“เดี๋ยวนี้ทำไมงานมันหายากจังฟะ..” ชายหนุ่มนามว่า ‘รัชพล’ หรือที่เพื่อนเรียกขานกันว่า ‘พล’ซึ่งพลก็เป็คนหนึ่งที่เตะฝุ่นมานับเดือนแล้วหลังจากที่เรียนจบใหม่ ไม่ว่าเขาจะทำการสมัครงานที่บริษัทไหนๆ ก็ไม่มีเลยสักแห่งที่จะรับเขาเข้าทำงาน
“เฮ้อออ ยังมีที่ไหนอีกบ้างไหมที่เรายังไม่ได้สมัครงานไป” พลถอนหายใจ และนั่งลงที่เก้าอี้สาธารณะข้างทาง เขาเลื่อนโทรศัพท์เครื่องเก่าเพื่อหางานในโลกอินเทอร์เน็ต ถ้าเขายังหางานทำไม่ได้ภายในเดือนนี้ล่ะก็ เขาจะไม่เหลือเงินไว้ใช้ และคนอื่นๆที่เคยดูถูกเขาจะยิ่งเยาะเย้ยเขาอีกเป็แน่ โดยเฉพาะแฟนเก่าของเขา
“ชิ!.. แม้แต่ร้านหมูกระทะ ตำแหน่งคนล้างจาน พวกเขาก็ยังไม่้าให้ฉันทำงานด้วยเลย.. ถ้ายังเป็อย่างนี้อยู่ ยัย ‘กิ๊ฟ’ ยัยผู้หญิงหน้าเงินคนนั้นคงได้หัวเราะเยาะฉันตายแน่..” พลเดาะลิ้นของตัวเองอย่างไม่พอใจ ไม่ว่าเขาจะเลื่อนหางานสักเท่าไร แต่ดูเหมือนว่าโชคชะตาจะไม่อยากให้เขาไปอยู่จุดนั้น จุดที่มีงานมีเงินเหมือนกับคนอื่นๆเขา และมันก็ทำให้เขานึกถึงคำพูดของแฟนเก่าอย่าง ‘กิ๊ฟ’ อีกด้วย
‘พล.. แกไม่มีทางที่จะเป็คนรวยได้หรอก พี่เ้าเขามีรถ มีบ้าน มีเงินมีทอง และเขาก็ไม่ขี้เหนียวด้วย ดังนั้นเราเลิกกันเถอะ’ นั่นเป็ประโยคที่กิ๊ฟพูดขอเลิกกับเขา ก่อนที่เธอจะขึ้นรถคันหรูของไอ้พี่เ้าคนนั้นไป แต่เท่านั้นมันยังไม่พอ เพราะไอ้พี่เ้าอะไรนั่นมันกลับเดินลงจากรถ และโปรยเงินใส่หน้าเขาอีก
‘เอาไปซะไอ้ยาจก! แล้วแกอย่าสะเล่อมายุ่งกับน้องกิ๊ฟของตรูอีก..’ ไอ้พี่เ้านั่นมันกล่าวกับพลเช่นนั้น ไม่ว่าจะพยายามไม่คิด แต่มันก็อดไม่ได้เลยที่จะสัญญากับตัวเองสักวันว่าจะทำอย่างที่มันทำคืนใส่มันบ้าง
“ถึงจะอยากทำอย่างนั้นก็เถอะ.. แต่ตอนนี้แม้แต่งานเดียว งานที่เงินน้อยที่สุด เราก็ยังไม่สามารถทำได้เลย เฮ้อออ.. พระเ้า! ทำไมท่านถึงได้กลั่นแกล้งกระผมเช่นนี้กันล่ะครับ”
พลกล่าวกับตัวเองอย่างท้อแท้ใจ ก่อนจะถามหาพระเ้าว่าทำไมพระองค์ถึงได้มอบโชคชะตาเช่นนี้ให้กับเขากัน ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยกล่าวถึงท่าน ไม่เคยบูชาหรือนับถืออะไรในตัวของพระเ้าเลย เพราะในความคิดของเขานั้นถึงจะวิงวอนกับพระเ้าไปมันก็ไม่ได้ช่วยอะไร พระเ้าถือว่าเป็สิ่งที่ไม่มีอยู่จริง เขาคิดแค่ว่า ‘ตนควรเป็ที่พึ่งแห่งตน’ มาเสมอๆ
แต่เมื่อเขาลองกล่าวถึงพระองค์ท่านจากใจจริงเป็ครั้งแรก จู่ๆก็เกิดบางสิ่งบางอย่างต่อหน้าต่อตาของเขา หรือมันอาจจะเรียกว่าปาฏิหาริย์ที่เกิดจากความศรัทธาอันแรงกล้าก็เป็ไปได้ แสงสว่างเกิดขึ้นรอบตัวของพล และด้วยแสงนั้นมันทำให้พลจะต้องหลับตาลง..
