Call me the best chef เรียกผมว่าสุดยอดเชฟ

“เฮ้อออ ขอโทษด้วยน่ะที่ทำให้นายเดือดร้อน” คายะพูดขึ้นมาขณะมองพ่อของเธอบินจากไป

“อืม ไม่เป็นไรหรอกผมเข้าใจ” คุโระเกาหัวและพูดออกมา

“อืม งั้นเราจะกลับแล้วนะ” คายะพูดออกมาขณะหันไปมองคุโระ

“เอ่ออ โอเครครับผม” คุโระเหมือนจะพูดอะไรบ้างอย่างแต่เขาก็ไม่พูดออกไป

“ฟิ้วววว” ราชินีอสรพิษบินจากไปโดยมีคุโระเฝ้ามองขณะเธอบินลับขอบฟ้าไป

“ได้เวลาที่เราจะต้องแข็งแกร่งขึ้นแล้วล่ะ” คุโระพูดออกมา หลังจากเกิดเหตุการณ์หลายๆอย่างเขาจำเป็นต้องแข็งแกร่งให้มากกว่านี้เพื่อปกป้องชีวิตของตัวเองให้ได้

ทันใดนั้นเอง

“ติ๊ง ภารกิจพิเศษ”

-ตามหา แครอททองคำ ความยากระดับ B

(ระยะเวลา 5 วัน)

รางวัลภารกิจ

-เมนูน้ำแครอทสูตรพิเศษ

-ใบอัพเกรดสกิล 1 ใบ

บทลงโทษ

-เลเวลลดลง 20 เลเวล

หลังจากที่คุโระเห็นภารกิจที่ระบบมอบให้เขาก็รู้สึกแปลกใจ

“เอ๋ น้ำแครอทงั้นหรอน่าสนใจแหะ ผมไม่ได้กินน้ำผักผลไม้มาตั้งนานแล้ว ตั้งแต่เข้ามาในโลกนี้” คุโระพูดออกมาอย่างสนอกสนใจ

“เนื่องจากสถานที่ตั้งนั้นอยู่ห่างไกล ระบบจึงจะทำการส่งตัวท่านไปโดยใช้การเทเลพอร์ทค่ะโปรดเตรียมตัว ระบบจะเริ่มออกเดินทางภายใน 30 นาทีหลังจากนี้” เสียงของระบบดังขึ้นมา

“เข้าใจแล้วครับ” คุโระตอบกลับแล้วเดินเข้าไปในร้าน

หลังจากที่เข้าไปในร้านเพื่อเตรียมข้าวของเพื่อออกเดินทางแล้วคุโระก็ไม่ลืมที่ติดต่อคานะกับริลก่อนออกเดิทางเขาหยิบลูกแก้วสื่อสารออกมา

“หมับ” คุโระออกแรงบีบลูกแก้วสื่อสารเบาๆทันที

ในสถานที่ลึกลับแห่งหนึ่งในใจกลางมหาป่าแห่งความตาย

“กระพริบ กระพริบ” แสงจากลูกแก้วสื่อสารที่อยู่ในห้องส่องแสงกระพริบไปมา

“หืม” ชายชราคนหนึ่งที่อยู่ใกล้ๆสังเกตเห็นลูกแก้วลูกนี้ เขาเลยส่งเสียงออกมาจากลำคอด้วยความสงสัย

“วิบ” ภาพคุโระได้ปรากฏขึ้นมาตรงหน้าของชายชรา เนื่องจากชายชรายื่นมือไปแตะมันเข้า

“สวัสดีครับ เอ๋!!!” คุโระที่กำลังทักทายตกใจเพราะคนที่อยู่ด้านหน้าไม่ใช้ราชินีจิ้งจอกและริล

“สวัสดีคนแปลกหน้า” ชายชราคนนั้นไม่ได้ดูตื่นตระหนกใดๆ เขามองไปที่คุโระแล้วพูดออกมาอย่างเป็นกันเอง

“สวัสดีครับ ไม่ทราบว่าคุณเป็นใครงั้นหรอครับ” คุโระถามออกมาด้วยความสงสัย

“เราทำงานเป็นคนดูแลปราสาทแห่งนี้ ไม่ทราบว่าเจ้ามีอะไรงั้นหรือ” ชายชราตอบและถามกลับไป

“อ่อ ผู้ดูแลนั้นเอง ไม่ทราบว่าคุณพอจะเห็นคานะผู้เป็นเจ้าของลูกแก้วสื่อสารเม็ดนี้ไหมครับ” คุโระพูดถามชายชราออกไป

“หืม ท่านเป็นอะไรกับท่านคานะงั้นหรอ เราขอถามได้ไหม” ชายชราที่ได้ยินชื่อของคานะเขาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วถามกลับไป

“เอ่อ เป็นเพื่อนกันน่ะครับ ผมมีธุระเลยติดต่อมาหาเธอ” คุโระเกาหัวอย่างอาบๆแล้วพูดกลับมา

