ฉันนี่แหละ...ด็อกเตอร์ในต่างโลก

การรบที่ฝ่ายหนึ่งได้โจมตีอยู่ฝ่ายเดียวก็ได้จบลง ควันเพลิงลอยขึ้นมาหลายจุดจากสนามรบภายในพร้อมกับเสียงโห่ร้องของทหารซาทารอสที่เห็นศัตรูราบเป็นหน้ากลอง รีออนที่เห็นว่ามันไม่มีอะไรเหลือแล้วก็รีบสั่งเคลียร์ป่าแห่งนี้เป็นการด่วน พร้อมกับสั่งให้ซ่อมแซมกับดักที่สามารถใช้การได้อยู่ให้กลับมาใช้งานได้อย่างปกติอีกครั้งหนึ่ง แต่เขาไม่รู้เลยว่าสายลับที่ยืนอยู่บนหน้าผาได้เห็นเกือบจะทุกอย่างของการรบครั้งนี้ “ข้าต้องรีบกลับไปรายงานสิ่งได้เห็นทันที.. เจ้าเครื่องยิงนั่น มันคือสิ่งใดกัน.. แล้วทหารม้าที่เก่งกาจที่สุดของกองทัพเราเมื่อเข้าไปยังป่านั้นถึงกับเสียชีวิตหมดไม่เหลือเลยสักนายเดียว ไม่รู้ว่าพวกซาทารอสมันทำได้อย่างไร แต่ข้าต้องรีบนำข้อมูลสองสิ่งนี้ไปบอกกับท่านผู้บัญชาการโดยเร็ว” สายลับคนนั้นกล่าวออกมาพร้อมกับควบม้าออกไปในทันที รีออนที่ไม่ได้รับรู้อะไร และมัวแต่ยุ่งวุ่นวายกับการจัดการในส่วนต่างๆ ศพของบรรดาทหารดีไวท์ที่มากมายก็ต่างถูกนำออกไปกำจัดทันที แต่กว่าที่มันจะเสร็จสิ้นก็ต้องใช้เวลาหลายวันเลยทีเดียว ในระหว่างนี้ เขาก็กลับเข้าสู่เมืองเลบานอนเพื่อกลับไปพักผ่อน เพราะตอนนี้มันก็เป็นเวลาเกือบจะเที่ยงคืนเข้าไปแล้ว แต่ที่น่าแปลกใจ คือชาวบ้านทุกหลังคาเรือนต่างออกมาต้อนรับ และในมือถือตะเกียงไฟคนละอัน พร้อมกับมืออีกข้างที่โปรยดอกไม้แสดงความยินดีกับชัยชนะ“ท่านผู้บัญชาการรีออน..รีออน!!รีออน!!รีออน!!รีออน!!..” เสียงดังกึกก้องไปทั่วทั้งเมือง บรรยากาศแห่งวีรบุรุษนี้รีออนไม่คุ้นชินกับมันเลยสักนิด เขาถอนหายใจออกมาเล็กน้อยก่อนที่จะแคทเทอรีนจะสะกิดแขน และกล่าวขึ้น“ท่านพี่... ดูเหมือนว่าสาวๆในเมืองจะมองท่านตาเป็นมันเลยนะเจ้าคะ..” รีออนที่ได้ยินก็มองไปรอบๆ และพบว่าสาวๆในเมืองไม่ว่าจะเป็นคนสาวคนแก่ก็ต่างส่งจูบมาให้กับเขาเป็นการใหญ่ คนที่วันๆอยู่แต่ห้องแลป เขาไม่เคยรู้จักอะไรอย่างนี้มาก่อน แน่นอนว่ามันทำให้เขาประหม่าเล็กน้อย แต่เขาก็ยังทำหน้านิ่งๆ และตอบกลับไปในทันที“พวกเธอเหล่านั้นแค่อยากขอบคุณข้าที่รักษาเมือง รักษาชีวิตของครอบครัวของพวกเธอได้ต่างหากเล่า ... หรือว่าน้องพี่จะหึงหวงข้ากัน ถึงได้กล่าวออกมาเช่นนั้น” รีออนหันกลับมาตอบกลับแคทเทอรีน“ก็แน่นอนซิเจ้าคะ.. ก็ท่านพี่มีความสามารถมากมายขนาดนี้ สาวๆที่ไหนก็อยากได้ท่านเป็นสามีกันทั้งนั้น ข้าจะไม่หึงหวงเลยก็คงจะแปลกเกินไปเสียหน่อย” รีออนที่ได้ยินก็เสียวสันหลังนิดหน่อย