สรรพธาตุสังหารเทพ

        หลังจากนั้นทั้งสวี่หยุนและหลินเสี่ยวโหยวก็เดินทางมาถึงบ้านของหวงเหวินที่สำนักกระบี่ล่องนภา..เมื่อสวี่หยุนมาถึงหวงเหวิน หวงลี่ผิงและหลินชูหรงก็ออกมาต้อนรับเขาอย่างรวดเร็ว..

        "ข้ากำลังจะใช้ศิลาสื่อสารไปบอกน้องติงพอดี..ไหนๆน้องติงก็มาแล้วเจ้าเอาไปดูเองเถอะ" หวงเหวินกล่าวออกมาพร้อมกับยื่นกระดาษแผ่นปึกให้สวี่หยุนก่อนจะนำสวี่หยุนและหลินเสี่ยวโหยวเข้ามาในบ้านของเขา..หลินชูหรงเชิญชวนสวี่หยุนและหลินเสี่ยวโหยวให้มาร่วมทานอาหารเช้าด้วยกันทันทีหลังจากที่สวี่หยุนและหลินเสี่ยวโหยวเข้ามาในบ้าน..ตอนแรกสวี่หยุนก็ปฏิเสธเพราะความเกรงใจก่อนที่หวงลี่ผิงจะพยายามโน้มน้าวสวี่หยุนอยู่นานจนในที่สุดหวงลี่ผิงก็ใช้ไม้ตายออกมา..หวงลี่ผิงเดินไปกล่าวบางอย่างเป็นการขอร้องกับหลินเสี่ยวโหยวแทน..เมื่อหลินเสี่ยวโหยวได้ยินที่หวงลี่ผิงกล่าวก็เดินมาหาสวี่หยุนในทันที..

        "พี่ชาย..พี่ชายไม่อยากทานอาหารร่วมกับลี่ผิงหรือ?" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาด้วยสีหน้าเศร้าสร้อยทำให้สวี่หยุนมีสีหน้าหนักใจในทันทีก่อนจะถอนหายใจออกมา..

        "เฮ้อ..นี่มันไม่ดูเสียมารยาทไปรึที่จะมาทานอาหารบ้านคนอื่นโดยที่ไม่ทำอะไรให้พวกเขาเลยแม้แต่น้อย.." สวี่หยุนกล่าวบ่นพึมพำออกมาก่อนจะลูบหัวหลินเสี่ยวโหยวอย่างนุ่มนวล..หลังจากนั้นสวี่หยุนก็เลือกที่จะเดินไปหาหลินชูหรงพร้อมกับกล่าวถามว่าให้ใช้วัตถุดิบที่เขามีทำอาหารได้หรือไม่..หลินชูหรงได้ยินคำกล่าวของสวี่หยุนก็หัวเราะออกมาเล็กน้อยเพราะท่าทีน่ารักน่าเอ็นดูของสวี่หยุนก่อนจะกล่าวตกลงกับคำขอร้องของสวี่หยุน..

        สวี่หยุนและหลินชูหรงช่วยกันทำอาหารด้วยวัตถุดิบของสวี่หยุน..แน่นอนว่าหลินชูหรงเป็นคนทำซะส่วนมากและมีสวี่หยุนเป็นผู้ช่วย..สวี่หยุนสังเกตการทำอาหารของหลินชูหรงตลอดเวลาก็พบว่าหลินชูหรงทำอาหารด้วยสีหน้าที่ประดับไปด้วยรอยยิ้มบางพร้อมกับสงบนิ่งเป็นอย่างยิ่ง..การกระทำของหลินชูหรงทุกอย่างดูราวกับว่ามันเป็นเรื่องง่ายๆไปซะทุกอย่าง..ซึ่งทั้งหมดที่กล่าวมาช่างตรงกันข้ามกับสวี่หยุนยิ่งนัก..ทุกการทำอาหารของสวี่หยุนเขาจะจริงจังเป็นอย่างยิ่ง..สำหรับสวี่หยุนการทำอาหารอาจจะยากกว่าการต่อสู้กับผู้ฝึกตนที่มีพื้นฐานการฝึกตนขั้น 8 ของรวบรวมลมปราณด้วยซํ้า..