“โอ้ว สหายของท่านคานะนี้เอง ท่านสามารถฝากข้อความกับเราได้ เราเป็นผู้ที่ดูแลท่านคานะมาตั้งแต่เด็ก ท่านไว้ใจเราได้” ชายชรายิ้มแล้วพูดออกมาขณะลูบไปที่เคราของเขา

“งั้นหรอครับ งั้นผมฝากบอกหน่อยว่าช่วง 4-5 วันผมจะไม่อยู่นะครับฝากเธอบอกริลด้วยถ้าผมกลับมาผมจะติดต่อไปหาเธอพวกเอง” คุโระพูดออกมา

“ตกลง เดียวเราจะบอกท่านคานะให้ ว่าแต่ท่านชื่ออะไรงั้นหรือเราจะได้บอกท่านคานะถูก” ชายชราถามออกมา

“ผมชื่อ คุโระครับคุณผู้ดูแล ต้องรบกวนคุณแล้ว” คุโระยิ้มและโค้งคำนับให้ชายชรา

“เอาล่ะได้เวลาแล้วลาก่อนครับ” คุโระพูดขึ้นมา

“วิบ” หน้าจอได้ดับลงไป

“คุโระงั้นหรอ” ชายชราพูดชื่อของคุโระขณะนึกภาพเหล่าเจ้าชายทั้งหมดในเหล่า12ราชาว่ามีใครชื่อนี้มั้งแต่เขาก็นึกไม่ออกเลยว่ามีใครชื่อคุโระ

“หรือจะไม่ใช้พวกเด็กน้อยของ12ราชากัน หรือจะเป็นมนุษย์กันไม่สิคงไม่น่าเป็นไปได้” ชายชราพึมพำขณะส่ายหัวไปมา

“เอี๊ยด” ประตูห้องถูกเปิดออก

“ท่านพ่อเข้ามาทำอะไรกันค่ะ” คานะเดินเข้ามาพร้อมกับริล

“หืม พ่อแค่เข้ามาหาที่ซ่อนของขนมที่เจ้าชอบแอบเอามากินตอนกลางคืนเท่านั้น” ชายชราพูดออกมาขณะที่ลูบเคราของเขา

“หนูไม่ได้แอบเอาเข้ามาสักหน่อยหนูโตแล้วน่ะ” คานะพูดออกมาขณะยืนกอดริลที่ไม่ได้พูดอะไร

“ฮ่า ฮ่า เอาล่ะงั้นพ่อออกไปดีกว่า” ชายชราหัวเราะออกมาขณะเดินไปที่ประตู

“โอ๊ะ” ชายชราหยุดที่หน้าประตูขณะส่งเสียงออกมา

“หืม มีอะไรเหรอค่ะ” คานะถามอย่างสงสัย

“เด็กหนุ่มที่ชื่อคุโระ ฝากพ่อมาบอกลูกกับริลว่าเขาจะไม่อยู่สัก 4-5วัน ถ้าเขากลับมาเมื่อไหร่เขาจะติดต่อลูกมาเอง” ชายชราพูดขึ้นขณะลูบเครา

“เหรอค่ะ เดียวนะทำไมท่านพ่อรู้จักเขาได้หรือว่าท่านพ่อแอบใช้ลูกแก้วสื่อสารของหนู” คานะพูดขึ้นขณะล้วงไปในกระเป๋าก็พบว่าเธอทำหล่นไป และไปเจออยู่บนโต๊ะในห้องนอนของเธอนั้นเอง หรือว่าว่าเขาติดต่อมาช่วงที่เราไม่อยู่กันน่ะ

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า” ชายชราเห็นท่าทางของลูกสาวเขา เขาก็พอจะเดาความสัมพันธ์ของทั้งสองคนได้ พวกเขายังเป็นแค่เพื่อนจริงๆ

“ปัง” ชายชราปิดประตูแล้วเดินออกไป

ทางด้านของคุโระ

“หืมเท่านี้ก็น่าจะพอละมั้ง” คุโระพูดขึ้นมาขณะเก็บข้าวของใส่ช่องเก็บของของเขา

“เหลือเวลาอีก 5 นาทีก่อนจะออกเดินทางค่ะ” เสียงของระบบได้แจ้งเตือนออกมา

“หืม อีก5นาที งั้นเราออกไปปิดร้านดีกว่า” คุโระเดินออกไปเก็บโต๊ะเก้าอีเอาไว้ใกล้ๆร้าน ขณะปิดประตูหน้าต่างเรียบร้อยแล้วเขาก็เดินเข้ามาในร้าน

คุโระนั่งอยู่บนเตียง เพื่อรอเวลา

“ระบบจะทำการส่งท่านไปยังสถานที่ที่วัตถุดิบตั้งอยู่ ภายใน 3 2 1” เสียงของระบบดังขึ้นมา

“แว๊บ” ร่างของคุโระถูกเทเลพอร์ทหายไปจากร้านอาหารของเขาทันที

l