทรปรานเทพ " นนท์พึมพำออกมา

มหาสมุทรปรานเทพกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา แต่ไร้ซึ่งพลังงานใดแผ่กระจายออกมา

" ไอ้หนู ใยมิมีพลังงานใดเลย " หมาป่าเอ่ยถาม

" มันถูกผนึกไว้ หากมิผนึกมหาสมุทรปรานเทพไว้ล่ะก็ ปรานเทพคงถาโถมทำลายแดนเทพย่อยยับเป็นแน่ " หมาป่าพยักหน้า

" พี่นนท์ ทำเช่นไรดี " อวี่ตงซินเอ่ยถาม

" ข้าจะลองเสี่ยงดู " นนท์มองยังลึกลงไปยังตีนเขา ที่เป็นชายหาดของมหาสมุทรปรานเทพ

" พวกเจ้ารออยู่ข้างบน " เหล่าสหายต่างส่ายหน้า

" มาด้วยกัน ไปด้วยกัน ตายด้วยกัน " นนท์ยกยิ้มให้เหล่าสหาย

" สามีเหตุใดจึงมิรอภรรยาเล่า " เหล่าสามีได้แต่ยิ้มเจื่อน 

" ไปกันเถิด " นนท์เอ่ย 

ทางเดินลัดเลาะไปตามขอบเขาสูงชัน ดูเหมือนว่าทุกสิ่งจะง่ายดายสำหรับทุกคน แต่ความจริงนั้นกลับมิใช่อย่างที่พบเห็น

ร่างของแต่ละคนอาบย้อมไปด้วยเหงื่อไคล เหงื่อกาฬหลั่งรินราดรดหยดลงพื้น ทุกหยาดหยดที่หยดลงพื้นนั้นเสมือนถูกกลั่นปรานสรรพสิ่งจากต้นกำเนิดหนึ่งหยด 

ร่างกายเริ่มเหนื่อยล้าและสับสน ว่าที่ทำเช่นนี้เพื่อสิ่งใด แต่ด้วยความเชื่อสุดหัวใจของเหล่าสหายที่มีให้กัน แววตาต่างฉายแววมุ่งมั่นและไม่ย่อท้อ 

" ไอ้หนูเมื่อใดจะถึง " หมาป่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า 

" เหลือครึ่งทาง " นนท์เอ่ยขึ้นด้วยสภาพที่มิต่างกัน 

" น้องหญิง " ร่างบางของจินยี่ทรุดลงที่พื้น นนท์ผินกายกลับไปมอง เพ่งไปยังภายในร่างของจินยี่

" ยี่เอ๋อร์เผาผลาญแก่นต้นกำเนิดจนหมดสิ้น " นนท์ยื่นธาราเพลิงสวรรค์ให้กู้อินชาง

" พี่ชาง ให้นางกินสามหยด " กู้อินชางกรอกธาราเพลิงสวรรค์สามหยดที่ปากบางของจินยี่

" พี่ชาง " นนท์พยักหน้า

" ไปกันต่อ " นนท์หยัดกายลุกยืนด้วยความยากลำบาก แล้วก้าวเท้าออกไปอย่างเชื่องช้า ยามนี้พลังกายถูกเผาผลาญจนมิหลงเหลือ

ทุกคนต่างเผาผลาญแก่นต้นกำเนิดของตนอย่างเชื่องช้าโดยที่มิรู้ตัว 

ร่างกายเริ่มโอนเอนและสั่นไหว ทุกก้าวที่ใช้ออกไปนั้นแทบจะมิมีเรี่ยวแรง จากก้าวปกติหลงเหลือเพียงครึ่งก้าวที่ใช้ออกได้

" ตุบ " ร่างของเหล่าภรรยาต่างทรุดลงทีละคน นนท์มองยังเหล่าภรรยาที่ช่วยฟื้นฟูร่างกายซึ่งกัน พลางพยักหน้า

" เหลือเพียง ครึ่งวัน " นนท์เอ่ยขึ้น ผินกายกลับมองยังเหล่าสหาย ที่ต่างทรุดกายลงกับพื้น นนท์เร่งกรอกธาราเพลิงสวรรค์ให้กับเหล่าสหายในทันที

