Tenmei do:ตำนานเจ็ดสี [ nanairo ]

     เพี๊ยะ!!!

 "!!!"

 โยฟุตกใจเเละตื่นขึ้นมา

 "ตาบ้า"

 คาเอนะพูดขึ้น

 "ซุยเคียว.."

 โยฟุพูด

 "ไม่คิดเลย ว่ามันจะเป็นเเบบนี้ ทำไมกันล่ะ.. ทำไมกันล่ะ"

  คาเอนะเริ่มร้องไห้เเละถามโยฟุ

 "ถ้าถามเรื่องงานหมั้นเเล้วล่ะก็ ไม่เห็นจะต้องถามเลยนี่นา ก็ชั้นชอบเธอหนิ"

  โยฟุบอก

 "คนเค้าจะงอนตายอยู่เเล้ว ทำไมไม่บอกกันล่ะ"

  คาเอนะถาม

 "ก็อยากจะบอกอยู่เเหละ.. เเต่ว่าเธอ.."

 โยฟุพูด

 "เฮ้อ~~ งั้นชั้นเองก็บอกความจริงดับนายละกัน"

  คาเอนะพูดขึ้นก่อนจะพูดอีกว่า

 "ชะชะ ชั้นเองก็ชอบนายเหมือนกัน"

 คาเอนะเเก้มเเดงไปด้วยพูดไปด้วย

 "ห๋า"

 โยฟุสงสัย

 ก่อนที่ความเขินของคาเอนะจะพุ่งขึ้นสูง จนหาที่ระบายไม่ได้ จึงหันมาจับใบหน้าของโยฟุเเละจูบ

 โยฟุตกใจจึงเขินขึ้นหน้าเหมือนกัน

 เมื่อระบายความเขินเสร็จ

 คาเอนะจึงเอาปากออกจากปากของโยฟุ

 เเต่ทว่าทั้งสองคนก็ได้มีรอยคำสาปขึ้นที่คอ

 มันคือคำสาบในตำนาน เรียกคำสาบนี่ว่า 

 คาคุฮาคุ เมื่อคำสาบนี้้้้้้้้อยู่บนคอของใคร

เเสดงว่าสองคนนั้นมีชตาต้องอยู่ด้วนกัน  เเละเป็นคนรักกันตลอดไป

 ซึ่งจะสังเกตุได้ง่ายๆ คำสาปนั้นจะมีรูปร่างลักษณะคลายกัน เเสดงว่าสองคนนั้นมีชตาเส้นด้ายเเดงผูกมัดกันอยู่

 "นี่เป็นครั้งเเรกของชั้น"

 คาเอนะบอก

 "นี่เองก็เป็นครั้งเเรกของชั้นเหมือนกัน"

 โยฟุบอก

 "หะ น่าจะเป็นครั้งที่สองหนิ"

 คาเอนะบอก

 "นี่เป็นครั้งเเรกของช้้นจริงๆ"

 โยฟุบอก

 "เเล้วตอนที่นายจูบกับนารุกามิในห้องพยาบาล่ะ"

  คาเอนะถาม

 "ดูเหมือนว่าเธอจะเข้าใจอะไรผิดอยู่นะ"

 โยฟุบอก

 "หืม"

 คาเอนะสงสัย

 "ตอนนั้นชั้นเอามือปิดปากของนารุกามิเอาไว้น่ะ ทำให้เราไม่ได้จูบกัน เเต่เดี๋ยวก่อนนะ เธอรู้ได้ยังไง เรื่องที่พวกเราเกือบจูบกัน"

  โยฟุถาม

 "ก็ชั้นเเอบตามไปน่ะสิ"

 คาเอนะบอก

 "ให้ตายสิ เเล้วจะเอายังไงต่อ จะกลับเอลฟ์ เวิลด์มั้ยหรือจะอยู่บนโลก"

