ตอนที่ 20 ก็ไม่ใช่เื่ใหญ่อะไร (1)
เมื่อเธอไม่อยู่ตรงหน้า จึงหมดโอกาสจะคาดเดาว่าเธอจะทำอะไรต่อไป เวลานี้ที่ปลายเท้าเต็มไปด้วยเส้นผม ส่วนกระโปรงที่ถูกกรีดก็เผยให้เห็นรอยบากตื้นๆ ด้านใน
จิตใจที่ปั่นป่วนทำให้ป้าอู๋หน้ามืดตาลาย กลัวแต่ว่าจะถูกแทงเข้าตำแหน่งสำคัญที่ทำให้ต้องทรมานเจียนตาย
ไม่ เธอจะตายไม่ได้ เผยหลานชูช่วยเธอใช้หนี้ ทั้งยังให้เงินอีกก้อนเพื่อหลบหนี สามีก็้าเธอ เธอจะไม่เป็อะไรไปไม่ได้เด็ดขาด...
ป้าอู๋ยิ่งคิดก็ยิ่งลน ยิ่งลนก็ยิ่งคุมความคิดไว้ไม่อยู่
“ฉัน ฉันบอกแล้วค่ะ...คุณหนูใหญ่ ฉันจะบอก...คุณปล่อยฉันไปนะ ฮือ ปล่อยฉันไปนะคะ...” ป้าอู๋สติแตกไปแล้ว ร้องไห้ขอความเมตตาก่อนจะปริปาก ทว่าเผยเย่ว์ชิงกลับพูดตัดบท
“ร้องห่มร้องไห้ไปทำไมกันเล่า เราก็แค่เล่นเกมกันเท่านั้น ถ้าเกิดยังร้องอยู่อีก มีดพกของฉันจะไม่ปรานีแล้วน้า”
เผยเย่ว์ชิงเอ่ยปาก ส่วนคมมีดก็ไล้ไปตามกระดูกสันหลังของอีกฝ่ายแล้วเคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้า ออกแรงไม่หนักไม่เบา ไม่ถึงขั้นาเ็ ทว่าทำให้ป้าอู๋ััได้ว่าตนเองกำลังถูกข่มขู่จนถึงแก่ชีวิต
ป้าอู๋เสียวสันหลังวาบ พยักหน้าไม่หยุด บีบบังคับให้ตัวเองสูดลมหายใจสงบสติอารมณ์ข่มความหวาดกลัว ในที่สุดก็เอ่ยออกมา
“คุณหนูรองให้ฉันมาสามแสน แล้วยังช่วยฉันใช้หนี้ทุกอย่าง ฉันเองก็ถูกบีบบังคับด้วยความจนใจ ถึงได้ช่วยพวกเขาทำลงไปค่ะ
“เื่ทั้งหมดที่เกิดขึ้นคืนนั้นไม่เกี่ยวกับฉัน แต่คุณชายอวี๋เป็คนสั่งมา เขาคือคนที่สั่งให้ฉันพาคุณไปส่งที่ห้องแล้วล็อกไว้ให้ดี พวกเขาจะฉวยโอกาสจากงานเลี้ยงทำให้คุณต้องเสียตัวให้คุณชายอวี๋ ขอแค่มันผ่านไปได้ด้วยดี คุณก็ต้องแต่งงานกับเขาอย่างปฏิเสธไม่ได้ ส่วนฉันก็จะหอบเงินหนีไปกับสามีค่ะ...”
เธอพยายามควบคุมเสียงให้นิ่งราวกับพูดถึงเื่ทั่วไป ไม่เหมือนกำลังถูกข่มขู่แต่อย่างใด เผยเย่ว์ชิงพอใจแล้ว ในที่สุดก็เก็บมีดพกกลับมา
ป้าอู๋หลับตาอย่างสิ้นหวัง น้ำตาอาบหน้า
“คุณหนูใหญ่ ฉันบอกสิ่งที่ฉันรู้ไปแล้วนะคะ คุณปล่อยฉันเถอะ สามีกำลังรอฉันกลับบ้าน ขาเขาไม่ดี พวกเราไม่มีลูก มีแต่ต้องพึ่งฉันเท่านั้น...”