“บ้าเอ้ย!.. มันเกิดอะไรขึ้น?..” กาลเวลารอบข้างหยุดนิ่งราวกับเวทมนตร์ พลกล่าวกับตัวเองด้วยความใพร้อมกับเลื่อนแขนขึ้นมาบดบังที่ดวงตา จากนั้นก็มีเสียงของหญิงสาวคนหนึ่งที่ดังยังเบื้องหน้าของเขา..
“สวัสดี.. ข้ามีนามว่า ‘เอลิส’ และฉันก็เป็ ‘หนึ่งในเทพเลขาของพระเ้า’ ..” เทพธิดาผู้งดงามปรากฏตัวต่อหน้าของพล แน่นอนว่ามันทำให้พลอึ้งไปเล็กน้อย เขาขยี้ดวงตาของตัวเองราวกับกำลังฝันไป
“เ้าผู้ที่ถูกระบบโชคชะตาของพระเ้าทอดทิ้ง เ้ากำลังสงสัยในตัวของข้าอยู่อย่างนั้นหรือ..” เทพธิดาเอลิสกล่าวถามกับเขา แต่พลก็ยังคงคิดว่ามันเป็เื่ที่น่าเหลือเชื่ออยู่ดี เขาพยายามตั้งสติ และตบหน้าตัวเองอยู่หลายสิบครั้ง พร้อมกับเรียกตัวเองให้ตื่นจากฝันนี้
“ตื่นสิไอ้พล.. แกกำลังฝันไปอยู่ เทวดา เทพธิดา พระเ้ามันจะไปมีจริงได้ยังไง ตื่นๆ..” พลกล่าว
เพี้ยง! ในขณะที่เขากำลังสับสนกับสถานการณ์ตรงหน้า เทพธิดาก็ยกมือขึ้นมาตบไปที่ใบหน้าของพล และแน่นอนว่าความเจ็บนั้นมันก็แล่นเข้าสู่ทุกส่วนประสาทของเขาทันที..
“เ้ากำลังพบกับเราผู้ที่เป็ถึง ‘เทพเลขาของพระผู้เป็เ้าทั้ง 5’ อยู่ เ้าควรจะทำความเคารพแก่เรา และขอบคุณพระผู้เป็เ้าที่เมตตาให้เรามาพบกับเ้าด้วยตัวเองอย่างนี้ เ้าคือผู้ถูกโชคชะตาทอดทิ้ง..” เทพธิดาเอลิสกล่าวพร้อมกับทำท่าทางยืดอกภูมิใจในตัวเอง พลที่โดนตบไป ความเ็ปนั้นมันเรียกร้องบอกกับเขาว่า สิ่งที่เขากำลังพบเจอนั้นคือของจริง
“เออ.. ต้องขอโทษด้วยนะครับท่านเทพธิดา ผมไม่คิดว่าเื่อย่างนี้มันจะเป็เื่จริง” พลกล่าวพร้อมกับคุกเข่าขอโทษกับเทพธิดา ซึ่งท่าคุกเข่านั้นเขาก็ลอกเลียนมาจากภาพยนตร์ต่างๆที่เคยรับชม แต่ทว่าในใจของเขาก็ยังคงเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งอยู่ดีว่าเื่อย่างนี้มันจะเกิดขึ้นในชีวิตจริง
“เ้าจะเชื่อข้าหรือไม่ ก็คงแล้วแต่เ้า.. แต่หลังจากนี้เ้าจะได้รับรู้ว่าทุกอย่างมันคือความจริง เอาล่ะ ข้าไม่อยากจะเสียเวลากับเ้ามากเท่าไร ข้าเองก็มีงานอยู่เยอะ ข้าจะเข้าเื่เลยก็แล้วกัน เ้าคนที่ถูกโชคชะตาทอดทิ้ง..” เทพธิดาเอลิสกล่าว