" ไปกันต่อ " นนท์กลืนน้ำลายลงคอด้วยความยากลำบาก 

นนท์กลับแปลกใจใยเหล่าสหายจึงมีท่าทีอ่อนแรงเช่นนี้ ทั้งที่กลืนธาราเพลิงสวรรค์เข้าไปแล้ว 

นนท์เร่งสำรวจตนเอง ลมปรานแห้งเหือด ทั้งแก่นต้นกำเนิดยังเหือดแห้ง คงเหลือเพียงพลังกายเพียงอย่างเดียวในเวลานี้

นนท์ผินกายกลับมองยังเหล่าสหายและภรรยาก็มิได้แตกต่างกัน คงเหลือเพียงพลังกายและจิตใจที่มุ่งมั่น

" อีกเพียงหนึ่งชั่วยาม " นนท์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า 

ร่างสูงนั้นโงนเงนเจียนล้มฟุบลงที่พื้น เท้าต่อเท้า ก้าวต่อก้าว เต็มไปด้วยความยากลำบาก 

" อีกเพียงก้าวเดียว " นนท์หยุดเท้าที่ม่านพลัง 

" พวกเจ้าเรียงตัวไปตามแนวของม่านพลัง " เหล่าสหายต่างขยับกายของตนอย่างยากลำบาก 

" พวกเจ้าพร้อมรึไม่ " เหล่าสหายต่างพยักหน้า

" ข้างหน้านี้ เป็นม่านพลังที่กักเก็บปรานเทพไว้ ข้ามิรู้ว่าหากเข้าไปภายในแล้วจะเป็นเช่นไร " นนท์สูดหายใจเข้าลึก

" แต่ให้พวกเจ้ารู้ไว้ ว่าข้านั้นดีใจและภูมิใจในตัวของพวกเจ้าทุกคน " นนท์ถอนหายใจหนัก

" ไอ้หนู ใยพูดเช่นนี้ เจ้าคิดว่าพวกข้าจะซึ้งรึ " หมาป่ามันยังมีแรงเยาะนนท์

" เอาล่ะ " นนท์พยักหน้าให้เหล่าสหาย ทุกคนต่างก้าวเท้าเข้าไปในมหาสมุทรปรานเทพ 

" เปรี้ยง " สายอัสนีสีทองฟาดผ่าทั่ว นนท์พลันแตกตื่น 

กวาดตามองรอบ วายุอัสนีคลั่งสีทองฟาดผ่าสายอัสนีสีทองทั่ว สายอัสนีสีทองแปลบปลาบทั่วท้องนภาที่บ้าคลั่ง

" ครืน " คลื่นปรานเทพสูงชันนับแสนจั้งซัดเข้าหาชายฝั่ง ด้วยเวลานี้เรียวแรงจะขยับกายยังมิมี ต่างคนต่างมองหน้ากับ แล้วพยักหน้าให้กัน

" จับมือกันไว้ " นนท์ยื่นมือสองข้างเกาะกุมเหล่าภรรยาและสหายไว้ 

" หากมิอยากมองก็หลับตาเสีย " นนท์และเหล่าสหายต่างพากันหลับตา

" ตูม " ร่างของทุกคนหายไปพร้อมกับคลื่นยักษ์กระทบฝั่ง

" ท่านเจ้าสำนัก ท่านจะมิชดใช้เลยรึ หากข้านำเรื่องนี้ไปแจ้งต่อจิตทัศนะแห่งแดนเทพ สำนักอักกะจะต้องโดนลงโทษเป็นแน่ " ชายชราคนเดิมพยายามอย่างหนักในการขอค่าชดใช้ที่หมาป่าได้ทำร้ายศิษย์ของตระกูลตน

" ผู้อาสุโส ท่านหมาป่าก็ได้บอกแล้วว่าจะมิชดใช้ให้ " เจ้าสำนักสาขาเอ่ยขึ้น

" ท่านมิกลัวรึ " เจ้าสำนักสาขาพลันส่ายหน้า 

" ข้าใยต้องกลัว วันนั้นหากมิใช่เพราะศิษย์คนนี้มาร้องไล่พวกเราออกจากสำนัก ทั้งยังได้บอกว่าสำนักแห่งนี้เป็นของตระกูลฟู่ " เจ้าสำนักสาขายกยิ้ม

