Age of war

วันที่ 33 ของเกมส์แห่งสงคราม ณ ช่วงเวลาใกล้เที่ยงวัน

บรรดามนุษย์ที่ตายไปจากสงครามเมื่อวาน ได้เริ่มจุติชีวิตกันใหม่อีกครั้ง

บรรดาร่างเปลือยชายหญิงที่ไร้ซึ่งเสื้อผ้าอาภรณ์สวมใส่ ต่างเริ่มทยอยผุดออกมาจากประกายแสงของคริสตัลแห่งชีวิต

ห้องโถงทรงจัตุรัสคอนกรีตที่สูงยี่สิบเมตรและมีความกว้างยี่สิบเมตรแห่งนี้เริ่มคับคั่งไปด้วยผู้คน

“สวมเสื้อผ้าตัวนี้แล้วออกไปยืนเข้าแถวซะ”

ม้าเร็วเพกาซัสสองตัวที่พาผู้นำดีอ้อนกับทอมนั้น ได้มาถึงเมืองหลวงก่อนช่วงเวลาเที่ยงวัน เลยทำให้พวกเขาสามารถหยุดความวุ่นวายที่อาจเกิดขึ้นจากกลุ่มผู้ศรัทธาได้ทัน

ข่าวการสานสัมพันธ์ระหว่างผู้นำทอมกับผู้นำของกลุ่มผู้ศรัทธา รวมไปถึงข่าวสารเรื่องบ่อน้ำมันได้แพร่กระจายไปทั่วเมืองอย่างรวดเร็ว

สุดท้ายปัญหาความขัดแย้งระหว่างมนุษย์จึงจบลงอย่างน่ายินดี

แน่นอนว่ามีบางส่วนที่ไม่พอใจในตัวผู้นำดีอ้อนซึ่งยอมรับข้อตกจากอีกฝ่ายง่ายจนเกินไป แต่เนื่องจากเป็นกลุ่มชนส่วนน้อย พวกเขาจึงทำได้แต่หุบปากนิ่งเงียบไปเท่านั้น

น่ากลัวว่าจะมากลายเป็นคลื่นใต้น้ำในภายหลังได้

แต่กระนั้นพวกเขาก็ทำอะไรไม่ได้มากอยู่ดี เพราะตอนนี้พวกเขาใกล้ที่จะได้เริ่มก่อสงครามครั้งใหญ่

การประชุมของกลุ่มผู้นำมนุษย์จึงได้ถูกจัดขึ้นอีกครั้งด้วยเหตุนี้

จดหมายได้ถูกส่งกระจายออกไปด้วยหน่วยม้าเร็วเพกาซัส

ทั้งหมดก็เพื่อที่จะกำหนดนโยบายและทิศทางของสงครามในอีกสี่วันข้างหน้านี้นั่นเอง

ช่วงเย็นของวันที่ 33

***ราชินีแห่งเทคโนโลยี [ฟรีด้า]

“น่าสนใจ น่าสนใจจริง ๆ ”

เทคโนโลยีที่ยึดมาจากเผ่าปีศาจน้อยในทิศตะวันตก กับของปีศาจแสงจากทิศตะวันออกนั้น ช่างน่าสนใจยิ่งนัก

ฉันหนึ่งในราชินีทั้งห้า [ราชินีฟรีด้า] คือผู้ที่รับผิดชอบวิจัยพัฒนาอาวุธของกองทัพ

ดังนั้นอาวุธทั้งหลายที่ถูกยึดมาได้ จึงต้องถูกส่งตรงกลับมาให้ฉันเพื่อวิจัยและพัฒนา

ห้องราชินีของฉันที่ตกแต่งด้วยโครงกระดูกสัตว์สมฐานะราชินีนั้น กำลังเต็มไปด้วยอาวุธสุมกองเป็นภูเขา

โต๊ะและชั้นวางที่สร้างจากดินและโครงไม้ ได้ถูกยัดแน่นไปด้วยแบบพิมพ์เขียวที่ทำจากหนังสัตว์

