Age of war

[ฟอสจีน (Phosgene) ] หรือในอีกชื่อว่า [คาร์บอนิลคลอไรด์ (Carbonyl Chloride) ] มันคือสารเคมีในอุตสาหกรรมที่นำมาพัฒนาเป็นอาวุธสังหารที่โหดร้าย

นักเคมีชาวฝรั่งเศสภายใต้การนำของ [วิกเตอร์ กริกนาร์ด] ได้นำข้อเสียของคลอรีนมาพัฒนาเป็นอาวุธเคมีที่ร้ายแรง

ฟอสจีนคือก๊าซไร้สี มันจะถูกนำไปบรรจุภาชนะที่มีความดันสูงในสภาพของเหลว แล้วนำไปพ่นใส่เป้าหมายเพื่อสังหาร

ฤทธิ์ของมันนั้นจะทำให้เหยื่อระคายเคืองต่อเยื่อบุตา จมูก และคอ อีกทั้งยังทำให้ระบบหายใจล้มเหลวจนถึงขั้นเสียชีวิตได้

หรือต่อให้รอดชีวิต ก็ต้องพบักับความุทุกข์ทรมานของอาการที่เยื่อปอดถูกทำลายสิ้น

ไม่ว่าจะเป็นเลือดอุดตันช่วงปอด ความทรมานจากอาการปอดบวม รวมไปถึงอาการติดเชื้อในปอดด้วย

อาจเรียกได้ว่ามันคืออาวุธที่ชั่วร้ายอย่างหนึ่งในหน้าประวัติศาสตร์ของมนุษย์ในช่วงสมัยสงครามโลกครั้งที่หนึ่งเลยทีเดียว

“กูขอท้าสู้ตัวต่อตัวกับเจ้าบานา! ”

นักรบชาวเอเชียสัญชาติไทยเอยด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด

บุรุษผิวคล้ำที่ชาติก่อนคือนักรบจากยุคจากสมัยกรุงสุโขทัยกำลังท้าสู้กับนักรบเผ่ายักษาบานาด้วยจิตใจที่เปี่ยมไปด้วยความกล้าหาญ

เขาทิ้งปืนในมือที่ไม่คุ้นชินลง แล้วคว้าง้าวออกมาตั้งท่าสู้ด้วยชุดทหารลายพรางสีเทา

แน่นอนว่านายแดงไม่คิดว่าตนเองจะสามารถเอาชนะบานาได้ แต่อย่างน้อยเขาก็อยากขอท้าสู้ให้สมศักดิ์ศรีสายเลือดนักรบที่ไหลเวียนอยู่ภายในร่างกาย

แต่ทว่า…

“อั๊ก! โอ๊กกก! ”

นักรบบานากลับล้มตัวลงพร้อมกับอาเจียนออกมาเป็นสายโลหิต

ไม่เพียงแค่เขา แม้แต่นักรบคนอื่นของฝ่ายยักษาก็อ้วกออกมาเป็นหยาดโลหิตสีแดงฉานเช่นกัน

“นี่มัน…”

พิษของฟอสจีนกำลังทำลายพวกเขาจากภายใน

ปอด ผิวหนัง ระบบกล้ามเนื้อ ล้วนแต่กำลังถูกทำลาย

คงต้องชมว่าการที่พวกเขาโดนอาวุธเคมีเข้าไป แล้วยังออกแรงวิ่งเผาเมืองมาได้นานขนาดนี้นับว่าเก่งมาก

ทั่วทั้งเมืองหลวงฮิวซิตี้ที่เคยเต็มไปด้วยเสียงปืนเริ่มเงียบลงพร้อมกัน ราวกับสงครามที่ผ่านมาคือเรื่องโกหก

“คุณแดงครับ มีคำสั่งจากศูนย์ใหญ่ให้รอหน่วยพิเศษมาจับตัวพวกมันกลับไปศูนย์วิจัยครับ”

“เรื่องแบบนี้…”

ลูกน้องในหน่วยของเขาเอยด้วยร้อยยิ้มที่ได้รับชัยชนะมาอย่างง่ายดาย

แต่นายแดงรู้สึกทำใจรับกับเรื่องแบบนี้ไม่ได้

“นี่คือสงครามของยุคสมัยใหม่เช่นนั้นหรือ? ”

เขาพึมพำและตั้งคำถามกับตัวเอง

สงครามที่ไร้ซึ่งเกียรติยศนี้คือการสู้รบของคนยุคสมัยใหม่เช่นนั้นหรือ?