" หากมิทำเช่นนี้ ท่านหมาป่าคงมิทำอันใด " ชายชราถึงกับหน้าเสีย แต่ถึงกระนั้นก็ยังมิยอม

" ดี หากมิยอมจ่าย ในการประลองจัดอันดับของแดนเทพ ศิษย์ของพวกเจ้าทุกคนเกิดพิกลพิกาลขึ้นมา ก็อย่าหาว่าข้ามิเตือน " เจ้าสำนักพยักหน้า

" หากเป็นเช่นนี้ ข้าก็ขอบอกกับท่าน หากการประลองจัดอันดับของสำนัก ศิษย์ของท่านเกิดพิกลพิกาบขึ้น ก็อย่าได้มาโทษศิษย์ของข้าแล้วกัน " ชายชราสูดหายใจเข้าลึกแล้วผินกานเดินออกจากวิหารกลาง

" ผู้อาวุโส หากท่านต้องการค่าชดใช้ ไว้ข้าจะไปแจ้งให้จิตทัศนะแห่งแดนเทพตัดสิน ว่าจะต้องชดใช้เท่าใดจึงจะยุติธรรมต่อศิษย์ผู้นี้ " ชายชราถึงกับสะดุ้งแล้วเร่งจากไปอย่างรวดเร็ว

" เจ้าว่าเช่นไดนะ พวกมันยังมิออกมาอีกรึ " ชายชราถึงกับหน้านิ่ว 

" มิใช่ว่ามันตายไปแล้วดอกนะ " ชายชราพึมพำ

" ผู้อาวุโส จะทำเช่นไรดีขอรับ " ชายชราครุ่นคิด

" หาต่อไป หากมันตายก็ให้นำศพของมันกลับมาด้วย " ชายหนุ่มเร่งจากไป

" หากมิเจอศพของมันคงจะเสียเวลาโดยเปล่า " ชายชราสูดหายใจเข้าลึก

" พวกเจ้าตื่นได้แล้ว " เสียงชราดังกังวานปลุกให้นนท์ตื่นจากหลับไหล ร่างโปร่งนอนนิ่งที่พื้นกวาดตามองโดยรอบ 

" นั่นมันวายุอัสนีปรานเทพคลั่งนี่ " นนท์พึมพำ นนท์ฉุกคิดได้ว่ามีผู้ปลุกตน

" ผู้อาวุโส " นนท์หยัดกายนั่งแล้วประสานสองมือคารวะ 

" ที่นี่คือ " นนท์เอ่ยถามในทันที 

" นี่คือบรรพตเทพบรรพกาล " นนท์พยักหน้า

" คงเป็นมายาที่เกิดขึ้นกับเหล่าสหายของข้าใช่รึไม่ " ชายชราท่าท่างใจดีพยักหน้า

" พวกเจ้าทุกคนนั้น ได้รับการคัดเลือกจากจิตทัศนะแห่งบรรพตเทพบรรพกาล " นนท์พยักหน้า

" เวลาของเจ้าในแดนเทพเหลือน้อยยิ่งนัก รับนี่ไปแล้วเร่งหลอมเถิด " นนท์และสหายต่างพยักหน้า