“ท่อทรงกระบอกนี้ช่างทรงพลัง แนวคิดน่าสนใจมาก ใช้ระเบิดเป็นแรงขับดันส่งลูกเหล็กเพื่อปลิดชีพศัตรู แรงยิ่งกว่า ใช้งานง่ายยิ่งกว่าธนูนัก”

ธนูทดแรงของพวกเรามีระยะยิงที่สองร้อยเมตร และมีระยะหวังผลอยู่ที่ช่วงหนึ่งร้อยหกสิบเมตร

แต่ปืนนี่ไม่ใช่ ถึงจะต้องเสียเวลาบรรจุแร่ติดไฟกับลูกโลหะลงไป แต่อำนาจทำลายกลับช่างน่ากลัวยิ่งกว่า

“หากติดเข้ากับ [เกราะแขนกล] พวกเราก็จะได้อาวุธร้ายที่น่ากลัว ไม่สิ หากสิ่งที่ยิงออกไปไม่ใช่ลูกโลหะขนาดเล็กละ!? ”

ฉันรีบร่างพิมพ์เขียวใหม่ลงบนหนังสัตว์อย่างรวดเร็ว

เกราะแขนกลคือเทคโนโลยีล่าสุดของเผ่าเรา

มันคือชุดเกราะโลหะที่ติดกลไกและฟันเฟืองจำนวนมากลงไป

ด้วยกลไกฟันเฟืองที่ว่านั้น กับแขนกลที่ออกแบบให้มีหกนิ้วเพื่อทำงานละเอียด เจ้าชุดเกราะนี้จะช่วยทำให้ผู้สวมใส่มีแรงกับพละกำลังเพิ่มมากขึ้น

ฟันเฟืองของชุดจะช่วยทดแรงของผู้สวม และยังทำให้เคลื่อนไหวได้ดีขึ้นอีกด้วย

ข้อเสียเพียงอย่างเดียวของชุดเกราะ คือมันจะทำให้ผู้ส่วมใส่ไม่สามารถปีนป่ายกำแพงได้ด้วยแรงยึดผิวจากสัมผัสขาได้โดยตรง

หากจะปีนป่าย พวกเขาจะต้องถอดส่วนของเกราะแขนและขาออกมาก่อน

“แต่ด้วยเทคโนโลยีของพวกปีศาจแสง ปัญหานั้นก็จะหมดไป”

พวกปีศาจแสงมีระดับอารยธรรมที่ล้ำหน้าไปไกลกว่าเรานัก

วัสดุแปรรูปบนฐานสิ่งก่อสร้างของพวกมัน คือวัสดุที่พวกเราไม่เคยเห็นมาก่อน

หากนำสิ่งนั้นไปวางบนอีกวัสดุหนึ่งที่พวกมันสร้างซ่อนเอาไว้ในใต้ดิน ก็จะทำให้วัสดุอย่างชนิดแรกลอยขึ้นไปบนฟ้าได้

ราวกับว่าวัตถุดิบสองอย่างสร้างแรงที่มองไม่เห็นพลักดันกันอยู่

และแรงที่พลักกันระหว่างสองวัตถุดิบนี้ก็ไม่ใช่แรงพลักธรรมดา

หากนำมาดัดแปลง มันน่าจะสามารถเอามาสร้างเป็นแรงถีบส่งร่างของชุดเกราะให้บินบนฟ้าได้

รวมไปถึงทำอาวุธสงครามที่รุนแรงด้วย

“ฮะ ฮะ ฮะ ดีละ คืนนี้มาวิจัยให้โต้รุ่งกันไปเลยดีกว่า”

วันที่ 34

***อัศวินสีแดง [โซเดียม]

“สงครามครั้งใหญ่? ”