ไม่ต้องพึ่งฝีมือการรบใด ๆ แล้วหันมาใช้อาวุธเคมีที่น่ากลัวคร่าเอาชีวิตของศัตรูแทน

นายแดงรู้เรื่องอาวุธเคมีมาก่อนบ้างแล้ว แต่เขาไม่ได้คิดว่ามันจะร้ายแรงถึงขนาดนี้

เขานึกภาพความร้ายกาจของอาวุธเคมีไม่ออก จนกระทั้งได้มาเห็นด้วยสายตาของตัวเองตรงหน้า

นายแดงมองไปที่ร่างของบานา

ยักษาร่างใหญ่ผิวสีเลือดหมูที่พยายามลุกขึ้นอย่างไร้ประโยชน์นั้น กำลังจับจ้องเขาด้วยดวงตาของนักสู้

แม้นว่ากล้ามเนื้อจะถูกทำลาย ระบบประสาทสั่งการเริ่มพังทลาย แต่หัวใจของเขายังคงต่อสู้อยู่

“หลีก! ”

ในตอนนั้นเองที่หน่วยพิเศษมาถึง

กลุ่มคนสวมชุดป้องกันอาวุธเคมีพร้อมเครื่องช๊อตไฟฟ้าแรงสูงกำลังทยอยลงมาจากรถตู้สีดำที่ทันสมัย

ท่อโลหะกลมยาวสองเมตรกำลังส่งเสียงลั่นน่ากลัวอยู่ที่ปลายยอดพร้อมประกายไฟฟ้า

“เหวอ!? ยังขยับได้อีก! ใช้ที่ช๊อตไฟฟ้าใส่แม่งเลย! ”

กลุ่มคนที่เข้าไปจะใช้เชือกจับบานานั้น ได้ถูกสุดยอดนักรบเผ่ายักษาขวิดเข้าใส่ด้วยเขาบนหัว

บานาพยายามดิ้นรนต่อต้านอย่างสุดกำลัง

แต่ก็ทำได้แค่นั้น

“อ๊ากกกก! ”

บานาถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงช๊อตใส่

ลูกน้องของเขาก็เช่นกัน

หัวใจของบานาแทบจะหยุดเต้นไปช่วงหนึ่ง

ร่างของเขาไหม้เกรียมแล้วสลบลง

แต่โชคดีที่หัวใจยังคงเต้นอยู่

หรืออาจเป็นโชคร้ายมากกว่าหากต้องพิจารณาถึงสิ่งที่เขาต้องเจอในหลังจากนี้

“... ให้ตายสิ แม่ง! ”

แดงรู้สึกรับไม่ได้จนถึงขั้นโยนง้าวทิ้งลงสู่พื้น

เขาอยากวิ่งเข้าไปหวดง้าวสะบั้นคอพวกทหารตรงหน้าลงมา แต่ความเป็นทหารได้ห้ามไม่ให้เขาทำเช่นนั้น

เขามองดูบานาที่ถูกพาไปขึ้นรถในสภาพอันน่าอดสู่พลางคิดดูถูกตัวเองอยู่ในใจ

สมครามที่ไร้เกียรติยศนี้คืออะไรกัน?

