พู่กันเนรมิต

บทที่ 50 

กลยุทธ์

เซียวฟ่างปรายสายตาเย็นชามองไปที่เซียวไป๋ และพูดว่า "ผู้อาวุโสห้าสังหารคน!" เซียวไป๋ตกตะลึงจากนั้นชี้ไปที่ผู้บัญชาการทั้งสองที่อยู่ใกล้เขาที่สุด และพูดว่า "เจ้า...ไปสังหารเขา!"

ผู้บัญชาการสองลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นตบไหล่ผู้บัญชาการเก้า ด้วยพลังลมปราณเบาๆ และพูดว่า "ข้าจะให้เจ้ารับผิดชอบงานในการสังหารอดีตผู้นำ" ผู้บัญชาการเก้าตกตะลึงและลังเลอยู่นาน

อย่างไรก็ตาม เซียวหลงก็ยังคงเป็นเจ้านายของตระกูลเซียวในปัจจุบัน

ภายในเมืองลั่วหยุน ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะแบกรับความรับผิดชอบในการสังหารผู้นำตระกูลโดยไม่ได้รับอนุญาต หลี่ชื่อ หยางเป็นสมาชิกของตระกูลหลี่  หากเขาสังหารผู้นำตระกูลเซียว มันจะเป็นการละเมิดกฎของเมืองลั่วหยุน

ในเวลานั้น มีความเป็นไปได้สูงที่ตระกูลหลี่จะถูกเจ้าเมืองลงโทษ อย่างไรก็ตาม หากเปลี่ยนเป็นเซียวฟ่างและคนอื่น ๆ สังหารเซียวหลง พวกเขาจะไม่ถูกลงโทษโดยเจ้าเมือง แต่พวกเขาจะสร้างความโกรธแค้นต่อสมาชิกตระกูลเซียวนับไม่ถ้วน

มีสมาชิกตระกูลเซียวหลายหมื่นคน และทุกคนไม่ได้อยู่ข้างอาวุโสใหญ่ เมื่อมีคนที่คิดกบฏและสังหารผู้นำตระกูลอย่างเปิดเผย มันจะกลายเป็นเป้าของการวิพากษ์วิจารณ์ของสาธารณชนทันที

ในบางครั้ง อาจจะถูกสังหารโดยกองทัพที่โกรธแค้น นี่เป็นเหตุผลว่า เหตุใดตลอดทั้งปีก่อน เซียวฟ่าง ผู้อาวุโสใหญ่เพียงแค่กักตัวเซียวหลงไว้ในบ้าน และไม่กล้าสังหารเขาอย่างเปิดเผย

แต่ตอนนี้ เซียวฟ่างอดทนไม่ได้อีกต่อไป เพื่อที่จะกลายเป็นผู้นำคนใหม่ของตระกูลเซียว เขาต้องการให้เซียวหลงตายทันที

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ ทันใดนั้นเซียวฟ่างก็ส่งเสียงครวญครางอย่างเยือกเย็นชี้ไปที่ผู้บัญชาการเก้า และพูดด้วยเสียงเบาๆว่า: "เจ้า..ไปสังหารเขาทันที! หัวใจของผู้บัญชาการเก้าสั่นสะท้าน และใบหน้าของเขาซีดเผือด

ในตอนนี้เขารู้ดีว่า คราวนี้ไม่ว่าในกรณีใด ๆ เขาไม่สามารถปัดความรับผิดชอบในการสังหารผู้นำตระกูลเซียวออกไปได้ ตอนนี้เรื่องได้สิ้นสุดลงแล้ว ผู้บัญชาการเก้าจึงไม่ลังเลอีกต่อไป

เขากัดฟันไม่พูดอะไรสักคำ เขาโบกดาบโดยตรงและแทงไปที่คอของเซียวหลง!

