"ฉันคุยเสร็จแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะ" พลอยเดินออกมาจากห้อง ก่อนะส่งโทรศัพท์มือถือให้หลางหลินด้วยรอยยิ้ม
"ตาของเธอแดง ดูเหมือนเพิ่งร้องไห้มา?" หลางหลินสังเกตใบหน้าของเธอ ตอนนี้ดวงตากลมโตของเธอแดงกล่ำ เมื่อสักครู่หลังจากวางสายเธอก็ร้องไห้ในห้องคนเดียว หลางหลินไม่ได้แอบฟังต่อเพราะมันเป็นการกระทำที่แย่
หลางหลินพอจะรู้มาว่า หากพลอยบอกทางบ้านว่ามีปัญหากับแก๊งมาเฟีย พวกเขาก็จะเป็นห่วงซะเปล่าๆ ดีไม่ดีอาจจะมาประเทศจีน แต่... พวกเขาจะทำอะไรได้? ครอบครัวของพลอยเป็นแค่ครอบครัวธรรมดา พลอยเป็นนักศึกษาทุนที่มาเรียนในประเทศจีน เพราะงั้นฐานะทางบ้านของเธอก็คง...
หลางหลินส่ายศีรษะเเละเลิกคิดถึงมัน จริงๆ แล้วเขาในตอนนี้สามารถช่วยเธอจัดการกับแก๊งวูดงได้ แต่หากทำแบบนั้นเขาก็จะไม่ได้อยู่กับเธอ...และแก๊งวูดงก็เป็นแก๊งที่มีอิทธิพลมากกว่าแก๊งเฉียง หลางหลินไม่ได้มีกองกำลัง แค่พลังของเขาคนเดียวจะทำอะไรได้? และแก๊งหัวกระโหลกของเขาก็ยังอ่อนแอเกินไป "ไว้ค่อยคิดอีกทีก็แล้วกัน" ชายหนุ่มส่ายศีรษะอย่างหมดหนทาง
"ดื่มอะไรเย็นๆ มั้ยจะได้รู้สึกดี" หลางหลินนำน้ำผลไม้ในตู้เย็นมาให้
"ขอบคุณค่ะ" พลอยรับมาด้วยรอยยิ้ม "น้ำส้มเหรอคะ นี่ของโปรดของพลอยเลยนะคะเนี่ย" ดูเหมือนการดื่มน้ำผลไม้จะทำให้เธออารมณ์ดีขึ้น
"จริงเหรอ? ผมเองก็ชอบมันเหมือนกัน" หลางหลินดื่มน้ำส้มอีกกระป๋อง ในขณะที่พลอยยืนหน้าแดงอีกครั้ง
"อะไรนะ? เมื่อกี้เขาสารภาพรักฉันงั้นเหรอ? อะไรกันนี่เราเป็นนายจ้างกับลูกจ้างนะ จะมาทำแบบนี้ได้ยังไง และพวกเราเพิ่งจะรู้จักกันแค่วันเดียวเอง แอ้ยย" พลอยมโนสิ่งต่างๆ ขึ้นในหัวอีกครั้ง
หลังจากนั้นจากนั้นหลางหลินก็พาพลอยกลับไปดูเวย์ปั๋ว และบอกงานเธอีกครั้ง เขาแน่ใจว่าครั้งแรกเธอไม่ได้ฟังแน่เพราะเอาแต่ยืนเหม่อราวกับต้นไม้
พลอยพยักหน้าด้วยความเข้าใจ ถึงแม้เธอจะชอบมโนไปเอง แต่เธอก็สามารถเรียนรู้อะไรหลายอย่างได้อย่างรวดเร็วเป็นอย่างมาก ไม่อย่างนั้นเธอก็คงไม่ได้ทุนการศึกษาหรอกการเช็คยอดเงินจะเช็คในแต่ละสัปดาห์เท่านั้น และการส่งหนังสือเองก็เช่นกัน เพราะงั้นพลอยจึงว่างไม่ต่างจากจางเปาเลย
พลอยจึงอ่านนิยายบัลลังก์สีเลือดเล่มหนึ่ง ในขณะที่หลางหลินเสิร์ชหาซีรีย์ที่ถังอิงเออร์แสดงมาดู
หลางหลินยังไม่ได้กินองุ่นสีทอง เนื่องจากเขาไม่รู้ว่ามันจะต้องใช้เวลาดูดซับนานมั้ย ถ้าหากกินตอนนี้แล้ว ก็อาจจะทำให้พลอยเป็นห่วงได้ เมื่อร่างกายต้องดูดซับมันก็จะขยับไม่ได้ไประยะหนึ่ง หลางหลินจึงรอให้ถึงช่วงกลางคืนก่อนแล้วค่อยกินมัน
"เพลิงสีเทานี่เหรอซีรีย์ที่เธอแสดง? และเรทติ้งมันก็สูงมาก" หลางหลินหาซีรีย์ที่ถังอิงเออร์แสดงเจอแล้ว ใบหน้าของเธอยังคงเหมือนเดิม แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปคือรอยยิ้มอันอัปลักษณ์นั่น มันอัปลักษณ์ยิ่งกว่าเมื่อก่อน จนเขาอยากจะกีดปากและเลาะฟันของหล่อนออกซะ!
