พ่อบ้านลูกครึ่งต่างโลก กับการผจญภัยตามหารัก

        สิ่งแรกที่เกียเวอร์นเห็นคือผู้หญิงที่ช่วยเขาออกมาจากคุก  ในชุดกางเกงขาสั้นเสื้อกล้าม  มันทำให้ดูมีสเน่ห์ยิ่งนัก

        “นี่เจ้าพร้อมจะปรนนิบัติข้ ... ...อุ๊บส์!!”....เกียเวอร์นหงายหลังลงไปนอนกับพื้นเลือดกบปาก

        อ๊าค.ค.ค.ค.ค.ค..

        เสียงแผดร้องดังลั่น

        “นี่สำหรับมือสกปรกที่มาแตะหน้าอกข้า  ไอ้ขยะ!”...ลิเลียชกหน้าเกียเวอร์นหมัดเดียวเลือดสาดประจาย

        เงาปีศาจ 2 คนลากเกียเวอร์นเข้ากรงขัง  ห้องนี้ไม่ใช่ห้องประตูเหล็ก  แต่เป็นลูกกรงโปร่ง  เงาปีศาจศาจล่ามขาเกียเวอร์นไว้แล้วเดินออกมา

        เขาเจ็บจนไม่สามารถอ้าปากถามอะไรต่อ

        คำว่า ...“เจ้าจับข้ามาทำไม”...จึงไม่ได้ถามออกมา

        สักครู่เอียนน์เดินเข้ามา เห็นลิเลียกำลังเอาผ้าชุบน้ำเช็ดตามตัวในชุดรัดติ้ว

        “อื้ม.ม.ม.ม.”

        “คุกคามทางเพศมากเพคะ  องค์ชายตอนนี้น่ะ”....ลิเลียมองแบบขยะแขยงก่อนจะหยิบเครื่องแบบมาสวม นางไม่ต้องการให้เลือดเกียเวอร์นเปื้อนเครื่องแบบนาง

        อีเดี้ยนเข้ามาพร้อมกับทัลลัสต์

        พอเริ่มจะขยับปากได้ก็ชี้หน้าทัลลัสต์

        “...ไอ้....คน...ทร..ยศ........”

        “หืม... ท่านจะบอกว่าข้าทรยศ  ข้าว่าข้าแจงท่านชัดเจนแล้วตอนที่ไต่สวนกันในวิหารอาร์คเน่นะ  ข้าว่าท่านเก็บปากไว้ก่อนดีกว่า  เพราะแขกพิเศษกำลังมา”....ทัลลัสต์ยิ้ม

        แขกมาถึงแล้ว

        เคาน์สเลน บัลด์เดอร์เข้ามาพร้อมกับมารีเมอาร์ บัลด์เดอร์บุตรีของเขา

        “โอ...เมียจ๋า เจ้ามาช่วยข้าจากพวกมันที”...เกียเวอร์นกวักมือเรียกอนุภรรยา

        มารีเมอาร์เดินเข้ามาพร้อมหยิบของบนโต๊ะในคุกมาด้วย

        มันคือลูกตุ้มหนาวมเหล็กห้อยโซ่อันพอมือไม่ใหญ่มาก  จากนั้นฟาดลงเต็มแรงที่แก้ม

        ผั่วะ!!!

        “โอ๊ยย.ย.ย.ย.ย.ย..ย.ย.ย.ย.ย.ย..ยย.ย..ย.ย.ย.ย.ยยยยยยยยยย.ย.ย.”...เสียงแผดร้องของเกียเวอร์นดังลั่น

        เขาลงไปนอนกุมแก้มดิ้นไปมา

        ขาที่อ้าอยู่เผยให้เห็นหว่างขา  นางฟาดลูกตุ้มลงไปที่กลางเป้า

        โผล่ะ!!