  โยฟุถาม

 "ตอนนี้ อยากอยู่ที่โลกน่ะ"

 คาเอนะตอบ

 "งั้นหรอ"

 โยฟุพูด

 "ในเมื่อนายชอบชั้น เเละชั้นเองก็ชอบนาย เราจะเอาไงต่อดี"

  คาเอนะถาม

 "ยังไม่คบกัน ชั้นไม่อยากโดนสายตา

เเสนอาฆาตคนอื่นเเทงตัวเอง เพราะงั้นเป็นเเค่คนรักกันไปก่อน"

  โยฟุบอก

 "งั้นนายต้องเรียกชื่อต้นชั้นนะ"

 คาเอนะบอก

 "ห๋า ทำไมกันล่ะ"

 โยฟุถาม

 "ในเมื่อเป็นคนรักกัน ก็ต้องทำอย่างงี้สิ"

 คาเอนะบอก

 "โอ..เค ก็ได้ จะลองพยายามเรียกดู คา..เอ.นะ"

 โยฟุพูดพร้อมเเก้มเเดงไปด้วย เพราะปกติเป็นคนไม่ชอบเรียกชื่อต้นคนอื่น

 "งั้นชั้นเองก็ต้องเรียกด้วยสินะ ยะ ยะ โย ฟุ"

 ทางคาเอนะเองก็พยายามพูดเหมือนกัน

 จากนั้นเมื่อเป็นคนรักกัน

 จึงทำให้ทั้งคืนนั้น โยฟุนอนกับคาเอนะ

 เวลา 6:28 นาฬิกา

 โยฟุที่ตื่นขึ้นก็ไม่เห็นคาเอนะเเล้ว

 "ฝันสินะ"

 โยฟุพูดขึ้นก่อนที่คาเอนะจะเดินออกมาจากห้องน้ำในห้องของโยฟุ

 "ความฝันอะไรของนาย นี่น่ะ ของจริงนะ"

  คาเอนะพูด พูดเสร็จ คาเอนะก็ใส่กางเกงในเเละเสื้อเเขนยาวสีขาว

 มันเป็นวิธีดารเเต่งตัวที่ดูเเล้วโป๋เอามากๆ

 คาเอนะเดินขึ้นเตียงเเละคลานมาใกล้ๆโยฟุก่อนจะเอาหน้าของโยฟุสอดเข้าไปที่หน้าอกของตน

 "นี่นะ หน้าอกจริงๆเลยนะ ยังคิดว่าฝันอีกหรอ"

  คาเอนะพูดขึ้น

 "ง้้นนี่ก็ไม่ใช่ฝันสินะ"

 โยฟุโผล่หน้าขึ้นมาถามคาเอนะ

 "อ่า ไม่ใช่"

 คาเอนะตอบ

 โยฟุจึงมองไปที่รอยคำสาปตรงคอของคาเอนะ เเละเอามือไปจัััััััับนิดหน่อย

 "เจ็บมั้ย ถ้าชั้นจับตรงนี้"

 โยฟุถามพร้อมเเตะตรงที่มีคำสาปของคาเอนะ

 คาเอนะก็เเสดงท่าทีเเปลกๆ

 "อึ"

 คาเอนะรู้สึกเเปลกจึงทำเสียงเเบบนนี้ออกไป

 "งั้นไปเเต่งตัวกันเลยดีมั้ย"

 โยฟุบอก

 "โทษที โยฟุ เเต่ว่าพวกชุดของชั้นอยู่ที่บ้านซาจัง งั้นชั้นจะต้องไปบ้านซาจังก่อน"

 คาเอนะบอก

 "โอเค ได้งั้นเจอกันที่โรงเรียน"

 โยฟุบอกก่อนทีี่คาเอนจะรีบใส่ชุดอันเดิมที่ใส่เมื่อวานละวิ่งไปที่บ้านของซาโยริ

 "งั้นเราเองก็เเต่งตัวบ้างดีกว่า"

