หลังจากที่กินข้าวเย็นกันเสร็จผมก็รีบไปเปลี่ยนกางเกงว่ายน้ำอย่างรวดเร็วอยากลงเล่นน้ำใจจะขาด แต่เมื่องลองสวมกางเกงว่ายน้ำดู โอ้โห! สั่นจุ๊ดจู๋! ห่อไข่น้อยๆของผมได้มิดพอดิบพอดีดูๆไปใส่ก็เหมือนไม่ได้ใส่ Sup เล่นผมเข้าแล้ว ถึงหน้าผมจะด้านจะทนขนาดไหนมาเจอแบบนี้ก็อายเป็เหมือนกัน แต่ก็คงไม่เป็ไรเพราะสระว่ายน้ำเป็แบบปิดจะมีคนเห็นก็พี่เมฆคนเดียวแหละ ไม่เป็ไรหรอกผมชอบ!!
ผมเดินออกมาจากห้องน้ำก็เห็นพี่แกนอนเล่นอยู่ที่ข้างสระน้ำภาพแรกที่เห็นคือพี่เขาเหมือนนายแบบสุดเท่นอนอาบแดดริมทะเลเพื่อรอตากล้องจับภาพไปลงนิตยสารชื่อดังนี่ถ้าใส่เสื้อเชิ๊ตลายสับปะรดอีกตัวนี่ใช่เลย จะฮ๊อตไปไหน? สงสารคนยืนดูที่เืกำเดาจะไหลหมดตัวบ้าง เห็นใจผมหน่อย! แล้วผมก็ต้องฮึบไว้ ปรับเปลี่ยนสีหน้าให้เข้าโหมดปกติไม่ให้พี่เมฆเห็นแววตาหื่นกระหายอยากฟัดพี่เขาซะก่อน ไม่ใช่อะไรหรอก เพราะไอ้ตัวผมที่ว่าหื่นๆแบบแสดงออกชัดเจนยังสู้พี่แกที่หื่นหลบในไม่ได้ซักนิดกลัวไม่ได้เล่นน้ำมากขอบอก
“พี่ไม่ลงเล่นน้ำเหรอครับ?”
ผมถามพ่อรูปหล่อที่นอนอินดี้อยู่บนเก้าอี้ข้างสระว่ายน้ำเพราะอยากชวนพี่เขามาเล่นด้วยเพราะเล่นคนเดียวมันเหงา…
“…”
“ครับ?”
ทำไมพี่เขาจ้องผมเขม็งขนาดนั้น หรือผมมีเขางอกอยู่บนหัวลองจับดูก็ไม่มีนี่หว่า เอ…หรือว่าผมจะมีสามขา ก็ไม่น่าใช่เพราะ ลองก้มดูอีกทีก็เห็นกางเกงว่ายน้ำตัวน้อยของผมมันก็เก็บขาข้างที่สามของผมซะมิดชิด ผมก็ยังงงๆแต่พี่เมฆเขาหันซ้ายหันขวามองอะไรอีกล่ะครับ? ไม่มีใครหรอกก็จะมีแต่ผมกับพี่สองนี่แหละ อย่าบอกนะ!ว่า…มีอย่างอื่นที่ไม่ใช่คนอีก หรือข้างหลังผมมีใครยืนอยู่ไม่กล้าหันไปมองอ่ะ ที่นี่มีผีเหรอ?? ม่ายนะ!! ผมกลัวผี!!
“ทำไมใส่สั้นขนาดนั้น?”
“ห๊ะ! อะไรนะครับ?”
พี่แกดูใและพูดเร็วมากจนผมฟังไม่ทันได้ยินอะไรสั้นๆซักอย่างนี่แหละ ผมเลยเดาว่าแกคงพูดถึงกางเกงผมสั้น
“อ่อ…ผมก็ว่าสั้นแต่ไม่เป็ไรมั้งครับคงไม่มีใครเห็น”
รั้วรอบๆห้องพักสูงขนาดนี้คงไม่มีใครสัปดนปีนขึ้นมาดูหรอกมั้งครับ
“…เฮ้อ! ปั๊ก…เรานี่ไม่รู้อะไรเลยนะ”
“ยังไงครับ?”