        “อ๊า...ค.ค..ค.คคคคคคคคคค.ค.ค.ค.ค.ค.ค.ค.ค.ค.ค.ค.ค.ค.ค.ค.ค.ค.ค.ค..ค.ค.ค.ค.ค.ค.ค.ค.”...เสียงแผดร้องดังกว่าเดิม  เลือดนองหน้ากับเป้ากางเกง

        “ใครเมียเจ้า ไอ้ขยะนรก!!!!...นี่สำหรับที่เจ้าย่ำยีข้าหลายปี”...มารีเมอาร์ตวาดลั่น

        “พอแล้วลูก เดี๋ยวมันตาย ท่านมาร์ควิสเซเลสยังไม่ได้เล่นกับมันเลย เราต้องเอามันไว้ทรมานอีกเป็นปีเลยลูก”...สเลนพูด

        “ค่ะท่านพ่อ”...นางโกรธจนหายใจแรงมากจากนั้นเดินออกนอกห้องไป

        เงาปีศาจเข้ามาทำแผลคร่าวๆ ให้มันแล้วราดยาฆ่าเชื้อที่แสนจะแสบทรวงให้ก่อนจะโปะยาสมุนไพรแล้วพันแผล

        เซเลสมาแล้ว

        ..เขาจูงหมาท่าทางฟึดฟัดฮึดฮัดมาด้วยตัวหนึ่ง..

        แล้วจูงเข้ามาในกรง

        “เจ้า...อย่า...ข้ากลัวแล้ว  อย่าให้มันกัดข้าเลย..ฮือๆๆๆๆ”....เกียเวอร์นร้องไห้อ้อนวอน

        “วางใจเถอะ ข้าจะให้มันทำอย่างอื่น”...เซเลสถลกกางเกงเกียเวอร์นออก

        “เจ้า ... เจ้าจะทำอะไรข้า!?”

        “ไปช่วยไต้เท้า เซเลสซิ”...เอียนน์สั่งเงาปีศาจ

        เงาปีศาจ 2คนเข้าไปช่วยจับให้เกียเวอร์นอยู่ในท่าโก่งก้น

        เซเลสเปิดกล่องไม้ออกมาในนั้นมีดอกว่านนางโลมแล้วให้หมาตัวโตนี่ดม  จนมันฮึดฮัดเริ่มคึกคักอักโข  จากนั้นจับมันคร่อมก้นเกียเวอร์น  มันเข้าใจด้วยธรรมชาติพยายามคล้อมเอวเกียเวอร์นให้นิ่งแล้วกระดกเอวแทงให้เข้ารู  ซึ่งมันเข้าแทบไม่ได้ในรูก้น เงาปีศาจจับแก้มก้นแหกออกแล้วเทน้ำทำอาหารมันราดลงไป  หมาเสียบเข้าได้ในที่สุด

        “อย่า อย่า อย่า  อย่าๆๆ โอ้ย ไม่ ไม่ๆๆๆ ไม่นะปล่อยข้า”...เกียเวอร์นพยามดิ้น

        แต่หมาที่กลัดมันกำลังอยาก  มันขู่แง่งที่ใกล้ๆ คอเกียเวอร์น

        “ดื้อกับมัน มันจะขย้ำคอเอานะ รับรองว่านอกจากจะไม่ตายแต่จะได้แผลที่เหวอะหวะที่สุดมาแน่นอน”....เซเลสพูดเสียงเย็นชา

        เกียเวอร์นกลัวหมาจะขย้ำคอได้แต่นิ่ง

        หมากระแทกรูก้นเกียเวอร์นอย่าตั้งใจสักพักมันร้องงื้ดๆ ออกมา

        “ไม่ๆๆ ไม่นะ อย่าๆเจ้าจะทำแบบนั้นกับข้าไม่ได้นะ”...เกียเวอร์นรู้ว่าหมากำลังจะแตก

        สักพักแท่งของหมาก็บวมด้วยเป้งหมาก้อนโตคาในรูก้นของเกียเวอร์น

        “โอ้ยยยย โอ้ยยยยยยยย เจ็บๆๆๆ เจ็บๆใครก็ได้ช่วยเอาออกไปที”