“ สารเลว!” เซียวหนูโกรธแค้นและโพล่งออกมาทันที เขาประมาทไม่ทันได้มองสถานการณ์ และต้องการหยุดยั้งผู้บัญชาการเก้า

น่าเสียดายที่การโจมตีทั้งหมดของเขาถูกสกัดกั้นโดย "ค่ายกลปิดผนึก" และไม่สามารถทำอะไรได้แม้แต่น้อย

เมื่อเห็นฉากนี้ ในที่สุดเซียวฟ่างก็กลั้นหายใจ และเขาก็หัวเราะอย่างดุเดือด: "ฮ่าฮ่า มันไร้ประโยชน์! เซียวหนู ตอนนี้เจ้าจะเห็นด้วยตาของเจ้าเองว่า สารเลวตัวนี้ตายต่อหน้าเจ้าได้อย่างไร ... "

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่เขาจะพูดจบ รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็แข็งตัวขึ้นทันที

“ แปะ!” เซียวหลงตบหน้าผู้บัญชาการเก้าอย่างหนักหน่วง มือของเซียวหลงนั้นหนัก และร่างกายของผู้บัญชาการเก้ากลิ้งไปมาเหมือนท่อนไม้

"อ้าก..." ทันใดนั้นเสียงกรีดร้องของผู้บัญชาการเก้าก็ดังออกมาจากปากของเขา จากนั้นร่างของผู้บัญชาการเก้าก็ล้มลงกับพื้นอย่างแรงและแน่นิ่ง ไม่ขยับ

"เป็นไปได้อย่างไร?" เซียวฟ่างและคนอื่น ๆ ตกใจ และใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ

ความแข็งแกร่งของเซียวหลง เห็นได้ชัดว่ามีเพียงหกระดับของอาณาจักรถงซวน! เป็นไปได้อย่างไรที่จะตบผู้บัญชาการเก้า ในระดับกงหวู่ไปนอนกับพื้นได้

เซียวไป๋ก้าวไปข้างหน้าทันที เพื่อตรวจสอบอาการบาดเจ็บของผู้บัญชาการเก้า แต่ในเวลาต่อมา ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันทีและเขาก็สูดอากาศเย็น ๆ

“ อาการบาดเจ็บของเขาเป็นอย่างไรบ้าง?” เซียวฟ่างขมวดคิ้วและเอ่ยถามด้วยเสียงเบาๆ

"ผู้บัญชาการเก้าสิ้นใจแล้ว ... " เซียวไป๋หวาดหวั่นจนตัวสั่น เซียวไป๋กล่าว ขณะที่เขาพลิกร่างของผู้บัญชาการเก้า ผู้คนเห็นได้ทันทีว่า การตายของผู้บัญชาการที่เก้าเป็นเรื่องที่น่าอนาถใจ เลือดออกเจ็ดทวาร ใบหน้าบิดเบี้ยวไปหมด การตายแบบนี้ 

ทำให้ผู้คนรู้สึกมึนงงเมื่อได้เห็น

"ขอแสดงความยินดีกับเจ้าของร่าง สามารถสังหารผู้ฝึกตนอาณาจักรกงหวู่ ได้รับ 1,000 คะแนนประสบการณ์ รับน้ำหมึกดั้งเดิม 1,000 หยด"

"ค่าประสบการณ์ปัจจุบันคือ 1840/6000 คะแนนปัจจุบันมีหมึกดั้งเดิมจำนวน 1000 หยด

ภายในใจของเซียวหลง มีเสียงเตือนของระบบที่เกี่ยวข้องดังขึ้นทันที ที่จริงแล้ว ผู้บัญชาการเก้าไม่ได้ถูกเซียวหลงสังหาร

ในขณะนั้นเซียวหลงใช้พลังศักดิ์สิทธิ์ทั้งสองของ      "เพลิงพิโรธแห่งพู่กันเทพ" และ "คำสาปพู่กันเทพเจ้า" ซึ่งกระตุ้นให้เกิดผล " ต้องตาย" ทันที และคร่าชีวิตของผู้บัญชาการเก้า

และการตบของเซียวหลง ก็เพื่อปกปิดสายตาของผู้คน ท้ายที่สุด เซียวหลงรู้ดีว่าความลับของเขา ต้องไม่มีทางเปิดเผยได้ง่ายๆ นอกจากนี้ เซียวหลงยังได้ทดสอบท่วงท่า เพื่อปกปิดความลับต่อไป

"ผายลม เจ้าสังหารผู้บัญชาการเก้าได้อย่างไร?"          เซียวฟ่างจ้องมองเซียวหลง ด้วยแววตาที่มุ่งร้าย และกล้ามเนื้อที่อยู่ที่หางตากระตุกไม่หยุด เขาไม่เคยเชื่อเลยว่า ตอนนี้เซียวหลงมีความแข็งแกร่งพอที่จะสังหารผู้บัญชาการเก้าได้