“เปล่า…”
เอ้า! ผมก็ยังงๆอึนๆอยู่ แต่พี่เมฆนี่สิทำหน้าเซ็ง แหม! ก็หุ่นผมมันไม่ได้เร้าใจนี่ แบนๆเรียบๆเหมือนกระดานโต้คลื่นนี่ถ้าไปทะเลจับตัวผมนอนแล้วใช้แทนได้เลยนะเนี่ย ก็คนมันไม่ได้มีส่วนเว้าส่วนโค้งให้ดูเซ็กซี่ขยี้ใจนี่นาช่างผมเถอะครับ!
‘ตูม’
เล่นคนเดียวก็ได้ ใจจริงก็อยากไปลากพี่เขามาลงน้ำด้วยกันแต่ดูแล้วพี่เมฆไม่ค่อยสนใจอยากเล่นน้ำเพราะผมเห็นว่าพี่เขานอนหลับตาไปแล้ว พี่เมฆอาจจะเหนื่อยเพราะวันนี้พาผมตะลอนทั้งวัน
น้ำเย็นสบายดี สระว่ายน้ำส่วนตัวแบบนี้ก็ดีไปอย่างครับไม่ต้องสนใจว่าใครจะเห็นเพราะถ้าเป็สระว่ายน้ำแบบสระรวมคนจะเยอะเวลาเล่นจะไม่ค่อยสนุกแล้วเวลาผมไปเล่นมักมีคนมองเยอะผมเลยไม่ค่อบชอบ
เล่นๆไปซักพักก็ชักจะหิวน้ำผมเลยขึ้นจากสระแล้วไปหาน้ำดื่มที่โต๊ะที่พี่เมฆนอนอยู่
“พี่เมฆจะไม่ลงเล่นจริงๆเหรอครับ? สนุกนะครับ”
ผมนั่งลงข้างๆเก้าอี้พี่เขาไม่อยากขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้ว่างเพราะกลัวมันจะเปียก
“ปั๊ก!”
“ครับ?พี่เมฆมีอะไรครับ?”
“เล่นพอรึยัง?”
“ยังครับเดี๋ยวจะไปเล่นต่อครับ”
ยังไม่ถึงชั่วโมงด้วยซ้ำมั้งผมว่าจะเล่นต่ออีกซักพักเพราะน้ำมันเย็นสบายดี
“อ๊ะ!”
อยู่ๆพี่เมฆก็คว้าตัวผมขึ้นไปนอนบนตัวพี่เขา นี่พี่เมฆไม่กลัวเปียกรึไง? ผมนอนอยู่บนตัวพี่เมฆโดยที่ยังหวั่นๆว่าเก้าอี้มันจะรองรับร่างผู้ชายสองคนได้มั้ยมันคงไม่แตกแล้วยุบลงไปซะก่อนนะผมยังไม่อยากอายชาวบ้านเขา
“พ…พี่เมฆไม่กลัวเปียกเหรอครับ?”
“ไม่ครับ”
“แล้วพี่ทำไมไม่ลงเล่นน้ำล่ะครับ เย็นดีนะ”
“แล้วปั๊กเมื่อไรจะเลิกเล่นล่ะ?”
“มีอะไรรึเปล่าครับ?”
“เปล่า…”
แต่ผมว่ามันต้องมีอะไรแน่! เพราะผมรู้สึกว่าด้านล่างมันมีอะไรตุงๆทิ่มตูดผมอยู่! แถมมือพี่เมฆยังซุกซนลูบตูดน้อยๆของผมเล่นอีก
“พ…พี่เมฆ…”
“ปั๊กห่วงเล่นน้ำไม่สนใจพี่เลย”
ยังมาทำนหน้าน้อยใจแบบนี้อีกแล้วผมจะทนไหวเหรอถามหน่อย??
