The Legend of Altea: โลกเวทมนตร์แห่งเทพธิดา

          “…”

          ‘มะ..เมื่อกี้ว่าไงนะ!…พูดภาษามนุษย์ได้งั้นหรอ’ เซซิเลยตกใจ

          ‘สัตว์ปีศาจพูดภาษามนุษย์ได้ !?’ 

          ‘อึก..นี่ผมกลัวจนเพี้ยนไปแล้วงั้นหรอครับเนี่ยยยย !?'

          ‘ชิ..พลังเวทไม่พอ..ถ้าไม่มีสกิลนั่นเราเอาชนะมันไม่ได้แน่…แล้วนี่มันตัวบ้าอะไรกันเนี่ย..ทำไมพลังเวทมันมหาศาลขนาดนี้!!!!’         

          หลายคนตกใจต่อปรากฎการณ์เบื้องหน้าอันแปลกประหลาดที่มิอาจอธิบายได้

          “พวกเจ้าเป็นใครงั้นรึ?” สัตว์ปีศาจตัวนั้นกล่าวถามอีกครั้ง

          “….”

          ทุกคนยังคงเงียบอยู่เหมือนเดิม พร้อมกับเริ่มทำสีหน้าหวาดกลัวขึ้นมา

          “อ่า..ถ้าข้าอยู่ในร่างนี้พวกเจ้าคงกลัวกันสินะ” 

          สัตว์ปีศาจตัวนั้นเริ่มทำการเปลี่ยนร่าง

          จากหัวมนุษย์หน้าเกลียด → กลายเป็นหน้าสิงโตดูสง่างาม

          หางคล้ายหางแมงป่อง → กลายเป็นหางของสิงโตที่มีเปลวเพลิงงดงามสีเหลืองติดอยู่ที่ปลายหาง

          แผงไฟสีดำรอบคอ → กลายเป็นเปลวเพลิงสีแดง

          ดวงตาสีดำทมิฬ → กลายเป็นดวงตาสีเหลือง พร้อมกับเห็นลูกตาสีดำด้านในคล้ายตาของมนุษย์

          ส่วนลำตัวยังคงเป็นสิงโตเหมือนเดิม และเขี้ยวก็ลดความแหลมคมลงมาเล็กน้อย

          ----------------------

          [เคออสแมนติคอร์ (เทวทูตแห่งการเริ่มต้น)] → [เคออสสฟิงซ์ (เทวทูตแห่งการเริ่มต้น)]

          สัตว์ปีศาจ: LV90

          เผ่า: สัตว์ผสม → สัตว์เทวะ

          รายละเอียด:

          -สิ่งมีชีวิตที่ชนเผ่าโบราณดัดแปลงและสร้างขึ้น 

          -ผู้พิทักษ์คริสตัลมหาเวทมนตร์แห่งความมืด

          -----------------------

          “เท่านี้พวกเจ้าคงกลัวกันน้อยลงแล้วสินะ?”

          “…” 

          แต่ทุกคนก็ยังเงียบอยู่เหมือนเดิม..ยกเว้นคนๆนึงล่ะนะ

          “ยะ…อย่ามาหยามกันให้มากนะ!!”         

          อยู่ๆเซเลน่าก็สติแตกแล้วทำท่าจะโจมตีเข้าไป

          “เดี๋ยวก่อน…เซเลน่า”

          เซซิเลียคว้ามือของเซเลน่าเอาไว้เพื่อห้าม

          “สู้ไปก็ไม่ชนะหรอก..”

          เซซิเลียกล่าวย้ำอีกครั้ง แต่ว่าเซเลน่าก็ยังจะขัดขืนอยู่ดี

          “ถ้างั้นจะทำยังไงล่ะ..รอความตายงั้นหรอ”   

          “ใจเย็นๆก่อนค่ะ..คือว่าฉันไม่ได้กลิ่นไอความมุ่งร้ายจากจิตใจของสัตว์ปีศาจตัวนี้เลย…พูดง่ายๆคือสิ่งมีชีวิตเบื้องหน้านี้น่าจะไม่ได้เป็นศัตรูกับเราค่ะ”       

