บทที่ 3
พาส | ธาม (ต่อ)
“ล..แล้วถ้ามีล่ะ”
ผมเอ่ยประโยคที่คิดในหัวเสียงเบาแบบไม่รู้ตัว หากแต่ไอ้เ้าน้องชายตัวดีของผมมันดันหูดีไปอีก!!
“ว่าไงนะเฮีย!?”
ไอ้เ้าน้องตัวแสบขยับเข้ามานั่งใกล้ ๆ จนแทบจะสิงได้เลย ผมจึงทำเป็หันไปทางอื่นเพื่อหลบเลี่ยงสบตา แล้วทำเป็ก้มหน้าก้มตาทานข้าวที่อยู่ตรงหน้าแต่ก็ดูเหมือนมันจะหลบสายตาที่แฝงไปด้วยรังสีอำมหิตของคนข้าง ๆ ไม่ได้ จึงได้แต่ทำหน้ายิ้มแห้ง ๆ ใส่มันไป เอาจริงไอ้เ้าท็อปถึงจะเป็น้องบุญธรรมแต่ใครจะรู้ว่าลึก ๆ แล้วมันอาจเป็ป๊าตัวจริงของผมที่กลับชาติมาเกิดก็เป็ได้
“คือว่า....”
สุดท้ายผมก็ต้องเล่าความจริงทั้งหมดให้กับเ้าท็อปฟัง ว่าความจริงแล้วในคืนนั้นมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ และไอ้เ้าใครคนนั้นที่ผมเผลอหลุดปากพูดออกไปมันคือใคร
“เฮีย!! เื่แบบนี้ทำไมถึงไม่บอกผม ห่ะ?”
“เอ่อ...คือ...”
ผมได้แต่อ้ำอึ้งไม่กล้าพูดต่อเพราะนาทีนั้นมันทั้งกังวลเื่ที่ผมมีอาการใกล้เคียงกับคนแพ้ท้อง แล้วไหนผมจะต้องมานั่งฟังเ้าท็อปบ่นจนหูชาอีกเพราะเราสองคนเคยสัญญากันเอาไว้ ว่าเวลามีอะไรเกิดขึ้นจะเล่าให้กันฟังโดยไม่ปิดบัง
“แล้วนี่มันรู้มั้ยว่าเฮียมีอาการแบบนี้?”
ผมพยักหน้ารับช้า ๆ เพราะไม่กล้าบอกน้องชายว่าไอ้เ้านั้นมันมานอนกับผมทุกคืน และรู้ดีว่าเกี่ยวกับอาการที่ผมเป็เพียงแต่รู้แค่ว่าผมไม่สบาย
“หมายถึงมันรู้ไหมว่าเฮียอาจตั้งท้องกับมัน”
“ย..อย่าเพิ่งบอกมันนะ!!”
ผมรีบร้องห้ามเ้าท็อปทันที จนเ้าตัวถึงกลับหันมามองที่หน้าผมด้วยความสงสัย
“...??”
“เอ่อ...เฮียยังไม่พร้อมบอกใครน่ะ ไม่ใช่แค่ไอ้เท่หรอก”
ผมรีบพูดแก้ตัวทันทีเพื่อให้น้องชายคลายข้อสงสัยลง ด้วยเพราะผมไม่อยากให้มันกลายเป็เื่ใหญ่ อีกอย่างผมอาจไม่ท้องก็ได้อาจจะแค่ไม่สบายหรือพักผ่อนไม่พอเพราะก่อนหน้านี้ผมอกหักจากแฟนเก่ามาจึงค่อนข้างใช้ร่างกายหนักอยู่เหมือนกัน ไหนจะดื่มเหล้าโหมทำแต่งานทำให้ไม่ค่อยได้มีเวลาพักผ่อน อาจส่งผมให้ร่างกายอ่อนแอลงก็ได้
“แล้วเฮียได้ไปหาหมอหรือยัง?”
“ยัง..ตอนแรกว่าจะไปอยู่แต่ก็ไม่ไหวว่ะ เวียนหัวตลอด”
“งั้นเดี๋ยวผมออกไปซื้ออุปกรณ์มาให้เอามั้ย?”