เขาคิดเช่นนั้น

ในเวลาเดียวกัน

“... ไหน? ช่วยพูดให้ฟังอีกทีซิ? ”

“เออ… ท่านแครอทค่ะ… หน่วยที่ไปเตรียมรบตรงหุบเขา… ถูกโจมตีจนพ่ายแพ้ไปแล้ว… ค่ะ…”

“แล้วที่ว่าโดนจับตัว? ”

“ระ… เรื่องจริงค่ะ… หน่วยสอดแนมเห็นมากับตา… ค่ะ”

“กรี๊ดดดด! ”

ขุนนางแครอทแผดเสียงร้องออกมาอย่างบ้าคลั่ง

แรงคุมคามที่ปล่อยออกมาจากร่างเธอทำให้ลูกน้องต่างพากันเผ่นหนีออกห่าง

“ทำไมพวกมันถึงรู้แผนการของพวกเรา!? ทำไม! หรือว่ามีคนทรยศ! ”

ขุนนางแครรอทกรีดเสียงราวกับคนบ้า

ตำแหน่งของขุนนางแครอทนั้นคือแนวป่าแถวตีนเขาทางตอนเหนือของเมืองมนุษย์

หน้าที่ของเธอคือการคุมพวกมอนสเตอร์ในการบุกโจมตีเมือง

แต่ตอนนี้แผนการตัดกำลังของพวกเธอได้พังทลายลงไปแล้ว

ความโกรธที่เข้าครอบงำนั้นทำให้ดวงตาของเธอมืดบอดและไร้ซึ่งประกายแสงสว่างในบันดล

แครอทระบายความโกรธด้วยการใช้ดาบสองมือติดกระบอกปืนใหญ่ขนาดหนึ่งร้อยมิลลิเมตรฟาดฟันไปทั่วบริเวณ

ต้นไม้ใบหญ้าโดยรอบถูกทำลายจนสิ้น

แน่นอนว่าในสายตาคนอื่นนั้นกำลังเข้าใจไปว่าเธอโกรธเพราะแผนการได้พังทลาย

แต่ความจริงเธอกำลังโกรธตัวเอง

‘ทำไมถึงไม่อยู่เคียงข้างบานาในยามที่เขากำลังลำบาก? ’

เพียงแค่คิด หัวใจของขุนนางยักษาแครอทก็แทบจะระเบิดปริแตกออกมาแล้ว

“แฮก… แฮก… พวกแก--- จงรีบสั่งให้พวกอสูรกลับมาเดียวนี้... ยกเลิกแผนการทั้งหมด...”

“คะ… ค่ะท่านแครอท! ”

แครอทสั่งให้ถอนกำลังทั้งหมดกลับมาหลังจากที่ตั้งสติกลับมาได้

กองทัพอสูรสงครามของเธอนั้น ปัจจุบันเหลืออยู่ราวหนึ่งแสนเจ็ดหมื่นตัว

หากรวมกับที่เฝ้าเมืองหลวงก็จะมีเป็นหนึ่งแสนแปดหมื่นตัว

และคงไม่สามารถเพิ่มจำนวนอสูรมากไปกว่านี้ได้อีกแล้ว เพราะกว่าจะเติบโตพอใช้งานได้ อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาเป็นสิบถึงยี่สิบปี

หรือจะใช้มอนสเตอร์โตเร็วอย่างกระต่ายมีเขากับสไลม์เป็นกองทัพ? เรื่องนั้นคงต้องกลับไปคิดดูในวันหลัง

แต่ตอนนี้ต้องรักษาชีวิตกองทัพอสูรเสียก่อน เพราะว่าแผนการมันพังทลายหมดแล้ว

แครอทที่คิดเช่นนั้นจึงตัดสินใจยุติแผนการบุกทั้งหมดโดยไม่ผ่านความเห็นของขุนนางแอปเปิ้ลที่ในเวลานี้กำลังนั่งดื่มชารอฟังข่าวดีอยู่ในเมืองหลวง

“ฝากพวกเจ้าพาพวกมันกลับเมืองที ส่วนฉันกับโทเมจะไปช่วยบานาเอง”

หลังจากส่งสัญญาณถอยทัพเสร็จ เธอก็ปีนขึ้นเจ้ามังกรเกล็ดสีเขียวตัวโปรดของเธอ

เป้าหมายของเธอคือเมืองหลวงของมนุษย์

“เออ ท่านแครอทค่ะ!? อย่าวู่--”