“เออ.. ขออภัยครับท่านเทพธิดาผู้งดงามที่สุด ผมมีเื่อยากจะถามกับท่านครับ” พลที่ไม่รู้ว่าเป็เื่จริงหรือไม่ ถึงมันจะเป็ฝันก็ช่างมัน เขาขอเล่นตามน้ำไปก่อนก็แล้วกัน
“หืออ.. เห็นแก่ที่เ้าชมเชยข้าถึงขนาดนั้น.. แฮ่ม!.. เช่นนั้นจงกล่าวถามมา ข้าจะตอบให้เ้า 1 คำถาม” เทพเอลิสที่ได้ยินอย่างนั้นอารมณ์โกรธของเธอก็ค่อยๆหายไป ก่อนจะอนุญาตให้พลนั้นกล่าวถามกับเธอได้หนึ่งคำถามที่ชื่นชมเธอ พลที่ได้ยินอย่างนั้นก็ยิ้มออกมา..
‘เยส! ไม่ว่าจะใช้กี่ครั้งมันก็ได้ผลเสมอ.. แต่ว่าท่านเทพธิดาก็สวยจริงๆนั่นแหละ’ พลกล่าวคิดในใจ
“แฮ่ม!.. ข้าได้ยินสิ่งที่เ้าคิดนะจะบอกให้.. เร็วเข้า! รีบๆถามมาได้แล้ว ข้าไม่ได้มีเวลาว่างทั้งวันนะ’ เทพธิดาเอลิสกล่าวพร้อมกับเหล่ตามองไปที่พลด้วยใบหน้าที่มีรอยยิ้มเล็กน้อย ไม่ว่าเธอจะเป็เทพหรือเป็อะไร การที่มีคนอื่นมาชื่นชมมันก็ทำให้รู้สึกดีไม่น้อย
“ขออภัยครับท่านเทพธิดา.. คือว่า ‘ผู้ที่ถูกโชคชะตาทอดทิ้ง’ ที่ท่านกล่าวเมื่อสักครู่ คืออะไรอย่างนั้นเหรอครับ..” พลได้ยินสิ่งที่ท่านเทพกล่าวว่าเธอได้ยินสิ่งที่เขาคิดก็ชะงักตัวไปชั่วขณะ หลังจากนี้เขาจะต้องระวังเกี่ยวกับเื่ความคิดของตัวเองมากกว่านี้แล้ว ก่อนที่เขาสะบัดความคิดนั้นออกไป และกล่าวถามกับท่านเทพธิดาเกี่ยวกับที่เขากำลังสงสัยทันที
“หึ!.. ข้าจะบอกกับเ้าก็ได้.. แต่เดิมแล้วสรรพสัตว์ และสิ่งมีชีวิตบนโลกแห่งนี้จะถูกกำหนดโชคชะตาเอาไว้ั้แ่เกิดแล้ว.. แต่ว่าเ้าเป็ หนึ่งในล้าน.. ไม่สิ! อาจจะต้องเรียกว่า หนึ่งในล้านล้านชีวิตที่เกิดมา แล้วไม่มีโชคชะตาเป็ของตัวเอง เ้าจึงถูกกล่าวว่าเป็ผู้ที่ไร้โชคชะตา หรือก็คือ ‘ผู้ที่ถูกโชคชะตาทอดทิ้ง’ ยังไงเล่า..” เทพธิดาเอลิสกล่าวตอบ
“เออ..คือว่า แล้วทำไมผมถึงได้เป็ผู้ที่ถูกโชคชะตาทอดทิ้งล่ะครับท่านเทพธิดาผู้งดงาม” พลที่ได้ยินก็ไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงได้กลายเป็สิ่งที่ไม่เหมือนกับคนๆอื่น และเพื่อการนั้น การที่จะถามคำถามได้อย่างต่อเนื่อง แผนเดิมก็ถูกงัดขึ้นมาใช้อีกครั้ง
