เกิดใหม่ทั้งที..แต่มาอยู่ในร่างของขอทาน

หลังจากที่ทุกคนอยู่ฉลองกันจนถึงดึก ยามจื่อ ทุกคนก็แยกย้ายกันกลับ เย่ซวนนอนแช่น้ำร้อนอยู่ภายในห้อง เขากำลังคิดสิ่งที่จะทำในวันข้างหน้า หลังจากที่ทำการเกษตร เมื่อทุกอย่างเข้าที่ เขาก็อยากที่จะออกเดินทางไปท่องเที่ยวตามสถานที่ต่างๆ แต่ที่หนักใจที่สุดคงเป็นเรื่องที่ต้องบอกกับเยว่อิง

'ข้าจะพูดกับท่านแม่ยังไงดีนะ' เย่ซวนคิดไม่ตกกับเรื่องนี้ สุดท้ายเขาก็ละทิ้งความคิดนี้ไป 'เอาไว้ให้ถึงเวลาก่อนแล้วกัน'

...

เย่ซวนรีบตื่นแต่เช้าเพื่อที่จะได้เริ่มทำงาน

"คุณชายเย่ท่านมาแล้ว" ทุกคนในหมู่บ้านทักทาย เมื่อเห็นเย่ซวนเดินมา

เย่ซวนพยักหน้ายิ้มให้กับทุกคน ก่อนที่เขาจะเริ่มอธิบายขั้นตอนในการทำการเกษตร อีกครั้ง โชคดีที่ดินภายในหุบเขาจันทรานั้นเหมาะสมกับการปลูกพืชทุกชนิด

อย่างแรกที่เย่ซวนคิดจะทำนั้นคือการปลูกข้าว เย่ซวนอธิบายขั้นต่อนของการเตรียมดินให้ทุกคนฟังก่อนที่หน้าที่นี้จะตกเป็นของชาวบ้านที่เป็นผู้ชาย ขั้นตอนของการเตรียมดินนั้นค่อนข้างที่จะใช้เวลา เย่ซวนเลยใช้พื้นที่อื่นๆในการปลูกผัก สมาชิกของหุบเขาจันทรานั้นมีเพียงแต่ไม่กี่ร้อยคน ทำให้เขาไม่ต้องใช้พื้นที่ทั้งหมดในการปลูกข้าว

...

เวลาไหลผ่านไปอย่างรวดเร็ว ในที่สุดก็ผ่านไปหนึ่งปีแล้ว หลังจากที่เย่ซวนกลับมายังหุบเขาจันทรา ทุกอย่างดำเนินไปได้อย่างดี ข้าวที่ปลูกอีกไม่กี่เดือนก็จะเป็นการเก็บเกี่ยวครั้งที่ 2 แล้ว ครั้งแรกที่มีการเก็บเกี่ยวทุกคนได้มาช่วยกันอย่างขยันขันแข็ง ผลผลิตที่ได้นั้นทำให้ทุกคนดีใจเป็นอย่างมาก

ตอนนี้ได้มีพื้นที่ในการเลี้ยงสัตว์แล้ว เย่ซวนเลือกที่จะเลี้ยงเพียง ไก่ เป็ด และก็ ปลา เท่านั้นเพราะง่ายต่อการดูแล หลังจากที่ทุกคนมีอาหารการกินที่ดีขึ้น ร่างกายของพวกเขาก็ยิ่งแข็งแรงมากขึ้น ความเข้มข้นในการฝึกฝนการต่อสู้ก็เพิ่มขึ้นตามไปด้วย

ในตอนแรกไท่หลินมีความคิดว่าเขาจะเรียกทุกคนที่จากไปกลับมา แต่ถูกเย่ซวนห้ามความคิดนี้เอาไว้ซะก่อน คนที่จากไปในตอนที่หุบเขาจันทราเกิดปัญหา พวกเขาไม่ควรที่จะกลับมายังหุบเขาจันทราอีก

ถึงแม้คนพวกนั้นจะไม่ได้ทำผิดอะไร เพราะทุกคนก็ต้องการมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดี แต่เมื่อจากไปแล้วไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร แต่ก็ไม่ควรรับพวกเขากลับมา

...