ขุนนางแครอทไม่สนใจคำทัดท้านของลูกน้องแล้วบินทะยานขึ้นท้องฟ้า

ภายในหัวของเธอตอนนี้มีแต่ขุนนางบานาเท่านั้น

“ใครที่บังอาจจับบานาไป มันผู้นั้นจักต้องตาย! ”

สตรีที่อุดมไปด้วยพลังแห่งรัก (ยันเดเระ) กำลังจะไปบุกที่เมืองหลวงของมนุษย์แล้ว

วันที่ 86 ของเกมส์แห่งสงคราม

***นักรบสมองกล้าม [เอรีส]

เมื่อวานนี้มีเรื่องที่น่าตกใจเกิดขึ้นหลายอย่าง

อย่างแรกคือจำนวนมอนสเตอร์ที่มากอย่างผิดปกติ

อย่างที่สองคือการเคลื่อนไหวที่ผิดปกติของพวกมัน ที่อยู่ ๆ ก็พากันถอยหนีอย่างไม่ทราบสาเหตุ

และอย่างที่สามคือเหตุการณ์เผ่ายักษ์บุกโจมตีเมืองหลวงฮิวซิตี้

จากเหตุการณ์ดังกล่าวทำให้ผู้บัญชาการคาดเดา ว่าเผ่ายักษ์คงรวบรวมคนที่รอดชีวิตมาแก้แค้นพวกเราที่ไปทำลายคริสตัลของพวกมัน

ส่วนฝูงมอนสเตอร์ก็น่าจะเป็นฝีมือของพวกยักษ์นั่นละ

แต่ฉันว่าพวกเรากำลังมองข้ามบางอย่างอยู่

ฉันเองก็พูดไม่ถูก แต่เหมือนว่าพวกเราจะมองข้ามบางอย่างที่สำคัญไปจริง ๆ นั่นละ

“... ช่างเถอะ ตอนนี้ที่สำคัญคือบานาต่างหาก”

จากข่าวที่กระจายออกมานั้น เห็นว่าพวกเขาสามารถจับเป็นเผ่ายักษ์ผิวสีเลือดหมู มีผมสีส้ม ดวงตาสีทองได้

คนที่มีหน้าตาลักษณะนั้นคงมีแค่บานาเท่านั้นนั่นละ

บานาสหายร่วมรบต่างเผ่าของฉัน

ดังนั้นฉันจึงขอร้องให้แอร์บาสร์ช่วยใช้สิทธิ์ของหัวหน้าหมวดย่อยมาขอเยี่ยมตัวนักโทษ

แอร์บาสร์บอกว่า “เป็นไปไม่ได้หรอก” แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง ฉันกับแอร์บาสร์กลับมีจดหมายเรียกตัวให้ไปเข้าเยี่ยมบานาได้

แต่สถานที่เยี่ยมกลับไม่ใช่คุก แต่เป็นศูนย์อาคารวิจัยอาวุธของเมืองแทน

และนี่คือเหตุผลที่ฉันต้องมานั่งอยู่ ณ ห้องโถงต้อนรับพร้อมกับแอร์บาสร์ต่อหน้านักวิจัยอัจฉริยะชาวญี่ปุ่นของพวกเรา

“สวัสดีครับ ผม [ยะมะโตะ] หัวหน้าฝ่ายวิจัย ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณเอรีส คุณแอร์บาสร์”

ที่ห้องโถงต้อนรับควบห้องทำงานของยะมะโตะแห่งนี้ มีเพียงแค่ฉัน แอร์บาสร์ กับเขาเพียงสามคนเท่านั้น

ชุดทหารลายพรางสีเขียวของพวกเรากำลังทำให้ดูแปลกแยกจากชุดวิจัยสีขาวของยะมะโตะ

ส่วนพื้นที่ต้อนรับควบทำงานแห่งนี้เป็นห้องทรงโดมสูงกว่าห้าเมตรที่โอ่โถง

มีหุ่นยนต์แขนกลรับใช้จำนวนมากห้อยโยงมาจากผ้าเพดาน ที่พื้นกระเบื้องขาวมีโต๊ะวางรายล้อมรกตา

แต่ห้องที่ดูวุ่นวายนี้กลับไม่มีเงาของสิ่งมีชีวิตอื่นปรากฏนอกจากพวกเรา

นี่เขาทำงานและวิจัยอาวุธทั้งหมดด้วยตัวคนเดียวเท่านั้นเองหรือนี่?

