Evolution the Big Tree เกิดใหม่ทั้งทีกลายเป็นต้นไม้วิวัฒนาการไปซะแล้ว

        ทันทีที่ชิงกังเหยียบย่างเข้าสู่หุบเขากิ่งหลิวสีเขียวมรกตงดงามราวกับหยกสลักก็พุ่งฉวัดเฉวียนแหวกอากาศก่อนจะร่อนลงหยุดตรงหน้าเขาอย่างช้าๆ

        “ท่านเทพต้นไม้...”

        ชิงกังจ้องมองกิ่งก้านนั้นด้วยแววตาที่สั่นไหวและซับซ้อนราวกับกำลังหวนนึกถึงเรื่องราวบางอย่าง

        ทว่าทันใดนั้น...

        ‘กร๊อบ!’

        เสียงกิ่งไม้หักดังขึ้นพร้อมกับหยดน้ำบำรุงชีวิตที่อัดแน่นด้วยพลังมหาศาลหยดหนึ่งค่อยๆหลั่งไหลออกมาจากรอยหักนั้น

        “จงดื่มมันเสียแล้วตามเจ้าสามเข้าไปฝึกฝนพลังในถ้ำลับ”

        ‘ถ้ำลับ’ เป็นอีกชื่อหนึ่งที่ใช้เรียกลานกว้างใต้ดินและถือเป็นหนึ่งในไม่กี่เขตหวงห้ามที่มนุษย์ทั้งสามซึ่งนำโดยชิงกังไม่ได้รับอนุญาตให้ล่วงล้ำเข้าไป

        จนถึงตอนนี้พวกเขาก็ยังไม่รู้กันเลยว่าภายในถ้ำลับแห่งนั้นมีสภาพเป็นอย่างไร

        แต่ทุกครั้งที่เหล่าสัตว์อสูรกลายพันธุ์ก้าวเท้าออกมาจากถ้ำลับกลิ่นอายพลังของพวกมันจะพุ่งทะยานขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์

        ที่สำคัญยิ่งกว่านั้นคือพลังวิญญาณภายในกายของพวกมันยังดูบริสุทธิ์ผุดผ่องขึ้นอีกหลายส่วน

        “ผม... คู่ควรที่จะได้รับมันจริงๆเหรอครับ?”

        ชิงกังจ้องมองหยาดน้ำบำรุงชีวิตที่เขาเฝ้าโหยหามาเนิ่นนานด้วยความตะลึงงันเขาไม่ได้รีบร้อนรับมันไป ทว่ากลับเอ่ยถามด้วยความรู้สึกที่ตื้นตันและสับสน

        “แน่นอน... นี่คือรางวัลสำหรับเจ้า”

        อวี๋จื่ออวี๋ทอดสายตามองชิงกังอย่างลึกล้ำพลางเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า

        “ข้าเชื่อมั่นในสายตาของตนเองเสมอเพราะฉะนั้น... เจ้าจะไม่ทำให้ข้าต้องผิดหวังใช่ไหม?”

        ‘กึก!’

        ชิงกังขบกรามแน่นจนเกิดเสียงกำหมัดทั้งสองข้าง มือสั่นเทา พลางพยักหน้าอย่างหนักแน่นก่อนจะเอ่ยปฏิญาณว่า

        “ไม่มีทางครับผมจะไม่ทำให้ท่านต้องผิดหวังอย่างแน่นอน!”

        เมื่อสิ้นคำสายตาของชิงกังก็ทอดมองไปยังร่างต้นของอวี๋จื่ออวี๋ที่เร้นกายอยู่ในม่านหมอกหนาทึบพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือด้วยความตื่นเต้นว่า

        “ผมเชื่อมั่นว่าสักวันหนึ่งท่านเทพต้นไม้จะต้องยิ่งใหญ่เกรียงไกรจนบดบังได้แม้กระทั่งผืนแผ่นดินนี้และเป็นเสาหลักค้ำจุนโลกใบนี้ไว้ทั้งใบ”

        “และตัวผม...ยินดีจะติดตามท่านไปจนกว่าชีวิตจะหาไม่”

        ......

        หลังจากให้คำมั่นสัญญาอีกรอบชิงกังก็รับน้ำบำรุงชีวิตมาครอบครอง

        ครู่หนึ่งเขาเหลือบไปเห็นเสือขาวที่เดินออกมาจากความมืดมิดด้วยร่างที่มหึมาประดุจขุนเขาขนาดย่อมชิงกังพยักหน้าให้เล็กน้อย ก่อนจะก้าวเท้าตามมันไปอย่างเงียบเชียบ

        ทว่าในวินาทีนั้นชิงกังกลับไม่ทันได้สังเกตเลยว่ามีสายตาอีกสองคู่ที่เปี่ยมไปด้วยความรู้สึกซับซ้อนกำลังจับจ้องมองเขาอยู่จากระยะไกล

        “ชิงกัง... นี่นายคิดอะไรอยู่กันแน่?”