ตอนนี้เย่ซวนนั่งดื่มน้ำชาอยู่กับไท่หลิน และ เยว่อิง เขาลังเลที่จะบอกความคิด ที่จะออกไปท่องเที่ยวให้ผู้เป็นมารดาฟัง

"เจ้ามีอะไรอยากจะพูดเหรอ ?" เยว่อิงถามบุตรชายเมื่อเห็นเย่ซวนมองมาที่นางอยู่บ่อยครั้ง

"คือว่า.." เย่ซวนลังเลที่จะพูด

"เจ้าบอกแม่กับพ่อมาเถอะ ไม่ต้องกลัว" เยว่อิงมองไปที่บุตรชาย

"คือว่าข้าอยากจะออกเดินทาง" เมื่อเย่ซวนพูดออกมา ไท่หลินเองก็หันหน้ามามองทางเย่ซวน ส่วนเยว่อิงตอนนี้นางนิ่งค้างไปแล้ว

"ท่านแม่" เย่ซวนเรียกนาง

"ไม่ได้ !" เยว่อิงหันหน้าหนี

"เกิดอะไรขึ้นกันท่านแม่" เยว่ซินเดินเข้ามาพอดี

"เจ้าดู น้องเจ้าสิ" นางหันหน้ามองค้อนใส่เย่ซวน เย่ซวนได้แต่ยิ้มแห้งให้นาง

"กลับบ้านมาได้หนึ่งปี ก็จะจากพวกเราไปอีกแล้ว"

"เจ้าจะไปไหนเหรอ ?" เยว่ซินหันมาถามน้องชาย

ทุกสายตาหันมามองหน้าเย่ซวน รอคอยคำตอบของเขา

"เอ่อ..คือ.." เย่ซวนรู้สึกกดดัน ยิ่งเขามองใบหน้าของมารดาที่ตอนนี้กำลังทำหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่

"ข้าต้องการที่จะออกไปท่องเที่ยว" เย่ซวนไม่กล้าพูดว่าเขาจะออกไปท่องยุทธภพเพราะกลัวมารดาจะเป็นห่วงไปมากกว่านี้และไม่ยอมที่จให้ไป

"ไปท่องเที่ยว ?" เยว่ซินทวนคำตอบของน้องชาย

"งั้นพวกเราก็ไปพร้อมกันเลย เจ้าจะไปที่ไหนเหรอ ?" เยว่ซินถามเย่ซวนอีกครั้ง

'จะไปที่ไหนดี เขาไม่รู้จักสถานที่ไหนเลย' เย่ซวยลังเลที่จะตอบ

"เจ้าไม่ได้จะไปท่องเที่ยวสินะ" ไท่หลินมองหน้าบุตรชายยิ้มๆ

เย่ซวนได้แต่พยักหน้ายอมรับ

"เจ้าจะออกไปท่องยุทธภพ ?"

เย่ซวนเบิกตาโพลงเมื่อได้ยินคำพูดของไท่หลิน

"ท่านพ่อรู้ ?" เย่ซวนแปลกใจ

"รู้สิ ตอนอายุเท่ากับเจ้าข้าก็มีความคิดแบบนี้เช่นเดียวกัน"

"ไม่ได้ ยังไงก็ไม่ได้" เยว่อิงปฏิเสธเสียงแข็ง นางพูดจบก็ลุกจากไปทันที

"ฮ่าๆ เดี๋ยวคืนนี้ข้าจะคุยกับแม่ของเจ้าให้" ไท่หลินพูดปลอบบุตรชาย

"ขอบคุณ ขอรับ" เย่ซวนยิ้มให้กับผู้เป็นบิดา

"เจ้าคิดที่จะไปจริงรึ ?" เยว่ซินถามผู้เป็นน้องชายอีกครั้ง

เย่ซวนพยักหน้า "ท่านพี่ไม่ต้องเป็นห่วง"

"ถ้าเจ้าคิดที่จะไปจริงๆ เดี๋ยวข้าจะช่วยพูดกับท่านแม่ให้อีกแรง"

"จริงรึ ? ขอบคุณท่านพี่มากๆ" เย่ซวนยิ้มให้กับเยว่ซิน ก่อนที่จะหันไปขอบคุณไท่หลินอีกครั้ง

