“จิ้งเหยียน…ข้าผู้แซ่กงทำอะไรผิดไปงั้นหรือ เหตุใดเ้าถึงเอาแต่ผลักไสข้าปฏิเสธข้า หลบหลีกข้า ทั้งเฉยชากับข้า ทำราวกับข้าผู้แซ่กงเป็แค่ของเล่นไร้ค่าไม่มีราคา”
เขาเห็นนางหยัดกายลุกขึ้นยืนหมายจะเดินหนีเ้าตัวก็มิวายย่ำเท้าเดินตามนางต้อย ๆ ประหนึ่งสุนัขเดินตามเ้าของหนำซ้ำบุรุษร่างใหญ่ใจโตยังเอาแต่ตั้งคำถามรบเร้านางไม่เลิกกระนั้นจิ้งเหยียนก็ไม่คิดเสวนาให้เสียน้ำลาย นางเพียงก่นด่าในใจอย่างไร้เสียง
‘ไม่ใช่แค่ท่านที่ข้าเฉยเมยบุรุษทั่วทั้งต้าอู่ หรือแม้แต่เสิ่นอวี้สือข้าล้วนไม่ใส่ใจยามนี้ข้าไม่ใช่ฟางจิ้งเหยียนคนเดิมที่ทุกคนรู้จัก ข้าผิงเซียวหรันก็แค่อยากใช้ชีวิตให้คุ้มค่ากับการได้เกิดใหม่อยากมีอิสระ อยากเป็ตัวประกอบผู้จืดจาง หาใช่นางร้ายในเส้นเื่!’
จิ้งเหยียนมีความเชื่อว่าแม้นางไม่สามารถเปลี่ยนแปลงบางเหตุการณ์ในนิยายเื่เสน่หาสืบราคะได้แต่นางยังมีความเชื่อว่าตัวนางเองสามารถเปลี่ยนแปลงชะตาของนางร้ายได้ขอเพียงนางไม่เล่นไปตามเส้นเื่และไม่ทำตัวโดดเด่นตามอุปนิสัยส่วนตัวของร่างเดิมเพียงเท่านี้นางก็มีโอกาสหลุดจากบทบาทของนางร้ายแล้วมิใช่หรือ
นาง้าเปลี่ยนจุดจบให้ตนเอง!
“นี่ข้ากำลังพูดกับเ้าอยู่นะ”
เขาหัวเสียจริง ๆที่นางเอาแต่เพิกเฉยต่อใบหน้าอันหล่อเหลาของเขากงเสวี่ยหานฉุดจัดที่นางไม่แม้แต่จะโต้ตอบ ไม่แม้แต่จะสบตาทำราวกับเขาผู้นี้ไม่มีตัวตน เป็เพียงภูตผีิญญาในวิมานอากาศนางทำเกินไปแล้วกระมัง!
วื้ดดด!
กงเสวี่ยหานถือวิสาสะคว้าเรียวแขนสวยของจิ้งเหยียนกะทันหันส่งผลให้นางย่างก้าวผิดจังหวะ ถึงขั้นสะดุดส้นเท้าของตัวเองจนเกือบล้มหน้าคะมำโชคดีที่ลำมือใหญ่ของเสวี่ยหานดึงนางเอาไว้ทัน บัดนี้เขาไม่ได้ทำแค่ประคอง แต่เขากำลังโอบรัดนางทั้งฉุดรั้งให้ร่างเล็ก ๆ ของนางซุกอยู่ที่อกแกร่งของเขาราวกับบุรุษไร้ยางอาย!
“ข้าไม่ชอบให้เ้าไม่สนใจข้าที่ข้าต้องโอบรัดเ้าอยู่ตอนนี้ ข้าก็แค่อยากอยู่ในสายตาเ้า อยากอยู่ใกล้เ้าอยากสูดดมกลิ่นกายของเ้า อยากจะเ้าใจแทบขาด!”
กงเสวี่ยหานก็เป็คนเช่นนี้มักพูดจาโผงผางและตรงไปตรงมาจนน่าใ
“หยุดรังแกข้าเสียทีแล้วก็หยุดนอกเื่ได้แล้ว หากไม่บอกว่าท่านบุกมาหาข้าถึงเรือนด้วยเหตุผลกลใดข้าจะกัดท่านเดี๋ยวนี้!”
กัด???
