Doomdays ซอมบี้ล้างโลก

ตอนที่ 75 เกาหลีสั่นสะเทือน 1

จากนั่นอายูก็เดินเข้าไปหาหญิงสาวพร้อมกับพูดขึ้น

" เธอคืออายูใช่มั้ย? "

เมื่อจินวูกล่าวถามขึ้น ผู้คนที่อยู่แถวนั้นไม่มีใครกล้าพูดอะไรขึ้น ได้ยินแต่เสียงกลืนน้ำลายด้วยความลุ้นระทึกและรอให้หญิงสาวผมดำที่อยู่เบื้องหน้าตอบกลับมาเท่านั้นเอง

มิโกะได้ยินที่จินวูพูดเธอก็ได้ชี้ไปที่ตัวเธอและถามขึ้น

" นายหมายถึงฉันงั้นหรอ "

มิโกะตอบไปด้วยภาษาญี่ปุ่น และล่ามก็แปลให้กับจินวูฟัง จินวูทำหน้างงทันทีหลังจากเห็นหญิงสาวตอบกลับมาแบบนั้น

" ก็ใช่หนะสิ คนของฉันบอกว่าเขาพาเธอเข้ามาในนี้ แล้วคนที่เป็นผู้หญิงที่แข็งแกร่งขนาดนั้นจะมีใครอีกละที่อยู่ในห้องโถงนี้ "

" โทษทีน่ะแต่ชื่อของฉันไม่ใช่อายูหรอกน่ะ "

จินวูถึงกับช็อกเมื่อได้ยินสิ่งที่หญิงสาวผมดำที่อยู่เบื้องหน้า เหตุการณ์ที่อยู่ตรงหน้านี้มันทำให้เขาหน้าแตก ทำให้เขาต้องแก้เขิน

" มันจาาาาาาาาา !!! ''

จินวูได้ตะโกนเสียงดังลั่นด้วยความโกรธอีกครั้ง แต่มิโกะเธอไม่ได้สนใจแต่อย่างใด กลับกันเธอหันไปหาริวจิและโทชิโอะเพื่อกินข้าวต่อไป

" นี่มันเรื่องอะไรกัน ไหนนายบอกว่านายพาเธอเข้ามาในนี้ แล้วนี่มันคืออะไร "

มันจาได้ตัวสั่น แต่เขาก็พยายามเดินเข้ามาใกล้กับจินวูทีละนิดๆ และเมื่อเขาเข้าใกล้จินวู มันจาสังเกตเห็นริวจิและคนอื่น ๆ กำลังกินข้าวอยู่และทำให้เขานั้นแปลกใจเป็นอย่างมาก เพราะไม่มีอายูอยู่ในนั้นด้วย

เมื่อเห็นสถานการณ์แบบนี้ แดซองที่เฝ้ามองเหตุการณ์มาตั้งนานก็ได้พูดขึ้น

" ฉันบอกนายแล้วนะ จินวู ว่าการมาทีนี้มันจะเป็นการเสียเวลาเปล่า "

มันจาพยายามแก้ต่างให้ตัวเขาทันที

" หัวหน้าจิน ฟังผมก่อนนะครับ ตอนนี้เธอไม่ได้อยู่ในนี้ครับ เดี๋ยวผมขอคุยกับพวกเขาก่อนนะครับ "

จินวูไม่ได้ปฏิเสธคำขอร้องของมันจา เขายังให้โอกาสมันจาอีกครั้งนึง และพยักหน้าตอบกลับไป เมื่อมันจาได้เห็นแบบนั้น เขาก็หายใจแรงดังเฮือก ด้วยความโล่งอก และเดินเข้าไปหากลุ่มของริวจิด้วยความโมโห

" หัวหน้าของพวกนายไปไหนแล้ว "

ทั้ง 3 คนที่กำลังกินข้าวอยู่นั่น ได้หันหน้ามองกันและแสดงสีหน้ามึนงงออกมา แต่ก็ไม่มีใครตอบคำถามมันจาแม้แต่คนเดียว