“ป…ปล่อยผมก่อนตัวพี่เปียกหมดแล้ว”
อย่ามาอ่อยเด็ยวผมใจอ่อนอีกอดเล่นน้ำเลยทีนี้
“ปั๊กครับ”
‘จุ๊บ’
อ๊ากก!! อย่ากระซิบข้างหูด้วยเสียงแหบๆเซ็กซี่ๆแบบนี้ แล้วก็อย่าจูบแบบนี้น้า เพราะใจมันจะละลายเป็น้ำไหลลงไปในสระว่ายน้ำแล้วนับวันพี่เมฆจะทำตัวต่างจากที่เจอ่แรกๆมากไปแล้วนะ? โอย…เกือบลืมหายใจ ผมจะขาดอากาศหายใจตายแล้วใครก็ได้ช่วยด้วย!
“…พ…พี่เมฆ”
“หืม? มีอะไรครับ?”
ลมหายใจร้อนๆของพี่เมฆเป่าอยู่ข้างหูมันเป็อะไรที่จั๊กจี้มาก มือพี่แกนี่ก็ไม่อยู่สุขนวดเค้นตูดผมอยู่นี่แหละ แล้วไหนจะเรียวปากร้อนๆนี่อีกดูดเข้าไปคอผมอ่ะเป็ผีดูดเืเหรอ? อารมณ์ขึ้นเลยผม ไม่เล่นแล้วน้งน้ำเนี่ย นี่คิดจะเอาจริงๆใช่มั้ย?ได้!!
“ไปที่เตียงเถอะผมก็ไม่ไหวละ”
“ฮ่าๆ น่ารักจริงๆปั๊กน้อย”
‘ฟอด’
พี่เมฆคงจะถูกใจพี่แกเลยตบรางวัลให้ผมมาหนึ่งฟอด ก็พี่แกเล่นมาหลอกล่อผมั้แ่ตอนก่อนกินข้าวแล้วไอ้ผมก็ทำใจร่มๆอยู่เพราะอยากเล่นน้ำ แต่เมื่อพี่อ่อยขนาดนี้แล้วผมก็สมยอมเลยละกัน!
“อืม…”
เราจูบนัวเนียกันอยู่บนเตียง พอได้จังหวะผมก็พลิกร่างพี่เมฆให้มาอยู่ใต้ร่างผมแทนผมชักติดใจจากคราวก่อนเวลาอยู่ข้างบนแล้ว ใจมันฮึกเหิมครับ ถึงตัวจะเป็ ‘รับ’แต่ถ้าใจมัน ‘รุก’ ผมก็ยังคงเป็ ’รุก’ อยู่ดีปลอบใจตัวเองไปครับ แง่ว!
“ปั๊ก!”
ผมจับข้อมือทั้งสองข้างของพี่เมฆกดลงบนเตียง พี่เขายิ้มหวานเลย นี่ไม่ได้รู้สึกกลัวเลยใช่มั้ยครับ? เวลาถูกผมจับกดอยู่ด้านล่างเนี่ย ผมก้มลงจูบที่เรียวปากหยักของพี่เมฆหนักๆหลายครั้งแล้วสอดเรียวลิ้นของตัวเองเข้าไปฉกชิมภายในปากพี่เมฆผมก็ไม่อยากจะคุยหรอกว่าผมน่ะจูบเก่งขึ้นมากเพราะเวลาผมจูบพี่เมฆผมรู้สึกว่าพี่เขาเคลิ้มมาก หน้าตาบ่งบอกความพอใจอย่างที่สุด
“อืม…”
“ผมจูบเก่งมั้ย?”