 โยฟุพูดก่อนที่เอเน่จะเปิดประตูเข้ามาในห้อง

 "นี่ๆๆ โยฟุ คืนดีกับคาเอนะจังรึยัง"

 เอเน่ทำทีจะหยอกเล่น

 "อ่า คืนดีเเล้วล่ะ"

 โยฟุตอบ

 "งั้นก็ดีเเล้วล่ะ"

 เเต่ว่าเอเน่ก็ไม่หยอกล้อ

 จากนั้้้้้้้้นโยฟุก็เเต่งตัวเสร็จจึงเดินไปโรงเรียนก่อนเอเน่ ในระหว่างทางก็เจอกับคาเอนะที่กำลังรอโยฟุอยู่

 "โย่ว"

 โยฟุทัก

 "อืม"

 คาเอนะตอบก่อนจะไปเดินข้างๆโยฟุ

 "เเล้วจะเอายังไงต่อ จะอยู่บ้านของนาคิิิิิิิิิิิิชิมะ

 หรือกลับไปอยู่บ้านชั้น"

  โยฟุถาม

 "ก็ต้องกลับไปอยู่บ้านนายอยู่เเล้วสิ"

 คาเอนะตอบก่อนที่ทั้งคู่จะเดินไปเจอกับฟราโก้เเละกาไค

 "โย่ว ฟราโก้ กาไค"

 โยฟุทักทั้งสองไป

  "รุณหวัด โยฟุ"

 กาไคทัก

 "อรุณสวัสดิ์ครับ คุณสึกิชิิิิบะ"

 ฟราโก้ทัก

 "นั่นคุณซุยเคียวหนิ"

 กาไคสังเกตุเห็นคาเอนะ

 "ใช่ ชั้นกับคาเอนะคืนดีกันเเล้วล่ะ"

 โยฟุบอก

 "เยี่ยม ดีเลย"

 กาไคพูดขึ้นก่อนที่ทั้งสี่คนจะเกาะกันเป็น

กลุ่มเดินไปโรงเรียน

 จากนั้นก็ถึงโรงเรียน เเน่นอนว่าโยฟุไปเจอซึกิยุพอดี

 "อรุณสวััััััััสดิ์ นารุกามิ"

 โยฟุทักเธอไป

 "อืม อรุุุุุุุุุณสวัสดิ์ โยฟุ"

 ซึกิยุตอบกลับโยฟุ

 โยฟุเองก็ไม่ได้คิดอะไรมาก จึงเอารองเท้าไปใส่ในล็อกเกอร์ เเละเอารองเท้าของทางโรงเรียนมาใส่

 เเละก็เดินขึ้้้นเรียนไป

 เวลา 8:57 กำลังจะเริ่มคาบโฮมรูม ในอีก 3 นาทีข้างหน้า

  เเน่นอนว่าตอนนี้ไม่มีห้องไหนออกมาอยู่นอกห้อง ทุกห้องต่างอยู่ในห้องของตัวเอง  เพราะวันนี้มีการเเสดงวันคริสมาส ทุกคนเลยต้องรอประกาศจากทาง ผอ.

 ในห้องของโยฟุก็คุยกันอย่างสนุกสนาน

 เเละก็เเน่นอนว่าทุกคนรูัเรื่องการคืนดีของโยฟุเเละคาเอนะเเล้ว

 จึงคุยกันอย่างสนุกสนาน

 "จะว่าคุณทัตสึคิจิ เธอเคยเห็นเค้ารึเปล่า"

 โยฟุถามคาเอนะ

 "ไม่นะ เคยเห็นเเต่คนเเต่งตัวเเปลกประหลาด"

 คาเอนะบอก

 "เเล้วเค้าเเต่ตัวยังไง"

 โยฟุถาม

 "ใส่ชุดกันหนาวเเบบคลุมทั้งตัว ชั้นมองไม่เห็นหน้าของเค้าเลยเเหละ"