        เมื่อเห็นชิงกังมุ่งหน้าเข้าสู่‘ถ้ำลับ’ เฉียนฉินก็ดูเหมือนจะตระหนักถึงความเปลี่ยนแปลงบางอย่างได้

        “เฮ้อ...”

        เหลิ่งเฟิงลอบถอนหายใจออกมาแผ่วเบาทว่าไม่ได้เอ่ยคำใดออกมา

        อย่างไรก็ตามหากพิจารณาให้ดีจะพบว่าสายตาของเหลิ่งเฟิงยังคงหยุดนิ่งอยู่ที่เสื้อหนังอสูรที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดบนตัวของชิงกังอยู่ครู่หนึ่ง

        “ในที่สุด...นายก็ตัดสินใจเลือกเดินบนเส้นทางสายนี้จริงๆ สินะ”

        หัวใจของเหลิ่งเฟิงเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยายเขาได้แต่ทอดถอนใจอย่างจนปัญญาก่อนจะตัดสินใจก้าวเดินลึกเข้าไปในความมืดมิดของยามราตรี

        ......

        ท่ามกลางความสงัดแห่งยามค่ำคืน

        อวี๋จื่ออวี๋ทอดสายตามองไปยังทิศทางที่เป็นสนามรบเมื่อครู่อย่างลึกล้ำ

        ด้วยความเร็วในการจัดการของพวกมนุษย์กว่าจะตรวจพบว่าหน่วยลาดตระเวนสูญหายไป อย่างน้อยย่อมต้องใช้เวลาหนึ่งถึงสองวัน

        ซึ่งในช่วงเวลาหนึ่งถึงสองวันนี้อวี๋จื่ออวี๋เพียงแค่ต้องจัดวางตำแหน่งของอสูรหมอกให้เข้าที่สร้างภาพมายาแห่งม่านหมอกหนาที่ดูลึกลับอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของสัตว์ร้ายที่ซ่อนเร้นและทำให้อันตรายนั้นดูสมจริงจนถึงแก่ชีวิตก็เพียงพอแล้ว

        ส่วนเรื่องอื่นยังไม่จำเป็นต้องรีบร้อน

        การกินข้าวต้องกินทีละคำการดื่มน้ำย่อมต้องจิบทีละอึก

        ภายใต้สถานการณ์ที่เป็นอยู่ในยามนี้เขายังไม่สามารถผลักดันให้ขุนเขาแห่งหมอกกลายเป็น ‘เขตหวงห้าม’โดยสมบูรณ์ได้ในทันที

        เพราะหากไร้ซึ่งการเข้ามาทดลองซ้ำแล้วซ้ำเล่าของมนุษย์ในช่วงแรกเริ่มอวี๋จื่ออวี๋จะสามารถรังสรรค์ข่าวลือที่น่าสะพรึงกลัวให้ขจรขจายไปในภายหลังได้อย่างไร?

        ท้ายที่สุดแล้วหากมันยังไม่ได้ดูน่าเกรงขามเท่ากับเขตหวงห้ามที่แท้จริงอวี๋จื่ออวี๋ย่อมต้องอาศัยการผลักดันไปทีละก้าวอย่างใจเย็นเช่นนี้

        บางที...เมื่อถึงวันที่มนุษย์เริ่มตระหนักถึงความจริงอวี๋จื่ออวี๋อาจจะสามารถกำหนดให้พื้นที่ของตนเองกลายเป็น‘เขตหวงห้าม’ ที่มีตัวตนเพียงหนึ่งเดียวได้แล้ว

        อวี๋จื่ออวี๋คลี่ยิ้มแผ่วเบาพร้อมกับความคาดหวังต่ออนาคตที่เพิ่มพูนขึ้นในใจ

        ในขณะนั้นเองราวกับจะฉุกคิดบางอย่างขึ้นมาได้อวี๋จื่ออวี๋เบนสายตาไปตรวจสอบหน้าต่างแผงสถานะของตนเอง

        ข้อมูลส่วนใหญ่ยังไม่เปลี่ยนแปลงไปจากเมื่อไม่กี่วันก่อนนักทว่าเรื่องที่ทำให้เขาต้องประหลาดใจคือ มีความสามารถใหม่เพิ่มขึ้นมาหนึ่งอย่าง

        ใช่แล้ว... มันคือความสามารถใหม่

        และยังเป็นความสามารถการโจมตีระยะไกลที่หาได้ยากยิ่งนั่นคือ‘มีดบินใบหลิว’