เราที่กำลังฝึกหน่วยต่อสู้ระยะประชิดอยู่นั้น ได้แผดเสียงร้องออกมาอย่างตื่นตกใจ

หลังจากสงครามครั้งล่าสุดจบลง พอได้รับชีวิตใหม่กลับมา เราก็ถูกขนาดนามว่า [อัศวินสีแดง] ไปแล้ว

เท่านั้นยังไม่พอ ยังมีผู้คนจำนวนมากมาขอเข้ารับการฝึกต่อสู้ระยะประชิดกับเราอีกด้วย

พอรู้ตัวอีกที เราก็กลายเป็นจ่าฝูงหน่วยสู้ระยะประชิดไปเสียแล้ว

ได้ตำแหน่งอันโดดเด่นมาโดยไม่รู้ตัวเลยแฮะ

แถมล่าสุด เรายังถูกบอกให้ไปคุมกองทัพสี่แสนพร้อมกับไฮเจนในอีกสามวันข้างหน้าด้วย

“ขอโทษครับ แต่ให้เราคุมกองทัพระดับนั้นจะดี---”

“ได้ยินผลงานของเจ้ามาจากทุกคนแล้ว ถึงเจ้าจะบินได้ไม่สูง แต่ความสามารถในการบระยะประชิดคือของจริง จงนำผู้ติดตามของเจ้าไปรับหน้าออกศึกซะ”

พญาแห่งปักษา [ออกเซอร์] ได้พูดเช่นนั้น

ณ เมืองหลวง [เอเลเมนต์] ของพวกเราปัจจุบัน กำลังอยู่ในสภาพพร้อมที่จะทำสงครามในอีกสามวันข้างหน้านี้

ถึงรายละเอียดจะไม่รู้แน่ชัด เพราะมีเพียงไม่กี่คนที่ได้เข้าฟังแผนประชุม แต่เห็นว่าเป็นศึกระหว่างกองกำลังพันธมิตรระหว่างสี่เผ่าด้วยกัน

ได้มีการเรียกพวกที่ออกไปสร้างเมืองย่อยทางตะวันตกของทวีปกลับมาเพื่อรวมทัพครั้งใหญ่

ชุดรบพรางตาจากพืชพรางตาได้ถูกสร้างออกมาเป็นจำนวนมาก

ลูกธนูอาบยาพิษ ลูกธนูไฟฟ้า และลูกธนูระเบิดได้ถูกผลิตออกมาเป็นจำนวนมาก

สารเคมีอันตรายจำนวนมากได้ถูกเตรียมขึ้นเพื่อใช้กับลูกธนูและระเบิดเคมีต่าง ๆ ที่ว่า

ทั่วทั้งเมืองต่างตกอยู่ในบรรยากาศที่ตึงเครียด

เป็นบรรยากาศที่เราไม่ชอบเอาเสียเลย

“ว่าแต่เปอร์ไซด์ยังไม่กลับมาเลยแฮะ สงสัยคงไปหลงทิศที่ไหนสักแห่งอีกละมั้ง? ”

เราจำได้ว่าครั้งล่าสุดนั้น เราได้ช่วยเธอเอาไว้จากพวกสี่แขนแล้ว

แต่กลับไม่พบวี่แววว่าเธอจะกลับมาที่รังเลย

แต่เรารู้สึกได้จากสัญชาตญาณ ว่าไม่จำเป็นต้องไปห่วงเธอหรอก

เธอคนนั้นนะดวงดีแบบสุด ๆ ราวกับว่าเป็นลูกคนโปรดของเทพแห่งท้องฟ้าเลย

ว่าแต่เราอยากรู้จัง ว่าตอนนี้เธอไปอยู่ที่ไหนกันแน่นะ?