  คาเอนะตอบ

 เป็นอย่างที่คิด ตอนที่เราเจอกับคุณทัตสึคิจิ เค้าเองก็ใส่ชุดกันหนางตามที่คาเอนะ

บอกนั้นเเหละ 

 โยฟุคิด

 "เอาล่ะ จะเริ่มคาบโฮมรูมเเล้ว"

 อาจารย์เดินเข้ามาพร้อมบอก

 "วันนี้มาทุกคนนะ"

 หลังจากที่อาจารย์ถาม

 หัวหน้าห้อง อิชิเอะ คาโตมิ ก็ลุกขึ้นเเละพูดว่า

 "มาครบทุกคนค่ะ'

 หัวหน้าห้องบอก

 "ง้้นเรามาเเบ่งปันความรู้กันเถอะ ไหนๆะวกเธอก็ปีสามเเล้วนิเนอะ ปีหน้าก็ไม่ได้อยู่มิวาคากิเเล้ว ครูคิดว่าพวกเธอคงมีที่สอบในใจเเล้วสินะ"

  อาจารย์ถาม

 โยฟุก็พึ่่่่่่่่งจะคิดได้ว่าลืมคิดเรื่องเรียนต่อจึงหันไปถามคาเอนะ

 "เเย่เเล้ว ชั้้้้้้้้นลืมคิดเรืื่ื่ื่องเรียนต่อ เอาไงดี"

 โยฟุพูดกระซิบให้คาเอนะ

 "ตอนเเรกชั้้้้้้้้นคิดนะว่าจะเรียนต่อที่คามิซึยะ เเต่พอเรื่องของงานหมั้นของนายตอนที่ชั้นจะกลับโลกเอลฟ์เเล้ว ก็เลยไม่ได้คิดน่ะเพราะยังไงก็จะกลับเเล้ว เเล้วจะเอาไง ไปเรียนที่คามิซึยะมั้ย"

  คาเอนะกระซิบ

 "โรงเรียนสอนสเลเยอร์อันดับหนึ่งญี่ปุ่นอ่ะนะ ชั้นคิดว่าก็ได้อยู่ เเต่ว่าจะรอดหรอเธอน่ะ"

  โยฟุถาม

 "ไม่รอดก็ต้องรอดล่ะนะ"

 คาเอนะตอบ

 ก่อนที่อาจารย์จะถามเป็นรายโรงเรียน

 "มีใครจะไปที่ไหนบ้าง"

 อาจารย์ถาม

 เเละอาจารย์ก็หันมาถามกาไค

 "เธอจะไปที่ไหนหรอ ซากิหิโระคุง"

 อาจารย์ถาม

 ทางกาไคก็ลุกขึ้นเเละพูดว่า

 "โอนิคาริครับ"

 กาไคพูด

 "ที่เดียวกันดับโอดะ เรย์สินะ"

อาจารย์พูด

 ที่อาจารย์ต้องพูดอย่างงั้นเพราะ โรงเรียนมิวาคากินั้น จะไม่มีประธานหรือรองประธานจากโรงเรียนตัวเอง เเต่าจะเอานักเรียนจากโรงเรียนอื่นมาทำงานเป็ยสภาให้เเทน

 เเละโรงเรียนที่ๆตอบโจทย์เรื่องสภานีกเรียนได้ดีที่สุดก็คือ โอนิคาริ ที่ผอ.ของโรงเรียนนั้นเป็นพี่น้องกับผอ.โรงเรียนนี้

 "มีใครจะไปโอนิคาริกับกาไคมั้ย"

 อาจารย์ถามก่อนทีี่จะมีคนยกมือขึ้นประมาณ 7 คน

 "เเล้วเธอล่ะสึกิชิบะคุงเห็นกระซิบกับคุณซุยเคียว"