        “ช่วยน่ะได้ แต่ถ้าเอาออกตูดเจ้าจะฉีก  จะดีเหรอ?”...เซเลสถาม

        ครู่ใหญ่ หมาทะลักอสุจิจากเป้ง  แล้วถอนแท่งออกมา

        เกียเวอร์นแทบจะสูญสิ้นความภาคภูมิทุกสิ่งในชีวิต  เขาโดนทุบตีจนเละ แล้วยังโดนหมาอัดตูดทั้งยังแตกใส่ต่อหน้าเมียน้อยและเหล่าศัตรูที่แค้นเขา   นอนแผ่กับพื้นแหงนมองขึ้นไป  เอียนน์นั่งท้าวคางมองลงมา

        “ไม่นึกว่ารัชทายาทลูกของพระมารดาที่เป็นเชื้อพระวงศ์ก็มีวันนี้ด้วย”...เอียนน์ยิ้ม

        “นี่สำหรับมีอา  ..มัน...มันที่ข่มเหงรังแกสตรีมานักต่อนัก  ลิ้มรสการโดนเอาโดนขยี้กามดูบ้าง”....เซเลสพูด

        “ฮือๆๆๆๆ แต่พวกนางโดนรัชทายาทเอานะไม่ใช่หมา”...เกียเวอร์นร้องออกมา

        “สำหรับพวกนาง การโดนเจ้าเอาก็เหมือนโดนหมาเอานั่นแหล่ะ  นั่นคือสิ่งที่พวกนางมองมายังเจ้า  ไอ้ขยะ”....เซเลสพูดแล้วเหยียบเข้าที่หัวเข่าเกียเวอร์นดังกร๊อบ! ออกมา เห็นชัดเลยว่าเข่าผิดรูปแล้ว

        “โอยยยย ....ทำไมพวกเจ้าไม่รอให้ข้าถูกประหาร พวกเจ้าช่วยข้าออกมาแล้วทำแบบนี้กับข้าเนี่ยนะ?”...เกียเวอร์นถาม

        “ตายมันสบายไปสำหรับเจ้า”...สเลนตอบ  จากนั้นทุกคนทยอยออกจากคุกนี่ไป  ทิ้งให้เกียเวอร์นนอนทุกข์ระทมในคุก  รอวันโดนทรมานต่อในวันพรุ่ง

        ได้ระบายความแค้นที่อัดอั้นมานาน  ทำให้โทสะของแต่ละคนลดลงบ้างไม่มากก็น้อย

        “แล้ว..มันเลยลวนลามพวกเจ้าบ้างมั้ย?”...อลันถามจูนกับบีน ซึ่งเคยเป็นนักฆ่าหญิงที่ทำงานใต้สังกัดของรัชทายาท

        “ใจเสาะแบบมัน  มันไม่กล้ากับพวกเราหรอกค่ะนายท่านอลัน แม้ว่าจะส่องสายตาสกปรกมาบ้างก็ตาม”...จูนตอบ

        “เอาล่ะ ทีนี้จะเอายังไงกัน รัชทายาทก็จัดการไปแล้ว  แล้วตระกูลบริทเทรย์ล่ะ  ตราบที่ยังมีพวกมัน  อาณาจักรก็จะโดนกัดกร่อนไปเรื่อย”....ทัลลัสต์ถาม

        “ต้องจัดการแน่ แต่ตอนนี้เรายังไม่พร้อม ต้องหาหลักฐานความผิดของพวกมันก่อน  ถึงจะเรียกตัวโอเอน  บริทเทรย์ น้าของเอรากอสมารับทราบข้อกล่าวหาที่โยฮันตันนี้ให้ได้ก่อน  ไม่งั้นแล้ว เราไม่มีอะไรไปสั่งให้มันมาให้เราเชือดได้เลย”...เอียนน์บ่น

