มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

“พี่กาง!” หัวโล้นที่ลุกขึ้นจากพื้นมึนงง “เจ้าหนูนี่แปลกๆ!”

“ระวัง!” พี่กางสั่นหัว และช่วยหัวโล้นลุกขึ้น “เจ้าหนูนี่มีวิชา แต่ยิ่งเสี่ยงยิ่งคุ้ม”

“ฉันจะปล่อยให้เหล่าพี่น้องก่อกวนเขา และจากนั้น เราก็เข้าไปจับเหลียวชาชา!” หัวโล้นแนะนำ ลูบหัวโล้นๆ ของตัวเอง และยิ้มอย่างชั่วร้าย

“พี่น้อง ออกมา ให้เจ้าหนูนี่รู้ความสามารถของเราบ้าง อย่าให้คนอื่นดูถูกพวกเราได้”

หลังจากหัวโล้นพูดอย่างนั้น ในห้องโถงที่มืดมิดนี้ ก็ได้มีชายในชุดสูท 20 คนออกมา ฉินเฉารู้สึกว่าคนพวกนี้ต่างจากพวกที่มาล้อมเขาเมื่อก่อนอย่างสิ้นเชิง

ชัดเจนว่าคนกลุ่มนี้ได้รับการฝึกฝน แถมยังสัมผัสได้ถึงความต้องการฆ่าอีกด้วย พวกนี้ต้องเป็นอาชญากรแน่ๆ

สำหรับคนพวกนี้ พวกเขาจัดการชีวิตคนเหมือนกับฝุ่นดิน เทียบกับกลุ่ม 300 คน ชัดเจนว่าชาย 20 คนนี้จัดการยากกว่า

“เพื่อน ฉันรู้ว่านายเป็นผู้ชาย” พี่กางคนนั้นเห็นว่าคนของเขาออกมาแล้ว รอยยิ้มภูมิใจก็ปรากฏบนใบหน้าของเขา “แต่อย่างที่นายเห็น วันนี้ พวกเราพี่น้องอยู่ที่นี่ พวกเราไม่มีอะไรมาก แค่แต่ละคนมีปืนเท่านั้นเอง ดังนั้น ฉันขอให้เพื่อนเข้าใจด้วย”

“หึหึ นายคิดว่าฉันกลัวเหรอ?” ฉินเฉาหัวเราะ แสดงออกถึงการไม่ยอมรับ

“พี่น้อง ดูเหมือนว่าเพื่อนของเราจะไม่เชื่อ ทุกคนแสดงความจริงใจของเราให้เขาเห็นหน่อย”

เมื่อเสียงของพี่กางเอ่ยขึ้น คนทั้ง 20 คน แต่ละคนต่างพากันหยิบปืนออกมา พร้อมกับชี้ปากกระบอกปืนมาทางฉินเฉาที่ตรงกลางโถง

“อ๊า!” เหลียวชาชาเอามือปิดปากด้วยความตกใจ เธอไม่คิดว่าพวกผู้โจมตีจะมีปืนมากขนาดนี้

“พวกแกมาจากกลุ่มบริษัทจงใช่มั้ย!” เหลียวชาชาเพียงแค่คิดนิดหน่อยก็รู้ถึงตัวตนที่แท้จริงของกลุ่มคนตรงหน้านี้ กลุ่มบริษัทจงเป็นกลุ่มธุรกิจอุตสาหกรรมหนัก แต่จริงๆ แล้ว พวกเขาแอบค้าอาวุธอยู่ทุกที่ เป็นที่รู้จักดีว่า เป็นผู้ค้าอาวุธ

เมื่อเห็นว่าแม้แต่บริษัทจงยังส่งคนของพวกเขามาจัดการเธอ ดูเหมือนว่าศัตรูของพ่อเธอจะมากจริงๆ!

“สาวน้อย คนฉลาดมักตายไว” หัวโล้นหัวเราะอย่างชั่วร้าย

“เหลียวชาชา ถ้าเธอตาย อย่ามาโทษเราล่ะ” พี่กางคนนั้นพูดเยาะ “ถ้าอยากจะโทษใครสักคน ให้ไปโทษพ่อแก่ๆ ของเธอ ที่เขาเข้ามายุ่งกับธุรกิจอาวุธ ต้องการจะทำลายแหล่งวัตถุดิบของบริษัทจงของเรา ฉันอยากจะรู้เหมือนกันว่าธุรกิจอาวุธของเขาสำคัญกว่า หรือลูกสาวของเขาสำคัญกว่า”

พร้อมกันนั้น ชาย 20 คน ก็ยกปืนพวกเขาขึ้น ชี้มาที่ฉินเฉาและเหลียวชาชา เหมือนต้องการอยากจะให้ทั้งสองคนยอมจำนน เหลียวชาชารู้สึกว่าหัวใจบีบรัด หน้าซีด และจับแขนเสื้อฉินเฉาแน่น

แชะ! ในบรรยากาศที่ถูกควบคุมนี้ ฉินเฉาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น จุดบุหรี่ขึ้นสูบอย่างเกียจคร้าน และมองอย่างยิ้มแย้มไปที่ผู้คนที่อยู่รอบๆ เขา

“ยิ้มอะไรของแก!” หัวโล้นจ้อง “กลัวจนบ้าไปแล้วสิ!?”

