ภาคิน เติบโตมาในครอบครัวชนชั้นกลางย่านพระโขนง กรุงเทพมหานคร บ้านของเขาเป็ทาวน์โฮมสองชั้นธรรมดา อยู่ในซอยเงียบ ๆ ที่เต็มไปด้วยร้านอาหารตามสั่ง ร้านซ่อมรถ และเสียงเด็กเล่นฟุตบอล่เย็น พ่อของเขาทำงานบริษัทเกี่ยวกับระบบไฟฟ้า ส่วนแม่เปิดร้านขายอาหารเล็ก ๆ หน้าปากซอย ชีวิตของครอบครัวไม่ได้หรูหรา แต่ก็อบอุ่นและเรียบง่าย
ภาคินเป็ลูกชายคนโตของบ้าน อายุยี่สิบปี กำลังศึกษาอยู่ที่ เทคโนลาดกระบัง คณะวิศวกรรมศาสตร์ สาขาวิศวกรรมไฟฟ้า เขาเป็คนหน้าตาดี ผิวขาว สูง 185 เิเ น้ำหนักประมาณ 80 กิโลกรัม จนหลายคนมองว่าเหมือนนายแบบมากกว่านักศึกษา แม้จะมีสาวเข้าหาอยู่บ่อยครั้ง แต่ภาคินกลับไม่เคยมีแฟนจริงจังเลย เพราะเวลาส่วนใหญ่ของเขาหมดไปกับการเรียนและการเล่น Realm of Victory
คนที่สนิทกับเขามากที่สุดในบ้านคือ “แพรวา” น้องสาววัยสิบแปดปี เด็กสาวร่าเริงที่ชอบแซวพี่ชายเื่เล่นเกมทั้งวันทั้งคืน
“พี่คิน ถ้าเกมปิดจะทำยังไง”
“ก็หาเกมใหม่เล่น”
“ชีวิตนี่ไม่มีอะไรนอกจากเกมจริง ๆ”
แม้จะชอบบ่น แต่แพรวาก็มักแอบเอาน้ำหรือขนมมาให้พี่ชายตอนเล่นเกมดึก ๆ เสมอ
สำหรับภาคิน เกมไม่ใช่แค่ความบันเทิง แต่มันคือโลกอีกใบที่เขารู้สึกเป็ตัวของตัวเองที่สุด ั้แ่เริ่มเล่น ROV ตอนมัธยมปลาย เขาก็กลายเป็คนที่หมกมุ่นกับการพัฒนาฝีมืออย่างจริงจัง เขาศึกษาทุกอย่างเกี่ยวกับเกม ไม่ว่าจะเป็จังหวะเดินเกม การคุมเลน การอ่านแผนที่ หรือแม้แต่เวลาการเกิดของมอนสเตอร์ป่า
ตำแหน่งที่ภาคินเล่นดีที่สุดคือ “แครี่”
เขาเป็ผู้เล่นประเภทที่ยิงแม่น ยืนตำแหน่งดี และตัดสินใจเร็วผิดมนุษย์ จนหลายคนบอกว่า ต่อให้ทีมตามอยู่แค่ไหน ถ้ามีภาคินอยู่ เกมนั้นก็ยังมีโอกาสชนะ
แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่าฝีมือ คือสมองในการสั่งเกมของเขา
ภาคินคือ Shot Caller ของทีม คนที่คอยวางแผนและตัดสินใจทุกอย่างในทีมไฟต์
กลุ่มเพื่อนสนิทของเขามีประมาณสิบคน แต่แกนหลักในการเล่นเกมมีอยู่สี่คน คือ บิ้ก ป๊อป บอย และนัท
บิ้ก หนุ่มกรุงเทพเชื้อสายจีน ผิวขาวตี๋ สูง 175 เิเ เป็คนสุขุม พูดน้อย เล่นตำแหน่งโรมมิ่งและแท็งก์ เขาคือคนที่คอยเปิดไฟต์และปกป้องภาคินเสมอ
ป๊อป ลูกครึ่งไทย-อังกฤษ สูง 173 เิเ หน้าตาดี พูดเก่ง และชอบยิงมุกใส่เพื่อนตลอดเวลา เขาเล่นเมจได้ดีที่สุดในทีม
บอย หนุ่มไทยแท้รูปร่างอ้วนเล็กน้อย สูง 170 เิเ เป็สายฮาประจำกลุ่ม แม้จะดูขี้เล่น แต่เวลาเล่นจริงกลับจริงจังมาก เขาถนัดตำแหน่งออฟเลน
ส่วนนัท หนุ่มใต้ผิวน้ำผึ้ง สูง 178 เิเ เป็สายป่าประจำทีม เล่นดุดัน กล้าเข้า กล้าเสี่ยง และตามจังหวะของภาคินได้ดีที่สุด
ทั้งห้าคนรวมตัวกันแทบทุกคืนหลังเลิกเรียน เปิด Discord คุยกันเสียงดังเหมือนเป็กิจวัตร
“คืนนี้เอากี่ดาวดี” บอยถามขณะกำลังกินไก่ทอด
“สิบดาวพอ เดี๋ยวตีสามกูง่วง” ป๊อปหัวเราะ
