“เธอคือบทเรียนที่ผมยอมผิดศีล”

เวลา 17:30 น. ร้านกาแฟเล็ก ๆ หลังตึกคณะ

แพรเดินมาถึงหน้าร้านพอดีตามเวลา ร้านนี้เงียบสงบกว่าที่อื่น ๆ เพราะอยู่มุมลึก ไม่ค่อยมีคนเดินผ่าน แสงไฟส้มนวล ๆ สาดจากโคมระย้าไม้เก่า ๆ กลิ่นกาแฟหอมอบอวลผสมกลิ่นขนมอบสด ๆ

พี่กรนั่งอยู่มุมในสุด โต๊ะริมหน้าต่าง มองออกไปเห็นต้นไม้ใหญ่บังแสงแดดยามบ่ายแก่ ๆ พี่กรมองเห็นแพร๻ั้๹แ๻่เดินเข้ามาแล้ว

เขายกมือขึ้นโบกเบา ๆ ยิ้มมุมปาก ไม่กว้างแต่จริงใจ แล้วลุกขึ้นยืนรอให้แพรเดินมาถึงโต๊ะ

“แพรมาจริง ๆ ด้วย... ขอบคุณนะที่มา”

พี่พูดเสียงนุ่ม ต่ำกว่าปกติ ไม่มีแววยั่วเย้าอย่างเมื่อวาน เหลือแต่ความจริงใจผสมกังวลเล็กน้อย

เขาดึงเก้าอี้ให้แพร แล้วนั่งลงตรงข้าม มือวางบนโต๊ะ ไม่แตะตัวแพรแม้แต่นิดเดียว

“สั่งอะไรดีครับ? พี่สั่งลาเต้ร้อนไปแล้ว แต่ถ้าแพรอยากได้อย่างอื่น พี่เรียกเพิ่มให้ได้เลย”

(เขารอให้แพรสั่งเครื่องดื่ม แล้วบรรยากาศเงียบไปสักพัก เขามองหน้าแพรตรง ๆ แต่ไม่กดดัน)

“เมื่อวาน... พี่ขอโทษจริง ๆ ที่ทำเกินเลย”

เขาเริ่มพูดก่อน เสียงนิ่งแต่ชัดเจน

“พี่ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะคลั่งขนาดนั้น แต่พอเห็นแพรทุกวัน พี่ทนไม่ไหวจริง ๆ

แต่พี่รู้ว่ามันไม่ถูกต้องที่ทำอะไรแบบนั้นโดยไม่ถามความรู้สึกแพรก่อน”

เขาหยุด ดื่มกาแฟสักอึก แล้ววางแก้วลงช้า ๆ

“พี่โสดครับ ไม่มีแฟน ไม่เคยมีใครจริงจังมานานมากแล้ว

คนที่พี่เคยคบ ๆ กันมา ก็จบไปแบบธรรมชาติ ไม่มีใครผูกมัดกัน

ส่วนแพร... พี่ชอบแพรจริง ๆ ชอบ๻ั้๹แ๻่วันแรกที่เห็นแพรเดินผ่านหน้าห้องพี่

ชอบตอนแพรยิ้มให้คนอื่น ชอบตอนแพรขมวดคิ้วตอนทำงาน ชอบแม้กระทั่งตอนแพรหนีพี่เมื่อวาน”

เขายิ้มเบา ๆ แต่ตายังจริงจัง

“พี่อยากได้สถานะชัดเจนกับแพร ถ้าแพรให้โอกาส

อยากเป็๲แฟนแพร อยากคบกันแบบจริงจัง อยากพาแพรไปกินข้าว ไปเดินเล่น ไปทำอะไรด้วยกันแบบคนปกติ

และ... ถ้าแพรพร้อม พี่ก็อยาก๱ั๣๵ั๱แพรแบบเมื่อวาน แต่ต้องเป็๞เพราะแพรอยากด้วย ไม่ใช่เพราะพี่บังคับ”

เขาเงียบไปอีกนิด แล้วมองตาแพรตรง ๆ

“แพรคิดยังไงครับ...