***พญาแห่งปักษา [ออกเซอร์]

แผนการของเราคือการส่งกองกำลังสำรองที่นำโดยโซเดียมกับไฮเจนไปออกรบ

ส่งแม่ทัพระดับล่างออกไปร่วมศึกใหญ่ และใช้ทัพฝูงหลักรอคอยอยู่ที่ข้างรังหลวงของเผ่าสองแขน

ระหว่างช่วงที่ทำศึก ผมจะให้พวกมันจงใจแกล้งตายเพื่อกลับมาเกิดใหม่ที่ฐาน

กองทัพฝูงหลักสี่แสน กับกองทัพที่ส่งออกไปอีกสี่แสน หากนำมารวมกันก็จะได้กองทัพแปดแสนในการขยี้ศัตรู

ระยะทางไปกลับรังของพวกสี่แขนต้องกินเวลาเกือบหกถึงแปดวันขึ้นกับความอึดในการเดินทาง

แต่ระยะทางจากรังเราไปรังของพวกสองแขนนั้น มันใช้เวลาเพียงแค่หนึ่งวันเท่านั้น

สรุปคือในช่วงที่ทำสงครามพันธมิตรที่แนวหน้า กองกำลังสี่แสนของพวกสองแขนจะไม่สามารถกลับมาช่วยรังหลวงของพวกมันได้เลย

พวกมันไม่มีทางรู้ได้ว่าจะมีการทรยศเกิดขึ้นจากพวกเรา หรือต่อให้รู้ พวกมันก็ไม่มีทางรับมือกองทัพแปดแสนได้แน่

“คอยก่อนเถอะพวกสองแขน สงครามครั้งนี้แหละ คือจุดจบของพวกเจ้า! ”

ผมจะไม่ยอมให้พวกสองแขนตั้งหลักได้เด็ดขาด คำพยากรณ์ของเทพแห่งท้องฟ้าได้บอกผมเช่นนั้น

วันที่ 35

ณ เมืองหลวง [ฮิวซิตี้] ของมนุษย์

การประชุมกลุ่มผู้นำของมนุษย์ได้จบลงแล้ว

กองกำลังสี่แสนคนที่จะส่งไปนั้น จะถูกจัดสรรมาจากของทุกกลุ่มฝ่ายผู้นำทั้งเก้าของมนุษย์

ส่วนผู้บัญชาการสูงสุดในภารกิจครั้งนี้ก็คือผู้นำนาโต้ [ทอม]

และด้วยความที่ค้นพบน้ำมัน ประกอบกับสัญญาสงบศึก พวกเขาจึงมีเวลาเริ่มก่อสร้างโครงสร้างพื้นฐานของเมืองต่าง ๆ ขึ้นมาได้

โรงงานอุตสาหกรรมได้ถูกรื้อฟื้น รางรถไฟได้เริ่มถูกจัดวาง โรงไฟฟ้าพลังงานลมกับถ่านหินเองก็เริ่มมีให้เห็นแล้ว

และหากเชื่อมทุกเมืองด้วยรางรถไฟได้สำเร็จ ปัญหาการขนส่งก็จะหมดไป

ปัญหาทรัพยากรที่ขาดแคลนของแต่ละเมืองจะหมดไป

แล้วพวกเขาก็จะถือโอกาสนี้พัฒนาสู่ยุคสมัยของ [ปฏิวัติอุตสาหกรรม] เสีย

พวกเขาได้ตัดสินใจแล้ว ว่าการส่งกองทัพครั้งนี้จะยังไม่ใช่อาวุธล้ำสมัย เพราะคงไม่สามารถผลิตรถถังกับเครื่องบินได้ทันเวลา

อีกอย่าง มันไม่จำเป็นที่จะต้องแสดงไพ่ตายในมือออกไปตอนนี้

อีกประการหนึ่ง จากการได้เรียกประชุมผู้นำจากหัวเมื่องต่าง ๆ ทำให้พวกเขาค้นพบว่าพืชพรรณที่ไม่รู้จักในโลกนี้นั้น มันมีประโยชน์มากกว่าที่คิด

โดยเฉพาะพืชประหลาดที่มีรูปร่างคล้ายปะการังใต้น้ำ

พืชพวกนี้บางชนิดจะออกลูกเป็นผลไม้ที่มีเนื้อเป็นดินระเบิด เพราะเหตุนี้เลยทำให้ปัญหาเรื่องดินปืนขาดแคลนหมดไปในทันที