" เฮ้ ฉันถามว่าหัวหน้าของพวกนายไปไหนแล้ว ไม่ได้ยินรึไง "

ริวจิทนไม่ไหวที่มีคนแหกปากโว้ยวายตอนเขากำลังกินข้าว เขาจึงตอบกลับไป

" ในนี้ไม่มีคนชื่อหัวหน้าสักคนเดียว เลิกตะโกนได้แล้ว ฉันกำลังกินข้าวอยู่ "

ใบหน้าของมันจาหลังจากที่ได้ยินที่ริวจิตอบกลับมา เขาก็รู้สึกเขินอายเล็กน้อยที่เสียมารยาทในขณะอีกฝ่ายกินข้าว แต่อีกขณะหนึ่งเขาก็รู้สึกว่าริวจิพยายามกวนเขาที่บอกว่า ไม่มีใครชื่อหัวหน้า ถึงอย่างงั้นเขาก็ไม่อยากโต้เถียงอะไรมากมายเพราะจินวูก็กำลังรอฟังคำตอบของเขาอยู่

" ก็ได้ ก็ได้ ไม่มีคนชื่อหัวหน้า เอาแบบนี้ คุณอายู เธอไปไหนแล้วละ ชื่อนี้คงมีใช่มั้ย "

มิโกะได้ยินที่มันจาพูดแล้วเธอก็รู้สึกดีใจขึ้นมา

" พวกนายตามหายัยนั้น จะเอาหล่อนไปอยู่ด้วยใช่มั้ย เอาเลย เอาเลย 55555 "

-0-

มันจาพูดไม่ออกที่ได้ยินการตอบกลับมาแบบนี้

" พอได้แล้วมิโกะ ว่าแต่ฉันบอกว่าฉันอยากพบหัวหน้าของพวกนาย ใช่ผู้ชายคนนั้นรึเปล่า "

ริวจิไม่กล้าฟันธงมาใช่แน่รึเปล่า เพราะค่าสถานะของชายคนนั้นมันน้อยกว่าค่าสถานะของน้องสาวของเขาเสียด้วยซ้ำไป เขาไม่อยากดูถูกอีกฝ่าย ทำให้เขาถามมันจาไป

" ตาถึงไม่เบานี่ สมแล้วละที่เป็นลูกน้องของเธอ ใช่แล้วละ ! คนนั้นแหละคือหัวหน้าของพวกเรา เค้าคือจินวูชายที่ติดอยู่อันดับ Top 10 ใน Red Tower ยังไงละ "

" อืม งั้นให้ฉันคุยกับเขาหน่อยได้มั้ย "

" เฮ้ มันจะมากไปหน่อยแล้วมั้ง ถึงนายจะเป็นลูกน้องของเธอแต่นายก็ไม่มีสิทธิ์ถึงขนาดพูดคุยกับเขาหรอกนะ ไปเรียกเธอมาคุยเองจะดีกว่าน่ะ "

มิโกะได้ยินที่ทั้ง 2 คุยกันได้ชัดเจน และเธอก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา

" หมอนี่มันพล่ามอะไรของมันหรอพี่ พูดไม่หยุดเลย กินข้าวไม่อร่อยเลย "

มิโกะได้พูดเป็นภาษาญี่ปุ่นทำให้มันไม่สามารถเข้าใจในสิ่งที่เธอพูดได้ แต่เขาก็สงสัย

" เธอพูดอะไรหรอ "

" ไม่มีอะไรหรอก ตอนนี้เธอไม่อยู่ แต่เดี๋ยวเธอก็กลับมา ให้เขาคุยกับฉันก่อนเถอะ เสียเวลา "

" ห่ะ ไม่อยู่ "

เสียงอุทานของมันจาดังลั่น ทำให้มันไปเข้าหูของจินวูที่กำลังรอฟังคำตอบอยู่

" เกิดอะไรขึ้นรึเปล่ามันจา "