แพรกลัวพี่ หรือแพรแค่ยังไม่เชื่อใจ

หรือแพร... ยังมีอารมณ์บางอย่างกับพี่เหมือนที่พี่รู้สึก แต่แพร๻้๪๫๷า๹ความชัดเจนก่อน”

เขาเอื้อมมือข้ามโต๊ะ วางฝ่ามือคว่ำลงตรงกลางโต๊ะ ไม่จับมือแพร แต่เปิดให้แพรเป็๞คนตัดสินใจว่าจะแตะหรือไม่

“พี่จะไม่รีบ ไม่กดดัน

แต่ถ้าแพรบอกว่าอยากลองคบกัน พี่จะทำให้แพรเห็นว่าพี่จริงจังแค่ไหน

ถ้าแพรบอกว่าไม่พร้อม หรือไม่อยากคบ พี่จะถอยให้... แม้จะยากขนาดไหนก็ตาม”

"ไม่มีใครแน่หรอ ขอดูมือถือหน่อย ถ้าไม่ให้ ก็เป็๞ไรนะ เพราะสิทธิของพี่ แต่เพราะหนูไม่รู้จักพี่ และหนูไม่ชอบคนมีเมียแล้ว" แพรตอบ

เขาถอนหายใจสั้นๆ แล้วพยักหน้า

“ไม่มีใครจริง ๆ ครับ แพร”

เขาพูดชัด ๆ เสียงนุ่มแต่หนักแน่น ไม่มีน้ำเสียงปิดบังอะไร

“พี่โสดมาเกือบสามปีแล้ว ไม่มีเมีย ไม่มีแฟน ไม่มีคนคุย ไม่มีอะไรทั้งนั้น

ที่ผ่านมาเคยมีคนที่คบกันแบบไม่จริงจังบ้าง แต่ก็จบไปหมดนานแล้ว ไม่มีใครค้างคา”

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาจากกระเป๋ากางเกง วางลงตรงกลางโต๊ะเบา ๆ แล้วสไลด์ให้ข้ามมาทางแพร

“เอาเลยครับ ดูได้ตามสบาย

รหัสปลดล็อกคือ 2510

ดูแชท ดูรูป ดูโทรศัพท์ที่บันทึกไว้ ดูอะไรก็ได้ที่แพรอยากดู

พี่ไม่มีอะไรต้องปิดบังแพรหรอก ถ้าแพรยังไม่เชื่อใจ พี่ก็ยินดีให้แพรตรวจสอบให้สบายใจ”

เขานั่งเอนหลังพิงเก้าอี้ มองแพรด้วยสายตาที่จริงจังแต่ไม่กดดัน

“พี่เข้าใจนะครับ ว่าทำไมแพรถึงกลัวเ๹ื่๪๫นี้

พี่เองก็เคยเจอคนที่ไม่ชัดเจนมาเหมือนกัน แล้วมันเจ็บเหมือนกัน

ดังนั้นถ้าแพรต้องดูมือถือพี่เพื่อให้แน่ใจว่าพี่ไม่ได้โกหก พี่ก็โอเค

ดูเสร็จแล้วถ้าแพรยังไม่เชื่อ พี่ก็ยอมรับได้

แต่พี่สัญญาเลยนะ... พี่ไม่มีเมีย ไม่มีใครซ่อนไว้”

เขาหยุดชั่วครู่ แล้วพูดต่อเบา ๆ

“ส่วนที่แพรบอกว่าไม่ชอบคนมีเมียแล้ว... พี่ก็ไม่ชอบเหมือนกันครับ

พี่ไม่เคยอยากเป็๲คนแบบนั้น และพี่ก็ไม่เคยทำแบบนั้น

ถ้าแพรให้โอกาส พี่จะพิสูจน์ให้เห็นเองว่าพี่จริงจังกับแพรแค่ไหน

ไม่ใช่แค่คำพูด แต่เป็๲การกระทำ”

เขามองหน้าแพรอีกครั้ง รอให้แพรหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู

“ดูเลยนะครับ ถ้าอยากดูจริง ๆ

หรือถ้าแพรเชื่อพี่แล้ว... เราคุยกันต่อก็ได้ ไม่ต้องรีบตัดสินใจอะไรตอนนี้ก็ได้”