“ฉันยิ้มให้พวกไม่รู้เรื่องรู้ราว” ฉินเฉากอดเหลียวชาชา เพื่อให้ร่างกายที่กำลังสั่นของสาวน้อยนางนี้รู้สึกถึงความอบอุ่นของเขา และไม่นานเธอก็เริ่มสงบลง “พวกนายคิดว่า แค่ดุ้นติดไฟจะจัดการฉันได้เหรอ?”

“โคตรจองหอง” หัวโล้นฉีกยิ้ม และเย้ยว่า “ตอนนี้ ฉันจะเจาะรูบนตัวแกหลายๆ รูเลย!”

พร้อมกันนั้น เขาก็เอาปืนออกมา ชี้ไปที่หัวของฉินเฉา

แต่ฉินเฉายังคงสงบ ปล่อยให้พวกอาชญากรรู้สึกกระสับกระส่ายไม่สบาย นิ้วของพวกเขาอยู่ในไกปืน ไม่รู้ว่าทำไมถึงกดไม่ลง พวกเขารู้สึกแปลกเกินบรรยาย

“ชาชาน้อย กลัวมั้ย?” ราวกับว่าปืนไม่ได้เล็งมาทางเขา ฉินเฉาพ่นควันออกมา และถามเหลียวชาชาในอ้อมแขน

“....” เหลียวชาชาพ่นลมหายใจเย็นๆ ออกมา ทำให้ตัวเองสงบลง เธอมองไปที่ฉินเฉา และทันใดนั้นก็ฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาว “ไปจัดการพวกมัน เรากำลังจะแพ้การแข่งนะ”

“ดี!” ฉินเฉาทิ้งก้นบุหรี่ลงบนพื้นและเหยียบมัน “ขอเวลาหนึ่งนาที”

พร้อมกันนั้น ฉินเฉาก็ขยิบตาให้หัวโล้นและพี่กลางของเขา จากนั้น ด้วยความประหลาดใจของเขา ฉินเฉาและเหลียวชาชาก็เหมือนกับอากาศ หายตัวไปโดยไม่รู้ร่องรอย

กลุ่มนอกกฎหมายนี้ ตะลึง พลางคิดว่า ‘นี่มันอะไรวะ เวทมนตร์เหรอ?’

ตามจริงแล้ว นี่เป็นความสามารถแรกที่ฉินเฉาได้รับมาจากผีสาว หายตัว ตอนนี้เขาเป็นวิญญาณปีศาจ ความสามารถของเขาเพิ่มขึ้นอย่างมาก เขาสามารถแม้แต่พาคนหายตัวไปด้วยกันกับเขาได้เป็นนาที

เหลียวชาชาประหลาดใจ เพราะจู่ๆ เธอก็ไม่สามารถเห็นร่างกายของตัวเองได้ แต่เธอยังสามารถสัมผัสมันได้อยู่ ไม่ใช่เพียงแค่เธอ แต่ฝั่งตรงข้ามก็ไม่สามารถเห็นเธอได้เช่นกัน เธอคิด ‘หรือนี่ฉินเฉาเป็นคนทำ? เขาเป็นใครกัน? ใช่แล้ว เขาคือฉินเฉา!’

เหลียวชาชาทันใดนั้นก็รู้สึกว่าข้างๆ เธอเบาลง ชายที่เธอใช้พิงอย่างมั่นคงหายไปโดยไม่รู้ว่าเขาหายไปไหน ทันใดนั้นหัวใจของเธอก็เกิดความตระหนก และลืมไปว่าเธอยังหายตัวอยู่ ตะโกนออกไป

“ฉินเฉา นายอยู่ไหน!”