ป้าอู๋อ้อนวอนอย่างระทมทุกข์ เธอไร้หนทางแล้วจริงๆ เธอเป็เพียงคนรับใช้ ไม่มีทั้งเงิน ไม่มีทั้งกำลัง แล้วจะรับมือต่อสู้กับคุณหนูและคุณชายผู้ร่ำรวยพวกนี้ได้อย่างไร
ถ้าหากเผยหลานชูและอวี๋ิฉือรู้เข้าว่าเธอแฉเื่ที่เกิดขึ้นในงานเลี้ยง แล้วเธอเกิดตกไปอยู่ในมือพวกเขา เกรงว่าตอนตายก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะตายด้วยวิธีไหน
สีหน้าเผยเย่ว์ชิงไม่เปลี่ยนแปลง ขณะมองเธอร้องห่มร้องไห้ ว่ากันว่าสาเหตุที่กลายเป็คนน่าสงสารก็เพราะว่าไม่สมหวังตามใจปรารถนา ถ้าหากคืนนั้นฟู่เหิงอี้ไม่ปรากฏตัว แล้วเื่เป็ไปตามที่อวี๋ิฉือวางแผน งั้นเธอก็เสียทีที่ได้มาเกิดใหม่แล้ว
เผยเย่ว์ชิงนิ่งเงียบ ปล่อยให้ป้าอู๋ตื่นตระหนก คุณหนูยังยืนอยู่ด้านหลังจึงไม่มีทางเห็นว่าเธอแสดงสีหน้าอย่างไร เดาไม่ได้สักนิดว่าเธอคิดจะทำอะไร หรือจะปล่อยตัวเองไปหรือไม่
ส่วนคนที่อยากรู้ว่าเผยเย่ว์ชิงจะจัดการอย่างไรนั้น ยังมีผู้ชายอีกสามคนที่กำลังนั่งดูสถานการณ์ผ่านห้องตรวจสอบกล้องวงจรปิด
“เฮอะ เล่นด้วยแค่นิดหน่อยก็ทำคนอื่นใถึงขนาดนี้แล้ว เผยเย่ว์ชิงนี่ไม่ธรรมดาเลยนะ ทำไมแววตาถึงได้โหดขนาดนั้น ฉันเองยังกลัวเลย เ้าสาม นายว่าเธอจะแทงป้าอู๋นี่ให้ตายในครั้งเดียว แล้วปล่อยให้พวกเราช่วยเก็บศพเลยไหมนะ”
เว่ยเหยียนถิงนั่งโซฟา หันมาถามผู้ชายคนหนึ่งที่ดูไม่ค่อยสบอารมณ์
“หึ ถ้าเธอกล้าทำเื่ใหญ่ขนาดนั้นแล้วปล่อยให้พวกเราสะสางละก็ ฉันจะเข้าไปสอนเธอเองว่าวิธีเป็คนต้องทำยังไง!” ผู้ชายที่ถูกเรียกว่าเ้าสามหน้าตาเหี้ยมเกรียม เป็คนมุทะลุที่มองออกได้ไม่ยาก
“พรืด ถ้านายกล้าสอนวิธีเป็คนให้เธอ ใครบางคนคงจะทำให้นายเป็คนต่อไปไม่ได้แหง” เว่ยเหยียนถิงหมายความตามที่พูด น้ำเสียงสบายๆ แฝงคำเย้าแหย่เล็กน้อยนั่นกลับทำให้ผู้ชายหน้าเหี้ยมคนหนึ่งตะลึงงัน
“ใครบางคนหมายถึงใคร” ชายหนุ่มคนนั้นไม่เข้าใจ
“อีกเดี๋ยวก็รู้แล้วน่า” เว่ยเหยียนถิงแกล้งเลียนเสียงของฟู่เหิงอี้ยั่วเขา แต่เ้าสามมีนิสัยมุทะลุจะทนรอนานๆ ได้อย่างไร ในเมื่อพูดขึ้นมาแล้วเขาก็ต้องรู้ตอนนี้ให้ได้!
“พี่ใหญ่ พี่รู้ไหม” ลู่จ้านหันไปถามฟู่เหิงอี้ที่กำลังนั่งเก้าอี้ประธานอยู่ข้างหลัง
เว่ยเหยียนถิงที่อยู่ข้างๆ ลอบส่ายศีรษะพลางถอนใจ เ้าสามคงเหมาะกับการใช้กำลังเท่านั้น ดูท่าเขาจะซื่อบื้อจนหมดทางเยียวยาแล้ว น้องเล็กเสาอี๋ของพวกเขาไปอยู่ข้างกายเผยเย่ว์ชิง ชัดเจนขนาดนี้ก็ยังไม่รู้ว่าใครบางคนนั้นหมายถึงใครอยู่ดี
เมื่อถูกถามเข้า ฟู่เหิงอี้ก็เลิกคิ้วน้อยๆ ขณะที่มือกำลังควงปากกา มุมปากเผยยิ้มแฝงความหมายล้ำลึก “เดี๋ยวก็ได้รู้”
346
![[จบ] คุรุการแพทย์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1667806859_58536319.webp)
