เอมอรปะผ้าที่ขาดอย่างมีความพยายาม เสื้อตัวนี้ขาดมานานแล้วแต่หล่อนก็ยังซ่อมมันไม่เสร็จสักที ทำให้ตอนนี้หล่อนมีเสื้อผ้าเหลือใส่เพียงแค่สองตัว หญิงสาวมองรอยปะ แล้วกำลังร้อยด้ายใหม่ จนไม่ได้ยินเสียงเปิดประตูเข้ามา
เด็กชายชะเง้อมองเพื่อให้หญิงสาวรู้ว่าเขาเข้ามาในห้อง
“เอ่อ...คุณนายครับ” ป่านเรียกไม่ค่อยเต็มเสียงนัก เอมอร หันมามองเด็กชายที่เรียกหล่อนแบบนี้มาเกือบเดือน
“มีอะไรหรือป่าน”
“นายให้มาตามคุณนายครับบอกว่าจะคุยด้วยที่ห้องครับ” ป่านบอกเสียงนอบน้อมแล้วถอยออกจากห้อง
ป่านไม่ได้พักอยู่กับหล่อนแล้วั้แ่เขาบอกทุกคนว่าหล่อนเป็...ผู้หญิงของเขา ทุกคนดูสุภาพกับหล่อนมากขึ้น
ไม่นับเพ็ญที่ยังคงเหมือนเดิมรวมทั้งเขา...
เอมอรเดินไปถึงหน้าประตูห้องเขา แต่ยังไม่เคาะ หล่อนปัดเสื้อตามแขนยาวเนื้อผ้าหนากับกางเกงสีซีดราวกับจะทำให้มันเป็เสื้อผ้าสดสวยได้ ลูบผมที่มวยไว้เรียบร้อยหลังจากนั้นหล่อนจึงเคาะประตูแล้วค่อยแง้มเปิดเข้าไป
เอมอรเห็นเขายืนโทรศัพท์อยู่ที่ริมระเบียง สีหน้าเขายิ้มแย้มหัวเราะอย่างสบายอารมณ์ รอยยิ้มสดใสของเขาทำให้หล่อนมองเพลินไปเลย
“เอาไว้คราวหน้าดีกว่านะสา ได้สิ ไปกันสองคนก็ได้คราวนี้สาอยากได้อะไรพี่จะซื้อให้” ธันทราชบอกเสียงนุ่มอย่างเอาใจปลายสาย
เอมอรบีบมือแน่น ใบหน้าซีดเผือดลงทันตาเมื่อจับประโยคที่เขาพูดคุยได้
เขาคุยอยู่กับผู้หญิง ฟังดู...คงสนิทสนมกันมากกว่าเพื่อน แฟนของเขาหรือเปล่า? เอมอรหลบตาเห็นเขามองมาทางหล่อน เขาพูดคุยอีกครู่หนึ่งแล้วโยนโทรศัพท์ไปที่โซฟา ตรงมาหาหล่อน
“ป่านบอกว่าคุณจะคุยกับฉัน” เอมอรบอกเหตุผลว่าทำไมหล่อนถึงเข้ามาหาเขา แต่บังคับสายตาตัวเองให้มองแค่โต๊ะทำงานในห้องของเขาเท่านั้น
“อีกสองวันเราจะขึ้นฝั่ง” เขาบอกเสียงเรียบ แต่เอมอรเงยมองเขาเต็มตา
“ฉันกลับบ้านได้แล้วใช่ไหม?”
“ใช่ แต่เป็บ้านของฉัน ไม่ใช่บ้านเธอ”
“ทำไม ต้องไปบ้านคุณล่ะ”
“ทำไมหรือ” ชายหนุ่มขมวดคิ้วแล้วยกยิ้มมุมปาก “เธอคิดอะไรอยู่ คิดว่าฉันวนเรือเล่นในอ่างหรือยังไง”
“แต่...ที่คุณ ทำกับฉันบนเรือนี่”
“น้อยไปหรือเปล่า ยังมีคนรอชำระกับเธออยู่บนฝั่ง คนที่รู้จักแม่เธอดียิ่งกว่าฉัน บางทีที่นั่นอาจจะช่วยให้เธอบอกกับแม่เธอได้ดีกว่าฉันว่าแม่เธอทิ้งอะไรไว้ให้กับพวกเขาบ้าง”
“ทำไม...” เอมอรคล้ายกับหมดแรง “ทำไมพวกคุณไม่เลิกแล้วต่อกัน เื่ผ่านมาถึงสามปีแล้ว พ่อของคุณตายและฉันก็รับกรรมแทนแม่แล้ว คุณก็น่าจะพอใจแล้วนี่ ต้องแก้แค้นจองเวรจองกรรมจนกว่าฉันตายไปเลยหรือคุณถึงจะสะใจ”
“จองเวรจองกรรม...ถ้าเธอคิดว่าการที่ฉันตอบแทนความผิดของแม่เธอเรียกว่าจองเวรจองกรรมฉันก็ไม่ว่า แต่ฉันแค่คิด ให้กรรมสนองแม่ของเธอและครอบครัวของเธอให้เร็วขึ้นและยิ่งทำด้วยมือของฉันเอง ฉันก็ยิ่งรู้สึกว่าสาสมกับการกระทำของพ่อและแม่ของเธอแล้ว”
191