มันจาเมื่อได้ยินเสียงของจินวู เขาก็รู้สึกเสียวสันหลังขึ้นมา แต่ถึงอย่างงั้นเขาก็ไม่กล้าเมินเฉยต่อคำถามของจินวูได้ ดังนั้นได้เขาก็ได้เดินเข้าไปใกล้ๆ จินวู พร้อมกับพูดขึ้น

" เอ่ออออ คือ เอ่อ "

" เร็วๆ เข้าสิ มีอะไรก็รีบพูดขึ้น "

" เอ่อ คือตอนนี้เธอไม่อยู่แล้วครับ แต่มือขวาของเธอสามารถคุยแทนเธอได้ เธอเชื่อใจเขาเป็นอย่างมากเลยนะครับ "

" ห่ะมือขวาของเธองั้นหรอ "

แดซองได้ยินแบบนั้น เขาที่ไม่ไว้วางใจมันจาอยู่แล้วก็ได้ขัดขึ้นมา

" นี่มันเป็นการหลอกลวงชัดๆ เธอไม่อยู่เนี่ยะนะ หึ ปัญญาอ่อน มันจามันพยายามโกหกชัดๆ "

และเสียงผู้คนก็เริ่มดังขึ้นมาเหมือนกับแดซองเป็นคนจุดระเบิดขึ้นมา

" เงียบบบบบ "

จินวูได้ตะโกนขึ้นมาเสียงดังลั่น ทำให้ไม่มีใครกล้าเปิดปากออกมาแม้แต่คนเดียวรวมถึงแดซอง ที่กำลังพล่ามไม่หยุด

" นายบอกว่าเธอไม่อยู่ใช่มั้ย แล้วเขาได้บอกรึเปล่าว่าเธอไปไหน "

" เขาบอกว่าเดี๋ยวเธอก็กลับมาครับ "

" งั้นเหรอ อืมนายไปได้แล้วละ เดี๋ยวฉันจะไปคุยกับเขาเอง ดูเหมือนว่าเขาจะพูดเกาหลีได้ด้วยหนิ "

" เอ่ออ จะดีงั้นเหรอครับ "

" ทำไมมันจะไม่ดีละ ฉันกับเขาก็อยู่ใกล้กันแค่นี้ เราไม่ได้อยู่ใกล้กันเป็นพันกิโลที่ต้องใช้คนส่งสารหรอกน่ะ "

มันจาไม่กล้าพูดอะไรกลับไป เขาได้แต่ยอมรับและทำตามในสิ่งที่จินวูตัดสินใจ และรอคอยผลลัพธุ์ของการพูดคุยครั้งนี้ เขากลัวว่าริวจิจะทำให้จินวูโกรธ ขนาดเขาตอนที่คุยกับริวจิ มันทำให้เขาแทบบ้าด้วยซ้ำไป และนี่จะไม่ให้เขาเป็นห่วงได้ยังไง

จินวูได้เดินเข้าไปใกล้พวกริวจิ ทีละนิด ทีละนิด

แต๊ะ

" สวัสดี ฉันชื่อจินวูเป็นผู้นำของทีนี้ ฉันได้ยินที่มันจาบอกแล้วละ เขาบอกว่านายคือมือขวาของเธอสิน่ะ แล้วนายก็สามารถพูดเกาหลีได้ด้วยสิน่ะ "

" คราวทีแล้วลูกน้อง คราวนี้มือขวา อะไรของมันฟ่ะเนี่ยะ คนเกาหลีมีแต่คนเพี้ยนๆ รึไงวะ " ริวจิได้คิดในใจ แต่ถึงแบบนั้นเขาก็ไม่ได้ปฏิเสธไป เขาไม่อยากพูดชื่อจริงของเขาหรือมีแต่ชื่อปลอมของเขา ริวจิจึงเลือกที่ใช้ชื่อปลอมอีกชื่อหนึ่งของเขาแทน

" อืมใช่แล้วละ ฉันชื่อ เอล ยินดีที่ได้รู้จัก "

ริวจิพูดพร้อมกับยื่นมือออกไปเพื่อจับมือ แต่ว่าจินวูนั่นกลับไม่ยืนมือออกมาเพื่อตอบรับเขา