" นี่คือ " นนท์มองยังผลึกสีแปลกตามิคุ้นเคย 

" นั่นผลึกต้นกำเนิดเทพ " นนท์ถึงกับตาโต 

" ผลึกต้นกำเนิดเทพ " ชายชราพยักหน้า

" เร่งหลอมเถิด " นนท์พยักหน้า แล้วเรียกเบาะเต๋าออกมาแจกจ่ายให้เหล่าสหาย 

" เจ้าถึงกับมีของเหล่านี้ ช่างน่าทึ่งยิ่งนัก " นนท์ยกยิ้ม

" ผู้อาวุโสหากท่านมิรังเกียจ " นนท์ยื่นเบาะเต๋าให้ชายชรา

" ดี ข้ามิเกรงนะ " ชายชรารับเอาเบาะเต๋าแล้วลองนั่งดู

" ดีจริง เจ้าถึงกับหยั่งรู้เต๋าบรรพกาลขั้นสูงได้ สมแล้ว สมแล้ว " นนท์พยักหน้า

" เริ่ม " นนท์เริ่มทำการดูดซับผลึกแก่นต้นกำเนิดเทพ

ผลึกแก่นต้นกำเนิดเททพกลับกลายเป็นของเหลว แล้วหลั่งไหลเข้าสู่ตันเถียน 

" ตูม " เสียงระเบิดดังขึ้นที่ตันเถียน ปรานเทพบริสุทธิ์พุ่งทะลวงเข้าสู่จุดชัพจรทั่วร่าง แล้วกระจายเข้ายกระดับดวัยวะและของเหลวทั่วร่าง ทั้งยังขัดเกลากระดูกช่วยระดับกระดูกให้แข็งแกร่งขึ้นอีกระดับ 

แก่นต้นกำเนิดเหลวแทรกซึมเข้าสู่แก่นต้นกำเนิดเดิม แล้วเร่งควบแน่น

" วิ้ง " แก่นต้นกำเนิดเทพเปล่งประกายสีทองวิบวับ ส่องลอยอยู่ในตันเถียน นนท์ตรวจสอบแก่นต้นกำเนิดเทพพลางพยักหน้า

" ตูม " ปรานเทพบริสุทธิ์ระเบิดพลังขยายแก่นต้นกำเนิดเทพ นนท์สะท้านทั่วร่าง 

" ราชันย์ขั้นกลางขั้นที่ห้า " ชายชราพึมพำ 

" อืม " นนท์เร่งปรับสมดุลร่างกาย เนิ่นนานราวสามวัน นนท์เปิดเปลือกตาขึ้น 

นนท์ตรวจสอบร่างของตน พลางกำหมัด 

" พลังกายราชันย์สูงสุดสมบูรณ์มิใช่คู่มือแล้ว " นนท์พึมพำ

" ไอ้หนู เป็นเช่นไร " หมาป่าเอ่ยถาม

" ดียิ่งนัก " นนท์ตอบ 

" ขอบคุณผู้อาวุโส " นนท์ประสานสองมือให้ชายชรา

" มันเป็นหน้าที่ของข้าอยู่แล้ว " นนท์ยกยิ้ม

" ผู้อาวุโส ข้าสงสัยว่ามันคือด่านทดสอบใช่รึไม่ " ชายชราพยักหน้า

" เป็นการทดสอบขั้นสุดท้าย " นนท์พนักหน้า

" การทดสอบนั้นจำเป็นด้วยรึที่ต้องให้พวกข้ากลั่นปรานสรรพสิ่งจากแก่นต้นกำเนิด " ชายชรายกยิ้ม

" หากมิขจัดของเก่าออกจนหมด แล้วจะใส่ของใหม่ได้เช่นไร " ชายชราเอ่ย

" จริงอย่างที่ท่านว่า " นนท์ยกยิ้ม

" ผู้อาวุโส เวลานี้พวกเรามีปรานเทพในร่างแล้ว ผลึกปรานสรรพสิ่งยังใช้ได้รึไม่ " เซียงเหรินฮุยเอ่ยถาม

" เจ้าใช้ทุกอย่างได้เช่นเดิม แต่หากให้ดีที่สุดก็ต้องเป็นผลึกปรานเทพ หรือน้ำปรานเทพ " นนท์พยักหน้า

" พวกข้าจะไปหาสองสิ่งนี้ได้จากที่ใด " หยางฟงเอ่ยถาม

" เจ้าถามสหายของเจ้าสิ มิใช่ว่าตลอดทางที่ลงมา สหายของเจ้าพบเจอสิ่งใดบ้าง " นนท์ยกยิ้ม

" ผู้อาวุโส ข้าพาศิษย์ที่ผ่านการคัดเลือกมาที่นี่ได้รึไม่ " ชายชราส่ายหน้า

" เจ้าจะพามายังที่นี่ได้ก็ต่อเมื่อ คนผู้นั้นได้รับการคัดเลือกจากบรรพตเทพบรรพกาล " นนท์พยักหน้า