 อาจารย์ถาม

 เเต่โยฟุก็ยังลังเลอยู่ว่าจะตอบดีมั้้ย

 เเต่ว่าโยฟุก็ลุกขึ้นเเละตอบ

 "คามิซึยะครับ"

 ทันทีที่โยฟุพูดเท่านั้นเเหละ ทุกคนก็ต่างตะลึงว่าคนอย่างโยฟุเนี่ยนะจะสอบติด

 "เธอเอาจริงใช่มั้ย สึกิชิบะคุง"

 อาจารย์ถามความมั่นใจ

 "ครับ"

 โยฟุตอบด้วยสายตาจริงจัง เป็นสายตาเดียวกันกับเครุสมัยก่อนที่ยังเป็นสเลเยอร์เเรงค์ 1 ละดับ 1 ของประเทศญี่ปุ่น เป็นสายตาที่ไม่ว่าใครมองก็จะรับรู้ได้ถึงความจริงจังเกิน 100℅

 "เเล้วเธอล่ะคุณซุยเคียว"

 อาจารย์ถาม

 "คามิซึยะค่ะ"

 คาเอนะลุกขึ้นเเละตอบ

 "เเล้วมีใครอยากไปคามิซึยะมั้ย"

 จากนั้นก็มีประมาณ 5-6 คนยกมือ

สี่ในหกนั้้้้้้นคือ

นาคิชิิิิมะ ซาโยริ

ฟราโก้  เเฟรเรีย

ซึเนคิจิิ มิซึโอะ

โยชิซายะ ซายุ

กับอีกสองคนที่เป็นเพื่อนร่วมห้อง

 จากนั้นก็มีเสียงประกาศจากผอ.ดังขึ้น

 "ต่อไปนี้ขอให้นักเรียนทุกคนไปร่วมกันที่ห้องการเเสดง ขอย้ำห้องการเเสดง"

 จบเสียงผอ.เด็กทุกคนจากทุกห้อง ก็เข้าเเถวรอไปที่ห้องการเเสดง

 เเละในเวลาต่อมา

 ทุกห้องก็มาถึงห้องการเเสดงในที่สุด ซึ่งข้างนอกห้องการเเสดงก็จะเต็มไปด้วยร้านค้าขายของทาน เครื่องดืม ของเล่น คล้ายๆงานโรงเรียน

 ในโรงเรียนมิวาคากินั้นจะไม่มีงานโรงเรียนเเต่ว่างานฮาโลวีนนั้นจะนับรวมกับงานโรงเรียนเพราะโรงเรียนมิวาคากิจะจัดงานฮาโลวีนวันที่ 1 พฤศจิกายนถัดจากวันฮาโลวีนเเบบของจริงมาหนึ่งวัน 

 เเต่ก่อนมิวาคากิเองก็เคยจัดงานโรงเรียนเช่นกัน เเต่ทว่างานโรงเรียนของมิวาคากิจะจัดขึ้นในวันที่ 1 ของพฤศจิกายนถัดจากวันฮาโลวีนเเละเเน่นอนว่าตอนนั้นเองมิวาคากิก็จัดงานฮาโลวีนด้วย มันจึงทำให้มีกิจกรรมสองอันซ้อนกัน

ทำให้ผอ.จึงเอางานโรงเรียนกับงานฮาโลวีนรวมกันไปเลย

 หลักจากนั้้นก็กำลังจะเริ่มการเเสดงด้วยห้องเเรกสุดคือการเเสดงของห้องปี 1

 โดยการเเสดงของห้องโยฟุจะเริ่มเป็นอันดับที่ 3 

 เเละโยฟุกับคาเอนะก็ออกมาเดินเล่นข้างนอกเพราะกว่าจะได้เตรียมตัวก็ตอนที่การ

เเสดงอันดับสองขึ้นไปเเสดง ทำให้ทั้งสองจึงออกไปเดินเล่นด้วยกัน

โปรดติดตามตอนต่อไป