“อุปกรณ์..?”
“ก็ที่ตรวจครรภ์สำหรับโอเมก้าไง”
เออผมลืมไปเลยว่าเราทำแบบนี้ก็ได้ แค่ไปซื้อที่ตรวจครรภ์สำหรับโอเมก้ามาลองตรวจดูที่บ้านก็ได้นี่นา เ้าท็อปจึงอาสาออกไปซื้อชุดตรวจให้ก่อนจะจัดแจงเก็บจานชามที่ผมเพิ่งทานเสร็จ และพาผมไปพักผ่อนที่ห้องนอนโดยผมก็มิวายกำชับกับน้องชายว่าอย่าเพิ่งเอาเื่นี้ไปเล่าให้ใครฟังเด็ดขาด
------------------------------------------------
พาส | ท็อป
หลังจากที่ผมพาเฮียธามเข้าไปพักผ่อนในห้องเรียบร้อย ก็รีบพาตัวเองออกมาจากห้องแล้วตรงไปยังร้านเภสัชกรเพื่อหาซื้อชุดตรวจครรภ์สำหรับโอเมก้าให้กับพี่ชายโดยเร็ว
“สวัสดีค่ะคนไข้เป็อะไรมาคะ?”
“เอ่อ...”
“ไอ้มดลูกน้องมึงถามว่า...”
ขณะผมกำลังจะเอ่อปากสิ่งที่อยากได้กับเภสัชอยู่นั้น จู่ ๆ ก็มีเสียงของใครบางคนพูดแทรกขึ้นมา ซึ่งฟังดูคุ้นหูมากพิกลแต่ผมก็ต้องใอีกครั้งเมื่อคนคนนั้นปรากฏตัวตรงหน้า
“อ้าว คนดีของเฮียอ๋องมาร้านยาเป็ไรทำไมครับ?”
นั่นก็คือเฮียอ๋องลูกพี่ของไอ้เท่ ร้อยวันพันปีผมไม่เคยเห็นว่าเขาจะเข้ามาที่ร้านนี่แล้วไหงวันนี้ถึงได้มาเจอเขาแบบนี้ได้ฟะ!! เฮียอ๋องหันไปคุยอะไรกับเพื่อนครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินมายังผมแล้วเอามือวางทาบลงบนหน้าผากเพื่อทำการวัดไข้
“ไข้ก็ไม่มีนี่นา หรือว่าเ็ปอะไรตรงไหนหรือเปล่าให้เฮียดูให้มั้ย?”
“ม...ไม่ต้อง ๆ ผมไม่ได้เป็อะไร”
ลืมบอกไปครับเฮียอ๋องเขาคืออดีตเภสัชเก่า แต่ตอนนี้ไม่ได้ทำอาชีพนี้แล้วด้วยเพราะมีเหตุผลบางอย่าง ซึ่งพี่เภสัชคนเมื่อกี้ก็น่าจะเป็เพื่อนแก เพราะเฮียเคยบอกว่าเขาได้หุ้นเปิดร้านขายกับเพื่อนอยู่แห่งหนึ่งแต่ผมก็ไม่ยักรู้ว่าจะเป็ร้านนี้
“แล้วสรุปแล้วมาร้านขายยาทำไมเหรอ หรือว่า..”
เ้าตัวพูดพลางทำหน้ายิ้มกริ่มคงมิวายมโนเพ้อเจ้อว่าผมมาหาเขาเป็แน่ ผมจึงรีบเอ่ยขึ้นเอาใจเขาทันทีเพื่อกลบเกลื่อนเื่ที่้าปิดบัง
“ผ...ผมก็มาหาเฮียนั่นแหละ แฮะ ๆ พอดีอยากรู้ว่าร้านที่เฮียหุ้นกับเพื่อนอยู่ตรงไหน เลยถามเฮียธามแล้วก็มาหานี่แหละ”
ก็ตามน้ำไปดิครับ ขืนบอกไปว่ามาซื้อที่ตรวจครรภ์ให้เฮียธามมีหวังเื่แดงไปถึงหูไอ้เท่แน่นอน
“คิดถึงเหรอครับ...ความจริงโทรหาเฮียก่อนก็ได้นะ เฮียจะได้ตรงไปหาเราที่อู่เลย อิอิ”
“เอ่อ ง..งั้นผมกลับก่อนนะเฮีย ห..หายคิดถึงแล้ว แฮะ ๆ ไปแล้วนะครับ”
“อ่าว..เดี๋ยวสิครับที่รักของเฮีย!!”