          “โฮ..ดูเหมือนหนูน้อยคนนี้จะเข้าใจสถานการณ์ดีที่สุดนะ..ไม่ต้องห่วงหรอกข้าไม่คิดจะทำอันตรายพวกเจ้าแม้แต่น้อย เพราะกลิ่นไอจากตัวพวกเจ้ามันบอกว่าข้าว่าพวกเจ้าไม่ใช่คนไม่ดี” สัตว์ปีศาจที่หน้าตาคล้ายสิงโตยักษ์กล่าวแบบนั้น

          “โฮกกกกกกกกกกกกกก” เสียงคำรามดังขึ้นใกล้เข้ามายังจุดที่พวกเรเวลอยู่

          -------------------------

          [เอมเพอร่าดราก้อน]

          สัตว์ปีศาจ: LV52

          เผ่า: มังกร

          รายละเอียด: ไม่มี

          -----------------------  

          มีมังกรตัวหนึ่งคำรามเสียงดัง แล้วบินเข้ามาจะโจมตีพวกเรเวล

          “มังกร!?”

          “แย่แล้ว!”

          ตอนนั้นเองสิงโตตัวนั้นได้จ้องไปยังมังกรแล้วเปล่งแสงสีแดงออกจากตา 

          “ฮึบ!”

         มังกรตัวนั้นได้ตัวบวมเปล่งแล้วเกิดระเบิดขึ้นในทันที

          'ตู้มมมม'

          ทุกคนมองภาพนั้นอย่างตกใจ พร้อมกับเอามือป้องแรงระเบิดเอาไว้

          “จัดการมอนสเตอร์เลเวล50ได้ในพริบตา!"

          “บ้าน่า!..ไม่น่าเชื่อ”

          หลายคนที่ไม่รู้เลเวลที่แท้จริงของสิงโตตัวนี้ ได้แต่พูดจาอ้ำอึ้ง เพราะขนาด[สปาทอยด์]กับ[เดวิลฮิปโป] ยังสู้กันตั้งนานก็ยังตัดสินผลแพ้ชนะกันไม่ได้เลยแท้ๆ

          “ดูท่าทางสถานที่ตรงนี้จะไม่เหมาะที่พวกเราจะคุยกันนะ ฉะนั้นพวกเจ้าตามข้ามาก็แล้วกัน” สิงโตสีส้มกล่าวจบแล้วเดินนำทางไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง

          ทุกคนมองหน้ากัน เนื่องจากตอนนี้ไม่มีทางเลือกเท่าไหร่ เพราะสารภาพตรงๆว่าตอนนี้ยังไงพลังที่มีก็สู้กับสัตว์ปีศาจในชั้นนี้ไม่ไหวแน่ๆ พวกเขาจึงตัดสินใจตามหลังสิงโตตัวนั้นไป

          เมื่อเดินทางมาถึงสถานที่แห่งหนึ่งซึ่งเป็นห้องสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ ที่มีแสงสีม่วงแผ่ออกมาจากผนังสีดำ สิงโตตัวนั้นก็หยุดแล้วหันกลับมาทางพวกเรเวล

          “นี่คุณจะไม่ฆ่าพวกเราจริงๆใช่มั้ยครับ?” รูอันถามแบบนั้นพร้อมกับทำท่าทีระแวงแฝงด้วยความหวาดกลัว 

          “ไม่ต้องห่วงหรอก ถ้าหากข้าคิดจะฆ่าพวกเจ้าจริงๆคงจะทำไปนานแล้วล่ะ” สิงโตกล่าวแบบนั้นพร้อมกับส่งยิ้มให้ ซึ่งเป็นบรรยากาศที่ชวนให้รู้สึกแปลกประหลาดอย่างมาก

          “อืม..ก็จริงแหะ” เรเวลเริ่มคลายท่าทีระวังเล็กน้อย

          ถ้าหากไอตัวนี้มันอยากจะฆ่าเราจริงๆล่ะก็ คงถูกจัดการในพริบตาแล้วล่ะ

          ความสามารถระดับที่สังหารสัตว์ปีศาจในชั้นนี้ซึ่งมีเลเวลเฉลี่ยอยู่ที่50ได้ในพริบตา ไม่ใช่เรื่องหลอกลวงเลย ซึ่งพวกเรานั้นเทียบไม่ได้แม้แต่น้อย