" ผู้อาวุโส หากผู้อื่นมาที่นี่จะเป็นเช่นไร " นนท์เอ่ยถาม

" ผู้ที่มิได้รับการคัดเลือกจากบรรพตเทพบรรพกาล จะมองเห็นที่นี่เป็นป่า และเต็มไปด้วยสัตว์อสูร " นนท์พยักหน้า

" ได้เวลาพวกเจ้าต้องไปแล้ว " ชายชราเอ่ย

" ผู้อาวุโส กลับทางเดิมได้รึไม่ " ชายชราพยักหน้า

" นั่นคือทางที่เจ้ามา " ชายชราชี้นิ้วไปยังประตู 

" ขอบคุณผู้อาวุโส " นนท์ลุกยืนประสานสองมือให้ชายชรา

" จริงสิ ผู้อาวุโส ข้าและสหายจะมาที่นี่ได้รึไม่ " นนท์เอ่ยถาม

" ข้าก็มิอาจรู้ได้ แต่หากเจ้าอยากจะมาก็ลองดู " นนท์พยักหน้าแล้วผินกายเดินไปยังประตู 

เมื่อประตูเปิดออก ภาพที่เห็นทำเอานนท์แข็งค้าง ตำหนักสีทองลอยตัวเหนือมหาสมุทรปรานเทพที่กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา

" ครืน " วายุอัสนีปรานเทพคลั่งยังคงล่องลอยอยู่เบื้องบน ทั้งสายอัสนีสีทองยังคงฟาดผ่ามิเลือกที่ 

นนท์กวาดตามองยังมหาสมุทรปรานเทพ นนท์ยกยิ้มให้สหาย แล้วกระโจนลงไปยังมหาสมุทรปรานเทพ

" ไอ้หนู รอข้าด้วย " ทั้งเหล่าภรรยาและสหายต่างกระโจนร่างลงไปยังมหามุทรปรานเทพ

" ลงไปดูข้างล่างกัน " นนท์ปล่อยร่างให้จมลงไปยังก้นมหาสมุทรปรานเทพ

" ไอ้หนู นี่ควรจะเรียกว่าเช่นไร สองชั่วยามแล้วยังมิถึงก้นมหาสมุทรปรานเทพอีกรึ " หมาป่าส่งเสียงทางจิต

" ราวหนึ่งชั่วยาม " เหล่าสหายต่างพยักหน้า

" นั่นบ่อน้ำเทพ " น้องสิบชี้นิ้วไปยังบ่อน้ำสีทอง 

" นี่เพียงยอดของมัน "  นนท์ดำดิ่งลงไปอย่างรวดเร้ว

" ถูเขาบ่อน้ำนี่สูงถึงล้านจั้ง ยุคบรรพกาลมีทวยเทพมากมายเพียงใด " นนท์ถึงกับขนลุก เพราะมิอาจคะเนได้เลยว่าจำนวนทวยเทพในยุคโบราณนั้นมีจำนวนเท่าใด

" ไอ้หนู มิใช่มีภูเขาบ่อน้ำเทพเพียงลูกเดียว " หมาป่าสะกิดนนท์ให้ดู 

" ภูเขาบ่อน้ำเทพนับล้านลูก " นนท์ถึงตะลึง

" ไอ้หนู เจ้าคิดว่าเหตุใดจึงมีบ่อน้ำปรานเทพมากมายถึงเพียงนี้ " หมาป่าเอ่ยถาม

" ข้าว่านี่คงเป็นสุสานของเหล่าทวยเทพ หากจะทิ้งร่างของเหล่าทวยเทพไว้ยังโลกเบื้องล่าง คงไดเิดสงครามแย่งชิงร่างของทวยเทพเป็นแน่ " เหล่าสหายต่างพยักหน้า