พูดจบผมก็ไม่รอให้ทางนั้นได้ตอบโต้อะไรกลับมาก็รีบเดินออกจากร้านไปอย่างไว เพราะี้เีจะฟังเฮียมันหยอดเลี่ยน ๆ เนื่องจากปกติอยู่ที่อู่ผมก็ฟังมันบ่อยอยู่แล้วจนบางทีก็อดรำคาญมันไม่ได้
จากนั้นผมก็ขับรถออกไปหาซื้อของที่้ากับร้านขายยาที่อื่นแทน เมื่อซื้อชุดอุปกรณ์ตรวจครรภ์มาให้เฮียธามได้สำเร็จก็รีบบึ่งกลับคอนโดเฮียทันที
------------------------------------------------
พาส | ธาม (ต่อ)
หลังจากที่ได้นอนพักมาครู่ใหญ่ ก็รู้สึกว่าร่างกายดีขึ้นมานิดหน่อย อาการเวียนหัวมึน ๆ ก็น้อยลงจึงค่อย ๆ พาร่างตัวเองเดินออกมานั่งเล่นที่ที่ห้องรับแขก เอาจริงั้แ่โดนสั่งพักงานผมก็ไม่ได้ออกไปไหนเลยเพราะรู้สึกว่าร่างกายมันอ่อนแอเอามาก ๆ ไปได้ไกลสุดก็แค่หน้าปากซอยแล้วก็กลับ เพราะพอร่างกายมันรู้สึกอ่อนแอไม่สดชื่นผมก็ไม่อยากออกไปไหนเลยมันรู้สึกว่าตัวเพลียและอยากนอนอยู่ตลอดเวลา
“ตื่นแล้วเหรอครับ?”
เสียงทุ้มเอ่ยพลางเดินมาหาพร้อมในมือยังถือถ้วยใส่ข้าวต้มกลิ่นหอมน่าทานมาด้วย ซึ่งก็เป็เ้าเท่นั่นเองไม่รู้ว่ามันมาตอนไหน เข้ามาได้ยังไง และทำไมผมไม่เห็นรู้เื่กันเนี่ย หรือว่าผมจะหลับสนิทเกินไป
“เข้ามาได้ไงวะ กูบอกให้ไอ้เ้าท็อปล็อกห้องไว้แล้วนะ!?”
ผมรีบถามมันทันทีด้วยความสงสัย เ้าตัวไม่ตอบอะไรหากแต่เดินยิ้มเ้าเล่ห์ก่อนจะเอาถ้วยข้าวต้มมาวางที่โต๊ะหน้าโซฟา แล้วชูกุญแจห้องของผมขึ้นมาโชว์
“นิ..นี่มึงเอาไปั้แ่เมื่อไรเนี่ย!?”
“ก็ผมกะจะแวะเอามื้อเที่ยงมาให้เฮียกินไง แล้วก็แวะมาดูอาการด้วย ถ้าไม่ดีขึ้นก็ว่าจะอุ้มเฮียไปหาหมอซะเลย”
“อุ้ม...?? จะบ้าเหรอ!? กูไม่ใช่สาว ๆ นะเว้ยที่เวลาไม่สบายแล้วจะอ่อนแอเดินไม่ไหวอะ”
ผมตวาดใส่มันลั่นเพราะรู้สึกเขิน ๆ ขึ้นมาแบบไม่ได้ตั้งใจ ไอ้บ้านี่นับวันยิ่งเอาใหญ่เลยนะ
“อืมมมม..แล้วเท่แวะเอานี่มาให้ด้วย”
เท่หยิบแก้วน้ำชานมไข่มุกขึ้นมาชูให้ผมดูทันทีต่อมน้ำลายแตกขึ้นมาทันทีเลยแม่งรู้ใจกูเสียจริงกำลังโหยชานมอยู่พอดี ผมเผลอยิ้มร่าออกมาก่อนจะไปคว้าชานมในมือเท่มาเพื่อดื่มให้หายอยาก แต่กลับโดนเ้าตัวถือหนีไปเสีย
“กินข้าวก่อนดิเฮีย เสร็จแล้วก็กินยาแล้วค่อยกินนี่นะ”
“เื่มาก!!”