ค่ำของวันนั้น เยว่อิงเรียกเย่ซวนไปคุยด้วย เมื่อเดินมายังสวนด้านหลัง เขาเห็นเยว่อิงนั่งมองท้องฟ้าอยู่ ภายในใจของเย่ซวนอดที่จะเศร้าด้วยไม่ได้เมื่อเห็นมารดาเป็นแบบนั้น

"ท่านแม่" เย่ซวนเรียกเยว่อิงเบาๆเพราะกลัวนางจะตกใจ

เยว่อิงหันมามองเย่ซวนก่อนที่จะบอกให้เขาไปนั่งข้างๆ "มานั่งนี่สิ"

เย่ซวนเดินมานั่งข้างๆ เยว่อิง

"ท่านแม่เรื่องที่ข้าจะออกไปท่องยุทธภพนั้น" เย่ซวนยังพูดไม่ทันจบ เยว่อิงก็พูดแทรกออกไปทันที

"เจ้าไม่ต้องพูดแล้ว ข้ายอมให้เจ้าไปก็ได้" นางหันมามองน้องเย่ซวน

"จริงรึ ! ท่านอนุญาตให้ข้าไปจริงๆนะ" เย่ซวนยิ้มออกมาด้วยความดีใจ

"ดูเจ้าสิ ทำตัวเป็นเด็กไปได้" นางเอามือลูบหัวเย่ซวนเบาๆ

"แต่เจ้าต้องสัญญากับแม่" เยว่อิงทำสีหน้าจริงจัง

"ข้อแรก เจ้าต้องดูแลตัวเองดีๆ"

เย่ซวนพยักหน้าตอบหัวใจอดที่จะอบอุ่นขึ้นไม่ได้

"ข้อที่สอง เจ้าห้ามจากไปเกิน 3 ปี"

"ได้ท่านแม่ไม่ต้องเป็นห่วง" เย่ซวนตบมือของนางเบาๆ

"ยังไม่หมด"

"ข้อที่สาม เจ้าห้ามใจอ่อนเด็ดขาดไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตาม"

"เรื่องนี้ท่านแม่ไม่ต้องเป็นห่วง" เย่ซวนตอบ

"ดูเจ้าสิ จะทิ้งพ่อกับแม่ และพี่สาวเอาไว้และออกไปท่องเที่ยวคนเดียว"

"ทำไมต้องดีใจอะไรขนาดนั้น" เยว่อิงพูดหยอกเย้าบุตรชาย เมื่อเห็นใบหน้าของเขาตอนนี้มีความสุขอย่างมาก

"ฮ่าๆ " เย่ซวนหัวเราะเบาๆพร้อมกับนอนหนุนตักมารดา

ตอนแรกเยว่อิงก็ตกใจ เพราะเย่ซวนนั้นโตแล้ว ไม่คิดว่าเขาจะกล้านอนหนุนตักนาง นางลูบหัวของเย่ซวนเบาๆ

ขณะนั้นก็ได้ยินเสียงคนเดินมาจากด้านหลัง เยว่อิงหันไปมอง ปรากฏว่าเป็น ไท่หลิน กับ เยว่ซินกันลังเดินมาทางพวกเขา

"เจ้าดูพวกเขาสองแม่ลูกสิ" ไท่หลินหันหน้าไปพูดกับเยว่ซิน

"ข้าชักจะอิจฉาน้องชายซะแล้ว" เยว่ซินหันไปพูดกับบิดา

"ฮ่าๆ" เยว่อิงหัวเราะ ก่อนที่จะกวักมือเรียกให้เยว่ซินเดินเข้ามาหา

"เจ้าโตขนาดนี้แล้วยังจะอิจฉาอะไรน้องอีก"

"เดี๋ยวอีกหน่อยเจ้าก็ต้องมีบ้านเป็นของตนเองแล้ว"

"ไม่เอาหรอก ข้าจะอยู่กับท่านพ่อ ท่านแม่" นางทำหน้ามุ่ย

"จะได้อย่างไรกัน" เยว่อิงดุบุตรสาวเบาๆ ก่อนที่จะดึงนางเข้ามากอด

เห็นแบบนั้นไท่หลินก็อดที่จะพูดไม่ได้ "ดูพวกเจ้า สามแม่ลูกสิ ลืมไปแล้วหรือว่ายังมีข้าอยู่"