ไม่สิ เหมือนจะเคยได้ยินมาว่าคุณยะมะโตะเป็นคนแปลก ๆ บางทีอาจจะมีลูกน้องทำงานอยู่ที่ส่วนอื่นของตึกมากกว่า

“ผมได้เห็นผลการรบของพวกคุณแล้ว ช่างเป็นการต่อสู้ที่ยอดเยี่ยมมากครับ [จาวิส] ช่วยเสริฟชาให้แขกทีสิ”

ยะมะโตะส่งรอยยิ้มพร้อมสั่งแขนกลให้เสริฟชาเขียวกับพวกเรา

“เออ ขอบคุณค่ะ”

ฉันรับถ้วยช้าร้อนที่หอมกรุ่นมาดื่ม

“คือว่า ก่อนอื่น--”

“เรื่องของบานาสินะครับ เรามาตัดขั้นตอนที่วุ่นวายแล้วเข้าสู่ประเด็นของการนัดเจอพวกคุณในวันนี้เลยดีกว่า”

ช่างเป็นชายที่รวบรัดเสียจริง แต่มันก็สะดวกดีเหมือนกัน

“ตอนนี้นักรบที่พวกท่านเรียกว่า.. เออ..”

[บานาครับเจ้านาย]

“ใช่! บานาคนนั้น กำลังถูกทดลองพอดี--- อยู่ในการดูแลของเรา ถ้าอยากไปพบเพื่อพูดคุย กระผมยินดีออกใบทำให้ได้ แต่เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยน---”

เมื่อกี้เขาพูดว่าถูกทดลองใช่ไหม? ฉันไม่ได้หูฟาดไปใช่ไหม?

ยะมะโตะดีดนิ้วที่มือขวาทีหนึ่ง

ในตอนนั้นเองที่มีท่อทรงกระบอกใสสองตัวเลื่อนขึ้นมาจากพื้น

ภายในนั้นมีเสื้อเกราะสีเขียวปรากฏอยู่

มันทอประกายและมีเกล็ดเหมือนกับผิวของมังกร

มันมีปีกโปร่งแสงสองคู่เหมือนกับภูติ

มีหนวดยื่นยาวตรงหัวเหมือนกับมด

มีหน้ากากที่เต็มไปด้วยขนของเผ่ามนุษย์นก

และมีมัดกล้ามเหมือนกับเผ่ายักษ์

สรุปคือเป็นชุดเกราะที่อุจาดตามาก

ใครมันเป็นคนออกแบบชุดน่าเกลียดตัวนี้ขึ้นมากันยะ?

แถมชุดเกราะเข้ารูปนั้นยังมีลักษณะของเพศชายและหญิงอย่างละตัว

อย่าบอกนะว่าเงื่อนไขในการเข้าเยี่ยมบานาคือ---

“นี่คือชุดเกราะรุ่นใหม่ หากพวกท่านยอมช่วยทดลองสวมใส่เวลาออกรบ ผมจะยอมให้ท่านเข้าเยี่ยมบานาได้”

ขอไม่ใส่ได้มั้ย?

“ผมชมการต่อสู้ของพวกท่านแล้ว การวาดลวดลายบนหลังมังกรนั้นช่างงดงามนัก เพราะเช่นนั้นผมถึงได้เลือกพวกคุณครับ”

ว่าจะถามพอดีเลยว่าทำไมถึงเลือกพวกเรา

“เอาละ ช่วยมาเป็นฮีโร่ให้ผมทีครับ! ”

ยะมะโตะพูดเองเออเองเลยวุ้ย

ว่าแต่เมื่อกี้นี้เขาพูดว่า [ฮีโร่] ใช่ไหม?

และด้วยเหตุนี้ทั้งฉันกับแอร์บาร์สจึงต้องยอมเป็นหนูทดลองสวมชุดเกราะฮีโร่ (?) อย่างช่วยไม่ได้ไป