พวกเขาคงไม่รู้หรอกว่ามันเป็นพืชจากโลกของเผ่าปักษาที่พวกเขาเอามาใช้ทำธนูระเบิดกันนะ

ปืนคาบศิลาจำนวนหนึ่งหมื่นกระบอกได้ถูกผลิตขึ้นอย่างเร่งด่วน รวมไปถึงอาวุธโจมตีป้อมปราการต่าง ๆ

เมืองมนุษย์ได้เต็มไปด้วยเสียงก่อสร้างและผู้คนที่เร่งรีบอย่างไม่เคยมีมาก่อน

นอกจากอาวุธยุคกลางที่เตรียมเพื่อใช้ในสงครามอีกสามวันข้างหน้าแล้ว พวกเขายังเริ่มสร้างรถถังกับเครื่องบินรบรุ่นต้นแบบด้วยเช่นกัน

ตัวตนที่ชาวปักษาหวาดกลัวในตัวของเผ่ามนุษย์นั้น มันกำลังจะเกิดขึ้นจริงแล้ว

วันที่ 36

กองทัพฝ่ายยักษาได้มอบหน้าที่การบุกรุกใหญ่ให้เป็นของขุนนางทั้งแปดคน

ลำดับที่หนึ่ง ตำนานมีชีวิต [แมงโก]

ลำดับที่สอง ปราชญ์ยักษา [แอปเปิ้ล]

ลำดับที่สาม ยักษาแห่งปฐพี [บานา]

ลำดับที่สี่ มารดาอสูร [แครอท]

ลำดับที่หก มหาไททัน [แคนตาลูป]

ลำดับที่เจ็ด ยักษาแห่งวารีสมุทร [อเมริคานา]

ลำดับที่แปด ยักษาแห่งนภาอากาศ [มาเรียม พลัม]

ลำดับที่เก้า ยักษาแห่งการช่าง [เชอรี่]

กองทัพที่ส่งไปก็ไม่ใช่สี่แสนตามสนธิสัญญา แต่เป็นเกือบทั้งหมดที่มีคือแปดแสนนาย

หรือก็คือหวังทำสงครามชนิดแบบแตกหักไปเลย

มีเพียงแค่ขุนนางลำดับที่ห้า ปราการแห่งไกอา [โคนัท] กับ ขุนนางลำดับที่สิบ หมอผีแห่งยักษา [คอร์น] ที่ประจำการอยู่เมืองหลวงพร้อมกับองค์กษัตริย์ [ดูเรียน]

แน่นอนว่าการบุกแบบบ้าระห่ำเช่นนี้ ย่อมทำให้การป้องกันอ่อนแอลง

แต่ดูเรียนมีสำรองกองทัพเอาไว้อยู่แล้ว

กองทัพอสูรที่พึ่งฟื้นสภาพทั้งหมดสี่แสนตัวที่ควบคุมโดยขุนนางแครอท จะถูกนำเข้าร่วมสงครามครั้งนี้เพียงหนึ่งแสนตัวเท่านั้น

ที่เหลืออีกสามแสนจะอยู่เฝ้าประจำการอยู่ที่เมืองหลวง [ดูเรียน] แห่งนี้

[มังกร] อันแข็งแกร่ง สัตว์จากโลกของยักษาจำนวนหนึ่งแสนตัว

[บาโพเมต] ที่ดุร้าย สัตว์จากโลกของพวกภูติหนึ่งแสนตัว

[สิงโต] ราชาแห่งป่าที่กรงเล็บอันแข็งแกร่ง สัตว์จากโลกของมนุษย์จำนวนหนึ่งแสนตัว

[บอม] สัตว์จากโลกของยักษา สิ่งมีชีวิตที่สามารถสร้างสะเก็ตระเบิดจากผิวได้ จำนวนห้าหมืนตัว