“เก่งมากครับ…ปั๊กเก่งที่สุด”
รอยยิ้มหวานถูกส่งมาอีกครั้ง นับว่าเป็รื่องที่ดีมากเพราะเมื่อก่อนเจอกันแต่ละที ถ้าไม่ทำหน้าบูดเป็ตูดเป็ดพี่เมฆก็จะทำหน้าเหมือนอยากจะฆ่าใครให้ตายซักหลายๆคน
“แล้วคราวที่แล้วชอบมั้ยครับ?”
“ชอบครับ…แต่ถ้าจะให้ดี…แบบนี้ดีกว่า”
“เฮ้ย!”
ร่างผมถูกพลิกให้มาอยู่ข้างใต้ร่างพี่เมฆแทนรอยยิ้มหวานถูกเปลี่ยนเป็รอยยิ้มเ้าเล่ห์แทน นี่พี่จะทำอะไรผ๊ม??
พี่เมฆรวบข้อมือผมไว้เหนือศรีษะด้วยมือเดียวแล้วมือที่ว่างของพี่แกควานหาอะไรในกระเป๋าที่วางไว้บนโต๊ะข้างเตียงทำไมผมไม่เห็นเ้ากระเป๋านี่มาก่อนเลย?พี่เมฆหยิบสิ่งหนึ่งออกมามันเป็ห่วงสีชมพูกลมๆสองห่วงหน้าตามันคุ้นๆนะครับ
‘คลิ๊ก’
ผมถูกคนหล่อใจร้ายยึดข้อมือไว้แล้วใส่กุญแจมือสีชมพูสดใสแทน พี่เมฆก็ก้มมองลงมาด้วยสายตาที่ทำเอาผมขนลุกไปทั้งตัวเคยเห็นคนหล่อทำหน้าเ้าเล่ห์ผสมหื่นๆมั้ยครับ? ตอนนี้หน้าพี่เมฆเป็แบบนั้นเลย
“พี่เมฆ?”
“หึๆ วันนี้ตาพี่บ้างแล้วนะครับ”
“พี่ไปเอามาจากไหน??”
ไม่อยากเชื่อว่าไอ้อุปกรณ์สัปดนแบบน่าจะเป็ผมคนเดียวที่หาได้แล้วแต่พี่เมฆไม่น่าจะหามาเองได้ แล้วพี่แกจะไปเอามาจากไหนได้? หรือว่า…
“ไอ้พลมันเตรียมให้พี่”
ว่าแล้วต้องเป็สองผัวเมียนั้นจริงๆ เล่นผมหนักไปแล้วไอ้ผมก็คิดว่าอยู่ข้างผมแต่จริงๆแล้วมาหักหลังผมแบบนี้ได้ไง? อย่าฝันว่าผมจะหาของฝากไปให้นะ ฝากไว้ก่อนเถอะ!
ผมเห็นพี่แกล้วงเข้าไปในกระเป๋าอีกรอบแล้วก็หยิบสิ่งหนึ่งออกมาสีชมพูอีกแล้วครับ มันเป็กระเป๋าโดเรม่อนรึไง? แต่แหม!! ถ้าไม่ติดที่ผมเห็นว่าพี่เมฆชอบซื้อสิ่งของเครื่องใช้สีเทาๆดำๆ ผมคิดว่าพี่แกคงชอบสีชมพูนะมากเนี่ย อะไรๆก็ชมพูไปหมด แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น! เพราะประเด็นมันอยู่ที่ ไอ้สิ่งที่พี่เมฆหยิบออกมาต่างหาก ‘ไข่สั่น!’ พี่แกหยิบ ’ไข่สั่น’ ออกมาจากกระเป๋า?? ขนาดผมไปร้านขายของพวกนี้คราวก่อนกับ Sup ยังได้แค่เล็งๆไม่กล้าซื้อมาเพราะกลัวพี่เมฆจะใหาว่าผมลามกแต่นี่พี่เมฆแกหยิบออกมาใช้เอง? โอ้พระเ้าช่วยกล้วยทอด!!