ผมพูดเสียงหงุดหงิดใส่มันนิด ๆ ก่อนจะยอมเอื้อมมือไปหยิบถ้วยข้าวต้มที่อยู่บนโต๊ะมาทาน แต่ยังไม่ทันจะได้ตักเข้าปาก กลิ่นของข้าวต้มมันก็ตีขึ้นจมูกทำเอาผมต้องวิ่งไปห้องน้ำและอาเจียนออกทันทีด้วยเพราะรู้สึกเหมือนมันมีอะไรบางอย่างในข้าวต้มที่ทำให้กลิ่นมันเหม็นจนทานไม่ได้ ก่อนที่เท่จะวิ่งตามมาดูพลางลูบหลังให้อยู่ไม่ห่าง
“นี่มึงเอาข้าวเน่ามาให้กูแดกหรือไงวะ เหม็นฉิบเป๋ง!!”
“จะบ้าเหรอเฮีย ข้าวต้มนี่แม่เฮียเป็คนทำให้เลยนะ”
พอได้ฟังผมก็ถึงกลับทำตัวไม่ถูกเลย หรือว่านี่จะเป็อาการแพ้ท้องงั้นเหรอ? ไม่ ๆๆ ยังไม่ได้ตรวจเสียหน่อยเราไม่ได้ท้องหรอกน่า
“เหรอว่ะ เอ่อ..งั้นกูคงลมตีขึ้นแหละมั้งหัวยังมึน ๆ อยู่ด้วยอะสงสัยความดันมันต่ำอีกแล้ว แฮะ ๆ”
แถสิครับ...แถไปก่อน เมื่อไรไอ้ท็อปจะมาสักทีวะ แต่ถ้าเท่มาเจอเข้ากับท็อปแล้วเห็นชุดตรวจนั่น มันก็รู้น่ะสิว่าผมกำลังจะทำอะไรไม่ได้การ เราต้องรีบโทรหาท็อปว่าอย่าเพิ่งขึ้นมาบนห้องเสียก่อน ว่าแล้วผมก็รีบเดินเข้าห้องแล้วตรงไปที่หัวเตียงเพื่อจะหยิบมือถือเตรียมจะโทรหาน้องชายของตัวเอง
“อ่าวไอ้ท็อป กูนึกว่ามึงกลับอู่ไปแล้วนะนี่ แล้วนี่ซื้ออะไรมาเยอะแยะเลยวะ?”
แต่ยังไม่ทันจะได้กดเบอร์โทรหาเ้าท็อปเลย กลับได้ยังเสียงไอ้เท่กำลังคุยกับน้องชายดังมาจากนอกห้อง หัวจะปวดเว้ยกู!! ผมรีบเดินตามเสียงของสองคนนั้นออกมาทันที โดยเมื่อเห็นหน้าเ้าท็อปผมก็รีบพยายามส่งซิกบอกกลาย ๆ ว่าอย่าบอกเท่เด็ดขาด
“อ๋อ กูซื้อขนมมาเติมให้เฮียนะเห็นบอกว่าอยากกินบราวนี่กับไอติม แฮะ ๆ”
“เออ ๆ ใช่ ๆ อยากกินไอติมมากเลย บ...บราวนี่ก็ด้วย เนอะ”
ผมกับท็อปมองหน้ากันเลิ่กลั่กก่อนจะส่งซิกให้น้องชายเดินมายืนข้าง ๆ
“งั้น..เท่กลับไปทำงานก่อนนะ ส่วนมึงไอ้ท็อปวันนี้ก็อยู่กับเฮียไปเลยทั้งวันก็ได้ กูไม่อยากให้เฮียอยู่คนเดียวว่ะ เมื่อกี้ก็ความดันต่ำขึ้นมาอีกแล้วเดี๋ยวจะล้มหัวฟาดพื้นไป”
“อืม...อื้ม ๆ โอเค ฝากบอกป๊ากับม๊าให้ด้วยนะว่าไม่ต้องเป็ห่วง”
“โอเค...กินข้าวด้วยนะเฮีย”
“เออออ...รู้แล้วน่า!!”