" เหตุใดน้ำปรานเทพจึงมากมายเป็นถึงมหาสมุทรได้ " หมาป่าเอ่ยถาม

" เจ้าก็ดูบ่อน้ำเทพสิ มากมายเพียงใด " หมาป่าพยักหน้า

" ข้าว่าเร่งเก็บบ่อน้ำเทพนี่ก่อน แล้วเรื่องทีเหลือค่อยไปคุยยังตำหนัก " นนท์พยักหน้า แล้ววาดมือเก็บบ่อน้ำเทพใส่ไว้ในแหวนห้วงมิติ และเก็บเอาน้ำปรานเทพใส่ถังล้านล้านภัง 

ช่วงที่เก็บน้ำปรานเทพนั้น นนท์เทียวเข้าเทียวออกแหวนห้วงมิติจนเหล่าสหายเบื่อ

" น่าจะเพียงพอแล้ว " นนท์เร่งทะยานขึ้นสู่ผิวน้ำในทันที

" ข้าอยากได้สายอัสนีสีทองนั่น " นนท์ครุ่นคิดหาวิธี

" ข้าจะลองเอา บ่อน้ำนี่ล่อสายอัสนี " นนท์ลอยตัวเข้าหาวายุอัสนีปรานเทพ 

" เข้ามา " นนท์เรียกบ่อน้ำเทพออกมา 

" เปรี้ยง " สายอัสนีสีทองฟาดผ่าเข้าใส่บ่อน้ำเทพในทันที

" ตูม " บ่อน้ำเทพพลันสั่นไหว 

" วิ้ง " นนท์ถึงกับตื่นเต้น

" ได้ผล " นนท์ร้องตะโกนออกมาอย่างบ้าคลั่ง

" ไอ้หนู เร่งเร็วเข้า " หมาป่าร้องตะโกน 

" พวกเจ้ามาช่วยกัน " นนท์แจกจ่ายบ่อน้ำเทพให้เหล่าสหาย

" ไอ้หนู ห้าวันแล้วยังมิหมดอีกรึ " หมาป่าร้องถะโกนถาม

" สุดท้ายแล้ว " นนท์ร้องตอบ

" ไปกันเถอะ " นนท์เร่งทะยานร่างกลับเข้าฝั่ง เมื่อถึงฝั่งนนท์ผินกายกลับมายงตำหนักสีทอง แล้วโค้งให้เหล่าสหายจึงโค้งตาม

" ไอ้หนู ที่เจ้าว่าได้ผล สิ่งใดที่ได้ผล " หมาป่าเอ่ยภาม

" ข้ารู้สึกว่าบ่อน้ำเทพนี่ มิสามารถใช้เส้นปรานโกลาหลเพื่อฟื้นฟูพลังได้ ข้าจึงลองใช้สายอัสนีสีทองเพื่อฟ์้นฟูพลัง และมันก็ได้ผล เวลานี้บ่อน้ำเทพกำลังฟื้นฟู " เหล่าสหายต่างฉีกยิ้มทันใด

" ขึ้นไปกันเถอะ " นนท์เดินขึ้นตามทางลัดเลาะขึ้นเขา 

" พวกมันออกมาจากป่าแล้ว ท่าทางจะได้ของดีจากป่ามามิน้อย " ชายหนุ่มผู้หนึ่งเอ่ยขึ้น

นนท์ส่งกายจิตไปเจาะทะเลความรู้ของเหล่าชายหนุ่มทั้งแปด แล้วผนึกกายจิตไว้ทั้งหมด

" หากสังหารพวกนี้จะเป็นเช่นไร " นนท์เอ่ยถาม

" พี่เขย แท้จริงแล้วเขตนี้หากมีการสังหารกัน แดนเทพจะมิใส่ใจ " น้องสิบเอ่ยขึ้น

" พวกมันมาจากตระกูลเอี้ยน มาเพื่อจับตัวข้าไป " นนท์เอ่ยขึ้น

" ข้าอยากจะเล่นสนุกกับพวกมัน " นนท์วาดมือฝังกายจิตของเหล่าชายหนุ่มทั้งแปดไว้ แล้วเก็บร่างเหล่านั้นเข้าไว้ในแหวนมิติ

" กลับกันเถอะ " นนท์เดินลัดเลาะตามทางที่สูงชันจนถึงยอดเขา แล้วทะยานร่างกลับไปยังสำนักในทันที