“คัมภีร์เต๋าเหนือโลกันตร์”

เสียงสะท้อนจากการปะทะในบทก่อนยังไม่ทันจางหาย

ภายในโพรงโบราณใต้ภูเขา

ทุกคนกลับสัมผัสได้ถึงความผิดปกติใหม่

ครืด...

ครืดดด...

เสียงคล้ายหินขนาดมหึมาขูดเข้าหากันดังขึ้นจากเบื้องหลัง

ทุกสายตาหันไปมองพร้อมกัน

ประตูผนึกโบราณกำลังสั่นสะเทือน

รอยแตกสีดำที่เคยมีอยู่ก่อนหน้า

กำลังขยายตัวช้า ๆ

ราวกับมีบางสิ่งจากอีกฟากหนึ่งกำลังผลักดันมันอยู่

มู่ชิงเหยาสีหน้าซีดลงทันที

"รอยแตกใหญ่ขึ้นอีกแล้ว..."

เฉินเยี่ยนชิวขมวดคิ้วแน่น

เพียงการปะทะสั้น ๆ ระหว่างหานเทียนจวินกับคนชุดดำ

กลับส่งผลต่อผนึกมากกว่าที่คาดคิด

แม้แต่ซูอู๋เซวียนเอง

สีหน้าก็เคร่งเครียดขึ้นเป็นครั้งแรก

เขาก้าวออกไปด้านหน้า

ก่อนยกมือขึ้นช้า ๆ

กระจกแสงสีเงินปรากฏขึ้นกลางอากาศ

คลื่นพลังละเอียดอ่อนแผ่กระจายออกจากร่าง

นี่คือ

เต๋ากระจกสวรรค์

วิชาประจำตัวของรองเจ้าหอเฝ้าราตรี

ดวงตาของซูอู๋เซวียนเปลี่ยนเป็นสีเงินซีด

ก่อนมองทะลุเข้าไปในรอยแตกบนประตู

ชั่วขณะนั้น

โลกอีกด้านพลันปรากฏขึ้น

เขาเห็น...

เมืองสีดำขนาดมหึมา

กำแพงเมืองทอดยาวสุดสายตา

ตะเกียงโบราณนับหมื่นนับแสนดวง

ลอยอยู่เหนือท้องฟ้ามืดมิด

แสงไฟสีทองสลัวส่องสว่างราวกับทะเลดวงดาว

และเบื้องล่างเมืองนั้น

คือโซ่ยักษ์มหึมานับไม่ถ้วน

พันรัดบางสิ่งเอาไว้

สิ่งที่แม้แต่สายตาของเขาก็มองไม่เห็นทั้งหมด

แต่ในวินาทีต่อมา

ซูอู๋เซวียนพลันตัวแข็ง

เพราะเขารู้สึกได้ว่า

มีบางสิ่ง...

กำลังมองกลับมา

จากอีกฟากหนึ่งของรอยแตก

ความรู้สึกนั้นเย็นเยียบจนทะลุถึงกระดูก

ราวกับสายตาของสิ่งมีชีวิตโบราณที่อยู่เหนือจินตนาการ

พรึ่บ!

ซูอู๋เซวียนรีบสลายวิชาทันที

ลมหายใจหนักขึ้นเล็กน้อย

เหงื่อเม็ดหนึ่งไหลลงจากขมับ

ภาพนั้นหายไป

แต่ความรู้สึกถูกจ้องมองยังคงอยู่

ทุกคนตกตะลึง

เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาเห็นรองเจ้าหอมีสีหน้าเช่นนี้

หานเทียนจวินกล่าวเสียงต่ำ

"ท่านเห็นอะไร"

ซูอู๋เซวียนเงียบอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนตอบ

"สิ่งที่เราไม่ควรเห็น"

เพียงประโยคเดียว

ก็ทำให้บรรยากาศยิ่งหนักอึ้ง

แม้แต่ผู้ฝึกตนขั้นที่ 8 วิญญาณมรรคา

ยังไม่กล้ามองนาน

แล้วสิ่งที่อยู่หลังประตูนั้น

น่ากลัวเพียงใดกันแน่

ทันใดนั้นเอง

ครืนนนนน!!!

ประตูผนึกสั่นสะเทือนอีกครั้ง

รอยแตกขยายออกกว้างกว่าเดิม

ไอสีดำจำนวนมหาศาลเริ่มไหลทะลักออกมา

เหมือนหมอกแห่งความตาย

ทุกคนชักอาวุธทันที

"ระวัง!"

เฉินเยี่ยนชิวตะโกน

หมอกสีดำหมุนวนกลางอากาศ

จากนั้นเริ่มรวมตัวเข้าหากัน

กลายเป็นร่างมนุษย์สูงเกือบสามเมตร

ร่างทั้งร่างเป็นเงาดำสนิท

ไม่มีใบหน้า

ไม่มีดวงตา

มีเพียงเปลวไฟสีดำสองดวงลุกไหม้อยู่ภายในศีรษะ

วิญญาณเงาโบราณ

เพียงการปรากฏตัว

ก็ทำให้อุณหภูมิทั้งโพรงลดต่ำลง

ผู้พิทักษ์หอเฝ้าราตรีระดับต่ำหลายคนถึงกับหน้าซีด

วิญญาณตนนั้นคำรามเสียงต่ำ

ก่อนพุ่งเข้าใส่ฝูงชน

ตูม!