“ข้าจะไปรู้เหรอ.. ถึงเ้าจะหลอกถามข้าอีกคำถามหนึ่งก็เถอะ แต่ในฐานะที่เ้าพูดความจริงว่าเรานั้นงดงาม ข้าจะตอบให้ก็ได้.. เื่นี้ข้าเองก็รู้ไม่มากนัก มันอาจจะเป็เพราะความบังเอิญ หรืออาจจะเป็เพราะความตั้งใจของพระเ้าก็เป็ไปได้..” เทพธิดาเอลิสกล่าว
“อย่างนั้นเหรอครับ.. ผมเข้าใจแล้วครับท่านเทพธิดาผู้งดงามที่สุดในปฐี..” พลกล่าว
“เอาล่ะ.. มาเข้าเื่กันดีกว่า เหตุผลที่ข้าปรากฏตัวต่อหน้าเ้าเช่นนี้ เป็เพราะเ้าได้กล่าวถึงองค์พระผู้เป็เ้าด้วยศรัทธาอันแรงกล้า และเ้าก็เป็ผู้ที่ถูกโชคชะตาทอดทิ้ง.. พระองค์เ้าผู้ที่รักในทุกสรรพสิ่ง จึงวานให้ข้ามาพบกับเ้า เพื่อที่จะได้มอบพลังอะไรบางอย่างให้กับเ้า ทั้งนี้เพื่อเป็ชดเชยที่เ้านั้นใช้ชีวิตที่ผ่านมายากลำบาก โดยขาดคำชี้แนะจากพระผู้เป็เ้า..” เทพธิดาเอลิสกล่าว
‘ศรัทธาอันแรงกล้า?.. พลังอะไรบางอย่าง?.. ไหนจะขาดคำชี้แนะนั้นอีก มีแต่เื่ไม่เข้าใจแฮะ’ พลกล่าวกับตัวเองภายในความคิด เหมือนว่าเขาจะตามในสิ่งที่กล่าวไม่ทัน และก็เป็ท่านเทพธิดาเอลิสที่ไขข้อข้องใจนั้นอีกครั้งหนึ่ง หลังจากที่เธอได้ยินความคิดของพล
“เ้านี่ไม่ฉลาดเอาเสียเลย.. ข้าจะยกตัวอย่างให้เ้าฟังก็แล้วกัน อื้มม.. เอาเป็เื่ที่เ้ากำลังหางานทำแล้วกัน.. มันมีเหตุผลอยู่ว่าทำไมเ้าถึงหางานทำไม่ได้.. มันเป็เพราะว่าตำแหน่งงานต่างๆที่เ้าได้สมัครนั้น เป็ของผู้ที่อยู่ในโชคชะตาของพระเ้าแล้วว่าเขาควรจะเป็สิ่งนี้ ควรจะทำงานนี้ ส่วนเ้าผู้ที่ถูกโชคชะตาทอดทิ้งก็จะไม่สามารถทำงานในตำแหน่งที่พระเ้าจัดเตรียมไว้ให้กับคนอื่นแล้วนั้นเอง.. เข้าใจแล้วหรือยังล่ะ”
เทพธิดาเอลิสกล่าวให้กับพลฟัง ซึ่งพลก็คิดตามหลักเหตุผลที่ท่านได้กล่าวมา เท่าที่เขาสรุปใจความได้ก็คือทุกคนมีโชคชะตาของตัวเองอยู่แล้วว่าจะเดินไปทางไหน ทำงานอะไร ทุกสิ่งทุกอย่างมันถูกกำหนดโดยโชคชะตาเอาไว้แล้ว แต่เขานั้นไม่ใช่ อารมณ์เหมือนว่าเขานั้นเป็ของแถม หรือคนนอกของระบบโชคชะตาทำนองนั้น
“ผมเข้าใจแล้วครับ.. นั่นก็แปลว่าที่ท่านปรากฏตัวต่อหน้าผมเช่นนี้ ท่านกำลังจะมอบโชคชะตาให้กับผม และมอบพลังพิเศษที่เหนือสามัญสำนึกเพื่อเป็การชดเชยให้กับผมใช่ไหมครับ..” พลกล่าวถาม