“พี่กาง พี่ได้ยินมั้ย!” หัวโล้นจู่ๆ ก็รู้สึกขนลุกทั่วร่าง คนพวกนั้นเห็นชัดๆ ว่าหายตัวไป แต่พวกเขากลับยังได้ยินเสียง เรื่องพวกนี้มันแปลกจริงๆ

“ระวัง ชายคนนี้ชื่อฉินเฉา บางทีมันอาจใช้เครื่องพรางตาอะไรสักอย่าง!” พี่กางคนนั้นดึงปืนออกมาตามสัญชาตญาณ ปลดเซฟ และมองไปที่เสียงที่เขาได้ยิน

“ฉินเฉา นายอยู่ไหน?” เหลียวชาชาตระหนก และร้องออกมาอีกครั้ง

“เสียงมาจากทางนั้น!” พี่กางหูดี เขารีบชี้ไปทางที่เสียงมา ทุกคนก็รีบยกปืนชี้ไปทางที่เสียงมานั้น

“ฉันอยู่นี่!” ในตอนนี้เอง ชายในชุดโค้ตยาวสีดำจู่ๆ ก็ปรากฏตัวบนพื้นที่ชั้นสอง กำลังยืนอยู่ข้างหลังพวกนอกกฎหมายนี้

“ระวัง!” ตาของพี่กางหรี่ลง หัวใจของเขากระสับกระส่าย

พวกนอกกฎหมายรีบหันกลับไป เล็งปืนไปที่ชายที่จู่ๆ ก็ปรากฏตัวออกมาอย่างประสาทกิน แต่ฉินเฉาเร็วกว่า เขารีบยื่นมือออกไป ควบคุมร่างกายชายสองคนด้วยพลังเทเลคิเนซิสของเขา และจากนั้นร่างของพวกเขาก็ลอยเข้ามาหาฉินเฉา และในที่สุดขาของพวกเขาก็ถูกฉินเฉาจับไว้

น้ำหนักของชายสองคนหนักกว่า 100 กิโลกรัม ในมือเขา แต่ราวกับไม่มีอะไร เขาเหวี่ยงชายสองคนไปรอบๆ ราวกับกิ่งไม้ และพร้อมกับเสียงกระอัก พวกนอกกฎหมายที่เรียงกันอยู่ในชั้นสองก็ถูกล้มไปหลายคน

ขณะที่ถือชายสองคนไว้อยู่ ฉินเฉาเหมือนกับเทพสงคราม ก่อหายนะจากบนลงล่าง พวกนอกกฎหมายกว่า 20 คน ถูกพวกเดียวกันฟาดลงไปกองกับพื้น

เพียงแค่ครึ่งนาที ฉินเฉาก็จัดการกับคนไปมากกว่า 10 คน กลุ่มคนที่เมื่อกี้ดุร้ายและอันตรายตอนนี้นอนกองอยู่บนพื้นด้วยความเจ็บปวด

“อั่กก!” ทั้งสองคนในมือฉินเฉา ในที่สุดก็ทนไม่ไหวกระอักเลือดออกมา เพื่อเป็นอาวุธ ร่างกายของพวกเขาได้ฟาดใส่กับกระดูกไม่รู้เท่าไหร่ ในที่สุด พวกเขาก็ตัวอ่อน

ฉินเฉาทิ้งทั้งสองคนลงกับพื้น และนั่งลงบนราวลูกกรงในชั้นสอง เขาไม่ลืมที่จะหยิบเอาแม่น้ำแดงออกมาคาบไว้ในปากและจุดมัน

ผู้คนที่ยังยืนอยู่ พากันกลัวจนขี้ขึ้นสมอง เมื่อเห็นฉินเฉานั่ง พวกเขาลืมแม้แต่จะลั่นไก

“พูด ขยะอย่างพวกแกอยากจะแย่งคนภายใต้การดูแลของฉัน? ล้วนแต่เป็นสวะทั้งนั้น”

พร้อมกันนั้น ฉินเฉาก็กระชากดวงตาออกมาจากเบ้าด้วยพลังเทเลคิเนซิสของเขา ลอยมันขึ้นบนอากาศ และทำให้มันกลายเป็นขี้เถ้า

“แก๊งลักพาตัว สำหรับฉัน พวกแกมันไม่มีอะไรเลย”

“บ้าไปแล้ว! ฉันไม่เชื่อว่าแกจะไม่กลัวลูกปืน!” หัวโล้นในที่สุดก็สติแตก เขายิงปืนของเขาออกไปหลายนัดใส่ฉินเฉา ที่กำลังนั่งอยู่บนราวลูกกรง

แต่จากนั้น ฉากที่มหัศจรรย์ก็เกิดขึ้น ฉินเฉาทันใดนั้นก็ยื่นมือซ้ายขึ้นมา อากาศตรงหน้าแกว่งไปมา ลูกกระสุนค่อยๆ ช้าลง และจากนั้นพร้อมกับเสียงเคร้ง ชนเข้ากับหน้าอกฉินเฉา และกระเด้งออกมาพร้อมกับประกายไฟ