          “แล้วสรุปสถานการณ์ตอนนี้มันเป็นยังไงกันแน่ครับเนี่ย !!?” รูอันขยี้หัวตัวเองเพราะงงไปหมด รวมทั้งยังคงหวาดกลัวสัตว์ปีศาจเบื้องหน้าอยู่

          “ก่อนอื่นพวกเจ้าเป็นใครงั้นหรอ ทำไมถึงมาอยู่ในที่แห่งนี้ได้ล่ะ?” สิงโตถาม

          “พวกเราคือนักเรียนโรงเรียนอัศวินเวทมนตร์ ที่ได้มาสำรวจดันเจี้ยนกลางทะเลทรายแห่งนี้ค่ะ เดิมทีพวกเราจะสำรวจแค่ชั้นบนๆเท่านั้นแต่ว่าถูกบางอย่างพาวาร์ปมายังชั้นนี้ ซึ่งตอนนี้ก็เกือบเอาชีวิตไม่รอดเหมือนกัน” เซซิเลียตอบคำถามนั้นพร้อมกับทำหน้าเศร้าสลด

          “งั้นหรอ..แล้วทำไมพวกเจ้าถึงได้เข้ามายังดันเจี้ยนแห่งนี้ตั้งแต่แรกล่ะ ที่นี่ไม่ใช่สถานที่ๆมนุษย์อย่างพวกเจ้าควรเข้ามาเลยนะ” สิงโตเพ่งแววตาดุดันมากขึ้น

          “โทษทีนะ เดิมทีพวกเราก็ไม่อยากจะมานักหรอก แต่เพราะโรงเรียนเรามีภารกิจให้มาสำรวจดันเจี้ยนแห่งนี้จนถึงแค่ชั้นที่10เท่านั้นน่ะ แต่มันดันเกิดอุบัติเหตุอีท่าไหนก็ไม่รู้ทำให้พวกเราได้มาอยู่ที่ชั้นนี้ ซึ่งก็ไม่รู้ว่ามันห่างจากชั้นที่10ลงมามากแค่ไหน และถ้าหากคุณช่วยได้ ผมอยากให้คุณช่วยพาพวกผมกลับขึ้นไปชั้นบนหน่อยได้มั้ยครับ? ”

          เรเวลเดินเข้ามาถามสิงโตตัวนั้นในระยะใกล้ชิด ซึ่งคำตอบและคำขอของเรเวลนั้นตรงประเด็นและเป็นสิ่งที่ทุกคนที่อยู่ในที่นี้ต้องการมากที่สุด

          “เรื่องนั้นคงเป็นไปไม่ได้หรอก” สิงโตปฎิเสธแบบทันควัน

          สีหน้าทุกคนเริ่มสิ้นหวังทันทีเมื่อได้ยินคำตอบนั้น

          “ดันเจี้ยนแห่งนี้มีมอนสเตอร์และสัตว์ปีศาจแข็งแกร่งอยู่มาก หน้าที่เพียงหนึ่งเดียวของพวกมันคือปกป้องสิ่งๆหนึ่งที่อยู่ในดันเจี้ยนชั้นล่างสุดนี้ นั่นเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมข้าถึงช่วยพวกเจ้าไม่ได้ เพราะข้าเองก็เป็นหนึ่งในผู้พิทักษ์ของสิ่งนั้นเหมือนกัน”

          “สิ่งนั้น?”

          “ปกป้อง?”

          หลายคนผุดสีหน้าสงสัยขึ้นมา

          “ใช่แล้วล่ะ คริสตัลมหาเวทมนตร์ยังไงล่ะ” 

          สิงโตกล่าวด้วยสีหน้าจริงจังพร้อมกับเงยหน้ามองเพดานด้านบน

          ***

          #ดันเจี้ยนชั้นที่32#

         มีกลุ่มบุคคลคนปริศนาอยู่กลุ่มหนึ่งที่ได้ล่วงหน้ามายังดันเจี้ยนแห่งนี้ก่อนที่จะมีนักเรียน รร.อัศวินเวทมนตร์มาสำรวจเสียอีก