“ใช่.. เพราะความรักขององค์พระผู้เป็เ้าถึงได้รับสิ่งชดเชยนี้เถอะ จึงสำนึก และขอบคุณท่านด้วยล่ะ.. แต่ว่า โชคชะตาของเ้านั้น พระองค์เ้าไม่สามารถที่จะแทรกในส่วนใดให้กับเ้าได้เลย ดังนั้นโชคชะตาของเ้าก็อยู่ที่ตัวเ้าจะกระทำเอง.. และข้าหวังเป็อย่างยิ่งว่าเมื่อเ้าได้รับพลังวิเศษไปแล้ว จะใช้มันในทางที่ถูกต้อง” ท่านเทพธิดากล่าว
“ผมเข้าใจแล้วครับ.. โชคชะตาของผมคือสิ่งที่ผมต้องตัดสินใจเลือกมันด้วยตัวเองอย่างนั้นสินะครับ ว่าแต่พลังที่ผมจะได้รับ มันคือพลังแบบไหนกันเหรอครับท่านเทพ” พลกล่าวรับคำ ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ค่อยเข้าใจก็เถอะ โลกนี้ยังมีความลับอีกมากที่มนุษย์ไม่เคยได้รับรู้ ไว้มีเวลาว่างค่อยกลับมานั่งคิดหาความจริงทีหลัง แต่ตอนนี้เขาจะต้องหันมาสนใจกับสิ่งที่เรียกว่า ‘พลังวิเศษ’ ที่เขากำลังจะได้จากท่านเทพก่อน..
“ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน.. เ้าต้องสุ่มเอาเองจากตู้กาชาปอง..” เทพธิดาเอลิสกล่าว พร้อมกับกาชาปองออกมาจากความว่างเปล่า ซึ่งพลก็ได้แต่อึ้ง และคิดในใจทำนองว่า ‘กาชาปองเนี่ยนะ’
“ก็กาชาปองนี่แหละ.. ก็อย่างที่เ้ารู้ว่าตัวของเ้าเป็ผู้ที่ถูกโชคชะตาทอดทิ้ง ถ้าข้าเลือกให้เ้าเป็ซุปเปอร์แมน มันก็เหมือนกับบังคับให้เ้าเข้าสู่โชคชะตาแห่งการช่วยเหลือผู้คน เหมือนเป็การฝืนให้เ้าเข้าสู่โชคชะตาทางอ้อม ซึ่งมันผิดต่อหลักแห่งโชคชะตา เอาเป็ว่าเ้าไม่ต้องเข้าใจหรอก.. กาชาปองสุ่มน่ะดีที่สุดแล้ว.. รีบๆเข้ามากดตู้สุ่มได้แล้ว” เทพธิดาเอลิสกล่าว
“ครับท่านเทพธิดา..” เื่บางเื่มันเหนือสามัญสำนึกของมนุษย์ทั่วไปอย่างเขาจริงๆ พลเลือกที่จะช่างมันก่อนจะหันมาสนใจกับตู้กาชาปองที่มีหน้าตาเหมือนกับตู้กาชาทั่วไป และเขาก็ไม่รอช้าทำการสุ่มท่ามกลางการลุ้นที่แทบจะฉี่ราดของพล เพราะพลังที่เขากำลังจะได้รับนั้นมันเป็ตัวกำหนดโชคชะตาของเขาต่อจากนี้ไป เขาภาวนาขอให้ได้รับพลังดีๆอยู่ภายในใจ..
“พลังวิเศษที่เ้าได้รับก็คือ.. ‘พลังเพิ่มเงินเป็สองเท่า’..”