ใช่แล้ว นางกำลังขู่เขานางกำลังย่นจมูกใส่เขา นางไม่รู้ตัวเอาเสียเลยว่าการที่นางทำเช่นนี้ใส่เขาทั้งที่ยังอยู่ในอ้อมกอดของเขามันยิ่งทำให้เขาหลงใหลและวูบไหวในตัวนางมากล้นเพียงใด
และแน่นอนว่า!คนอย่างกงเสวี่ยหานยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ ยิ่งผลักไสก็เหมือนยิ่งดึงดูดเขาเอ่ยปากหยอกเย้านางอย่างแพรวพราว “เอาเลยสิ กัดข้า ตีข้า ขย้ำข้าลงโทษข้าเสียให้หนำใจเ้า”
โอ๊ยยยยเขาช่างเป็ผู้ชายที่น่าชังที่สุดในใต้หล้าไหนยังจะยักคิ้วหลิ่วตาทำทีเหมือนกำลังท้าทายนางอีกคนนิสัยแบบนี้ไม่โดนสักทีก็ให้มันรู้ไป ด้วยพฤติกรรมที่เขาทำมันช่างสมดั่งที่เขาได้รับบทบาทเป็ตัวร้ายเสียจริง
“อา…อื้อ…เช่นนั้นแหละดี~”
เสียงครางอ่อนไหวดังระงมอยู่ในลำคอเขาพึงพอใจยิ่งนักที่นางผู้นั้นหลงกลได้ง่าย ๆกระทั่งใช้ระแนงฟันซี่สวยขบเม้มเข้าที่แผงอกเปลือยใกล้ ๆ กับจุดขั้วหัวใจจิ้งจอกขาวตัวน้อยหลับหูหลับตาขบกัดอย่างแรงโดยไม่สนเสียงร้องครางของคนตัวสูงแต่อย่างใด...
นางนึกสมน้ำหน้าที่กงเสวี่ยหานบังอาจแต่งตัวล่อแหลมซะเองถึงได้โดนรอยเขี้ยวเล็ก ๆ ของนางขบฝังไว้บนเนื้อหากสวมเสื้อผ้าอาภรณ์รัดกุมกว่านี้สักหน่อย ซี่ฟันเล็ก ๆคงไม่อาจกัดทะลุริ้วผ้าได้อย่างแน่นอน
นางพอรู้มาบ้างว่าเขาเป็คนขี้ร้อนแต่ก็ไม่คิดว่าเขาจะกล้าแต่งตัวรุ่มร่ามมาหานางถึงในจวนเหมือนอย่างวันนี้กงเสวี่ยหานจัดว่าเป็บุรุษโครงหน้างาม กรอบกรามเด่นชัด ปลายคางโค้งมนเล็กน้อยปลายจมูกเชิดรั้นรับกันปลายสันที่คมสูง ดวงตาของเขาดำขลับดุจรัตติกาลไม่เพียงคิ้วหนาเสริมส่งให้ใบหน้าดูหล่อคม ริมฝีปากบนยังหยักโค้งรับกันได้ดีกับเครื่องหน้าทั้งห้าอีกต่างหาก
ยามนี้เขาสวมอาภรณ์ตัวบางแหวกอกกว้างยาวมาถึงร่องสะดือทว่าด้านนอกสวมสาบเสื้อตัวยาวสีน้ำครามเข้มยิ่งเสริมส่งให้เขาดูเย้ายวนเข้าไปอีกส่วนบริเวณเอวสอบนั้นคาดทับอีกชั้นหนึ่งด้วยเชือกคาดเอวที่ทำจากหนังสัตว์ท่าทางของเขาดูเ้าเล่ห์แสนกลไม่เบาแต่อีกมุมหนึ่งก็ดูเ้าชู้เ้าคารมมากกว่าน่าเสน่หา!
เป็เช่นนี้ยังคิดจะเสนอตัวมาเป็สามีของนางงั้นหรือฝันไปเถอะ!
