ตอนที่ 15 แล้วค่อยเจอกันนะ 1
สายลมเที่ยงวันพลิ้วผ่านไออุ่นจากแสงตะวันคละเคล้ากลิ่นหอมของดอกไม้หลากหลายชนิดโชยผ่านผสานไออุ่นของกลิ่นกาแฟพื้นบ้านลานกว้างภายใต้ร่มเงาของซุ้มไม้หนาตาห่มคลุมราวกับหลังคาปรุแสงรำไรให้ไออุ่นจากตะวันคลี่คลายบรรยากาศหนาวเย็นเบื้องล่างเสียงพูดคุยจอแจที่ฟังแล้วจับใจความไม่ได้แต่ช่วยทำให้บรรยากาศของลานกาแฟไม่เงียบเหงา
นิ้วเรียวเล็กจากมือสองข้างค่อยๆ ประคองวางถ้วยชาที่ยังคงอุ่นไอลอยวนบนปากถ้วยตรงหน้าน้ำฟ้าที่นั่งหน้ามุ่ยเขาใช้หางตามองรินอารีอย่างไม่พอใจแต่หล่อนยังคงฉีกยิ้มหลับตาดวงกลมโตเสียสนิทพร้อมกับตีสีหน้าทะเล้นใส่เขาในเวลาต่อมา
“ชามะนาวอุ่นๆ มาแล้วเ้าค่ะ” วางถ้วยชาเสร็จก็นั่งลงข้าง ๆ น้ำฟ้า
“...”อีกฝ่ายยังคงนิ่งเงียบพร้อมกับตีสีหน้าบูดบึ้งเช่นเคยแต่แวบหนึ่งก็แอบมีรอยยิ้มเล็กน้อยปรากฏออกมาทั้งที่พยายามอดกลั้นเอาไว้
“เอ...สงสัยไม่ชอบมุมนี้”
รินอารีลุกจากที่นั่งยกถ้วยชาแล้วเดินวนอ้อมด้านหลังน้ำฟ้าเวียนไปนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามหล่อนกำลังจะวางถ้วยชาบนโต๊ะแต่ก็ทำน้ำชาร้อน ๆ หกลวกมือตัวเองเสียก่อน
“โอ๊ย”
“หึ ๆ”น้ำฟ้าหัวเราะเบา ๆ
“...”รินอารีนิ่งเงียบแสดงออกถึงความเ็ปที่ถูกน้ำชาร้อน ๆ ลวกเมื่อน้ำฟ้าได้เห็นสีหน้าเขาก็รีบลุกจากเก้าอี้มานั่งข้าง ๆ หล่อนทันที
“ไหนมาให้เขาดูให้”
“...”รินอารีนิ่งเงียบค่อย ๆ ยื่นมือขวาที่ถูกน้ำชาร้อน ๆ ลวกให้น้ำฟ้าดูอย่างว่าง่าย
“โอ้โห...ยังร้อนอยู่เลย”น้ำฟ้าพูดขึ้นอย่างอารมณ์ดีหลังจากที่เอามือสองข้างประกบมือขวาของรินอารี“ต่อไปรินอารีจะขับรถเร็วอีกไหม”
“ไม่ขับเร็วก็ได้”รินอารีพูดทั้งที่ยังมองดูมือขวาของตัวเองที่ถูกประกบด้วยมือสองข้างของน้ำฟ้า
“นี่...”น้ำฟ้าพูดปนหัวเราะ “มันเจ็บมากเลยเหรอ”
“เปล่า”รินอารีตอบแต่ดวงตากลมโตใส ๆ มีน้ำตาคลอเล็กน้อย
“ทีหลังน่ะ จะทำให้แฟนหายงอนก็แค่บอกว่าต่อไปจะไม่ขับรถเร็วอีกแล้วแค่นั้นก็ได้ไม่ต้องลงทุนถึงขนาดเอาน้ำร้อนลวกมือตัวเองหรอก”น้ำฟ้าปล่อยมือรินอารีแล้วเอามาวางบนฝ่ามือด้านซ้าย “โอ้โห ยังแดงอยู่เลย”
“นี่”รินอารีเสียงดัง “ดีใจมากใช่ไหมที่เห็นรินาเ็”
“อื้อ...จอมซนต้องได้รับบทเรียนซะบ้าง” ยิ้ม
“ชิ...เออแล้วรินไปเป็แฟนน้ำั้แ่เมื่อไหร่”