        อาจจะเป็นเพราะมันสอดคล้องกับความคิดของอวี๋จื่ออวี๋ก่อนหน้านี้ที่ต้องการจะ‘ยิงดาวเทียมที่ลอยคว้างอยู่ในอวกาศให้พังพินาศ’

        และด้วยสัญชาตญาณแห่งการวิวัฒนาการของสิ่งมีชีวิตผนวกกับการชี้นำที่แม่นยำของระบบความสามารถการโจมตีระยะไกลอันยอดเยี่ยมนี้จึงได้ถือกำเนิดขึ้น

         [มีดบินใบหลิว -ใช้พลังวิญญาณของตนเองเข้าหล่อเลี้ยงใบหลิวและค่อยๆ ขัดเกลาชำระมันยิ่งขัดเกลาจนบริสุทธิ์เท่าใด พลังวิญญาณยิ่งโปร่งใสเพียงใดอานุภาพและระยะการจู่โจมของมีดบินใบหลิวก็จะยิ่งไกลและรุนแรงขึ้นเท่านั้น]

        จะว่าไปแล้ว...

        นี่ดูเหมือนจะเป็นความสามารถที่น่าสนใจไม่ใช่น้อย

        “ขัดเกลาชำระอย่างนั้นรึ?”

        อวี๋จื่ออวี๋รำพึงกับตนเองเบาๆพลางหวนนึกถึงคำกล่าวอันเลื่องชื่อจากโลกเก่าที่ว่า ‘มีดบินของเสี่ยวหลี่มิเคยพลาดพลั้ง [*]’

        ไม่รู้เหมือนกันว่าใบหลิวนี้ของเขาหลังจากผ่านการขัดเกลาอย่างหนักหน่วงแล้วจะมีอานุภาพความแม่นยำใกล้เคียงเทพเจ้าเช่นนั้นหรือไม่

        เมื่อความคิดแล่นผ่านเข้ามาอวี๋จื่ออวี๋ก็ถือโอกาสในช่วงเวลาอันเงียบสงัดของค่ำคืนนี้ลองทำการทดสอบดูเสียหน่อย

        เขาเด็ดใบหลิวออกมาใบหนึ่งอย่างไม่ใส่ใจนักก่อนจะเริ่มเดินเครื่องปลุกเร้าพลังวิญญาณอันมหาศาลภายในกาย

        ทว่าสิ่งที่เหนือความคาดหมายพลันบังเกิดขึ้น

        เพียงแค่สิ้นเสียง‘เปรี้ยง’ ใบหลิวใบนั้นก็ถูกพลังวิญญาณอันหนักหน่วงสั่นสะเทือนจนแหลกสลายกลายเป็นผุยผงในพริบตา

        “มันไม่ได้ง่ายอย่างที่คิดจริงๆ ด้วยสินะ”

        อวี๋จื่ออวี๋พึมพำในใจทว่าเขากลับยิ่งทวีความคาดหวังมากขึ้นไปอีก

        ความสามารถที่ยิ่งมีความซับซ้อนและฝึกฝนได้ยากย่อมคู่ควรแก่การเฝ้ารอคอยความสำเร็จมากยิ่งขึ้น

        ซ้ำอวี๋จื่ออวี๋ยังหมายมั่นจะใช้ใบหลิวเพียงใบเดียวสอยดาวเทียมให้ร่วงหล่นไม่ใช่หรือ?

        หากมันสำเร็จง่ายดายเกินไปคงจะขาดอรรถรสและความน่าสนใจไปเสียสิ้น

        ......

        ราตรีกาลดำเนินไปอย่างเงียบเชียบ

        ความมืดมิดปกคลุมไปทั่วสารทิศราวกับมีผืนผ้ากำมะหยี่สีดำสนิทมาห่อหุ้มไว้จนไม่สามารถมองเห็นได้แม้แต่ปลายนิ้วตนเอง

        ทว่าในวินาทีนั้นแสงสว่างวาบหนึ่งพลันพาดผ่านความมืดต้นไม้ใหญ่ที่ตั้งอยู่ไกลออกไปถูกผ่าแยกออกเป็นสองส่วนเผยรอยตัดที่เรียบเนียนละเอียดดุจผิวกระจก

        และในยามนี้ หากสังเกตให้ดีจะพบว่าในส่วนลึกของหน้าผาที่ตั้งอยู่เบื้องหลังต้นไม้ใหญ่ต้นนั้นมีใบหลิวใบหนึ่งกำลังสั่นไหวแผ่วเบา

        ใบหลิวใบนี้บางเฉียบราวกับคมมีดที่ลับคมมาอย่างดีและแฝงไปด้วยประกายแหลมคมที่น่าพรั่นพรึง

        ทว่าใบหลิวทั้งใบกลับมีความโปร่งใสประดุจแก้วใสที่มองทะลุได้และมีกระแสแสงระยิบระยับไหลเวียนอยู่ภายในมิต่างจากอัญมณี

        “ระยะสิบกิโลเมตร...ทะลวงต้นไม้ใหญ่พร้อมกับฝังลึกลงไปในผนังหินได้ถึงเก้านิ้ว”

        ด้วยการแผ่ขยายขอบเขตการรับรู้ผ่านม่านหมอกอวี๋จื่ออวี๋จึงสามารถประเมินผลการทดสอบขั้นแรกของมีดบินใบหลิวได้อย่างแม่นยำ

        “อืม...”