" เอ่อ ต้องขอโทษทีน่ะ แต่ฉันอยากจับมือกับหัวหน้าของพวกนายก่อนหนะ "

ริวจิรู้สึกตงิดๆ เล็กน้อยถึงอย่างงั้นเขาก็ไม่ได้โกรธเคืองอะไรมากมาย เขาเลือกที่จะปล่อยมันไป

" ไม่เป็นไร ทีนี้เข้าเรื่องได้รึยัง พวกเราไม่มีเวลามากนักนะ "

" ฮ่า ฮ่า " จินวูหัวเราะดังลั่น ก่อนจะพูดขึ้น

" นายเป็นคนบ้างานจังนะ ดูเหมือนว่าในยุคก่อนนายจะเป็นพนักงานออฟฟิศสิน่ะ "

พูดจบน้ำเสียงของจินวูก็เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมา

" ถึงพวกนายจะเป็นลูกน้องของอายู แต่การที่พวกนายได้เข้ามาและสร้างความวุ่นวายและฆ่าคนของพวกเราไปเกือบ 20 คน และละเมิดกฎที่ฉันตั้งเอาไว้ ฉันคงปล่อยเอาไว้ไม่ได้ "

" มีกฎแบบนั้นด้วยเหรอ แต่พวกเขาเข้ามาทำร้ายพวกฉันก่อนน่ะ ก็ถือว่าเป็นการป้องกันตัวก็ได้นี่ "

ได้ยินที่ริวจิตอบกลับมา จินวูก็เค้นเสียงออกมาดังขึ้น

" ไม่ได้ !! กฎของฉันคือที่สุด ถ้าใครฝ่าฝืนก็ต้องโดนทำโทษ "

เสียงที่อยู่ๆ ก็พีคขึ้นมาทำให้ริวจิสะดุ้งด้วยความตกใจ

" นายเสียงดังเป็นบ้า ฉันตกใจหมดเลย อืม แล้วจะลงโทษยังไงงั้นหรอ "

ถึงเขาจะไม่ยอมรับมัน แต่ถึงอย่างงั้นเขาก็ได้เข้ามาในค่ายออกอีกฝ่ายและก็ต้องเคารพกฎของจินวูนิดนึง แต่ถึงอย่างงั้นเขาก็ไม่คิดว่าการลงโทษจะหนักหนาอะไร เพราะว่าพวกเขาไม่ได้เป็นฝ่ายเริ่มก่อน แค่ป้องกันตัวเองเท่านั้น

จินวูได้ชี้ไปที่มิโกะก่อนจะพูดขึ้น ซึ่งในตอนนั้นเธอได้หันหลังให้กับพวกเขาอยู่ ทำให้ไม่อาจเห็นใบหน้าของเธอได้

" เธอคือคนที่ฆ่าพวกเขาทั้งหมดใช่มั้ย "

" อืมใช่ แล้วไงละฉันถามนายว่าจะลงโทษยังไง "

ริวจิได้ถามกลับไปตอนนั้นเอง

" พี่คะ ทำไมคุยนานจังละคะ มากินข้าวได้แล้ว เดี๋ยวมันจะเย็นหมดนะคะ "

มิโกะได้หันมาและเผยใบหน้าของขาวเนียนของเธอ นั่นทำให้จินวูถึงกับอึ่งเมื่อเห็นหน้าของหญิงสาว

" เอ่อ แปปนึงน่ะ เดี๋ยวจะเสร็จแล้วละ "

เมื่อเห็นจินวูเงียบไปริวจิก็ได้ย้ำขึ้นอีกครั้ง

" เฮ้ ได้หลับอยู่ปะเนี่ยะ ได้ยินที่ฉันถามมั้ย "

จินวูได้สะดุ้งออกมาจากความคิดของเขาและตอบกลับ

" เอ่อโทษทีๆ พอฉันคิดบทลงโทษอยู่หนะ "

" อืม งั้นก็รีบๆ บอกมาได้แล้วละ มันเสียเวลา "