“ก็ตอนบอกรักเขาบนดอยไงละ”
“แค่บอกรักนะไม่ได้บอกว่าจะเป็แฟนซะหน่อย”
“มันก็เหมือนกันนั่นแหละ”น้ำฟ้าเอามือขวาของรินอารีแนบที่แก้มซ้าย “กลิ่นชามะนาวหอมชื่นใจ”
“อย่ามาล้อกันเล่นนะคนยิ่งเจ็บอยู่”
ขณะที่รินอารีกับน้ำฟ้าหยอกล้อกะหนุงกะหนิงกันแบบคู่รักทั้งคู่ถูกจับตามองด้วยเ้าของร้านกาแฟสองสามีภรรยา
“พ่อดูสองคนนั้นสิหน้าตาน่ารักทั้งคู่เลย”
“พ่อเห็นแล้ว...แล้วแม่ไม่ไปของถ่ายรูปเอาไว้หน่อยเหรอ” สามีพูดขณะที่ชงชาร้อน ๆ
“ก็ต้องถ่ายไว้สิพ่อน่ารักแบบนั้น” ภรรยาหันไปมองภาพถ่ายที่แปะไว้ผนังห้องของร้านที่มีภาพถ่ายแปะเอาไว้จนเกือบจะเต็มผนังร้าน“แต่พ่อว่าอย่างน้องสองคนนั้นคบกันมากี่ปีแล้วล่ะ”
“...”สามีมองดูครู่หนึ่ง“พ่อว่าไม่ต่ำกว่าสามหรือสี่ปีแน่ดูสนิทสนมถึงเนื้อถึงตัวกันอย่างไม่ขัดเขินแบบนั้น”
“แต่แม่ว่าพวกเขาน่าจะแต่งงานกันแล้วนะ”
“อือ...พ่อก็ว่าอย่างนั้น”สามีวางมือหลังจากที่ชงชาเสร็จเรียบร้อยพร้อมกับจัดเตรียมท้อดองใส่จาน “อะแม่เอาไปให้โต๊ะนั้นหน่อยพ่อทำเสร็จแล้ว”
“พอดีเลยแม่จะไปขอถ่ายรูปเอาไว้ด้วยเลย”
พูดจบเ้าของร้านที่เป็ภรรยาก็ยกถาดพร้อมด้วยชาร้อนๆ กับจานท้อดองตรงไปหาโต๊ะของรินอารีกับน้ำฟ้า
“ได้แล้วค่ะชาอีกแก้วต้องขอโทษด้วยนะคะ พอดีบ๊วยดองที่ร้านหมดเหลือแต่ท้อดอง”
“ไม่เป็ไรค่ะ”รินอารียิ้มก่อนจะมองดูท้อดองบนจาน “โอ้โห ขอบคุณนะคะ”รินอารีเป็คนตอบรับส่วนน้ำฟ้ายิ้มให้
“ค่ะ”ภรรยาเ้าของร้านนิ่งครู่หนึ่ง “เออ คือว่าจะเป็อะไรไหมคะ ถ้าอยากจะขอถ่ายรูปน้องสองคนเอาไว้”
“ถ่ายรูปเหรอคะ”รินอารียิ้มพร้อมกับแสดงสีหน้าสงสัย
“ค่ะคือที่ร้านจะขอถ่ายรูปลูกค้าแล้วเอาไปแปะไว้ที่ผนังของร้าน”
“อ้อไอ้ที่มีรูปเยอะ ๆ นั่นเหรอคะ”
“ค่ะ”
“ได้สิคะ”รินอารียิ้มอย่างเป็มิตร
“...”ภรรยาเ้าของร้านกาแฟหันไปทางน้ำฟ้าเพื่อรอฟังคำตอบอีกฝ่าย
“ได้ครับ”น้ำฟ้าตอบพร้อมกับรอยยิ้ม
“ค่ะงั้นพี่ขออนุญาตนะคะ”
“ครับ”
“ค่ะ”
ภรรยาเ้าของร้านเปิดกล้องพร้อมกับถอยห่างออกไปขณะที่รินอารีขยับเข้าไปชิดน้ำฟ้าทั้งคู่เอาแก้มชนกันพร้อมกับชูสองนิ้วน้ำฟ้ายิ้มทำตาหยี ๆส่วนรินอารีทำแก้มป่องตาโต
“เอา นับแล้วนะคะหนึ่ง สอง สาม”
...แชะ...
ภรรยาเ้าของร้านมองจอภาพเล็กๆ บนกล้องแล้วยิ้มพร้อมกับนึกในใจ ...น่ารักทั้งคู่ดูจะซนกันอยู่ไม่น้อยโดยเฉพาะผู้หญิง...