"ครอบครัวตระกูลถัง มีธุรกิจอยู่ทั่วประเทศจีนและลูกหลานเองก็มีอยู่มากด้วย ฉันจะเริ่มจากใครดีนะถังอิงเออร์" ในวิกิพีเดียไบดูมีข้อมูลของตระกูลถังคร่าวๆ เนื่องจากพวกเขาเป็นไฮโซที่มีอิทธิพล มันไม่แปลกเลยที่จะมีข้อมูลในอินเตอร์เน็ต แต่อย่างไรก็ตาม มันก็แค่ข้อมูลทั่วไป มันยังมีข้อมูลและธุรกิจอีกเยอะที่เป็นความลับอยู่
"เอ๋นี่มัน" หลางหลินยิ้มเมื่อเห็นว่ามีคนตระกูลถังตั้ง บริษัทใกล้ๆ เมืองหลี่หมิง เป็นบริษัทเกี่ยวกับยาจีนโบราณและเต็มไปด้วยยามรักษาการแน่นหนา นั่นเพราะธุรกิจนี้ทำเงินเป็นอย่างมากในประเทศจีน คงจะปฏิเสธไม่ได้ว่าการแพทย์แบบโบราณได้รับความนิยมเป็นอย่างมาก และยาโบราณบางตัวก็ดีกว่ายาแผนปัจจุบันเช่นกัน
"ถังเอิ้งเกอมีลูกชายสองและลูกสาวหนึ่งคนงั้นเหรอ?" นี่คือข้อมูลคร่าวๆ ส่วนข้อมูลที่ระบุถึงชื่อลูกหรือหน้าตานั้นไม่มี มันจะเป็นอันตรายถ้าข้อมูลทุกอย่างมีอยู่ในอินเตอร์เน็ต การลักพาตัวจะเกิดขึ้นอย่างง่ายดายเมื่อพวกโจรรู้ถึงทุกอย่าง การลักพาตัวเรียกค่าไถ่เป็นเรื่องธรรมดา แต่อย่างใดก็ดี พวกคนตระกูลถังคงจะไม่โง่พอที่จะให้ลักพาตัวคนในตระกูลหรอก เพราะแต่ละคนก็มีบอดี้การ์ดส่วนตัว และบอดี้การ์ดเหล่านั้นก็ถูกตระกูลถังฝึกมาอย่างดี บางคนก็เป็นทหารที่เพิ่งเกษียณ แน่นอนว่าประสบการณ์จะต้องโชกโชน
"เห้อดูเหมือนว่า เรื่องนี้จำเป็นที่จะต้องค้นหาเองเท่านั้น ไอ้พวกตระกูลบัดซบ!!" หลางหลินกัดฟันกรอด "ตระกูลถังเป็นตระกูลบัดซบ พวกมันเลี้ยงลูกให้เป็นคนเลว ดูจากถังอิงเออร์เป็นตัวอย่าง เพราะงั้นทุกตัวในตระกูลมันก็ต้องไม่ต่างกัน! เหอะเหอะ รอให้ฉันได้พลังมามากกว่านี้ก่อนเถอะ แม้แต่เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ฉันก็จะฆ่าและข่มขืนพวกแกให้หมด!!"