“ค…ค่อยๆพูดค่อยๆจากันดีกว่านะครับ…พี่เมฆ”
หวังว่าคุณลุงโรคจิตจะไว้ชีวิตผมพรุ่งนี้เรายังต้องเดินเที่ยวอีกหลายที่นะครับ
“หึ…ปั๊กไม่ต้องห่วงครับเพราะคืนนี้ปั๊กไม่ได้นอนแน่พี่รับรอง”
ไม่มีแล้วรอยยิ้มของพี่เมฆที่ผมหลงไหลเพราะตอนนี้มันกลายเป็รอยยิ้มของคนหล่อที่โคตรหื่นกามไปแล้วแต่พี่คิดว่าผมจะกลัวเหรอ?? ผิดแล้วครับ คิกค๊ากก แน่จริงก็มาดิคร๊าบบบ!! ผมรออยู่…
“ก็ลองสิครับผมก็อยากรู้เหมือนกันว่ามันจะเร้าใจแค่ไหน!”
“…หึ”
รอยยิ้มเ้าเล่ห์ของคุณลุงโรคจิตหายไป กลับกลายมาเป็รอยยิ้มอบอุ่นอีกครั้งแต่สิ่งที่พี่ถืออยู่มันไม่ได้อบอุ่นเลยนะครับ แต่ว่ามันร้อนแรงสุดๆไปเลย
“อา…พี่เมฆ”
หลังจากที่ผมถูกคุณลุงใจร้ายทดลองอุปกรณ์ที่เอาติดตัวมาจนครบร่างกายผมก็อ่อนเปลี้ยเพลียแรงเพราะเสียไปหลายน้ำแต่พี่เมฆก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุด
“อืม…ปั๊ก”
ไม่รู้ว่านอกจากไอ้อุปกรณ์เหล่านี้แล้วสองผัวเมียนั่นเอาอะไรให้พี่เมฆกินอีกรึเปล่าถึงได้ ‘คึก’ ขนาดนี้ ที่สังสัยไม่ใช่อะไร แค่…อยากจะรู้เฉยๆ ผม…จะได้ไปซื้อมาเก็บไว้บ้าง กะจะเอาไว้ศึกษาดูไม่ได้คิดจะแอบเอาให้พี่เมฆกินหรอก…จริงๆน้า…
“อืม…พี่เมฆ…อา”
ร้อนแรงและเร้าใจสุดๆไปเลยพี่เมฆของผม ผมมองดูร่างสูงของพี่เขาที่ขยับสะโพกเข้าออกอยู่ตอนนี้แล้วรู้สึกว่าในท้องมันปั่นป่วนอย่างหนัก คนอะไรจะดูดี ดูฮ๊อตขนาดนี้ได้เกิดมาไม่เคยเห็นจริงๆ
“ซี๊ดดด…ปั๊ก”
“อืม…ผมไม่ไหว”
“ครับ…พร้อมกัน”
“อ๊า…/อืม…”
พี่เมฆซบหน้าลงที่หน้าอกผมแล้วหอบเบาๆลมหายใจร้อนๆเป่ารดอยู่ที่ซอกคอผม ทำเอาผมตัวร้อนวูบวาบขึ้นมาอีกรอบ
“เหนื่อยรึเปล่าครับ?”
“…”
ผมไม่มีแรงจะเปล่งเสียงออกมาแล้วได้แต่พยักหน้าหงึกๆเอาเข้าจริงๆผมก็สู้แรงพี่เขาไม่ไหวหรอก ยกสองยกยังพอไหวแต่ถ้ามากกว่านั้นพี่ตีผมให้สลบ!แล้วทำต่อเองเถอะครับ! ถึงผมจะอายุยังน้อยแต่เรี่ยวแรงผมมันด้อยกว่าพี่มากนะครับ
“เดี๋ยวพี่ไปเอาน้ำมาให้ดื่มนะครับ”
พี่เมฆลุกออกไปจากเตียงดูพี่แกเดินอย่างสบายๆ ชิลล์ๆ นี่ไม่หมดแรงบ้างเลยเหรอครับ?