         --------------------

          [โรเจอร์ลิซาร์ด]

          สัตว์ปีศาจ: LV46

          ---------------------

          “คิคิคี่ๆ…”

          ‘เวทสัตว์ป่า-อีเวเปอร์คลอร์’

          มนุษย์ครึ่งคนครึ่งแพะเหวี่ยงกงเล็บเพียงครั้งเดียว นักรบกิ่งก่าตัวขาดกันระนาว

          ---------------------

          [เบอร์เซิร์กเจียลิล่า]

          สัตว์ปีศาจ: LV47

         ---------------------

          “โฮกกกกกกก”

          “ไอพวกนี้มันคึกกันจริงๆนะ”

          ‘เวทน้ำแข็ง-ไอซ์ฟลอช’

          พายุหิมะพัดกระหน่ำจนสัตว์ปีศาจกลายเป็นน้ำแข็งแล้วแตกเป็นเสี่ยงๆ

          มนุษย์ผู้มีผมสีดำและดวงตาสีดำเดินสบายๆท่ามกลางซากน้ำแข็งจำนวนมาก

          ----------------------

          [สแน็บดราก้อน]

          สัตว์ปีศาจ: LV47 

         ---------------------

          “หึๆ..ถึงฝีมือจะกระจอกไปหน่อย แต่ฉันชอบการต่อสู้ที่ทำให้เลือดเดือดพล่านจริงๆ”

          ผู้หญิงผมยาวผิวสีแทนวิ่งเข้าไปเตะคอของมังกรด้วยเท้าเปล่าจนคอมังกรขาด

          “พวกแกกระจอกจนไม่ควรถูกเรียกว่ามังกรเลยนะ”

          ‘เวทโลหิต-บลัดนีดเดิ้ล’

          พายุเข็มสีเลือดสาดถล่มสัตว์ปีศาจที่พุ่งเข้ามาจนแหลกสลาย

          หญิงสาวคนนั้นใช้มือเปล่าจับปากมังกรอีกตัวที่พุ่งเข้ามา จากนั้นใช้มืออีกข้างง้างกรามของมังกรจดสุด

          ‘กร็อบ’ เกิดเสียงหักดังขึ้นทันที

          แต่มังกรยังไม่สิ้นใจ มันพยายามตะเกียกตะกายและดิ้นรนต่อ

          “สมกับเป็นสัตว์ปีศาจประจำดันเจี้ยนจังเลยน้าาาาา ><”

          หญิงสาวคนนั้นเอามือล้วงเข้าไปในปากมังกรแล้วใช้มือจ้วงลิ้นพร้อมกับดึงเครื่องในมันออกมา

          “อร็อก…โอกก…”

          มังกรคำรามครั้งสุดท้ายด้วยน้ำเสียงสั่นเครือแล้วสิ้นใจ

          “พวกเราไปยังชั้นถัดไปกันเถอะ คาบิคอน ไรอา”

          “คิคิคี่..ยังโรคจิตเหมือนเดิมเลยนะฮิริวเต้”

          “นายก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่ไม่ใช่รึไง..คาบิคอน"

          “เลิกต่อล้อต่อเถียงแล้วไปกันได้แล้ว พวกเราไม่ได้ว่างกันขนาดนั้นนะ” ชายผมดำผู้ชื่อไรอากล่าวเตือน 

          “อาเข้าใจแล้วๆๆ” 

          “คิคิ..”        

          “เพราะเป้าหมายเพียงหนึ่งเดียวของพวกเราคือ….

          .

          .

          .คริสตัลมหาเวทมนตร์ยังไงล่ะ!! "

          ทั้งสามคนประสานเสียงพร้อมกันในตอนสุดท้าย

          ***

          “คริสตัลมหาเวทมนตร์?”

          “หา?”

          “มันคืออะไรกันน่ะ?”

          หลายคนตั้งคำถามสงสัยต่อคำพูดนั้นที่ตนไม่เคยได้ยินมาก่อน

          “เห้อ..ดูท่าข้าคงต้องอธิบายสินะ” 

          สิงโตตัวนั้นถอนหายใจแล้วเริ่มอธิบาย