เธอนะใจร้าย heartless

“เฮียจะทำอะไร! ขับเข้ามาทำไม!” รินทร์ถามเสียงสั่น ความกลัวบวกกับความเจ็บที่มันตีตื่นขึ้นมาเป็นหยดน้ำตารื่นอยู่ที่เบ้าตา

คนตัวโตปลดล็อกเข็มคัดนิรภัยของตัวเอง ตามมาปลดของคนตัวเล็กข้างกายด้วย เขาขยับตัวมาใกล้ๆ วางมือลงบนขาอ่อนของรินทร์มือใหญ่ค่อยลูบคลึ่งเบามือผ่านเนื้อผ้า เลื่อนมือขึ้นมาเรื่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาของรินทร์ออกไปหนึ่งเม็ด มือใหญ่วาดไปบนกรอบหน้าจองคนตัวเล็ก ใบหน้าหล่อเหล่าเข้ามากระซิบข้างหู

“หนูอยากไประลึกความหลังกันข้างบนไหมครับ?” เสียงกระซิบผะแผ่วทำคนตัวเล็กใจสั่น เขาจงใจแตะปากลงไปให้โดนติ่งหูคนน้องหายใจรดต้นคอ ลากจมูกคล่อเคลียอยู่แถวซอกคอขาว

“อืออไม่ เฮียอย่า~” รินทร์ดันอกเขาไว้แต่ ‘เขารู้ดีว่าแตะตรงไหนกอมตรงไหนบนร่างกายนี้ เขารู้ว่าต้องจูบยังไงตรงไหนบ้าฝรินทร์ถึงจะร้องครางระทวยใต้ร่างเขา'

เขาโมท่าท่ารังเกียจเขาแบบนั่นของคนน้อง คิมหันษ์เคาะลิ้นยิ้นหยันมองเหยียด สองมือกระชากฉีกเสื้อนักศึกษาจนกระดุมหลุดร่วง ดึงคอเสื้อรินทร์จนร่างบางถล่าเข้าหาตัวแล้วจะงับจูบ

“คนเลว!”

“ถึงเฮียจะเลวยังไง! แต่ก็ได้ชื่อว่าเป็นผัวหนูนะครับ”

“เพียะ!!!!!!!!!!! “

ใบหน้าคมหันไปตามแรงมือที่ฟาดลงไป คราวนี้รินทร์ตั้งใจใช้ฝ่ามือฟาดไปบนใบหน้าหล่อเหล่านั่นเต็มแรงไม่ยั้งมือสักนิดเดียว ที่มุมปากได้รูปนั่นมีเลือดซึมออกมาเล็กน้อย คินหันษ์หน้าชาดันลิ้นที่พระพุ่งแก้ม นิ้วโป้งเช็ดเลือดมุมปากออก

“อ่ะ!” ไม่ทันตั้งตัวมือใหญ่คว้าจับไปรอบลำคอระหงส์ รินทร์ตัวสั่นหวาดกลัว แก้วตาใส่มีน้ำตาเออจนปริมไหลลงมาบนแก้มขาว

ใช่เขาตั้งใจขับรถเข้ามาจอดในคอนโดของตัวเอง ตั้งใจพูดคำหวาน หยาบคายกระทบจิตใจของรินทร์ เขาหงุดหงิดที่เห็นรินทร์พูดคำหวานกับคนอื่นต่อหน้าเขา ทำเหมือนเขาไม่มีตัวตน

“ก็คิดว่าอยาก!” คิมหันษ์พลักคนตัวเล็กกลับไปพิงเบาะไว้เหมือนเดิม การกระทำหยาบคายที่คิมหันษ์แสดงออกมาแม้แต่ตัวเขาเองตอนนี้ก็ยังไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่ามันคือความหึ่งหวง แต่พอเห็นคนน้องร้องไห้เขาก็ทำตัวไม่ถูกอีก เอามือไปเช็ดน้ำตาบนแก้มให้ ใบหน้าหวานถูกประคองไว้ด้วยสองมือใหญ่ นิ้วโป้งเกลี่ยน้ำตาออกให้เบามือ ดวงตาหวานคู่นั่นมีน้ำตาออกมาไม่หยุด มองมุมไหนเด็กคนนี้ก็น่าเอ็นดูน่าสงสารจับใจ คิมหันษ์ดึงร่างเล็กบอบบางของน้องเข้ามากอดปลอบ

“ลืมฉันได้หรือยัง~” เสียงกระซิบถาม เขาถามออกไปแบบนั่นจนรินทร์ได้สติจึงพลักออกเขาออก เงยหน้าขึ้นมามองเขาตรงๆ เหมือนว่าโลกหยุดหมุนหัวใจเขาหยุดเต้น