        หลังจากทำอาหารเสร็จทุกอย่างหลินชูหรงก็ให้สวี่หยุนไปเรียกหวงเหวิน หวงลี่ผิงและหลินเสี่ยวโหยวมาร่วมทานอาหารที่โต๊ะตัวหนึ่ง..บ้านของหวงเหวินไม่ได้ตกแต่งอะไรมากนักแต่ด้วยวิวทิวทัศน์ที่สวยงามสามารถมองเห็นบ่อนํ้าและต้นไม้รอบๆที่พักของหวงเหวินผ่านทางหน้าต่างบานหนึ่งในห้องนั้นทำให้การทานอาหารที่บ้านของหวงเหวินสำหรับสวี่หยุนราวกับได้ทานอาหารที่ร้านหรูหราราคาแพง..สวี่หยุนไม่ได้เลือกที่จะทานอาหารในทันที..เขามองไปที่ทุกๆคนที่กำลังทานอาหารอยู่ด้วยรอยยิ้มสดใสไร้เดียงสา..การที่มีคนอื่นทานอาหารที่เขาช่วยหลินชูหรงทำก็เป็นความประทับใจอย่างหนึ่งของเขา..ในที่สุดสวี่หยุนก็เริ่มเปิดกระดาษที่หวงเหวินให้มาด้วยความตื่นเต้น..

        สวี่หยุนกวาดสายตามองรายชื่อสิ่งของที่จะลงประมูลอย่างรวดเร็ว..ยิ่งเขาอ่านรายชื่อพวกนั้นมากเท่าไหร่เขาก็รู้สึกผิดหวังกับสิ่งของที่เอามาเท่านั้น..ถึงแม้จะมีอาวุธมากมายแต่ก็ไม่มีชิ้นไหนที่เป็นอาวุธระดับสองขั้นกลางเลย..ส่วนมากเป็นอาวุธระดับหนึ่งขั้นสูงและมีส่วนน้อยเป็นอาวุธระดับสองขั้นตํ่า..ถึงจะมีอาวุธมากมายหลายชนิดแต่สวี่หยุนก็ไม่สนใจพวกมันเลยแม้แต่นิด..เมื่อเขาไล่รายชื่อสิ่งของถึงส่วนของสมุนไพรสวี่หยุนก็อ่านเพียงคร่าวๆเท่านั้นก่อนจะเปิดไปหน้าต่อไปอย่างรวดเร็ว..

        ถึงสวี่หยุนจะเป็นนักหลอมโอสถแล้วในตอนนี้แต่เขาก็ไม่ได้สนใจสมุนไพรต่างๆมากมายนัก..เขามีความรู้เกี่ยวกับสมุนไพรจำนวนมากและยังมีความรู้เกี่ยวกับการสถานที่ที่มันน่าจะเติบโตได้ด้วย..หากสวี่หยุนต้องการเขาก็สามารถไปเสาะหามันได้ทุกเมื่อ..ส่วนสมุนไพรที่นับว่าหาได้ยากยิ่งจริงๆก็ไม่มีซักรายชื่อที่อยู่ในกระดาษเหล่านี้..

        สวี่หยุนในตอนนี้หมดความคาดหวังกับการประมูลประจำเมืองเซี่ยหลงในครั้งนี้แล้ว..เขาทำการอ่านรายชื่อพวกมันไปถึงวรยุทธ..ในตอนแรกสวี่หยุนยังคงอ่านรายชื่อพวกมันอย่างไร้อารมณ์ก่อนจะไปสะดุดกับรายชื่อหนึ่งในกระดาษที่อธิบายถึงวรยุทธระดับทมิฬขั้นตํ่าที่จะถูกประมูล..

        "พี่เหวิน..วรยุทธหมอกเร้นกายาที่อยู่ในรายชื่อวรยุทธระดับทมิฬขั้นตํ่านี้เป็นวรยุทธอะไรหรือ?" สวี่หยุนกล่าวถามออกมาด้วยความสงสัย..

        "โอ้? หากดูจากชื่อของมันแล้วน่าจะเป็นวรยุทธประเภทเร้นกายนะ" หวงเหวินทำท่าครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะกล่าวออกมาพร้อมกับใช้ตะเกียบคีบข้าวเข้าปากไปคำโต..ถึงแม้หวงเหวินจะไม่มีความจำเป็นที่ต้องกินอาหารแล้วแต่เขาก็ยังคงชื่นชอบการกินอาหารที่มารดาของเขาเป็นคนลงมือทำอยู่ดี..