[หางยาว] หรือที่มนุษย์เรียกว่า [หมูช้าง] สัตว์จากโลกยักษาที่มีหางยื่นยาวอันแข็งแกร่งอีกห้าหมืนตัว

นั่นคือกองกำลังอสูรภายใต้การนำของแครอท

และจำนวนหนึ่งแสนตัวที่แบ่งไปในสงคราม จะมาจากจำนวนหนึ่งในสี่ของสี่เหล่าทัพอสูรที่ว่านี้

หากนับรวมอสูร ก็จะได้ว่ามีกองทัพถึงเก้าแสนจากฝ่ายยักษาที่เตรียมใช้บุก และมีกองทัพอีกห้าแสนที่อยู่ปกป้องเมืองหลวงของตนเอง

ดูท่าพวกเขาคงอยากให้เผ่าอาร์โธร์โพดาหายไปจากแผนที่โลกด้วยสงครามครั้งนี้จริง ๆ

ในขณะเดียวกับ ทางด้านฝ่ายของภูติ

[ลูกแก้วภูติ] อาวุธพื้นฐานที่ช่วยให้พวกภูติสามารถควบคุมโมเลกุลได้ดีขึ้นนั้น ได้ถูกผลิตออกมาเป็นจำนวนมาก

กองทัพของภูตินั้นไม่ต้องการเสื้อเกราะหนา ไม่ต้องการคมดาบหรือหอกที่แหลมคมใด ๆ

พวกเขาต้องการแค่ตัวช่วยควบคุมโมเลกุลจากพลังของปีกได้ดีขึ้น มันก็เพียงพอกับการทำสงครามแล้ว

แต่อย่างที่เคยได้แจ้งเอาไว้ว่าพวกภูติเข้าร่วมสงครามช้าไป เลยทำให้พวกเขาผลิตอาวุธยุคใหม่ของตนเองไม่ทัน

[โกเลมสงคราม] ที่เป็นกำลังหลักไม่อาจสามารถถูกนำมาใช้ได้ในสงครามครั้งนี้

[ลูกแก้วภูติชั้นสูง] ไม่อาจถูกผลิตได้ทันเวลา

ลูกแก้วคริสตัลที่ใช้ในสงครามอีกไม่กี่วันข้างหน้านั้น มันเป็นของโบราณห่วยแตกที่ถูกรีบเร่งผลิตมาใช้ใน

แต่ก็ช่างมันปะไรไปสิ

เพราะแผนของเอสเทอคือการยื้มมือเผ่าอื่นมาทำสงครามตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

ด้วยเหตุนี้ กองทัพจำนวนสี่แสนของเผ่าภูติจึงกลายเป็นกองทัพที่ดูบอบบาง ซึ่งมีเพียงแค่เสื้อสีเขียวระบายสีชมพูน่ารัก กับลูกแก้วคริสตัลใสขนาดเท่าผ่ามือเท่านั้น

เป็นกองทัพที่มุ้งมิ้งน่าดู

และแล้ว ในที่สุดก็ถึงวันที่ 37 วันแห่งชะตากรรมที่ทั้งสี่เผ่าจะเริ่มแผนการบุกเผ่าอาร์โธร์โพดาพร้อมกัน

แต่ทว่าในระหว่างที่ทุกคนกำลังจะเริ่มทำมหาสงครามครั้งใหญ่ในตอนนั้นเอง ทางด้านนกน้อยเปอร์ไซด์ของเราก็กำลัง...

***ปักษาผู้เป็นไท [เปอร์ไซด์]

“ที่นี่ที่ไหน? ”

ไม่ว่าจะมองซ้ายมองขวาก็เห็นแต่ทะเล~

โอทะเลแสนงาม~ ฟ้าสีครามสดใส~

เห็นความจัญไร~ ลอยอยู่ในทะเล~

หนูหลงทางอีกแล้วค่ะ!

“ปี้!? ”