เขาจึงเดินไปข้างหน้าต่อโดยที่ไม่ได้กล่าวอะไรออกมา เสียงสรรเสริญดังไปทั่วทั้งเมือง ไม่นานกองทัพก็เดินมาถึงลานหน้าอาคารบัญชาการที่มีหลายคนรอต้อนรับอยู่ ทั้งกษัตริย์ผู้เป็นพ่อ ราชินีผู้เป็นแม่ น้องสาวเจ้าหญิงเซฟีน่าของรีออนเองก็รออยู่ด้วยเช่นกัน มันทำให้รีออนแปลกใจเล็กน้อยที่พวกท่านยังไม่เข้านอน แต่กลับมารอเขาอยู่ ถึงจะเป็นชัยชนะ แต่มันก็แค่ทัพหน้าเพียงเท่านั้นเอง“ทำไมพวกท่านยังไม่เข้านอนอีกล่ะขอรับ..” รีออนกล่าวถามออกมาถาม“แล้วจะให้พวกเรานอนกันได้อย่างไรกันล่ะจ๊ะลูกรัก เสียงระเบิดดังมาเกือบตลอดทั้งเย็นอย่างนั้น อีกอย่างชาวบ้านต่างก็เตรียมตัวต้อนรับกองทัพของเจ้าอยู่อย่างนั้นอีก” ราชินีเซล่ากล่าวออกมากับลูกชายของเธอ พร้อมกับเขามากอด“นั่นซิ จะให้นอนได้อย่างไรกัน เรื่องน่ายินดีอย่างนี้ ข้าไม่คิดเลยว่าเจ้าจะมีความสามารถที่เก็บซ่อนเอาไว้มากมายขนาดนี้ ข้าคิดไม่ถึงจริงๆ เจ้าลูกชาย” ราชาฟรีลิมเองก็เดินเข้ามากอดรีออนพร้อมกับใจที่ยอมรับในความสามารถของเจ้าลูกชายคนนี้“ท่านพ่อกับท่านแม่ขี้โกง.. แอบเนียนกอดท่านพี่ของหนูได้อย่างไรกัน” แน่นอนว่าตอนนี้ครอบครัวที่เป็นถึงเชื้อพระวงศ์ได้แสดงความรักที่มีต่อกันในแบบที่ควรจะเป็นมาตั้งนานแล้ว เหล่าบรรดาข้าราชบริพารที่ทำตัวไม่ถูกก็ต่างหันหลังให้กับพวกท่านทั้งสาม“พอได้แล้วครับ หัดอายคนอื่นเขาเสียบ้างซิขอรับ.. อีกอย่าง สงครามมันยังไม่จบหรอกนะขอรับ ตอนนี้ข้าต้องวางแผนต่อแล้ว...” รีออนที่ตอนนี้อึดอัดทั้งกายทั้งใจเอ่ยออกมา ตัวเขาจริงๆก็ไม่ใช่เจ้าชายตั้งแต่แรก แต่มันก็อบอุ่นอย่างบอกไม่ถูกจริงๆ กับคนที่ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าครอบครัวนั้น มันเป็นอะไรที่ยากจะแสดงอาการหรืออารมณ์ใดๆ“หยุดพักสักคืนจะเป็นไรไป เราได้รับชัยชนะต่อเนื่องอย่างนี้ ข้าว่าเราควรฉลองเล็กๆกันในครอบครัวสักหน่อยดีไหมลูกรัก” เซล่าเอ่ยถามโน้มน้าวใจของรีออน แต่ดูเหมือนว่ารีออนไม่อยากจะหยุดพักสักเท่าไร เมืองนี้ก็นับว่าสำคัญกับแผนการของเขาในอนาคตเป็นอย่างยิ่ง“ความประมาทของเราเพียงแค่นาทีเดียวนั้น อาจจะหมายถึงชีวิตนับร้อยที่สูญเสียไปนะขอรับ ท่านแม่ ถึงตอนนั้นที่เราได้รับชัยชนะที่แท้จริงแล้วจะฉลองสัก 3 วัน 3 คืนมันก็ยังไม่ใช่ปัญหาใดๆ เอาไว้ถึงตอนนั้นดีกว่าขอรับ ท่านแม่... พวกท่านก็กลับไปพักได้แล้ว ข้ามีงานจะต้องทำต่อขอรับ” รีออนที่ยังไม่ชินกับระบบครอบครัวที่สมบูรณ์แบบก็เอ่ยออกมาพร้อมกับเดินจากไปในทันที“ไม่เป็นไรนะเซล่า เจ้ารีออนมันก็กล่าวออกมาได้ถูกต้องแล้ว