‘ใช่ผมกลัวคำตอบของน้อง’

“ถ้าการตัดใจมันง่ายขนาดนั่นก็คงไม่เรียกว่าอกหักหร่อกครับ วันนี้ผมอาจจะยังรักเฮียอยู่ก็จริง แต่ผมไม่ได้อยากได้เฮียคืนแล้ว” รินทร์ยิ้มออกมา แต่เป็นรอยยิ้มที่แสนเจ็บปวด 

‘ไม่อยากได้เขาคืน ?ไม่อยากได้คืนแล้วงั่นเหรอ!’ เขาโกรธเขาหงุดหงิดแค่น้องบอกว่าไม่อยากได้เขาคืนแล้ว

“อื่อออ! อื้! ปล่อย~” ปากนุ่มหยุ่นนั่นที่ผมรู้ดีว่าถ้าได้สัมผัสแล้วจะหวานละมุนลิ้นขนาดไหนถูกผมงับจูบ บดคลึง ผมกระชับใบหน้าหวานด้วยสองมือใหญ่บังคับให้น้องเปิดปากรับจูบของผม ผมแตะจูบซ้ำๆ นัวเนีย ดูดลิ้น กวาดลิ้นเคล้าคลึง ไม่ยอมปล่อยให้ปากนิ่มเป็นอิสระ

คิมหันเว้นจังหวะให้หายใจ แล้วบดจูบลงมาอีกครั้ง พละหน้าลงมาเลื่อนเข้าหาซอกคอขาว ซุกไซ้ขบเม้มสร้างรอย ใช่มือลูบคลึงไปทั่วตัว จากที่ดิ้นขัดขื่นตอนนี้น้องหยุดดิ้นแล้ว น้องนิ่งไปแล้ว ผมยิ่งได้ใจดึงเสื้อนักศึกษาที่ใส่ไว้ในกางเกงออกมา ดึงปลดเข็มขัดกางเกงน้อง รูดสิบลง จะล่วงมือเข้าไปข้างใน

“อื้ก~ ผ ผมไม่รู้จริงๆ ว่าเฮียต้องการอะไรจากผมอีกกันแน่ หึ! ถ้าอยากเห็นผมเจ็บผมก็เจ็บจนถึงที่สุดแล้ว~” คิมหันษ์นิ่งงั่นไป ค่อยๆ ขยับออกมามองหน้ากัน

“หนู~”

“พอใจเฮียแล้วใช่?”

“หนูรินทร์~”

คิมหันถอนหายใจยืดยาว ส่วนรินทร์ก็ได้แต่นั่งร้องไห้ มือใหญ่ค่อยๆ ใส่เข็มขัดกางเกงให้กลับเหมือนเดิม ยื่นมือไปจะติดกระดุมเสื้อให้ แต่เพราะกระดุมมันขาดไปบ้างแล้วจึงทำให้คิมหันษ์ละมือออกมา

“คนเลว!”

“หึ! ก็ยังจืดชืดเหมือนเดิม ลงไปได้แล้ว!! ลงไปซิว๊ะ! อ่อแล้วอย่าลืมวันเกิดรักษ์ล่ะ!”

รินทร์กัดปากตัวเองหันมองหน้าคนใจร้าย แล้วรีบเปิดประตูลงจากรถมาทันที เขาไม่ได้ตั้งจะทำร้ายจิตใจน้องขนาดนี้ ‘จากตอนแรกที่คิดแค่อยากแกล้งเฉยๆ แค่เห็นท่าทางห่วงตัวกับเขาแบบนั่นมัน…. ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห นี่เขาเป็นอะไรไปแล้ว’

“โธ่เว้ย!!!”

คิมหันษ์นั่งเงียบอยู่ในรถสักพักก็เหลือบไปเห็นกระเป๋าไอแพทกับหนังสือเรียนคนน้องที่ยังไม่ได้เอากลับไป เขาถอนหายใจออกมากับสิ่งที่เขาทำร้ายน้องวันนี้ มันรุนแรงเกินไปเขารู้ดี

ระหว่างทางที่นั่งรถมาถึงคอนโดรินทร์เจ็บปวดกับคำพูดที่ทำร้ายจิตใจกัน ไม่อยากแสดงความอ่อนแอออกมาไปให้ใครเห็นเลย อยากเป็นรินทร์คนเข้มแข็ง อยากเป็นรินทร์คนใหม่ คนที่ไม่ต้องมีหัวใจ ไม่ต้องรักใครอีก

…..

คนตัวเล็กเปิดประตูเข้ามาในห้องในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ย ไม่ทันได้มองว่ามีคนนั่งรออยู่ก่อนแล้ว เขาเดินดุ่มๆ จะเข้าห้องนอน

“น้องรินทร์”