        อวี๋จื่ออวี๋เม้มปากเข้าหากันเล็กน้อยไม่รู้ว่าตนควรจะรู้สึกยินดีหรือผิดหวังดี

        ยินดีนั้นแน่นอนอยู่แล้วเพราะอานุภาพของมันนับว่าร้ายกาจเกินคาด

        การที่สามารถเจาะทะลุผนังหินได้ถึงเก้านิ้วจากระยะไกลถึงสิบกิโลเมตรย่อมเพียงพอที่จะฉีกกระชากแผ่นเหล็กกล้าของมนุษย์ให้ขาดกระจุยได้ไม่ยากเย็น

        ทว่าที่น่าผิดหวัง...กลับเป็นเรื่องระยะการโจมตีของมันนี่เอง

        ระยะสิบกิโลเมตร จะว่ายาวก็ไม่ใช่จะว่าสั้นก็ไม่เชิง

        หากจะกล่าวว่ายาวคงเป็นเพราะกิ่งก้านของเขานั้นแม้จะยืดออกไปได้ไกลที่สุดด้วยผลของพรสวรรค์ประจำตัวก็ยังทำได้เพียงหลักร้อยเมตรเท่านั้น

        ทว่าหากจะกล่าวว่าสั้นอาจจะเป็นเพราะรากของเขาที่ชอนไชอยู่ใต้ผืนดินนั้นแผ่ขยายออกไปได้ไกลนับสิบกิโลเมตรแล้ว

        ในอาณาเขตรัศมีการยิงของมีดบินใบหลิวนี้อวี๋จื่ออวี๋ยังสามารถใช้รากไม้ปลดปล่อยพลังโจมตีออกมาได้รุนแรงกว่าเดิมถึงสิบเท่าหรืออาจจะร้อยเท่าเสียด้วยซ้ำ

        กล่าวอีกนัยหนึ่งคือความสามารถในการโจมตีระยะไกลนี้ กลับดูไม่ค่อยจะได้ผลลัพธ์สมชื่อเท่าใดนัก

        เพราะในเมื่อมันอยู่ในระยะการโจมตีที่อวี๋จื่ออวี๋สามารถเอื้อมถึงได้เองอยู่แล้วจะเรียกว่า ‘การโจมตีระยะไกล’ ได้อย่างไรกัน?

        อวี๋จื่ออวี๋อดไม่ได้ที่จะเกิดความคลางแคลงใจขึ้นมาเล็กน้อย

        ทำได้เพียงสรุปว่าด้วยอานุภาพของเหมืองหินวิญญาณและพรสวรรค์การจำแลงมังกรของรากไม้หลักที่หยั่งลึกลงไปในใต้พิภพอย่างต่อเนื่องและใช้สรรพสิ่งเป็นสารอาหาร...ทำให้ความเร็วในการเติบโตของรากไม้นั้นเหนือล้ำข้ามขีดจำกัดของระดับพลังไปไกลโข

        แน่นอนว่าถึงจะเป็นเช่นนั้นอวี๋จื่ออวี๋ก็มองความสามารถ ‘มีดบินใบหลิว’ นี้ด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหวัง

        เขาจดจำได้ดีว่าความสามารถนี้ยังคงอยู่ในเลเวลหนึ่งเท่านั้นและยังไม่เคยลืมว่ามันจำเป็นต้องผ่านการ ‘ขัดเกลาชำระ’อย่างหนักหน่วง...

        และมีความเป็นไปได้สูงอย่างยิ่งว่ามันจะเป็นการขัดเกลาชำระในระยะยาว

        คล้ายกับเคล็ดวิชา‘เลี้ยงกระบี่’ ในตำนานที่ยามปกติจะเก็บงำซ่อนเร้นไม่ยอมปรากฏ ทว่ายามใดที่ถูกชักออกมาย่อมสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งพิภพอย่างไม่ต้องสงสัย

        เชิงอรรถ

         [*] มีดบินของเสี่ยวหลี่มิเคยพลาดพลั้ง เปรียบเทียบความไร้เทียมทานของใบหลิวกับมีดบินของลี้คิมฮวงจากนวนิยายของโกวเล้ง ฉบับแปลไทยชื่อเรื่องว่ามีดบินกรีดฟ้า