เฟยฮุ่ยทะยานหมื่นลี้

เฟยฮุ่ยที่กำลังโคจรลมปราณเตรียมใช้กำลังภายในขั้นสูงรอรับศึกอยู่ด้วยจิตใจที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้น ดังกองไฟกำลังลุกไหม้อยู่ในอก มองเห็นกองหน้า ชายฉกรรจ์ของซุนเย่ทั้งห้าสิบนายเล็กเท่ามดปลวก

 พวกของซุนเย่ วิ่งกรูเข้าหาเฟยฮุ่ย โดยไม่รู้ชะตาชีวิตตนเองเลยว่า กำลังวิ่งเข้าหาพญามัจจุราช และเมื่อพวกมันเข้ามาถึงในระยะสิบก้าว เฟยฮุ่ยจึงเริ่มโจมตีด้วยวิชากระบี่มังกรทะยาน

"มังกรคลุ้มคลั่ง!" เฟยฮุ่ยใช้ กระบวนท่าขั้นสูงโดยมิได้ออมกำลัง ราวกับจะสู้เป็นตายกับพวกมันให้รู้ผลแพ้ชนะในชั่วอึดใจ 

ร่างนักรบกองหน้าของซุนเย่ ที่เข้าจู่โจมเฟยฮุ่ยเกือบทั้งห้าสิบ ถูกปราณกระบี่กระชากขึ้นสู่เบื้องบนอย่างรวดเร็ว บางส่วนกระดูกแตกบาดเจ็บสาหัส บ้างก็ตายในทันที ส่วนพวกที่ยังมีชีวิตก็เหมือนรอความตาย

เมื่อเฟยฮุ่ยที่ได้พุ่งสู่อากาศเบื้องบน จากการใช้กระบวนท่ามังกรคลุ้มคลั่ง  กำลังพุ่งกลับลงมาสู่พื้นดินพร้อมด้วยปราณกระบี่ที่แรงกว่าเดิม ฉีกร่างที่ยังมีชีวิตเหลือรอดจากการโจมตีครั้งแรก  ทุกร่างที่ลอยขึ้นไปถูกปราณกระบี่กระแทกกลับลงมาลงสู่พื้นดิน บางร่างนั้นก็ร่วงหล่นลงสู่ลำคลองใหญ่ พัดพาเอาร่างไร้วิญญาณนั้นหายไป

ทั้งผืนดินและพื้นน้ำนั้นเต็มไปด้วยคราบโลหิตของผู้คน อันเกิดจากกระบวนท่าที่ไร้สิ้นซึ่งความปรานี แม้ผู้ใช้ก็มิอาจยับยั้งได้ ด้วยความร้ายกาจของมันแม้แต่เซียนกระบี่ที่เป็นยอดฝีมือ ยังต้องสิ้นชื่อด้วยความประมาทที่มีให้กับมังกรคลุ้มคลั่ง 

ซุนเย่ได้แต่ยืนตกตะลึง ที่ต้องสูญเสียลูกน้องไปในเวลาอันรวดเร็วเป็นจำนวนมาก แต่ก็ยังมิทันได้สั่งการสิ่งใด  เฟยฮุ่ยกลับรุกต่อเนื่องตรงเข้ามา ซุนเย่รับรู้ได้ว่าเฟยฮุ่ย มีตนเองเป็นเป้าหมาย  มันจึงร้องตะโกนให้กำลังชุดที่สองเข้ารุมเฟยฮุ่ยในทันที

"หยุดมัน! เร็ว!! อย่าให้มันเข้ามาได้" 

"อ๊าคค!!..." เสียงร้องด้วยความเจ็บปวด ครั้งแล้วครั้งเล่าของผู้ที่ขวางทางเฟยฮุ่ย พวกมันถูกแทงและฟันด้วยเพลงกระบี่อันรวดเร็ว และรุนแรง  เสื้อเกราะอ่อนที่พวกมันใช้แทบจะไม่มีประโยชน์อันใด เมื่อปะทะกับปราณกระบี่ที่ทรงกำลัง

"มังกรไร้ลักษณ์!" ราวกับจะไม่ทันใจของเฟยฮุ่ย เมื่อกระบวนท่าธรรมดาที่นางใช้กว่าจะเข้าถึงตัวของซุนเย่ได้นั้น คงใช้เวลาเนิ่นช้าอีกหลายกระบวนเพลง นางจึงต้องใช้กระบวนท่าที่ทำให้ใช้เวลาน้อยลง

เมื่อกระบวนท่ามังกรไร้ลักษณ์ถูกใช้ร่างของพวกมัน ก็ให้ปลิวดังหญ้าต้องลมพายุจนแหวกเป็นทาง และเพียงแค่สองสามอึดใจ นางก็เข้าประจันหน้ากับซุนเย่ โดยอยู่ห่างจากซุนเย่เพียงสามก้าว

"พี่ชายข้าชื่อเฟยหรง เป็นนายทหารฝีมือดีขององค์ชายรอง เขาถูกสังหารก่อนเข้าเมืองเหยียนเป่า ถ้าเจ้าบอกข้า ว่าใครเป็นผู้สังหารพี่ข้า ข้าสัญญาจะละเว้นชีวิตเจ้า!" เฟยฮุ่ยร้องถามซุนเย่ เพราะอยากรู้ว่ามันผู้ใดบังอาจฆ่าพี่ชายของนาง

"ชาติสุนัข อย่างพี่เจ้าใครก็สังหาร... อั่ก!!" 