เราไม่อยากสูญเสียใครสักคนไปหรอก มันก็เหมือนที่เราเคยเข้าใจว่าสูญเสียรีออนไปนั่นแหละ ชาวเมืองก็คงคิดอย่างนั้น .. ถึงตอนนั้นแล้วเราก็ค่อยฉลองกันก็ยังไม่สายเกินไป...” ฟรีลิมโอบกอดเซล่าผู้เป็นภรรยา และแน่นอนว่าทุกคนก็เข้าใจดีกับเรื่องนี้ เซล่าจึงเดินเข้าไปหาแคทเทอรีนพร้อมกับจับมือของเธอในทันที“ลูก.. แม่ขอฝากให้เจ้าช่วยดูแลเจ้าลูกชายตัวแซบของแม่ด้วยนะ... ตอนนี้คนที่ใกล้ตัวเขาที่สุด คงเป็นลูกแล้วล่ะ” แน่นอนว่ามันทำให้แคทเทอรีนที่จู่ๆก็โดนจู่โจมด้วยคำพูดอย่างนี้เขินขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนจะตอบกลับไป“เจ้าค่ะ องค์ราชินี... ท่านไม่ต้องเป็นกังวลไปเจ้าค่ะ ข้าจะคอยดูแลท่านพี่รีออนเป็นอย่างดีเจ้าค่ะ” แคทเทอรีนตอบรับในทันที แต่ดูเหมือนว่าเซล่าจะไม่ค่อยพอใจสักเท่าไร...“ข้าบอกเจ้ากี่ครั้งแล้ว....อื้ม!!... เรียกแม่ซิลูก” เซล่าพูดออกเสียงดังราวกับแม่มด ก่อนที่จะไอเพื่อปรับเสียงตัวเองให้เหมือนกับนางฟ้า และเอ่ยกับแคทเทอรีนอีกครั้ง“..เจ้าค่ะ...ท่านแม่...” แคทเทอรีนรู้สึกกดดันเล็กน้อย เธอไม่สงสัยเลยว่าคนที่มีแรงกดดันอย่างนี้เป็นแม่ของแผ่นดินนี้มันก็สมชื่อจริงๆ แรงกดดันที่ส่งออกมาจากเพียงคำพูดเพียงไม่กี่คำนั้นมันทำให้เธอถึงกับสั่นได้ถึงขนาดนี้ นอกจากเธอแล้วก็คงจะเป็นราชาของอาณาจักรเองก็ด้วยเช่นกัน“ดีมากลูก.... แม่ฝากลูกชายของแม่ไว้กับลูกแล้วนะ...” เซล่ายิ้มออกมาอย่างสดใสก่อนจะเดินจากไปอย่างมีความสุข แต่แคทเทอรีนยังไม่จบที่จะโดนเล่นงานจากอีกคนอยู่ดี“ถึงท่านจะดีกับข้า ดีกับครอบครัวของข้า... แต่ถ้าวันใดที่ท่านทำให้ท่านพี่ข้าเสียใจแล้วล่ะก็.. ข้าจะออกตามล่าท่านด้วยตัวเองเลย คอยดู..” เจ้าหญิงตัวน้อยกล่าวออกมาอย่างน่ารัก พร้อมกับสะบัดหน้าออกไป แคทเทอรีนที่เห็นอย่างนั้นก็ได้แต่หัวเราะในความน่ารักของเธอ แต่ถ้าดูจากน้ำเสียง และสีหน้า เจ้าหญิงคนนี้น่าจะพูดอย่างนั้นจริงๆ“ก็เป็นราชวงศ์ที่ดีเลยนี่นา... ไม่เห็นจะตรงกับข่าวลือเอาเสียเลย...” แคทเทอรีนมองไปยังเหล่าครอบครัวในอนาคตของเธอ ก่อนจะเดินเข้าไปยังอาคารบัญชาการ....

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 57

คล้ายกับเรื่องฉันนี่แหละ...ด็อกเตอร์ในต่างโลก ที่คุณอ่าน

ฉันนี่แหละ...ด็อกเตอร์ในต่างโลก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 57

คล้ายกับเรื่องฉันนี่แหละ...ด็อกเตอร์ในต่างโลก ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้