“สิบดาวสำหรับพวกมึงนี่เหมือนพูดเล่น” นัทพูดพลางกดเช็คอินเกม
ก่อนที่เสียงของภาคินจะดังขึ้นในสาย
“เข้าห้อง”
ทันทีที่เกมเริ่ม ทุกคนจะเปลี่ยนจากกลุ่มเพื่อนขี้เล่น กลายเป็ทีมที่ประสานงานกันราวกับเล่นด้วยกันมาหลายปี
“บิ้ก เดินเช็คพุ่ม”
“นัทเก็บั”
“บอยดันบน เดี๋ยวกูยิงคุ้มกลาง”
ทุกคำสั่งของภาคินแม่นยำจนน่ากลัว เขาสามารถเดาการเคลื่อนไหวของฝ่ายตรงข้ามได้แทบทั้งหมด หลายครั้งทีมศัตรูยังไม่ทันเริ่มแผน ก็โดนภาคินอ่านขาดไปก่อนแล้ว
สิ่งที่ทำให้เพื่อนทุกคนยอมรับเขา ไม่ใช่แค่เพราะยิงเก่ง แต่เพราะภาคินทำให้ทีม “ชนะ”
และพวกเขาชนะบ่อยเกินไป จากแรงก์ธรรมดา พวกเขาไต่ขึ้นสู่แรงก์สูงสุดอย่างรวดเร็ว หลายคนในเซิร์ฟเวอร์เริ่มจำชื่อ “KINx” ได้ เพราะทุกครั้งที่เจอ มันแทบหมายถึงความพ่ายแพ้
คืนหนึ่ง ทีมของภาคินจับคู่เจอกับทีมสตรีมเมอร์ชื่อดังที่กำลังไลฟ์อยู่ มีคนดูหลายหมื่นคนในสตรีม ทุกคนคิดว่าทีมของภาคินจะโดนยำแน่นอน
ต้นเกมพวกเขาโดนนำหนัก ป้อมแตกไปหลายป้อม เงินตามอยู่เกือบหมื่น บอยเริ่มบ่น
“จบละ กูโดนกดเลนเละ”
ป๊อปถอนหายใจ
“แม่งโหดจริงว่ะ”
แต่ภาคินยังนิ่ง เขาจ้องมินิแมพเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง
“ยังไม่แพ้”
เขาพูดสั้น ๆ
“อีกหนึ่งนาที บิ้กเปิดไฟต์ได้เลย”
ทุกคนเงียบทันที เพราะรู้ว่าถ้าภาคินพูดแบบนี้ แปลว่าเขาเห็นช่องชนะแล้ว
หนึ่งนาทีต่อมา ทีมศัตรูรวมตัวตี Dark Slayer ภาคินสั่งทันที
“นัทอ้อมหลัง”
“บอยเทเลพอร์ตลงมา”
“บิ้กเปิด!”
ไฟต์เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ภาคินใช้แครี่ที่ตัวเองเล่น ยิงจากแนวหลังอย่างแม่นยำ ทุกนัดเหมือนล็อกเป้า
Triple Kill
เสียงใน Discord ะเิทันที
“เหี้ยคิน!”
“มึงยิงยังไงวะ!”
ก่อนที่ทีมศัตรูจะโดนล้างทีมทั้งหมด และป้อมหลักะเิในอีกไม่กี่วินาทีถัดมา
Victory
ชื่อของพวกเขาถูกพูดถึงไปทั่วโลกเกม คลิปพลิกเกมถูกแชร์เต็มโซเชียล หลายคนเริ่มเรียกภาคินว่า “าาแครี่” แต่สำหรับภาคิน มันก็เป็เพียงอีกคืนหนึ่งเท่านั้น ชีวิตของเขายังคงวนอยู่กับการเรียนในตอนกลางวัน และการเล่นเกมในตอนกลางคืน
บางคืนแม่เดินมาเคาะประตูห้องตอนตีสอง
“คิน นอนได้แล้วลูก”
“อีกเกมเดียวแม่”
แต่คำว่า “อีกเกมเดียว” ของเขา มักยาวไปจนเกือบเช้าเสมอ
แม้จะเล่นเกมหนัก แต่ผลการเรียนของภาคินกลับยังดีอย่างไม่น่าเชื่อ เพราะเขาเป็คนหัวไว เข้าใจวงจรไฟฟ้าและการคำนวณได้เร็วเหมือนตอนอ่านเกม
วันหนึ่ง หลังสอบเสร็จ กลุ่มของเขานั่งกินข้าวที่โรงอาหารมหาวิทยาลัย นัทพูดขึ้นเล่น ๆ
“ถ้าโลกในเกมมีจริง มึงน่าจะเป็คนคุมาได้เลยนะไอ้คิน”
บอยหัวเราะทันที
“จริง แม่งสั่งอย่างกับแม่ทัพ”
ภาคินเพียงยิ้มบาง ๆ ก่อนตอบกลับ
“ถ้ามีจริง กูก็อยากลองเข้าไปดูเหมือนกัน”
ไม่มีใครรู้เลยว่า คำพูดเล่น ๆ ในวันนั้น กำลังจะกลายเป็ความจริงในอีกไม่นาน…
2
