ห้องเรียนของจางหนี่หวังวันนี้ บัณฑิตหนุ่มหน้าใสไร้สิว ต่างน่ากิน เอ๊ย น่าดูเอ็น ไม่ใช่ละ เอ็นดู กำลังรอฟังสิ่งที่จางหนี่หวังสอน
จางหนี่หวัง : วันนี้เราจะมาฝึกออกเสียงกัน บนกระดานที่ข้าเขียนนี้ ลองอ่านให้ข้าฟังซิ
บัณฑิตทุกคน : มานี มีนม มานะ ดูดนม มานี มานี ร้องอี๊อี๊ มานะ พี่แทงมา ตับตับ ดังลั่นห้อง มานี มือป้อง กันคนว่า มานะ กระแทกมา แตกในคา สมใจจริง
จางหนี่หวัง : ดีมาก ๆ อีกรอบ
บัณฑิต : อาจารย์จาง ข้าว่ามันอ่านแล้วแปลก ๆ่จางหนี่หวัง : แปลกอันใด พวกเจ้าต้องท่องให้คล่อง บทเรียนต่อไปใครขึ้นมาเขียนคำสักคำหนึ่ง
บัณฑิต : (เขียนคำว่า อมตะ)
จางหนี่หวัง : เจ้าเขียนผิดนะ คำ ๆ นี้
บัณฑิต : คำนี้เขียนถูกแล้วนะขอรับอาจารย์จาง แปลว่า ไม่แก่ไม่ตาย
จางหนี่หวัง : เจ้าเคยเห็นคนไม่แก่ไม่ตายเรอะ (ป้านี่แหละ ยืนหัวโด่อยู่หน้าห้องเนี่ย)
บัณฑิต : ไม่เคยครับ
จางหนี่หวัง : คำนี้สามีมักใช้กับภรรยา ที่ถูกต้องคือ อมซะ เข้าใจหรือไม่
บัณฑิตทุกคน : .............._________________________________พอละ เดี๋ยวลงตอนหลักต่อ ^^