ความคิดของหลางหลินเต็มไปด้วยความบิดเบี้ยว พวกคนรวยมักไม่เห็นหัวคนจน และมักที่จะเหยียบย่ำราวกับขยะชิ้นหนึ่ง หลางหลินเกลียดตระกูลถังเข้ากระดูกตั้งแต่ถูกรถชน ถึงแม้จะออกมาจากโรงพยาบาลตอนนั้น แต่เขาก็ไม่สามารถทำอะไรพวกมันได้ แต่ในตอนนี้มันขึ้นอยู่กับเวลาเท่านั้น ยิ่งหลางหลินไประดับสูงขึ้นเท่าไร เขาก็คิดว่าการจัดการตระกูลถังมันง่ายขึ้นเท่านั้น
"นิยายสนุกจังเลยค่ะ" พลอยพูดด้วยรอยยิ้มก่อนจะเอาที่คั่นหนังสือมาคั่นหน้าที่อ่านไว้ เธอหันไปมองหลางหลินที่กำลังดูซีรีย์อยู่ "ว้าวผู้หญิงคนนี้ ดูน่ารักดีนะคะ"
"น่ารักงั้นเหรอ ผมว่ามันอัปลักษณ์ซะมากกว่า" เขาตอบก่อนจะมองหน้าพลอย "หากเทียบกันแล้ว ผมว่าคุณน่ารักมากกว่านะพลอย!!"
"อะไรกันนี่เขาหลงรักฉันงั้นเหรอ? แอ้ยย" พลอยรีบหลบสายตาด้วยความเคอะเขิน
กล่าวตามจริง หลางหลินไม่ได้พูดจีบเธอ แต่ที่เขาพูดเพราะถังอิงเออร์อัปลักษณ์เป็นอย่างมากในสายตาของเขา หากเทียบกับพลอยแล้ว เขารู้สึกว่าถังอิงเออร์ราวกับคางคกตัวหนึ่ง
"เย็นแล้วงั้นเหรอ?" หลางหลินมองลอดหน้าต่าง จะเห็นพระอาทิตย์เปลี่ยนเป็นสีส้มกำลังค้อยต่ำลง
"จริงเหรอคะ?" พลอยได้สติ "ถ้างั้นต้องรีบเตรียมอาหารแล้วสิ"
มิ้ว--!! กระต่ายน้อยเดินเข้ามา มันมองพลอยกับหลางหลินครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มอย่างมีเลศนัย "กระต่ายน้อยได้กลิ่นอยากจะผสมพันธุ์จากเจ้าโง่นั่นอย่างชัดเจน และนังผู้หญิงโง่นี้คือใคร? นอกจากหน้าอกที่ไร้ประโยชนั่น อีกทั้งใบหน้าของเธอก็ดูโง่เป็นอย่างมาก"
กระต่ายน้อยกระโดดขึ้นมาบนหน้าอกของพลอยในทันที
"เอ๋ นี่มัน!!!" พลอยเผลออุทานเสียงดัง เมื่ออยู่ๆ กระต่ายน้อยก็ขึ้นมาบนหน้าอก ก่อนจะใช้ขาของมันย่ำหน้าอกจนเธอหน้าแดง
"กระต่ายน้อยแกนี่มัน.." หลางหลินรีบนำมันออกออกจากหน้าอก ก่อนจะเขกหัวมันไปครั้งหนึ่ง "ต้องขอโทษด้วยนะ พอดีกระต่ายน้อยมันตื่นเต้นที่เห็นคนอื่นนอกจากผมน่ะ"
"ไม่เป็นไรค่ะ มันน่ารักออก ฉันไม่คิดมากหรอกค่ะ" เธอตอบ "ถ้างั้นพลอยไปทำอาหารก่อนนะคะ" พลอยเดินออกจากห้องด้วยใบหน้าสีแดง
เมื่อเห็นว่าพลอยออกไปแล้ว หลางหลินก็ปิดประตูก่อนจะวางกระต่ายน้อยลง และกระซิบลงที่ข้างหูมัน "หน้าอกของเธอเป็นของฉัน แกเข้าใจมั้ยกระต่ายน้อย"