“นี่ค่ะ” ภรรยาเ้าของร้านยื่นกล้องให้รินอารีกับน้ำฟ้าดูภาพของตนเอง“ถ้าไม่ขัดข้องขอใช้ภาพนี้แปะที่ผนังร้านนะคะ”
“ได้ค่ะ”รินอารียิ้ม
“ครับ”
“เดี๋ยวพี่จะเอาไปปริ้นนะคะเสร็จแล้วถ้าอยากเขียนอะไรไว้เป็ที่ระลึกก็ได้นะคะ พี่จะเอามาให้ดูอีกรอบ”
“ค่ะ”รินอารีผงกศีรษะพร้อมกับยิ้มแล้วหันไปทางน้ำฟ้า “แล้วเราจะเขียนว่าอะไรดีละ”
“...”น้ำฟ้านิ่งเหมือนใช้ความคิดครูหนึ่ง “เขานึกออกแล้วว่าจะเขียนอะไรดี”พูดจบยิ้มแบบเ้าเล่ห์ให้รินอารี
“ทำไมต้องยิ้มแบบนั้นด้วยจะเขียนแกล้งรินละสิไม่ยอมหรอกเอะอะอะไรก็จะแกล้งแต่ริน”
“นี่...” น้ำฟ้าหัวเราะ“ไอ้คนที่แกล้งคนอื่นเก่ง ๆ หน่ะ มันรินอารีไม่ใช่เหรอ”
“เปล่าไม่ใช่”รินอารีทำเป็ไม่รู้ไม่ชี้หยิบท้อดองกัดสองสามครั้งก่อนจะเอามันเข้าไปหมดทั้งลูกจนแก้มป่อง
“น่ารักกันทั้งคู่เลยนะคะ”ภรรยาเ้าของร้านยิ้มอย่างอบอุ่น “นี่คบกันมากี่ปีแล้วคะ”
“เออ...”น้ำฟ้ายิ้มอึกอัก
“ได้อาทิตย์หนึ่งแล้วค่ะ”รินอารีพูดขณะเคี้ยวท้อดองก่อนจะวางเมล็ดไว้บนโต๊ะแล้วยิ้ม
“...”ภรรยาเ้าของร้านนิ่งอยู่ครูหนึ่ง “เหรอคะ” ยิ้ม
น้ำฟ้าค่อย ๆดึงกระดาษทิชชูออกจากกล่องแล้วหยิบเมล็ดท้อดองวางไว้บนกระดาษม้วนมันเข้ากันแล้ววางไว้บนโต๊ะอย่างเก่า
“พี่คะ”รินอารียิ้ม “เรียกพี่ได้ไหมคะ”
“ได้สิคะ”
“ที่ร้านคงจะขายดีมากเลยนะคะ”
“ก็เรื่อย ๆค่ะ แต่ถ้าเป็่วันหยุด หรือเทศกาลหยุดยาว ๆ คนก็เยอะหน่อยค่ะมีกันอยู่สองคนทำแทบไม่ทัน”
“แล้วไม่จ้างพนักงานมาช่วยเหรอคะ”
“ตอนแรกก็คิดไว้แบบนั้นละค่ะแต่สามีพี่เขาไม่ค่อยสบาย อีกไม่นานคงต้องเลิกทำกันแล้ว”
“อ้าว ทำไมละคะร้านที่ทำเลดีขนาดนี้หาไม่ได้ง่าย ๆ เลยนะคะ แล้วรสชาติก็ดีด้วย นี่ขนาดวันธรรมดาคนยังเกือบเต็มร้านเลยนะคะ”
“...”ภรรยาเ้าของร้านนิ่งเงียบมองดูรินอารี
“นั่นนะสิครับ”น้ำฟ้าแทรกขึ้น “บรรยากาศแบบนี้ ทำเลแบบนี้ปิดไปน่าเสียดายนะครับ”
“...”เ้าของร้านยังคงนิ่งเงียบตอนแรกนึกว่ารินอารีกับน้ำฟ้าเป็วัยรุ่นใจร้อนแบบสมัยใหม่ที่รักสนุกกันแต่พอเห็นว่าสองคนมีวิสัยทัศน์ในการมองเกี่ยวกับการค้าก็เริ่มที่จะแปลก“น้องสองคน เคยทำร้านกาแฟเหรอคะ”
“อ้อ ผมเปล่าครับแต่รินเขามีร้านกาแฟอยู่ใกล้สนามบินเชียงใหม่ครับ”
“ค่ะ รินเห็นร้านนี้แล้วนึกเสียดายนะคะถ้าจะปิดร้าน ตกแต่งร้านก็สวย ทำเลก็ดีมีทั้งอากาศที่เป็ธรรมชาติด้านนอก และข้างในร้านก็ร่มรื่นไม่แพ้กันน่าเสียดายแย่นะคะ”
“พอดีแฟนพี่เขาไม่ค่อยสบายพี่เองก็เหนื่อย แต่พูดไปแล้วร้านก็ไม่ได้ปิดนะคะพอดีมีคนเขาจะมาทำต่อพี่เลยให้เขาเซ้งร้านไปเรียบร้อยแล้ว”