พูดจบเท่มันก็ขอตัวกลับไปทำงานต่อทันที พอเ้าตัวไปจนพ้นก็ทำเอาเราสองพี่น้องถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก ก่อนที่ท็อปจะยื่นถุงที่ถือมาให้กับผม
“อะนี่เฮีย ที่ตรวจ..ดีนะที่ผมซื้อขนมติดมือมาด้วยเลยพอจะบัง ๆ ไว้ได้บ้าง”
“เออ ขอบใจมากไอ้น้องรัก”
จากนั้นผมก็รับที่ตรวจมาแล้วเดินหายเข้ามาในห้องน้ำแบบใจเต้นตุ๊ม ๆ ต่อม ๆ ก่อนจะเริ่มตรวจตามคู่มือที่มาในกล่อง ขณะที่รอผลจากที่ตรวจอยู่นั้น ผมก็รู้สึกใจคอไม่ดีเลยครับเพราะหากถ้าผมท้องขึ้นมาจริง ๆ อนาคตที่ผมจะได้ไปแข่งรถที่ญี่ปุ่นก็คงจะต้องล้มเลิกเป็แน่
และผมคงจะไม่ยอมให้เื่นี้เกิดขึ้นเด็ดขาด เมื่อรอเวลาจนคบตามคำแนะนำผมก็ค่อย ๆ หรี่ตาลอบมองไปยังที่ตรวจเพื่อดูว่าผลจะออกมาเป็อย่างไร เปลือกตาของผมเปิดขึ้นช้า ๆ หัวใจก็เต้นแรงเหมือนมันจะเด้งออกมาเต้นนอกอกผมให้ได้เลยในตอนนี้ และผลที่ออกมาก็คือ ส...สองขีด
ผมเดินตัวชาออกมาจากห้องน้ำโดยเมื่อพอเ้าท็อปเห็นผมก็รีบเดินเข้ามาถามทันที ตอนนี้ผมพูดอะไรไม่ออกแล้วจึงได้แต่ยื่นที่ตรวจในมือให้น้องชายแทนคำตอบ
------------------------------------------------
พาส | ท็อป (ต่อ)
เมื่อผมได้เห็นผลจากที่ตรวจนั่น บรรยากาศภายในห้องก็เงียบลงถนัดตา ใช่ครับ..ทั้งผมและเฮียต่างพูดอะไรไม่ออกเลยยิ่งโดยเฉพาะกับเฮียแล้วด้วย เพราะก่อนหน้านี้เฮียเพิ่งได้ลงสมัครแข่งขันฟอร์มูลาวันรายการหนึ่งที่ประเทศญี่ปุ่น ซึ่งนั่นมันคือความฝันของเขาที่เคยบอกกับผมไว้ั้แ่สมัยผมกับเฮียยังเรียนอยู่ม. ปลาย แต่การที่เฮียตั้งท้องนั้นมันจึงทำให้การลงแข่งขันครั้งนี้ เฮียอาจต้องสละสิทธิ์ซึ่งเฮียจะต้องเสียใจมากแน่ ๆ
“ถ้าเฮียเอาเด็กออก แกโกรธเฮียไหมวะ?”
“อะไรนะเฮีย!?”
โปรดติดตามตอนต่อไป..
4K
![คืนที่ดาวพราวฟ้า [ บุรามฉัตร ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1580094367_40226308.webp)