        "วรยุทธเร้นกาย..พี่เหวินพอจะทราบราคาของมันหรือไม่?" สวี่หยุนกล่าวถามออกมาทำให้หวงเหวินสำลักข้าวในทันที..

        "น้องติง..ไม่ใช่ว่าเจ้าต้องการประมูลวรยุทธทมิฬระดับตํ่าใช่หรือไม่?" หวงเหวินกล่าวถามออกมาด้วยความตกตะลึง..

        "ข้าแค่สนใจมันนิดหน่อย..หากข้าต้องการมันบางทีผู้อาวุโสหวงเจี้ยนซุนอาจจะช่วยข้าได้.." สวี่หยุนกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มไร้เดียงสา..

        "เฮ้อ..เอาเถอะ..ยังไงน้องติงก็ไม่ใช่คนธรรมดาอยู่แล้ว..วรยุทธระดับทมิฬจะเริ่มต้นประมูลอยู่ที่หินลมปราณระดับตํ่าหนึ่งหมื่นก้อน..แต่ส่วนมากก็จะจบลงที่ประมาณหินลมปราณระดับตํ่าห้าหมื่นก้อน..หากเป็นวรยุทธการเคลื่อนไหวจะมีราคาแพงที่สุด..รองลงมาคือวรยุทธกระบี่และวรยุทธหมัด ฝ่ามือทั้งหลาย..แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้นข้าก็ไม่แนะนำให้น้องติงไปประมูลวรยุทธเร้นกายอยู่ดี.." หวงเหวินถอนหายใจพร้อมกับสงบสติของตนเองก่อนจะกล่าวอธิบายออกมา..

        "หืม? ทำไมท่านถึงแนะนำให้ข้าไม่ประมูลวรยุทธเร้นกาย?" สวี่หยุนกล่าวถามออกมาด้วยความงุนงง

        "อืม..นี่เป็นข่าวลือที่ข้าพึ่งได้ยินมา..มีคนกล่าวไว้ว่าเหล่านักฆ่าเงาทมิฬต่างก็เล็งวรยุทธเร้นกายนี้อยู่เช่นกัน..ผู้คนส่วนมากเลยไม่คิดที่จะเสี่ยงสร้างความบาดหมางกับนักฆ่าเงาทมิฬแม้แต่น้อย.." หวงเหวินกล่าวออกมาด้วยความสงบนิ่ง..ที่หวงเหวินไร้อารมณ์ใดๆกับเรื่องนี้เพราะว่าเรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวกับตนเองแม้แต่น้อยก่อนที่หวงเหวินจะคีบกับข้าวเข้าปากและคีบข้าวตามเข้าไปเช่นเดิม..

        "..ขอบคุณพี่เหวินมากจริงๆ.." สวี่หยุนนิ่งเงียบไปชั่วครู่ก่อนจะกล่าวขอบคุณหวงเหวินออกมาและเริ่มกินอาหารเช่นเดียวกับคนอื่นๆ..หวงลี่ผิงกับหลินเสี่ยวโหยวพูดกันบ้างขณะกินอาหารก่อนที่หวงเหวินจะกล่าวถามสารทุกข์สุขดิบกับสวี่หยุน..สวี่หยุนเองก็ตอบคำถามของหวงเหวินอย่างตรงไปตรงมาทุกคำถาม..หลินชูหรงมองทั้งสี่คนที่กำลังกินอาหารและพูดคุยกันด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนเป็นอย่างยิ่ง..

        "ท่านป้าแสนสวย..ทำไมท่านถึงทำอาหารได้อร่อยเช่นนี้หรือ?" จู่ๆหลินเสี่ยวโหยวก็กล่าวถามหลินชูหรงออกมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น..ถึงแม้หลินชูหรงจะค่อนข้างฉายแววความชราออกมาบ้างแล้วแต่ก็ยังนับว่างดงามในระดับหนึ่งเช่นกัน..หากคนผู้นั้นมีความฉลาดอยู่บ้างก็จะรู้ได้ในทันทีว่าในอดีตหลินชูหรงต้องเคยเป็นสตรีที่งดงามอย่างยิ่งมาก่อนแน่นอน..

        "ฮุฮุ..ท่านแม่ของข้าเป็นคนที่ทำอาหารได้เก่งมากเลยล่ะ..ข้าเรียนรู้การทำอาหารมาจากท่าน..ถึงแม้เจ้าจะกล่าวว่าอาหารของข้าอร่อยแล้วแต่สำหรับข้ายังนับว่าห่างไกลกว่าท่านแม่ของข้ายิ่งนัก.." หลินชูหรงหัวเราะออกมาเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำถามของหลินเสี่ยวโหยวก่อนจะกล่าวตอบเด็กสาวออกมา..