“ลุกไหวมั้ยปั๊ก?”
“ว…ไหวครับ”
พี่เมฆพยุงผมนั่งพิงขอบเตรียง แล้วเปิดขวดน้ำให้ดื่มแล้วลูบหน้าลูบตาผมปลอบใจ บทจะอ่อนโยนก็เล่นทำผมหลงรักพี่เขาซ้ำๆแบบหัวปักหัวปำบทจะร้อนแรงก็ทำเอาผมแทบคลานลงจากเตียงไม่ไหว พี่เขานี่ไม่มีความพอดีในตัวเองเลยรึไงครับ?? ผมงง
ผมยื่นขวดน้ำคืนพี่เขาพี่เมฆวางขวดน้ำลงที่โต๊ะแล้วขยับมาอุ้มผมนั่งลงบนตักปัดไรผมของผมที่ปิดหน้าเบาๆแล้วจูบลงที่หน้าผากผมหลายครั้ง มันอ่อนโยนและโคตรอบอุ่นแต่หวังว่าจะไม่อีกมีรอบนะครับ ข้อร้องล่ะ…ผมยังระบมที่ตูดอยู่
“พ…พี่เมฆ”
“หืม?…ครับ?”
“พ…พอแล้วมั้งครับ”
“หึ…ครับ…พี่ขอโทษนะเจ็บรึเปล่า?”
“ม…ไม่ครับแต่ไม่เอาแล้ว”
“ครับ กอดเฉยๆ”
“อืม…”
ผมซบหน้าลงที่อกอุ่นๆ หลับตาลงช้าๆอยากให้่เวลานี้อยู่กับเราไปนานๆไม่อยากให้โลกหมุนไปอย่างเช่นทุกวัน การที่เราได้อยู่กับคนที่รัก กอดกันแบบนี้ ได้นั่งกินข้าวกับพี่เขาทุกวันไม่ว่าจะเป็ที่บ้านหรือข้างนอกได้ออกไปดูหนังไปกินป๊อบคอร์น แต่โดยที่ส่วนใหญ่ผมจะเป็คนจกกินมากกว่าได้แย่งนอนตักพี่เมฆกับเ้าหมาปั๊กเวลาอยู่บ้าน หรือ่วันหยุดพี่เมฆพากลับบ้านไปหากำนันเดินดูต้นไม้กันในสวน หลังจากนั้นพากันกลับบ้านของเรา บ้านที่มีแค่เราสองคน ผมขอแค่นี้แหละขอแค่มีชีวิตง่ายๆแม้มันจะเป็ลูปสั้นๆไม่ได้มีอะไรพิเศษหวือหวาใดๆ แต่มันเป็สิ่งที่ผม้ามากที่สุด
“ปั๊กครับ”
“ครับ?”
พี่เมฆกระซิบเบาๆอยู่ที่ข้างหู แต่มันเป็คำเรียกที่ผมได้ยินลึกเข้าไปถึงในหัวใจถึงแม้มันจะเป็เหมือนกับคำเรียกชื่อหมาที่บ้านก็เถอะเพราะตอนอยู่ที่บ้านเวลาพี่เมฆเรียกหมา ผมก็ต้องหยุดคิดก่อนว่าจะขานดีมั้ยน้า? แต่ผมก็ชอบที่พี่เขาเรียกผมแบบนี้
“พี่รักปั๊กนะ”
“ครับ”
“รักปั๊กมากที่สุด”
“รักผมที่เป็คนไม่ใช่ไอ้ตัวที่บ้านใช่มั้ยครับ?”
“…ครับ”
“ผมก็รักพี่ครับ”
“ครับ”
“รักพี่ที่สุดเหมือนกัน…”
1K
![RINGER [ริงเกอร์: สงครามแหวนมนตรา]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1588630049_23434104.webp)