“เหรอคะว้าน่าเสียดายแย่ แล้วพี่ไม่เสียดายเหรอคะ”
“ตอนแรกก็เสียดายนะคะแต่คนที่เขามาเซ้งต่อพี่เขาใจดีมากถ้าไม่ได้พวกเขาแฟนพี่คงแย่”
“ทำไมเหรอคะ”
“ริน”น้ำฟ้าเรียกรินอารีเพื่อเป็การปราบหล่อนเอาไว้เกรงว่าจะไปก้าวก่ายเื่ส่วนตัวคนอื่น
“ไม่เป็ไรหรอกค่ะ”ภรรยาเ้าของร้านยิ้มอย่างอบอุ่น“วันนั้นพี่เข้าไปซื้อของในตัวเมืองคนเดียวแฟนพี่เขาหมดสติที่ร้านสองคนที่มาเซ้งร้านต่อเขาช่วยพาแฟนพี่ไปส่งโรงพยาบาลก็เลยซาบซึ้งน้ำใจกันแล้วอีกอย่างพวกเขายังบอกให้พี่กับแฟนมาช่วยดูแลร้านกาแฟอย่างเดิมหรือถ้าไม่อยากทำก็ไม่เป็ไรเราเองก็ไม่ได้ขายที่ดินให้จนหมดเหลือไว้ปลูกบ้านข้าง ๆ ร้านกาแฟนั่นแหละ”
“เหรอคะพวกเขาใจดีมากเลยนะคะ”
“ดูเหมือนแฟนพี่เขาจะรักการทำกาแฟมากเลยนะครับ”
“ค่ะเป็ความฝันของเขาเลยล่ะแต่พอรู้ว่าตัวเองไม่แข็งแรงไม่รู้ว่ายังจะอยากทำต่ออยู่หรือเปล่าก็ไม่รู้”หัวเราะเบา ๆ “เดี๋ยวเอาภาพไปปริ้นก่อนนะค่ะแล้วจะเอามาให้เขียนข้อความ”
“ค่ะ”
“ครับให้ผมเป็คนเขียนนะครับ”
“ไม่ค่ะรินต้องเป็คนเขียนนะคะ”
ภรรยาเ้าของร้านยิ้มให้กับความน่ารักของทั้งคู่ก่อนจะเดินไปหาสามี
“พ่อ”
“อะไร”
“อาทิตย์เดียว”ภรรยาทำเสียงกระซิบ
“อะไรอาทิตย์เดียวอะไรของแม่”
“สองคนนั้นบอกว่าเพิ่งคบกันได้แค่อาทิตย์เดียว”
“...”สามีหันไปทางรินอารีกับน้ำฟ้าที่ยังคงหยอกล้อกันอยู่ “มันใช่เหรอแม่”
“ใช่สิก็เขาบอกอย่างนั้น”
“สนิทสนมกันอย่างนั้นวัยรุ่นที่รักสนุกก็อย่างนั้นแหละนะ”
“ไม่นะพ่อผู้หญิงเป็เ้าของร้านกาแฟพวกเขาทั้งคู่พูดเหมือนกับว่ามีความรู้เื่ธุรกิจเลยนะพ่อเมื่อกี้ยังบอกกับแม่เลยว่าร้านของเราทำเลดีมาก”
“ใช่เหรอแม่”
“อือ”...
“หึ...หึ... หึ...” น้ำฟ้าทำเสียงหัวเราะชอบใจพร้อมกับหันหน้าไปมองรินอารีที่ทำหน้ามุ่ยมองดูเขาอยู่
“นี่เอาใหม่ได้ไหมเมื่อกี้รินยังไม่พร้อมเลยนะ”
“ไม่ได้อย่ามาขี้โกงสิ น้ำชนะแล้วนะสองในสามไง จำได้อยู่นะรินออกค้อนสองครั้งแล้วก็กรรไกร ส่วนเขากระดาษหนึ่งกรรไกรหนึ่งครั้งแล้วก็ค้อนไง”พูดจบน้ำฟ้าก้มหน้ามองดูภาพถ่ายบนโต๊ะเขาถอดปลอกปากกาออกแล้วก้มหน้าก้มตาเริ่มเขียนข้อความ
“นี่เขียนอะไร” รินอารีขยับเข้าไปใกล้ ๆพร้อมกับยื่นหน้าเพื่อมองดูตัวหนังสือที่น้ำฟ้าจะเขียนให้ได้
“...”ภรรยาเ้าของร้านกาแฟได้แต่อมยิ้มกับท่าทีของคนทั้งสอง
1K
![[นิยายแปล] เทพมังกรสงครามอหังการ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1703544264_5400509.webp)
![[จบ] แต่งก่อนค่อยรักกัน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1673430100_78053029.webp)