มิ้ว!??? "อะไรกัน มันก็แค่ก้อนเนื้อไร้ประโยชน์ กระต่ายน้อยไม่เห็นว่ามันจะน่าสนุกตรงไหนเลย ชิ!!" กระต่ายน้อยทำเสียงขึ้นจมูกก่อนจะกระโดดข่วนหน้าเขา ราวกับว่ามันเป็นแมว
"กระต่ายน้อยนี่แกทำอะไร? หากไม่หยุดเย็นนี้ฉันจะไม่ให้แกกินข้าวนะ" หลางหลินรู้สึกขบขันที่เห็นกระต่ายน้อยทำเหมือนกับว่ามันเป็นแมวตัวหนึ่ง มันน่าขำนะที่โดนกระต่ายข่วนหน้า
มิ้ว!! กระต่ายเลิกยุแหย่หลางหลิน มันลงมาที่พื้นก่อนจะสะบัดหน้าหนีไปราวกับเด็กคนหนึ่ง
"มันฉลาดเป็นอย่างมาก หากฉันใช้เลือดยักษ์กระดูกกับมัน..." เลือดยักษ์กระดูกโบราณระดับต่ำจะทำให้ร่างกายแข็งแกร่งขึ้น ในขณะเดียวกัน ก็จะเป็นการกระตุ้นให้ร่างกายเติบโตก้าวข้ามขีดจำกัดที่เป็นอยู่ เหมือนกับไก่ทั้งสองตัวที่เป็นอยู่ตอนนี้ และหากฉีดเลือดยักษ์กระดูกโบราณในสัตว์ที่มีสติปัญญาสูงล่ะ มันจะเกิดอะไรขึ้น? นี่คือสิ่งที่หลางหลินคิดถึงความเป็นไปได้ ถ้าหากกระต่ายน้อยตัวใหญ่เหมือนกับคน มันก็จะเป็นผู้ช่วยเขาอย่างดีเพราะมันฉลาด แต่ถ้าเป็นแบบนั้น มันก็จะไม่น่ารักเหมือนกับเมื่อก่อน และอีกข้อหนึ่งก็คือ มันจะกินจุเหมือนกับคน
หลางหลินถอนหายใจเมื่อคิดถึงข้อนี้
"เอาไว้ฉันจะจับสัตว์อสูรมาทดลองก็แล้วกัน" ในต่างมิติมีสัตว์อสูรอยู่มากมาย หากโชคดีเปิดไปที่สัตว์มีสติปัญญาสูง มันก็จะช่วยเขาเป็นอย่างมาก
หลางหลินคิดเกี่ยวกับแหวนมิติ ไม่รู้เวลาผ่านมาเท่าไรเขาก็ได้กลิ่นหอมโชยเข้ามาในห้อง
หลางหลินเดินออกจากห้อง เขามาถึงครัวในเวลาไม่กี่ลมหายใจ "กลิ่นหอมจังเลยนะครับ อาหารเสร็จแล้วงั้นเหรอ?"
"ยังค่ะ เหลืออีกหนึ่งอย่างก็เสร็จแล้ว เพราะงั้นไปนั่งรอที่โต๊ะได้เลย เดี๋ยวเสร็จแล้วพลอยจะยกไปเอง" พลอยตอบขณะตักซุปเห็ดขึ้นมาชิม
หลางหลินเหม่อมองเธอชั่วขณะ เวลาที่พลอยทำอาหารดูมีเสน่ห์เป็นอย่างมาก ราวกับมนต์สะกดที่ทำให้คนหลงใหล และมันได้สะกดหลางหลินแล้วตอนนี้
![[New Life] อิสระของชีวิต](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1574670037_23909837.webp)
140K
![กำเนิดใหม่ : ปรมาจารย์เทพโอสถ [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1746606655_43467733.webp)