        “มีเค้าอะไรบ้างรึยัง?”...อลันถาม

        “ถ้าเรื่องทุจรติที่กลิ่นโชยแรง  ก็มีการจัดซื้อเรือรบทั้งที่อาณาจักรเรา  ไม่มีศัตรูที่จะยกทัพมาที่ชายฝั่งและดยุคโอเอนกลับขออนุมัติงบประมาณสั่งซื้อเข้ามาประจำการทิ้งไว้  โดยสั่งซื้อมาในราคาแพงมาก  แต่เอกสารอยู่ที่ห้องพัก  ต้องกลับไปที่ปราสาทกัน  จะเอามาให้ดู”...อีเดี้ยนแจง

        “ทำไมไม่มีศัตรูมาขึ้นชายฝั่งเราล่ะ  ต่อให้ห่างไกลจากตัวเมือง แต่มันน่าจะมีทางตั้งค่ายแล้วค่อยเดินทัพมาได้นี่”...อลันถาม

        “แบบนั้นไม่ได้ อลัน ถัดจากเมืองซเปลของเราลงไปอีก จะมีเทือกเขาหินผามากมาย  แถบชายหาดที่พอจะเอาเรือเทียบขึ้นมาได้นั้นมีแค่ 2 หาด  หาดแรกเซาซันเนอร์จะมีผาหินที่เราใช้เป็นปราการ  ขึ้นลงได้ทางเดียว  ข้าศึกจะตั้งค่ายได้แค่ที่ชายหาด ยังไงก็ทำอะไรไม่ได้ไปมากกว่าพาทหารมาอาบแดดที่ทะเล  ส่วนอีกหาดคือหาดร้างขึ้นฝั่งมาได้ไม่เท่าไหร่ก็ต้องเจอป่าชายเลนมากมาน  เดินทัพไม่ได้ ถึงเดินมาได้ก็มีภูเขาหินกั้น เป็นชัยภูมิที่ไม่สามารถโดนตีแตกหรือเดินทัพข้ามมาได้เลย  แต่ข้อเสียคือมันไม่มีที่ทำกินให้เลยในแถบนั้นน่ะสิ”...แอนเล่าให้อลันฟัง

        “โอ้..นายหญิงของข้ามีความรู้ทางตอนใต้ของอาณาจักรเราดีทีเดียว”...อลันพูดแล้วเอามือลูกปอยผมด้านข้างของแอน

        แอนยิ้มแล้วเล่าต่อ

        “ที่จริงเพราะพ่อข้าสนิทกับบารอนตระกูลโจแฮมเมิร์จที่อยู่หาดเซาซันเนอร์น่ะ  แต่มารุ่นเราไม่ค่อยจะได้ติดต่อกันแล้ว”

        “เพราะแบบนี้เรือรบถึงเอามาจอดทิ้งเต็มหาดที่นั่น  ถ้าเราจะเล่นให้อยู่หมัด  ก็ต้องตรวจสอบการจัดซื้อ”...อีเดี้ยนอธิบาย

        “ซึ่งแน่นอนว่าไม่มีใครกล้า”...สเลนเสริม

        “แต่เรากล้า”...อลันเลิกคิ้วตอบ

        “นั่นเราจะไปเป็นที่ท้ายๆ  เราต้องไปกรมคลัง  กองบัญชีกลางก่อน  เอกสารการจัดซื้อจัดจ้างต่อเรือมันต้องมี”...เซเลสเสนอ

        “เราจะเอาเอกสารคลังออกมายังไง?  ให้คนของเงาปีศาจบุกไปเหรอ  พวกเขารู้เรื่องบัญชีคลังแล้วจะหยิบมาถูกได้ยังไง  จะหอบมาหมดก็ใช่เรื่อง”....สเลนถาม

        “ตอนนี้องค์ชายเป็นเจ้ากรมตุลาการ  แต่ขอตรวจสอบก็ไม่น่าจะยาก  แต่ปัญหาคือตรวจแล้วเส้นสายของเอรากอสจะรู้เรื่องมั้ยนี่สิ”...ทัลลัสต์กล่าว

        “งั้นเราก็ต้องไว  ข้าจะไปเมืองแถบชายแดนตอนกลางใกล้แม่น้ำชรายด์ที่พวกตระกูลบริทเทรย์อยู่  ชื่ออะไรนะ?...เอ่อ..”...อลันเสนอตัว