        "ว้าว..ท่านแม่ของท่านป้าแสนสวยทำอาหารได้อร่อยกว่านี้อีกหรือ? ข้าอยากลองชิมอาหารฝีมือท่านบ้างจริงๆ! ท่านแม่ของข้าไม่เคยทำอาหารให้ข้าเลยลองชิมเพราะว่าไม่มีวัตถุดิบทำอาหารกับเครื่องครัวเหมือนท่าน!" หลินเสี่ยวโหยวมีสีหน้าตกตะลึงก่อนจะกล่าวออกมาด้วยความร่าเริง..แต่หารู้ไม่ว่าคำกล่าวของเด็กสาวทำให้บรรยากาศรอบข้างมือมนลงไปในทันที..

        "..ข้าเชื่อว่าในอนาคตพี่ชายของเจ้าจะทำอาหารได้ยอดเยี่ยมเหมือนท่านแม่ของข้าอย่างแน่นอน..หากเวลานั้นมาถึงแล้วเจ้าช่วยพาพี่ชายของเจ้ามาทำให้อาหารให้ข้าลองชิมดูบ้างนะ.." หลินชูหรงมีสีหน้าซับซ้อนก่อนจะกล่าวออกมาด้วยน๊้าเสียงชวนฟังพร้อมกับยื่นมือมาลูบหัวของเด็กสาวอย่างนุ่มนวล..สีหน้าของหลินชูหรงและคนรอบข้างทำให้หลินเสี่ยวโหยวงุนงงไปเล็กน้อยแต่เมื่อได้ยินคำกล่าวของหลินชูหรงหลินเสี่ยวโหยวก็ยิ้มออกมาในทันที..

        "อื้ม! ข้าจะพาพี่ชายมาทำให้อาหารให้ท่านบ้างอย่างแน่นอนหากในอนาคตพี่ชายทำอาหารเก่งมากๆแล้ว!!" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาพร้อมกับรอยยิ้มสดใสทำให้บรรยากาศรอบข้างกับมาเป็นเช่นเดิมอีกครั้ง..

        "เฮ้อ..เสี่ยวโหยวน้องสาวข้า..เสี่ยวโหยวรู้หรือไม่ว่าการทำอาหารเป็นสิ่งที่สตรีควรทำให้เป็นนะ.." สวี่หยุนถอนหายใจออกมาก่อนจะกล่าวขึ้นด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน..

        "หืม? ข้าเป็นเด็กนิสัยเสียแบบที่พี่ชายกล่าวมิใช่รึ? เรื่องที่ข้าทำอาหารไม่เป็นจึงไม่ใช่เรื่องแปลกแต่อย่างใด!!" หลินเสี่ยวโหยวยิ้มออกมาอย่างสดใสก่อนจะใช้คำพูดของสวี่หยุนออกมากล่าวอ้างทำให้สวี่หยุนหมดคำพูดที่จะกล่าวต่อไปในทันที..คำกล่าวของหลินเสี่ยวโหยวและท่าทีของสวี่หยุนทำให้คนที่เหลือหัวเราะเสียงดังออกมาด้วยความรื่นรมย์เป็นอย่างยิ่ง..

        การทานอาหารเช้าที่แสนจะสนุกสนานดำเนินต่อไปด้วยเสียงหัวเราะก่อนที่การทานอาหารเช้าที่แสนสนุกนี้จะจบลงและหวงลี่ผิงก็พาหลินเสี่ยวโหยวเข้าไปเล่นในห้องของตนเองในทันที..หวงเหวินที่พึ่งได้รับโอสถประจำสัปดาห์ของศิษย์สายในก็ขอตัวไปฝึกตนในห้องของตนเอง..

        "ฮุฮุฮุ..เหลือแค่ข้ากับเจ้าแล้วนะเจ้าหนุ่มน้อย..วันนี้เจ้าอยากทำเรียนทำอาหารจากข้าเช่นเดิมหรือไม่?" หลินชูหลงหัวเราะออกมาเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทีไปต่อไม่ถูกของสวี่หยุนก่อนจะกล่าวถามออกมาด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน..