หานเทียนจวินลงมือทันที

หอกปราบอสูรฟาดออกไป

ร่างวิญญาณเงาถูกซัดกระเด็น

แต่กลับรวมตัวคืนสภาพได้ในพริบตา

"มันไม่ตาย!"

มีคนร้องออกมา

ขณะเดียวกัน

หมอกดำอีกหลายสายแยกตัวออกมา

กลายเป็นวิญญาณเงาขนาดเล็กหลายสิบตน

พุ่งเข้าหากลุ่มผู้พิทักษ์

เสียงกรีดร้องดังขึ้นทันที

ผู้ฝึกตนขั้นต่ำหลายคนไม่อาจต้านทานได้

ในจังหวะนั้นเอง

หลินเซวียนเห็นทุกอย่างชัดเจน

ดวงตาแห่งกรรมเปิดขึ้นเอง

โลกเบื้องหน้าเปลี่ยนไป

เขาเห็นเส้นสีดำจำนวนมาก

เชื่อมอยู่ภายในร่างวิญญาณเงา

ทั้งหมดเชื่อมไปยังจุดเดียว

จุดอ่อนของมัน

"ด้านหลังศีรษะ!"

หลินเซวียนตะโกน

ผู้พิทักษ์คนหนึ่งหันไปตามสัญชาตญาณ

ก่อนแทงดาบเข้าใส่ตำแหน่งนั้น

ฉึก!

วิญญาณเงาส่งเสียงร้องโหยหวน

ก่อนสลายกลายเป็นหมอกดำ

ทุกคนตกตะลึง

ได้ผลจริง

หลินเซวียนรีบใช้วิชาสังเกตมรรคาต่อ

สายตามองหาจุดเชื่อมโยงของวิญญาณตนอื่น

แล้วตะโกนบอกตำแหน่งทีละตัว

"ด้านซ้ายอก!"

"ใต้ต้นคอ!"

"กลางกระดูกสันหลัง!"

เสียงร้องดังต่อเนื่อง

วิญญาณเงาหลายตนถูกทำลาย

แต่ไม่ใช่เพราะหลินเซวียนแข็งแกร่ง

หากเป็นเพราะเขามองเห็นในสิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็น

แม้แต่เฉินเยี่ยนชิวยังหันมามองเขาด้วยแววตาประหลาด

ผ่านไปพักใหญ่

ในที่สุด

ซูอู๋เซวียนก็ใช้เต๋ากระจกสวรรค์ผนึกหมอกดำที่เหลือ

วิญญาณเงาทั้งหมดถูกกำจัดลง

โพรงกลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง

ทุกคนถอนหายใจโล่งอก

คิดว่าเหตุการณ์จบลงแล้ว

แต่ทันใดนั้น

มู่ชิงเหยากลับชะงัก

นางรีบวิ่งไปยังประตูผนึก

ก่อนจ้องอักขระโบราณบนผิวประตู

ใบหน้าค่อย ๆ ซีดลง

"เป็นไปไม่ได้..."

ซูอู๋เซวียนเดินเข้าไป

"เกิดอะไรขึ้น"

มู่ชิงเหยาชี้ไปยังตำแหน่งหนึ่ง

ตรงนั้น

อักขระโบราณตัวหนึ่ง

หายไปแล้ว

ไม่ใช่แตกร้าว

ไม่ใช่ถูกทำลาย

แต่มันหายไปจริง ๆ

ราวกับถูกลบออกจากโลก

นางกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเล็กน้อย

"อักขระตัวนี้..."

"เป็นส่วนหนึ่งของค่ายกลผนึก"

ทุกคนพลันนิ่งงัน

มู่ชิงเหยาสูดลมหายใจลึก

ก่อนกล่าวประโยคที่ทำให้ทั้งโพรงเงียบสนิท

"ผนึกไม่ได้กำลังแตกร้าว"

"แต่มันกำลังถูกปลดออกทีละส่วน"

ความหนาวเย็นแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจของทุกคน

หากเป็นเช่นนั้น

แสดงว่ามีบางสิ่งกำลังทำลายผนึกจากภายใน

หรือไม่ก็...

กำลังปลดมันออกอย่างจงใจ

คืนนั้น

หลังทุกอย่างสงบลง

หลินเซวียนยืนอยู่ตามลำพัง

สายตามองไปยังประตูยักษ์

รอยแตกสีดำยังคงสั่นไหวเบา ๆ

ทันใดนั้น

เขาเห็นภาพหนึ่ง

เพียงชั่วพริบตา

อีกฟากหนึ่งของรอยแตก

ชายผู้ถือโคมกำลังยืนอยู่

เบื้องหลังคือเมืองสีดำไร้ขอบเขต

ชายคนนั้นมองตรงมาที่เขา

เงียบงัน

ไม่เอ่ยคำใด

จากนั้น

อีกฝ่ายค่อย ๆ ยกมือขึ้นช้า ๆ

ราวกับกำลังรอคอย

บางสิ่ง

หรือใครบางคน

ก่อนที่ภาพทั้งหมดจะเลือนหายไป

หลินเซวียนยืนนิ่งอยู่กับที่

หัวใจเต้นแรงอย่างบอกไม่ถูก

"สิ่งที่หลุดออกมาจากผนึกในวันนี้"

"อาจเป็นเพียงจุดเริ่มต้น"

"เพราะบางสิ่งที่อยู่ด้านใน..."

"กำลังพยายามออกมาเช่นกัน"