        “วินบริค”....อิเรเน่ตอบ

        “อ่า...ข้าจะไปวินบริคเพื่อเอาบัญชีราคาที่แท้จริงของการจัดซื้อจัดจ้างของพวกมัน  แล้วก็สืบหาราคาการต่อเรือที่แท้จริงจากนายหน้าเอามาเทียบกับบัญชีที่เอียนน์ตรวจสอบจากกองบัญชีกลาง”...อลันบอกแผน

        “อลัน ข้าไปด้วย”...แอนขอ

        “นายหญิงท่านจะไปทำไม?  รอข้าอยู่ที่นี่จะปลอดภัยกว่า   ข้าจะให้บีนคุ้มครองท่านระหว่างที่ช้าไม่อยู่  อีกอย่างข้าจะไปในครางเงาปีศาจกับลูกน้องพวกมันจะได้ไม่เอะใจ  ถ้าท่านไปด้วยพวกมันจะรู้ว่าข้าก็ไปที่นั่น”...อลันเดินมาจับแขนแอน

        “ถ้าข้าอยู่นี่ไม่มีเจ้า   คนก็สงสัยอยู่ดี”...แอนพูดมามีเหตุผล  จากนั้นกล่าวต่อ

        “เราทำทีสืบคดีนักฆ่าที่ยังหลบหนีอยู่ก็ได้นี่  แล้วไปโผล่แถวนั้นอ้างว่าตามเบาะแสนักฆ่ามา  มันดูไม่น่าสงสัยกว่าหายไปดื้อๆ นะ  หลังจบเรื่องเกียเวอร์น เอรากอสต้องจับตาดูพวกเราแน่เพราะเขาอาจเป็นเป้าหมายต่อไป  คนของตระกูลบริทเทรย์เองก็น่าจะมีคนคิดได้เช่นกัน”...แอนอธิบาย

        “แต่......”...อลันอึ้ง

        “เลดี้แอนกล่าวมีเหตุผล   ไม่มีนาง อลันหายไป  เอรากอสกับดยุคโอเอนต้องระวังตัวมากขึ้น  สู้เราส่งนางที่ติดตามโดยอลันไปตามคดีนักฆ่า  น่าจะเป็นธรรมชาติกว่า  แถมยังทำให้พวกมันยังคงคิดว่ายังไม่ใช่เวลาที่เราจะปะทะกับมันเพราะยังสะสางเรื่องนักฆ่าไม่จบด้วย”....ดยุคทัลลัสต์เกาคางเห็นพ้องแบบยิ้ม  จากนั้นกล่าวต่อ

        “มีความคิดอ่านทั้งที่ยังเด็ก  ตระกูลฟีลด์มีธิดาที่ยอดเยี่ยมคงหมดห่วงแล้ว”

        แอนก้มหน้ายิ้มรับคำชม

        อลันไร้ข้อโต้เถียง  เขาเป็นห่วงแอนเหนือสิ่งอื่นใด

        “นายท่านอย่ากังวง  ช่วงที่ท่านไปหาข้อมูลหลักฐาน  ข้าจะคุ้มกันนายหญิงใหญ่เองค่ะ”...บีนเสนอตัวติดตาม

        “เอ่อ แล้ว ข้าช่วยอะไรได้มั่ง”...จูนจะเสนอตัว

        “คนท้องพักผ่นซะ!”....ทุกคนในห้องประชุมคุกกล่าวงพร้อมกัน

        จูนได้แต่นิ่งเงียบ

        มอร์ดัสลูบผมนางแล้วก้มจูบที่ผมหนึ่งที

        “ถ้าเขาหายไป แล้วข้ายังนิ่งก็น่าสงสัยด้วย ข้าจะไปด้วย”...อิเรเน่กล่าว

        “ท่านจะไปทำไม?”...อลันถาม

        “จ...เจ้า..เจ้าจงอย่าลืม   ข้ากับท่านเป็นคู่หมั้นกัน  ถ้าท่านไปไหนมาไหนแต่กับแม่หญิงแอน  เกรงจะมีคำครหามากมาย   แล้วข้าที่เป็นคู่หมั้นเจ้าจะเอาหน้าไปไว้ไหน  ...น...นี่ก็ดูผิดธรรมชาติใช่ม้ยล่ะ?”....อิเรเน่เลิกลักเสนอตัว