        "อืม..ตอนแรกข้าก็จะว่าจะเรียนรู้การทำอาหารกับท่านป้าชูหรงต่อ..แต่เมื่อได้ยินพี่เหวินกล่าวเกี่ยวกับการฝึกตนข้าก็เลยอยากฝึกฝนวรยุทธต่อนิดหน่อย..ข้าขอยืมห้องสักห้องได้หรือไม่ท่านป้าชูหรง..?" สวี่หยุนกล่าวออกมาอย่างตรงไปตรงมาพร้อมกับรอยยิ้มเบาบาง..

        "โอ้..ข้าโดนเจ้าหนุ่มน้อยที่แสนจะน่ารักน่าเอ็นดูทิ้งซะแล้วหรือนี่? อืม..สงสัยว่าข้าต้องให้ลูกเหวินไปซื้อโอสถสำหรับบำรุงใบหน้าของสตรีซะแล้วสิ.." หลินชูหรงกล่าวล้อสวี่หยุนออกมาก่อนจะทำท่าทีจับใบหน้าของตนเองเล็กน้อย..

        "ทะ..ท่านป้าชูหรง..หากผู้อื่นได้ยินมีหวังเข้าใจผิดเป็นแน่.." สวี่หยุนกล่าวออกมาด้วยความตกใจก่อนจะหันไปมองห้องของหวงเหวินและหวงลี่ผิงอย่างรวดเร็ว..

        "ฮุฮุฮุ..เจ้าหนุ่มน้อยที่แสนจะน่ารักน่าเอ็นดู..เจ้าเข้าใจว่าอย่างไรหรือ? ข้าแค่หมายถึงการทำอาหารเท่านั้นเอง..สำหรับห้องที่เจ้าขอเจ้าสามารถใช้ห้องที่อยู่ถัดจากห้องของหวงลี่ผิงได้เลย.." หลินชูหรงหัวเราะออกมาพร้อมกับรอยยิ้มหยอกล้อก่อนจะกล่าวขึ้นด้วยนํ้าเสียงนุ่มนวล..

        "ฮะ..ฮะ..ฮา ขะ..ข้าต้องขอบคุณท่านป้าชูหรงมากจริงๆ.." สวี่หยุนหัวเราะแห้งออกมาก่อนจะกล่าวขอบคุณพร้อมกับโค้งตัวให้อย่างนอบน้อม..

        "ฮุฮุ..หากเจ้าหนุ่มน้อยที่จะแสนน่ารักน่าเอ็นดูคิดถึงข้าผู้นี้ก็มาหาหรือเรียกข้าได้ทุกเวลาเลยนะ.." หลินชูหรงหัวเราะออกมาก่อนจะกล่าวล้อสวี่หยุนออกมาด้วยนํ้าเสียงน่าฟังเป็นอย่างยิ่งพร้อมกับโบกมือไปมาให้สวี่หยุนที่กำลังจะเดินจากไป..

        "..ท่านป้าชูหรง..ข้าเป็นบุรุษนะ..ข้าไม่ได้น่ารักเสียหน่อย.." สวี่หยุนกล่าวออกมาพร้อมกับใบหน้าที่แดงขึ้นมาเพราะความเขินอายก่อนจะรีบเดินเข้าไปในห้องที่อยู่ถัดจากห้องของหวงลี่ผิง..หลินชูหรงที่ได้ยินพร้อมกับเห็นสีหน้าของสวี่หยุนก็หัวเราะเสียงดังออกมาในทันที..

        "ถึงแม้เจ้าจะกล่าวเช่นนั้นแต่เจ้าก็ยังน่ารักน่าเอ็นดูอยู่ดี..บางทีการปฏิเสธอาจจะทำให้เจ้าดูน่ารักขึ้นก็เป็นได้..หากเจ้าไม่เชื่อข้าก็ลองไปถามลูกเหวินดูสิ ฮุฮุฮุ" หลินชูหรงกล่าวขึ้นพร้อมกับหัวเราะออกมาอย่างขำขันก่อนจะเดินเข้าไปในครัวเช่นเดิม..สวี่หยุนที่อยู่ในห้องได้ยินเสียงของหลินชูหรงชัดเจนก็น่าแดงหนักกว่าเดิมก่อนที่เขาจะหลับตาลงพยายามสงบจิตใจของตนเองอีกครั้ง..

     -----------------------------------------------------------------------------------------------------------------