เซียวหลงตะคอกและพูดว่า: "มันเป็นเพียงสุนัขที่น่ารังเกียจ ข้าจึงต้องสังหารมัน เมื่อเขาพูดจบประโยค เซียวหลงจงใจมองไปที่ไกล ๆ พร้อมกับทำท่วงท่า "สบาย ๆ จากหางตาของเขา" 

และในส่วนลึกของดวงตานั้น จงใจเปิดเผยร่องรอยของความรู้สึกผิด การเคลื่อนไหวเล็ก ๆ เหล่านี้ ในความมืด ที่ดูเหมือนจะแอบซ่อนอยู่ แต่สามารถตรวจพบได้ง่าย

เซียวหลงจงใจอำพรางการเคลื่อนไหวเล็ก ๆ เหล่านี้ ดวงตาของหลี่ชื่อหยางก็เหล่ทันที ดูเหมือนรับรู้อะไรบางอย่าง อย่างไรก็ตาม เซียวฟ่างรู้สึกสับสนด้วยความโกรธ และสูญเสียความรู้สึก และวิจารณญาณไปนานแล้ว

“ สามหาว!” เซียวฟ่างจ้องมองเซียวหลงและต้องการสังหารเขา: "เจ้าสัตว์ร้ายตัวน้อย กล้าดีอย่างไร! เนื่องจากเจ้าอยากตายมาก ข้าจะลงมือเอง ทันทีที่สิ้นคำ เซียวฟ่างต้องการสังหารเซียวหลงด้วยตัวเอง

“ ไม่!” หลี่ชื่อหยางขมวดคิ้ว และรีบเอื้อมมือไปหยุด เซียวฟ่างที่กำลังจะเริ่มโจมตี

“ ท่านหยุดข้าเพื่ออะไร วันนี้ข้าต้องสังหารเจ้าสารเลวตัวน้อย เซียวฟ่างกัดฟันและพูดอย่างดุเดือด

“ เพี๊ยะ!” หลี่ชื่อหยางตบหน้าเซียวฟ่างโดยตรง เซียวฟ่างนั้นตกตะลึงไปชั่วขณะ เต็มไปด้วยความสงสัยและความตกตะลึง

"เจ้า..." เซียวฟ่างต้องการโกรธ แต่เขาต้องอดทนต่อความอัปยศอดสู อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาเห็นดวงตาที่อดกลั้นของ        หลี่ชื่อหยาง ร่องรอยของความน่ากลัวก็ปรากฏขึ้นในใจของเขา

"ใจเย็นหรือ?"หลี่ซื่อหยางมองเซียวอย่างดูแคลนและถามอย่างเย็นชา ท่าทางเช่นนั้น น้ำเสียงแบบนั้นมันเหมือนหันหน้าหนี ราวกับหนีสุนัข ในความเป็นจริงตอนนี้.... เซียวฟ่างคือสุนัขของเขา

ต่อมาหลี่ชื่อหยางไม่ได้ให้ความสนใจกับเซียวฟ่างต่อไป เขามองไปที่เซียวหลง ดวงตาของเขามืดมนมากขึ้นเรื่อย ๆ

“ แน่นอนว่าจะต้องมีชายผู้แข็งแกร่งลึกลับ ที่คอยปกป้องเจ้าอย่างลับๆ?” หลี่ชื่อหยางกล่าวอย่างเย็นชา

เซียวหลงไม่ปฏิเสธ  "หวาดกลัวหรือ?" หลี่ชื่อหยางตะคอกด้วยความรังเกียจ เขาจะหวาดกลัวได้อย่างไร?

ทันที หลี่ชื่อหยางปล่อยวางการรับรู้ของเขาอย่างเต็มที่ และรับรู้ทุกสิ่งรอบตัวเขาอย่างรอบคอบ

อย่างไรก็ตาม เป็นเวลานานเขาไม่พบสิ่งที่น่าสงสัย ขณะนี้ในส่วนลึกของดวงตาของเขา ในที่สุดก็ปรากฏร่องรอยแห่งความสยองขวัญ

---------------------------------ตามเงื่อนไขของลิขสิทธ์์ทำให้สามารถเผยแพร่ตอนฟรีได้เพียงเท่านี้  ขอบคุณที่ติดตามค่ะ