“หะ!” หัวโล้นตะลึง ปืนในมือของเขาแทบตกลงพื้น

“บัดซบ นี่เป็นไปไม่ได้! ทุกคนยิง! ฆ่าไอ้ลูกสำส่อนนี่!” หัวโล้นตะโกนใส่พี่น้องของเขา และจากนั้นก็ลั่นไกอีกครั้ง

ปืนสิบกระบอกคำรามออกมาอย่างโกรธแค้น ฉินเฉากลับไร้อารมณ์ นั่งอยู่ที่นั่นพร้อมกับมือหนึ่งที่ยื่นออกมา กระสุนทุกลูกก่อนที่จะถึงตัวเขา ราวกับกำลังเต้นอยู่ จู่ๆ ก็ช้าลง และจากนั้นก็ชนเข้ากับร่างของฉินเฉาพร้อมเสียงปะทุ

เสียงของโลหะอื่นๆ ลูกกระสุนกระเด้งออกมาและตกลงกับพื้น

ฉินเฉาพยักหน้าด้วยความพอใจราวกับเป็นเรื่องธรรมชาติ ด้วยพลังเทเลคิเนซิสที่เพิ่มขึ้น รวมกับความสำเร็จเล็กๆ ในพระสูตรหัวใจเพชร กับลูกกระสุนปืนพกธรรมดาไม่สามารถทำอะไรร่างกายเขาได้

พระสูตรหัวใจเพชรนี่ดีจริงๆ พระสูตรแบ่งเป็นสี่ขั้นด้วยกัน กลั่นเพชร, เพชรระฟ้า, เพชรเฉือนคม, เพชรทะลวงภูผา เขาเพิ่งได้ขั้นแรกมา กลั่นเพชร

เมื่อเขาเข้าสู่ขั้นสอง เพชรระฟ้า แม้ว่าจะไม่ใช้พลังเทเลคิเนซิส กระสุนก็ไม่สามารถทำร้ายเขาได้

โชคไม่ดีที่พระสูตรหัวใจเพชรนี้ ยิ่งเขาฝึกมันยิ่งยาก โดยเฉพาะกับฉินเฉาที่เป็นพุทธะ ปีศาจ ทั้งสองทาง มันสามารถพูดได้ว่า เขาต้องใช้ความพยายามเป็นสองเท่าเพื่อจะข้ามขั้น เมื่อเทียบกับคนอื่นๆ ที่ฝึกแค่ทางเดียว

แต่ผลลัพธ์ที่ได้เพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ เมื่อฝึกทั้งปีศาจ และ พุทธะ

อย่างที่คนเก่าคนแก่เคยพูดไว้ ปีศาจเฒ่าคือพุทธะ

เมื่อเขาคิดเรื่องนี้ เขาไม่ได้สังเกตว่าบุหรี่ในมือเขาได้มอดลงแล้ว เขาส่ายหัว ยกบุหรี่ขึ้นมา และยื่นมันไปใกล้ๆ กับกระสุนที่ลอยเข้ามา พร้อมกับปฏิกิริยาเมื่อกระสุนเฉียดผ่าน บุหรี่ของเขาก็ติดอีกครั้ง และจากนั้นก็คาบมันไว้ในปาก

แกร็ก แกร็ก! ปืนทุกกระบอกกระสุนหมด แต่ฉินเฉาไม่แม้แต่ผายลม ยังคงนั่งอยู่ที่นั่น

“แกไม่ใช่คน!” หัวโล้นใกล้จะบ้า “แกมันคนเหล็ก!”

“แกเป็นใครกันแน่!” พี่กางที่ยืนอยู่ที่นั่นด้วยใบหน้าที่มั่นใจเมื่อกี้ ตอนนี้มีเหงื่อเย็นๆ ไหลอาบ “บอกชื่อแกมา!”

“ใกล้จะหนึ่งนาทีแล้ว....” ฉินเฉามองดูนาฬิกาที่ข้อมือเขา โดยไม่สนใจคำถามของพี่กางคนนั้น แต่พูดขึ้นง่ายๆ ว่า “หมดเวลาแล้ว พวกแกทุกคน พวกแกจะทำเอง หรือจะให้ฉันส่งพวกแกลงนรกทีละคน?”

“เวรเอ๊ย ฝันไปเถอะ!” หัวโล้นที่อารมณ์ร้าย เขาเปลี่ยนลูกแม็ค และเล็งไปที่ฉินเฉา “ฉันไม่เชื่อ มาดูกันว่าหัวแกจะแข็งมั้ย!”

พร้อมกันนั้นเขาก็ยกปืนขึ้น และลั่นไก ตาของฉินเฉาฉายแววต้องการฆ่าออกมา พี่กางที่อยู่ใกล้ๆ หางคิ้วกระตุก และร้องออกมา

“อย่ายิง!”

จบตอน