        “ไม่มั้ง ... องค์หญิงเห็นไต้เท้าแอนกับบีนจะไปกับอลัน  เลยอยากไปด้วยมากกว่า”....ลิเลียหรี่ตามองอิเรเน่

        “...แล้วไง...ก็ข้าชอบอลันอ่ะ  จะอยากตามเขาไปมันแปลกเหรอ  ข้ารู้ว่าเขามีแต่ไวเคานเตสแอน  แต่ข้าเป็นคู่หมั้นเขา   ข้ายอมแพ้นางได้ทุกเรื่อง   แต่เรื่องอลันข้าสู้ตายย่ะ”....อิเรเน่ตอบเสียงดังลั่นคุก

        ทุกคนอึ้งไปตามๆ กัน

        “อ..อะไร?...ก..ก็ข้าเป็นคู่หมั้นเขา  ชอบเขามันแปลกเหรอ....????”....อิเรเน่ถามทุกคนกลับทั้งที่หน้าแดงก่ำ  แดงไปจนถึงหู

        ไหนๆ ก็พูดออกไปแล้ว  นางเดินมาถึงหน้าแอน

        “ไวเคานเตสแอน ฟีลด์   ถ้าท่านไม่ชัดเจน  ระวังอีกหน่อยอลันจะตื่นมาทุกเช้าโดยเห็นข้าเป็นคนแรก  แทนการเดินไปเคาะประตูเรียกท่านอาบน้ำกินมื้อเช้าอีก.....ขอพูดให้ชัดในฐานะผู้หญิงคนหนึ่งเลย”....อิเรเน่หนักแน่นชัดเจนแล้วแต่หน้ายังแดงอยู่

        แอนอึ้งมาก นางทำตัวไม่ถูก   เกิดมายังไม่เคยมีใครมองนางเป็นคู่แข่งมาก่อน  อย่าว่าแต่ขุนนางด้วยกันเลย  กับชาวบ้านยังไม่มีใครคิดว่านางเจ๋งพอในทุกๆเรื่องด้วยซ้ำ แม้ว่าพวกเขาจะรักและเอ็นดูนางก็ตาม

        ยามนี้องค์หญิงลำดับที่ 5 แห่งราชวงศ์เวอร์รากีอุสกลับออกตัวท้าชนกับนางในฐานะที่องค์หญิงเองตกเป็นรอง

        ไม่รู้จะดีใจ ขุ่นเคือง  ภูมิใจ หรือกลุ้มใจดี

        “ยังไงก็ตาม ห้ามคุกคามนายหญิงข้า”..อลันเดินมาเกาะแขนทั้ง2 ข้างของแอน

        “ข้ารู้ย่ะ ข้าไม่ทำอะไรแบบนั้นหรอก!!”...อิเรเน่ตอบ

        “ตกลงข้าตเองไปด้วยใช่มั้ยเนี่ย?”....ลิเลียถาม

        “ไม่.. ..เจ้าอยู่คุ้มกันเสด็จพี่  เพราะท่านมอร์ดัสต้องดูเมียท้องของเขา”...อิเรเน่สั่ง

        “ก็ ไม่มีปัญหาเพคะ แต่ท่านมอร์ดัสหายไป พวกศัตรูไม่จับตามองเหรอ นั่นราชองครักษ์คู่กายองค์ชายลำดับ 3 เลยนะเพคะ”...ลิเลียถาม

        “ไม่ต้องห่วง   มอร์ดัสทำงานให้ข้า  หายไปไหนมาไหนผลุบๆ โผล่ๆ บ่อยประจำอยู่แล้ว”...เอียนน์อธิบาย

        “งั้นตกลงตามนี้  ทุกคนไปเตรียมตัวได้”...เอียนน์ออกคำสั่ง