พอขบกัดจนพึงพอใจแล้วปากเล็ก ๆ ก็ค่อย ๆ คลายออกพร้อมกับทำสีหน้าอย่างผู้ชนะ แต่ทว่ากงเสวี่ยหานผู้นี้หาได้สะทกสะท้านไม่สีหน้าของเขากลับบ่งบอกว่าพึงพอใจยิ่งนักที่ถูกสตรีงามรังแกเป็เช่นนี้ยิ่งทำให้จิ้งจอกขาวตัวน้อยหัวเสียเข้าไปใหญ่นางตั้งท่าจะตะเบ็งเสียงลั่นหมายจะเรียกให้คนข้างนอกเข้ามาจับชายไร้มารยาทผู้นี้เอาออกไปให้พ้นๆ หน้า
ราวกับรู้ทัน!นางยังไม่ได้ส่งเสียงร้องสักแอะฝ่ามือใหญ่และนิ้วมือทั้งห้าก็นาบปิดปากนางเอาไว้แน่นจนเห็นเป็รอยบุ๋มตรงช่อแก้มนางโกรธจัดจนอยากกัดนิ้วของกงเสวี่ยหานให้กุดด้วน! คอยดูเถอะ! ถ้านางหลุดไปได้นางจะลงโทษเขาให้สาสม!
“ข้าก็แค่หยอกเ้าเล่นไยต้องทำตัวกระโตกกระตากด้วยเล่า อีกอย่างข้าเร่งมาหาเ้าถึงที่นี่ก็เพราะอยากแจ้งข่าวแก่เ้าว่ายามนี้ข้ารู้ตัวผู้บงการที่ทำให้เ้าและข้ามอมเมาอยู่ในกามราคะด้วยการวางยาปลุกกำหนัดบ้าๆ นั่นแล้วล่ะ”
ชายเ้าเสน่ห์โน้มตัวเข้าหานางจนแนบชิดพลางยื่นใบหน้าอันหล่อเหลาเข้าไปขนาบอยู่ข้างใบหูอ่อน จากนั้นผ่อนน้ำเสียงแหบพร่าเป่ารดต้นคอนางอย่างเย้ายวนก่อนจะค่อย ๆ คลายฝ่ามือที่อุดปากนางออกช้า ๆ
“แต่ข่าวกรองจากปากข้าย่อมมีราคาที่ต้องจ่าย”
ได้ฟังเขาว่าไว้อย่างนั้นสาวงามแซ่ฟางก็ถึงกับต้องขมวดเรียวคิ้วอย่างนึกสงสัยขณะเดียวกันเขาก็จ้องมองเข้ามาในดวงตาสีอ่อนของนางราวกับมีเลศนัยแล้วจึงเน้นย้ำเป็ครั้งที่สองว่า
“เ้ายินดีจ่ายค่าข่าวกรองให้ข้าหรือไม่?”
น้ำเสียงของชายหนุ่มยังคงหยอกเย้าอยู่ดังเดิมแล้วนางก็นาบฝ่ามือเล็ก ๆ ดันแผงอกของเขาให้ถอยห่างตัวด้วยความอึดอัด ก่อนจะพ่นน้ำเสียงห้วนกระด้างหวังปัดความรำคาญให้พ้นตัว
“เสวี่ยหาน!ท่านอย่ามัวแต่เล่นลิ้นเล่นกลกับข้าให้เสียเวลา หากข้าอยากรู้เสียอย่างไม่ว่าต้องจ่ายด้วยสิ่งใดข้าก็เต็มใจทั้งสิ้น”
คำขานรับของจิ้งจอกน้อยทำขุนนางหนุ่มกรุ่นยิ้มร้ายไว้มุมปากเขาถอนใบหน้าคมคายกลับมาเพื่อจดจ้องเข้าไปในดวงตาที่แน่วแน่ของนางดั่งจะตักตวงเอาผลประโยชน์จากนั้นจึงงอข้อนิ้วมือไปลูบสันจมูกน้อย ๆของนางอย่างนึกเอ็นดูแล้วขับเสียงอ้อยอิ่งออกมาว่า
“เ้าอย่าได้คิดเปลี่ยนใจภายหลังเชียวแต่หากเ้าคิดเปลี่ยนใจขึ้นมาจริง ๆ ก็ไม่ได้หมายความว่าข้าจะยอมคล้อยตามน้ำ!”
ทิ้งทวนคำพูดยั่วยุไว้เพียงเท่านี้ขุนนางหนุ่มตัวร้ายก็กระทบปลายนิ้วมือลงบนท้ายทอยของอิสตรีเขาถือวิสาสะกดจุดให้นางเป็อัมพาตชั่วคราว ไม่สามารถขยับเขยื้อนไม่สามารถขับร้องส่งเสียง ทำได้เพียงถลึงตาคาดขึงมาที่เขาราวกับจะเลาะเนื้อเถือกระดูกเมื่อหลุดไปได้…
7K