เสียงของซุนเย่ ร้องด่าไม่ทันจบประโยค ร่างกับศีรษะของมันก็มีอันต้องแยกจากกัน ด้วยมังกรไร้ลักษณ์ที่เฟยฮุ่ยฝืนใช้มันอีกครั้ง เพราะทนคำพูดหมิ่นเกียรติพี่ชายของนางมิได้ แต่การฝืนใช้กระบวนท่าขั้นสูงนี้ติดต่อกันหลายครั้ง ส่งผลให้กำลังภายในของเฟยฮุ่ยลดลงอย่างรวดเร็ว 

เฟยฮุ่ยมองเป้าหมายใหม่ ไปยังเฉินลู่ซี แต่ทว่านางกำลังตกอยู่ในวงล้อมของกำลังนับร้อยของเฉินลู่ซีที่จู่โจมนางเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง นางได้แต่ปัดป้องเพราะไม่มีเวลาได้พักเพื่อโคจรลมปราณ จนความเร็วของนางเริ่มลดลง

"ฉึก!" ความคมของทวนปลายแหลม แทงทะลุผิวบางๆ บนแผ่นหลังของเฟยฮุ่ย โลหิตนางนั้นพุ่งสวนออกมาแทบจะทันที

"ฮ่าๆ อย่างไรเสียนางก็เป็นคนธรรมดา เหนื่อยเป็น บาดเจ็บเป็นมิใช่เทพเซียนที่ไหน พวกเจ้าเห็นโลหิตนางไหมนั่น! เร่งจู่โจม อย่าให้มันตั้งตัว!!" เสียงของเฉินลู่ซี ตะโกนบอกพวกลูกน้องของมัน

ฤาจะถึงคราวของเฟยฮุ่ย เมื่อแผลที่สอง และสามของนางนั้นเกิดตามมาติดๆ กัน เฟยฮุ่ยกัดฟันทนความเจ็บปวด แม้มิได้ถูกจุดสำคัญ แต่บาดแผลค่อนข้างลึกเนื่องจากนางไม่มีโอกาสโคจรลมปราณเพิ่มกำลังภายในมาเพื่อป้องกันผิวกาย

ทางรอดของเฟยฮุ่ยเวลานี้ ขอแค่มีผู้มาคุ้มกันนางเพียงสองสามชั่วอึดใจเท่านั้น นางก็สามารถโคจรลมปราณพร้อมสู้ศึกอีกครั้ง

"จะมีใครมาช่วยข้าไหม!" เฟยฮุ่ยเริ่มกลัวเมื่อเห็นความตายกำลังใกล้เข้ามา นางปัดป้องทวนปลายแหลมนับสิบเล่ม ที่พุ่งเข้าใส่ร่างด้วยกำลังเฮือกสุดท้าย

"ท่านพ่อ ท่านแม่...ลูกขอลาก่อนค่ะ" เฟยฮุ่ยไม่สามารถปัดป้องปลายทวนอีกนับสิบเล่มที่พุ่งเข้ามารอบใหม่ได้อีก  นางจึงหลับตาลงพร้อมคิดถึงใบหน้าของบิดา มารดาที่นางรัก...และ...อีกหนึ่งคน...

"เทียนเสียง...ข้าอยากเห็นเจ้าอีกสักครั้ง...ถ้าเทพยดาบนสวรรค์มีอยู่จริงๆ ได้โปรดฟังคำขอจากข้าสักครั้งเถอะนะคะ..." 

"เปรี้ยง!!...เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ!"

สิ้นเสียงดังประดุจสายฟ้าคำรามที่ดังไปทั่วบริเวณ พวกที่กำลังรายล้อมโจมตีเฟยฮุ่ย ต้องมีอันปลิวออกทุกทิศทาง ด้วยกำลังอันมหาศาล บรรยากาศเยือกเย็นขึ้นเป็นเท่าตัว ร่างที่ปลิวต่างนอนแน่นิ่ง ปรากฏว่าสิ้นใจตายในทันและศพที่มีสภาพผิวหนังไหม้เกรียมกันแทบทุกคน

"บังคับปราณกระบี่ไม่ให้ถูกตัวเจ้านี่โคตรยากเลยนะ เฟยฮุ่ย! มือข้าเกือบโดนฟ้าผ่าไปด้วยแน่ะ" 

เสียงที่เฟยฮุ่ยคุ้นเคยมาสิบกว่าปี ทำให้นางลืมตาขึ้นมองไปตามทิศทางของเสียง เมื่อเห็นร่างเจ้าของเสียงชัดเจน ภาพนั้นเรียกรอยยิ้มให้นาง ราวกับว่าเทพยดาได้ประทานพรให้กับนางตามคำขอจริงๆ 

"ไอ้บ้าเทียนเสียง! เจ้าไปอยู่ที่ไหนมา?" เฟยฮุ่ยตะโกนลั่นสนามรบ

หานเทียนเสียงเดินฝ่ากองกำลังเข้ามาจากทางด้าน โดยพวกมันต้องแหวกทางหลบให้เขา มิกล้าเข้าจู่โจม เพราะปราณกระบี่ที่เกิดจากการใช้กระบวนท่าเหมันต์บัญชาอัสนี ยังคุ้มร่างของเขาอยู่ หากใครแตะต้องคงไหม้เกรียมในทันที