เมื่อได้ยินคำพูดของผู้เป็นสามี และ บิดา พวกเขาทั้งสามก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน

"แล้วเจ้าจะออกเดินทางตอนไหน" ไท่หลินเดินมานั่งลงตรงข้าม

"อีก 10 วัน ขอรับ" เย่ซวนตอบไท่หลิน

"ทำไมถึงไวขนาดนั้น" เยว่อิงตกใจ นางไม่คิดว่าเย่ซวนจะออกเดินทางไวขนาดนั้น

"เอาละ จะไปช้าไปเร็วสุดท้ายลูกก็ต้องไปอยู่ดี" ไท่หลินพูดกับเยว่อิง

"ท่านแม่ไม่ต้องห่วง ข้าไม่ปล่อยให้ท่านเหงาแน่นอน" เยว่ซินกอดมารดาอย่างเอาอกเอาใจ

"ถ้าท่านกลัวเหงา ท่านมีน้องให้พวกเราอีกสักคนดีมั้ย ?" เยว่ซินพูดเสียงหยอกเย้ามารดา ก่อนที่จะหันไปมองทางไท่หลินที่ตอนนี้ทำเป็นเหมือนไม่ได้ยิน

"เจ้าเด็กนี่" นางทำเสียงดุบุตรสาว

ความจากที่สูญเสียเย่ซวนไปได้ประมาณ 10 ปี ไท่หลิน กับ เยว่อิง พวกเขาก็พยายามที่จะมีลูกอีกคน แต่ก็ไม่สำเร็จ จนพวกเขาทั้งสองนั้นถอดใจ

"เอาละ พวกเราไปพักผ่อนกันเถอะ" ไท่หลินพูด ก่อนที่ทุกคนจะลุกขึ้นและเดินกลับเข้าไปภายในจวน

...

เวลาไหลผ่านไปอย่างรวดเร็ว ในที่สุดก็ถึงวันที่เย่ซวนนั้นจะออกเดินทาง 20 วันที่ผ่านมาเย่ซวนนั้นวางค่ายกลต่างๆ เอาไว้รอบหุบเขาจันทรา เย่ซวนเสนอให้ไท่หลินสร้างหลุมหลบภัยใต้ดินเอาไว้ด้วย และเขาแนะนำให้ขนอาหารแห้งเอาไว้ในหลุมหลบภัย เพื่อที่จะเอาไว้เป็นเสบียง ตอนเกิดเหตุการณ์ร้ายแรง เขาออกเดินทางล่าช้ากว่ากำหนดเพราะมีสิ่งที่ต้องทำมากมาย

ทุกคนภายในหุบเขาจันทราเดินมาส่งเย่ซวน ไม่ว่าจะเด็กหรือผู้ใหญ่ ตอนนี้พวกเขาเคารพ เย่ซวนไม่ต่างอะไรกับ ไท่หลินเลย

"เจ้าอย่าลืมสัญญาที่ให้ไว้กับแม่เข้าใจมั้ย" เยว่อิงพูดพร้อมกับใช้มือปาดไปที่หางตา

เย่ซวนได้แต่พยักหน้า พร้อมกับกอดปลอบมารดา

"ท่านพ่อ ท่านแม่ รักษาตัวด้วย" เย่ซวนยิ้มให้กับพวกเขา

"พวกท่านไม่ต้องเป็นห่วงลูก ข้าจะระวังตัวให้มาก"

"เอาละ เจ้าออกเดินทางเถอะ" ไท่หลินยิ้มให้กับบุตรชาย

"ขอรับ"

เย่ซวนร่ำลาทุกคนก่อนที่จะเดินลงจากหุบเขาจันทรา ทุกคนยืนมองจนร่างของเย่ซวนลับตาไป ก่อนที่พวกเขาจะแยกย้ายกันไป

"พวกเราก็ไปกันเถอะ" ไท่หลิน หันไปพูดกับเยว่อิง

"อุ๊บ.." เยว่อิงพยักหน้าตอบ แต่อยู่ๆนางก็รู้สึกคลื่นไส้

"ท่านแม่เป็นอะไร !" เยว่ซินตกใจ

"ฮูหยิน !" พวกผู้อาวุโสเองก็ตกใจไม่แพ้ก่อน